Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပြတ်သားသော တိုက်ပွဲ (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် အဖြူရောင်ပလတ်စတစ်မိုးကာများ မိုးထားသော ကျောင်းမုန့်ဈေးတန်းနှင့် သစ်တောလမ်းကို ဖြတ်လျှောက်လာစဉ် မုန့်ဆိုင်အချို့က စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်များကို လမ်းအလယ်တည့်တည့်အထိပင် ချထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ လင်းဖေးက ဆိုင်တစ်ဆိုင်ထဲ ဝင်သွားပြီး အသင့်ပြင်ဆင်ထားရန် ရေသန့်တစ်ဘူး ဝယ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယန်မြို့တော်တက္ကသိုလ်က ကြီးမားကျယ်ဝန်းလှသည်။ အရာအားလုံး ပြည့်စုံပြီး ဘာမှမလိုသော မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့နှင့်ပင် တူနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ တာဝေးပြေးလမ်းသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ လူအများအပြားက ပြေးလမ်းပေါ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်နေကြသလို နှေးကွေးစွာ ဟန်ချက်ညီညီ ပြေးနေသူများလည်းရှိသည်။ သူတို့အများစုမှာ လူငယ်များ မဟုတ်ဘဲ လူကြီးပိုင်းနှင့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ်များသာဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လင်းဖေးက ဘေးဘက်ရှိ ကျောက်ခုံတန်းတစ်ခုအနီးတွင် လူရှင်းသော တောအုပ်ငယ်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသည်။ သူက ရေဘူးကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ဓားရှည်ကို ဖြုတ်ချကာ ဓားသွားကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မနက်ခင်းနေရောင်ခြည်က သစ်ပင်သစ်ရွက်ကြားများမှ ဖြတ်သန်းကာ ရွှေရောင်အစအနများအဖြစ် ကွဲထွက်ကျဆင်းလာသည်။ အလင်းစက်အချို့က ဓားသွားပေါ်သို့ ကျရောက်ပြီး တောက်ပသော အလင်းရောင်ကို ပြန်လည်ဟပ်ထုတ်ပေးနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကြယ်ခွဲဓားသိုင်းပညာ၊ ကောင်းကင်ပိုက်ကွန် လင်းလက်သောလမင်း ဓားသိုင်းတို့နှင့်အတူ အဖြူရောင်စမ်းသပ်ကွင်းထဲတွင် သူ အဆက်မပြတ် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော ဆရာသခင်များ၏ ထိပ်တန်းဓားသိုင်းပညာများအားလုံးက လင်းဖေး၏ စိတ်ထဲတွင် စီးဆင်းသွားသည်။ ဓားသိုင်းပုံစံအမျိုးမျိုး၊ ကြယ်ခွဲဓားသိုင်း၏ ပြင်းထန်သော တိုက်စစ်ဆင်မှုနှင့် ကောင်းကင်ပိုက်ကွန်၏ ထူးဆန်းနက်နဲမှုတို့မှာ တစ်ခုစီတွင် ထူးခြားသော ကိုယ်ပိုင်ဟန်များရှိကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရွှီရော့ရော့ထံမှ ရရှိထားသော သိမ်မွေ့သည့် ချီစွမ်းအင်မျှင်လေးများက စမ်းချောင်းငယ်လေးများသဖွယ် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ချီစွမ်းအင် ရေစီးကြောင်းကြီးထဲသို့ အဆက်မပြတ် စီးဝင်ပေါင်းစပ်နေသည်။ လင်းဖေးက ဓားကို ဖြည်းညင်းစွာ ကိုင်ထားပြီး ဓားတာအိုရဲ့ အဖြေစစ်ကျမ်းထဲမှ အခြေခံဓားသိုင်း နောက်ဆက်တွဲပါ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ညင်သာစွာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဓားသိုင်းကွက်များ၏ လမ်းကြောင်းဖြစ်စေ၊ ချီစွမ်းအင် အသုံးပြုပုံဖြစ်စေ အားလုံးက အခြေခံအကျဆုံး ပြောင်းလဲမှုများမှ ဆင့်ကဲဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အခြေခံဓားသိုင်း လေ့ကျင့်ခြင်းသည်လည်း သူ၏ မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမည့် နေ့စဉ်အလုပ်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p style="text-align:justify">ဓားသွားကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လေပြေတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်အချို့ ဖြည်းညင်းစွာ လွင့်ပါသွားသည်။ အရာအားလုံးက ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ပြီး အေးချမ်းနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“အစ်ကိုကြီး ဖုန်းကိုင်ပါဦး… အစ်ကိုကြီး ဖုန်းကိုင်ပါဦး…” ရွှမ်းအာ၏ ဖုန်းမြည်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">လင်းဖေး၏ ဓားသွားမှာ လေထဲတွင် ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပြီး သူ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူက လေ့ကျင့်ရေးဝတ်စုံထဲမှ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။ အရေးမကြီးလျှင် ရွှမ်းအာက ဒီအချိန်မျိုးမှာ သူ့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးမည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“အစ်ကို… ညီမ သူ့ကို တွေ့ပြီ” ဖုန်းထဲမှ ရွှမ်းအာ၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ညီမလေး ရွှမ်းအာကြောင့်ပါပဲ” လင်းဖေးက ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“သူ့နားကို သိပ်မကပ်နဲ့ဦး… အရင်အစီအစဉ်အတိုင်းပဲ လုပ်ထား။ အစ်ကို ရောက်လာတဲ့အထိ စောင့်နေ”</p> <p style="text-align:justify">“အင်း”</p> <p style="text-align:justify">ဖုန်းချပြီးနောက် လင်းဖေး ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ အခြေခံဓားသိုင်းကို ပြန်လည်လေ့ကျင့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">***</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နေ့လယ်ခင်း။</p> <p style="text-align:justify">မြို့တော်၊ မောင်လင်လမ်းရှိ ဟိုတယ်ငယ်လေးတစ်ခုတွင်…</p> <p style="text-align:justify">မှောင်မိုက်နေသော အခန်းထဲတွင် ပခုံးကျော်သည်အထိ ဆံပင်အရှည်ထားထားသော အနက်ရောင်ဝတ် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ခုတင်ခေါင်းရင်းတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်။ သူ၏နှုတ်ခမ်းကြားတွင် အနီရောင်ဆေးလိပ်တစ်လိပ် ညှပ်ထားပြီး ပြာလွင်သော မီးခိုးငွေ့များက အပေါ်သို့ ဖြောင့်တန်းစွာ တက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“အဟွတ် အဟွတ်…”</p> <p style="text-align:justify">ထိုလူက မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဆေးလိပ်ကို ဖယ်ကာ နှစ်ချက်ခန့် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး ခုတင်ဘေးစားပွဲပေါ်မှ တစ်ရှူးကို အလျင်အမြန် ဆွဲယူ၍ ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်သည်။ လတ်ဆတ်သော အနီရောင်အစက်အပျောက်များက တစ်ရှူးပေါ်တွင် တဖြည်းဖြည်း စွန်းထင်းလာပြီး ဖျော့တော့သော သွေးညှီနံ့တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ပျံ့လွင့်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ပိုဆိုးလာတာလား” လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဟိုတယ်အခန်းငယ်လေး၏ လိုက်ကာများကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော်လည်း အလင်းရောင်အမျှင်တန်းလေးတစ်ခုက ဟာနေသော နေရာလွတ်ကြားမှ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေပြီး အခန်း၏ တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်အဖြစ်ရှိနေသည်။ ထိုအလင်းရောင်က လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ ခြေထောက်နားသို့ ကျရောက်နေပြီး သူ၏သားရေဖိနပ်အနက်ရောင်က တောက်ပသော အရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“တစ်ချိန်တုန်းက သွေးလက်ဝါးကြီးက ဒီလိုအခြေအနေမျိုးအထိ ကျရောက်သွားတာကိုး… အတွင်းကမ္ဘာက B အဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးသမား ၂၁ ယောက်ကို တစ်ယောက်တည်း သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ သွေးလက်ဝါးကြီးက ဒီလောက်အထိ ရုန်းကန်နေရတဲ့ အခြေအနေရောက်သွားမယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့မိဘူး။ ဝူမိသားစုက ဂျူနီယာလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အရူးလုပ်တာကိုတောင် ခံလိုက်ရသေးတယ်”</p> <p style="text-align:justify">မှောင်ရိပ်ထဲမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သွယ်လျသော ပုံရိပ်တစ်ခု ထောင့်ချိုးတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ မှိန်ဖျဖျအလင်းရောင်က ပြူထွက်နေသော အနက်ရောင် ဓားလက်ကိုင်ရိုးတစ်ခုကိုသာ ဖော်ပြနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါ့ဒဏ်ရာကို ကုစားပေးနိုင်မယ့် ဒီသတင်းကို ယူလာပေးတာ မင်းလား” သွေးလက်ဝါးက အံ့ဩပုံမရဘဲ ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကြည့်ရတာ မင်း ငါ့အကြောင်းကို သုတေသနတချို့ လုပ်ထားပုံရတယ်”</p> <p style="text-align:justify">“မင်း နတ်ဘုရားလက်နက်ကို ရှာဖွေနေတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က မင်းရဲ့ သက်တမ်းကို ဆွဲဆန့်ချင်လို့ဆိုတာ ငါသိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု ငါ့မှာ တခြားနည်းလမ်းတစ်ခုရှိတယ်” သွယ်လျသော ပုံရိပ်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ဒီလောက်အထိ လုပ