Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၅၀၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပြီးပြည့်စုံသော အဆုံးသတ် </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ချူရှောင်ပင် ယွမ်ကျိုးမှာ ကြောက်ခမန်းလိလိ ပြိုင်ဘက်တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်သည် ခံစားမိလိုက်သည်။ လီမင်ဟွေ့၊ လျူထုန်နှင့် ကျိုးရှီကျဲတို့က ယွမ်ကျိုးကို ထိုးကြိတ်ရန်မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ကူကယ်ရာမဲ့စွာသာကြည့်နေချိန် ဝူဟိုင်းက ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေး... ငါးဖက်ထုပ်တွေ အေးသွားတော့မယ်၊ ပြီးရင် ငါးတွေ အနံ့ထွက်လာလိမ့်မှာ၊ မင်းတို့ကို နည်းနည်းလောက် ကူစားပေးရမလား" </p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်းသည် ငါးဟင်းလျာ ဧည့်ခံပွဲကို စားရမည့် အခွင့်အရေးအတွက် အမြဲတမ်း မျက်စိဒေါက်ထောက် ကြည့်နေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်မှာ အံ့သြစရာ မရှိပေ။ ဤလူများသည် စားသောက်ရုံသာမက ငါးက မည်မျှ အရသာရှိကြောင်း၊ ငါးဟင်းရည်က မည်မျှ လတ်ဆတ်ပြီး ကောင်းမွန်ကြောင်းကို ဘေးမှနေ၍ သရေကျစရာရှင်းပြကာ ချီးကျူးနေကြသေးသည်။ သူတို့ဘေးတွင် တိုက်ဆိုင်စွာ ထိုင်နေရသော ဝူဟိုင်းမှာ အတော်လေး စိတ်ဆင်းရဲနေရလေ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူတို့ကို မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ဝူဟိုင်း၏စကားများသည် တည်ငြိမ်နေသော ရေကန်မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ကျောက်ခဲတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သည့်အလား လူအချို့ကြားရှိ တင်းမာနေသော လေထုအား ရုတ်တရက် ကျိုးပျက်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဖြည်းဖြည်းချင်း သုံးဆောင်ကြပါ" </p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုး ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ညစာအတွက် ဆက်လက် ပြင်ဆင်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ထားလိုက်ပါတော့ကွာ၊ ဖက်ထုပ်တွေ စားဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်" </p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီကျဲသည် ငါးဖက်ထုပ် တစ်ခုကို သူ၏ ပန်းကန်လုံးထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ညှပ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ငါးဖယ်အသားစာသွပ် အစိမ်းရောင် ဖက်ထုပ် စုစုပေါင်း ၁၂ ခု ရှိသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ပျမ်းမျှအားဖြင့် တစ်ယောက်လျှင် သုံးခုစီရသည်။ အရေအတွက်ကို ပျမ်းမျှ ခွဲဝေယူ၍ ရသော်လည်း ထူးကဲသော အရသာကို ထိုသို့ခွဲဝေယူ၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဟေ့... ဟေ့၊ ငါက မင်းတို့ကို ကူညီပေးနိုင်တယ်လို့ ပြောနေတာလေ၊ ဒီကိစ္စကို ငါတို့ ဆွေးနွေးကြရအောင်" </p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်းသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းမွေးများကို ပွတ်သပ်ကာ အလေးအနက်ရှိဟန် ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>"မလိုဘူး၊ မင်းဘာသာ မင်းရဲ့ ကြက်ဥထမင်းကြော်ကိုပဲ ဆက်စားနေတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>လျူထုန်သည် ယွမ်ကျိုးကို သဘောမကျသော်လည်း သူ၏ အရသာရှိသော ဟင်းပွဲကို ငြင်းဆန်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"စေတနာက ဝေဒနာ ဖြစ်ရတာပဲ၊ လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးက အရင်တုန်းကလို ဖြူစင်မနေကြတော့ဘူး" </p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်းသည် မျှော်လင့်ချက် ပြတ်တောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသော ချက်ချင်းပင် မကျေမနပ်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးသည်တော့ သူသည် ဝူဟိုင်းကို လုံး၀လျှစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ စားစရာ တစ်ခုအတွက်နှင့် လိမ်ညာလှည့်စားတတ်သော ဤလူကို သူ မသိချင်ယောင်သာဆောင်လိုက်သည်။ ထိုသူမှာ သူ့ကိုယ်သူ နာမည်ကျော် အနုပညာရှင်တစ်ယောက် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ခေါ်ဆိုနေသေးသည်။ အရှက်မရှိလိုက်တာ...</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးသည် သူ့ကိုယ်စားလှယ် ကျန်းကျားဝေ့ကို ထပ်မံ သနားမိလာပြန်သည်။ သို့သော် ယွမ်ကျိုးကိုယ်တိုင်လည်း အစောက ဟန်ရေးပြခဲ့မှုကြောင့် သေလုမတတ် အရိုက်ခံရမလို ဖြစ်ခဲ့သည်ကိုသူ မေ့နေခဲ့သည်။ သူတို့က တကယ့်ကို တူညီတဲ့သူတွေပဲ..</p> <p> </p> <p>"အပြင်ပန်း ပုံသဏ္ဍာန်ကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် ငါးဖက်ထုပ်တွေက အတော်လေး စားချင်စရာ ကောင်းနေပြီ" </p> <p> </p> <p>လျူထုန်သည် သူ့ကို ငြင်းခုံနေမည့်အစား  ရွှေဝါရောင် ငါးဖက်ထုပ် တစ်ခုကို ညှပ်ယူလိုက်ပြီး သွားရည်ကျမတတ် သရုပ်ဆောင်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ သဘာဝကျကျပင် ဝူဟိုင်းအား တမင်သက်သက် သွေးဆူအောင် လုပ်ပြနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟွန့်"</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်းသည် ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏ ကြက်ဥထမင်းကြော်ကို မစားမီ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါတွေအားလုံးက လက်လုပ် ဖက်ထုပ်တွေကိုး၊ သူဌေးယွမ်က တကယ်ကို လက်မှုပညာ ကျွမ်းကျင်တာပဲ" </p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီကျဲက ပထမဆုံးအကြိမ် ကိုက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်း ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါတွေက သာမန် ဝမ်ထိုဖက်ထုပ်အစွပ်တွေလို့ပဲ ကျွန်တော် အစက ထင်ထားတာ"</p> <p> </p> <p>လီမင်ဟွေ့ကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ ထောက်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ကို ထူးခြားပြောင်မြောက်လွန်းတယ်"</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် လျူထုန်က မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အတည်ပြုလျက် ပြောလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျောရိုးကနေ ငါးအသားတွေကို အကုန်ဖယ်ထုတ်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီငါးဟင်းရည်နဲ့ပဲ ဖက်ထုပ်အစွပ်အတွက် ဂျုံကို နယ်လိုက်တာပဲ၊ တကယ့်ကို ရှုပ်ထွေးနက်နဲလွန်းတဲ့ လက်ရာကိုး" </p> <p> </p> <p>ဤငါးဖက်ထုပ်လေးများ ပါးစပ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သာမန်ဖက်ထုပ်များနှင့် ကွဲပြားခြားနားနေသည့် လျှို့ဝှက်ချက်ကို ချူရှောင်တစ်ယောက် လျှာဖျားမှတစ်ဆင့် ရိပ်စားမိသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်ပင်။ ယခုတစ်ကြိမ် ယွမ်ကျိုး ဖန်တီးထားသော ငါးဖက်ထုပ်များမှာ အခြားဟင်းပွဲများနှင့် ကွဲပြားနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖက်ထုပ်များထဲတွင် ငါးအသားများကို ရိုးရှင်းစွာ အစာသွပ်ထားခြင်းသာ မဟုတ်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ပထမဆုံး အဓိကအချက်မှာ ဂျုံနယ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤအဆင့်တွင်ပင် ချက်ပြုတ်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်များက အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးနေလေသည်။ ဂျုံနယ်ရာတွင် အသုံးပြုသော ဟင်းရည်ကြည်ကို ငါးအရိုးများဖြင့် အချိန်ယူ ပြုတ်ထားခြင်းဖြစ်၏။ ဟင်းရည် အေးစပြုလာချိန်တွင်မှ ဂျုံမှုန့်ထဲသို့ နည်းနည်းချင်းစီ သတိထားကာ လောင်းထည့်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် နာရီလက်တံသွားရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း မွှေပေးလိုက်သောအခါ စေးပိုင်မာကျောသည့် မုန့်ညက်စိမ်းလေး ဖြစ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်ရောက်မှသာ ယွမ်ကျိုးသည် ဂျုံကို စတင်နယ်တော့သည်။ အနည်းဆုံး ဆယ်မိနစ်ခန့် အချိန်ယူကာ မနားတမ်း နယ်ရပေမည်။ ဤသို့ ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့်သာ ဖက်ထုပ်လေးများမှာ ပို၍ စေးပိုင်လာပြီး အရသာ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ဂျုံထဲမှာ ငါးအသားနဲ့ ငါးဟင်းရည် ပါနေတဲ့အတွက် ညှီနံ့တော့ ထွက်နေသင့်တာပဲ၊ ပြီးတော့ ဒီလိုရေချိုငါးမျိုးဆို ရွှံ့နံ့တောင် ပါတတ်သေးတယ်"</p> <p> </p> <p>ချူရှောင်သည် ဖက်ထုပ်ကို ဂရုတစိုက် အရသာခံလိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချူရှောင်၏ သုံးသပ်ချက်မှာ ကွက်တိမှန်ကန်လှပေသည်။ ယွမ်ကျိုးသည် ဟင်းရည်ကို ပြုတ်နေစဉ် သဘာဝကျကျပင် ညှီနံ့ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားခဲ့သော်ငြား အရိုးများကို ပြုတ်သည့်အခါ ဆီအချို့ ထွက်လာစမြဲပင်။ ထိုအခြေအနေမျိုးတွင် ထိုအဆီအနှစ်များက ဂျုံကို ညှီစော်နံသွားစေနိုင်ရုံမျှမက ဂျုံသားကိုပါ ထိခိုက်သွားစေနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်ရာ ယွမ်ကျိုးသည် ထိုအဆီများကို ဇွန်းဖြင့် နည်းနည်းချင်းစီ ခပ်ထုတ်ပစ်ခဲ့သည်။ သူသည် ကြည်လင်နေသော ငါးဟင်းရည်ဖြင့်သာ ဂျုံကို နယ်ခဲ့ပြီး ငါးအသားများကိုလည်း ညှီနံ့ကင်းစင်သွားစေရန် ဆူးပန်းရွက်၏ အရွက်များနှင့် အညွန့်နုလေးများမှ ညှစ်ယူထားသောအရည်ဖြင့် အသေအချာ စိမ်ထားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် ၎င်းတွင် ဆူးပန်း၏ မွှေးရနံ့သင်းသင်းလေး တစ်မျိုးပင် ဖုံးလွှမ်းနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>"တခြားအရာတွေ အားလုံးကို ဖယ်ထားလိုက်ဦး၊ ဒီအဘိုးကြီးကတော့ အထဲမှာ ထုပ်ထားတဲ့ ငါးအသားက အရမ်းကို အရသာရှိလွန်းနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်" ကျိုးရှီကျဲသည် မျက်လုံးများကို မှေးကာ လေးစားစွာဖြင့် အသက်ပြင်းပြင်းရှုသွင်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ကော... ဒီဖက်ထုပ်တွေထဲကနေ ထူးခြားတဲ့ တစ်ခုခုကို အရသာခံမိလိုက်ကြလား" ကျိုးရှီကျဲက သူ၏ တပည့်များကို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သစ်တော်သီးပဲ" တပည့်နှစ်ဦးမှာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် အတော်လေး အကင်းပါးသွားကြပြီး ချက်ချင်းပင် မှန်ကန်စွာ ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးသည် သစ်တော်သီးကို အလွန်သေးငယ်သော အတုံးများအဖြစ် စဉ်းမပစ်ဘဲ ဝါးနေစဉ်အတွင်း ထိတွေ့ခံစားသိရှိနိုင်စေရန် အသင့်အတင့် အရွယ်အစားလေးများအဖြစ် သေချာတိကျစွာ လှီးဖြတ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ ချန်ရှီးနှင်းသစ်တော်သီးပဲ" ချူးရှောင်က ဘေးမှနေ၍ အချိန်ကိုက် ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ တပည့်နှစ်ဦးမှာ ဆွံ့အသွားကြလေတော့သည်။ သစ်တော်သီးကို ဤမျှ သေးငယ်သော အတုံးလေးများအဖြစ် လှီးဖြတ်ထားရာ ၎င်းမှာ မည်သည့် သစ်တော်သီး အမျိုးအစားဖြစ်သည်ကို သူ မည်သို့သိနိုင်မည်နည်း။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့ကို ပြုတ်ချက်ထားပြီးဖြစ်သဖြင့် မည်သည့်အမျိုးအစား ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ရန်မှာ ပို၍ပင် ခက်ခဲလွန်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါးဖက်ထုပ်လေး ပါးစပ်ထဲ ရောက်သွားတာနဲ့ ဖက်ထုပ်အပြင်လွှာက အိစက်စေးပိုင်ပြီး ကပ်နေတဲ့ အထိအတွေ့မျိုး ရှိတယ်၊ အထဲက ငါးအသားကိုတော့ လေလုံအောင် တင်းကျပ်စွာ ထုပ်ပိုးထားတယ်၊ ကိုက်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်... လတ်ဆတ်ချိုမြိန်တဲ့ ဟင်းရည်ကြည်က ချက်ချင်းကို ပန်းထွက်လာတာပဲ၊ ငါ့ပါးစပ်ထဲမှာ ငါးတစ်ကောင် အသက်ဝင်လာတော့မလို ခံစားချက်မျိုးကိုတောင် ငါ ရလိုက်တယ်ကွ"</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီကျဲက ဂရုတစိုက် ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ပဲ၊ ပိုးကောင်လေးတွေရဲ့ အတောင်ပံလို ပါးလွှာပေမယ့် စေးပိုင်ကျစ်လစ်တဲ့ ဝမ်ထိုဖက်ထုပ်တွေထဲမှာ ငါးအသားကို သေချာထုပ်ထားတယ်၊ ရလဒ်အနေနဲ့ လေတစ်စက်မှ မစိမ့်ထွက်သွားတဲ့အပြင် အထဲမှာ ယာယီ လေဟာနယ်လေးတစ်ခုတောင် ဖြစ်နေတယ်၊ အဲ့ဒီ လေဟာနယ် ပတ်ဝန်းကျင်ထဲမှာမှ ငါးအသားကို အသေအချာ ပေါင်းခံချက်ပြုတ်ထားတာပဲ" ချူရှောင်က ခေါင်းညိတ်ကာ ကျိုးရှီကျဲ၏ စကားကို ထောက်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမယ့် ငါးဖက်ထုပ်တွေရဲ့ အပြင်ဘက် မျက်နှာပြင်က သိပ်မပူဘူးနော်၊ ကျွန်တော်တို့ ကိုက်လိုက်လို့ အရသာရှိတဲ့ ဟင်းရည်ကြည်တွေ ပန်းထွက်လာမှပဲ လျှာပေါ်မှာ နွေးကနဲ ဖြစ်သွားတာ၊ အရသာက အရမ်းကို ကောင်းလွန်းလို့ တခြားအရာအားလုံးကို မေ့ပြီး ဒီအတိုင်း မျိုချဖို့လောက်ပဲ အာရုံစိုက်ထားမိတော့တယ်" </p> <p> </p> <p>လျူထုန်ကလည်း ဘေးမှနေ၍ သူခံစားရသည့် အရသာကို ဂရုတစိုက် ရှင်းပြနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အထဲမှာ ထုပ်ထားတဲ့ ငါးအသားမှာက ချန်ရှီး နှင်းသစ်တော်သီးရဲ့ သစ်သီးဖတ်လေးတွေ ပါဝင်နေပြီး ကြွပ်ရွတယ်၊ အရည်ရွှမ်းတယ်၊ လတ်ဆတ်ပြီး ချိုမြိန်တယ်၊ အဲဒါက အရသာပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ နူးညံ့တဲ့ ငါးအသားနဲ့ဆို အကောင်းဆုံး တွဲဖက်ပဲ" </p> <p> </p> <p>လီမင်ဟွေ့က ပညာရှင်ဆန်ဆန် အလေးအနက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တွင်လည်း သူ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း အတိအကျ မှန်ကန်နေလေသည်။ ဤငါးဖက်ထုပ်များမှာ ဖက်ထုပ်များ၏ အိစက်စေးပိုင်မှုအပိုင်းတွင်ဖြစ်စေ ငါးအသား၏ လတ်ဆတ်သော အရသာအပိုင်းတွင်ဖြစ်စေ အပြစ်ရှာစရာဟူ၍ တစ်စက်ကလေးမျှပင် မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုလူတစ်စုသည် ငါးဖက်ထုပ်များ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်း အရသာအကြောင်းကို တစ်ယောက်တစ်ပေါက် စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆွေးနွေးလာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံးမှာ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် စားဖိုမှူးကြီးများချည်းသာ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ချက်ပြုတ်ရေး စွမ်းရည်များမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကွာခြားကောင်း ကွာခြားနိုင်သော်လည်း ဤမျှ ပြည့်စုံကောင်းမွန်လွန်းသည့် ငါးဖက်ထုပ်များ၏ အားသာချက်များကို အရသာခံ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရန်မှာ သူတို့အတွက် အသေးအမွှား ကိစ္စလေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် သူတို့သည် ဟင်းပွဲ၏ အရသာကို တစ်ခမ်းတစ်နား ဖွဲ့နွဲ့ကာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်းမှာ ဘေးမှနေ၍ ငရဲကျနေသကဲ့သို့ အတော်လေး ဆိုးရွားစွာ ခံစားနေရလေတော့သည်။ ဟင်းပွဲ၏ သွားရည်ကျချင်စရာကောင်းလှသော ဖော်ပြချက်များကို အတိုင်းသား ကြားနေရသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်မှာ မြည်းစမ်းခွင့် မရှိဘဲ ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျိုးကျား... ငါ့ကို တုန်းပိုဝက်ခွာဟင်း တစ်ပွဲချပေး၊ မြန်မြန် လုပ်ပေးနော်" </p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်းသည် ငွေပေါသော သူဌေးတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် ကောင်းမွန်သော အစားအစာများကို စားချင်နေသော သူ၏ လောဘကို ဖြေဖျောက်ရန် အသားဟင်းတစ်ပွဲကို တိုက်ရိုက်ပင် လှမ်းမှာလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့၊ ခဏလောက် စောင့်ပေးပါရှင့်"</p> <p> </p> <p>ကျိုးကျားက ကျယ်လောင်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တုန်းဖိုဝက်ခွာဟင်းက တကယ်ကို အရသာရှိတာ" </p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်းသည် သူ့ကိုယ်သူ ပြောလိုက်ခြင်းလား သို့မဟုတ် သူ့ဘေးရှိ လီမင်ဟွေ့နှင့် လျူထုန်တို့ကြား‌အောင် တမင်သက်သက် လှမ်းပြောလိုက်ခြင်းလား ဆိုသည်မှာ သူကိုယ်တိုင်သာသိနိုင်ပေမည်။ </p> <p> </p> <p>မှန်ပေသည်။ အစောပိုင်းတွင် ကျိုးရှီကျဲသည် ငါးဖက်ထုပ်များက မည်မျှ အရသာရှိကြောင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်  ချီးကျူးခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာ ၎င်းမှာ ဧည့်ခံပွဲ၏ နောက်ဆုံး ဟင်းပွဲဖြစ်လေသည်။ သူ ဝလင်စွာ မစားရသေးဟု ခံစားနေရသော်ငြား ဤခမ်းနားလှသော ဟင်းပွဲစဉ်များအတွက် သူ အပြည့်အဝ ကျေနပ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝူဟိုင်းသည် သူတို့ ဟင်းပွဲများကို သွားရည်ကျမတတ် ငမ်းငမ်းတက် ကြည့်နေခဲ့သဖြင့် လျူထုန်လည်း သူ့ကို တမင်သက်သက် ရွဲ့စောင်းပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ချန်ရှီး နှင်းသစ်တော်သီးက လုံးဝကို ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အဆုံးသတ်ပဲ" </p> <p> </p> <p>ချူရှောင်သည် နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသော ဖက်ထုပ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ အရသာခံရင်း မျိုချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီနည်းနဲ့ အချိုပွဲရော၊ သစ်သီးပါတဲ့ ဟင်းရော တစ်ပွဲတည်းနဲ့ အကုန် ပြင်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်သွားတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>လီမင်ဟွေ့က ထောက်ခံပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ကောင်စုတ်လေး ယွမ်ကျိုးက အရမ်းကို ကပ်စေးနှဲတာပဲ၊ ငါတို့ ရောက်လာတုန်းကလည်း ဧည့်ခံဖို့ လက်ဖက်ရည် မရှိဘူးဆိုပဲ အခု ပြန်တော့မယ်ဆိုတော့လည်း ခံတွင်းရှင်းဖို့ သစ်သီးမရှိဘူး" ကျိုးရှီကျဲက ထိုသို့ ပြောကာ မကျေမနပ်ဖြစ်ချင်ယောင် ဆောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါ့ဆရာရယ်" </p> <p> </p> <p>လျူထုန်သည်လည်း မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးသည် ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း မကြားချင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာ မနေ့က မွန်းလွဲပိုင်းတွင် သူသည် လက်ဖက်ခြောက် ၅၀ ဂရမ်ကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်လေသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် လက်ဖက်ရည်ကို</p> <p>အလွန် ခြိုးခြံချွေတာစွာ သောက်နေရသည် မဟုတ်ပါလား။ တခြားသူများကို တစ်ငုံလောက် တိုက်ဖို့ဆိုတာ မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">ပြီးပါပြီ။</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save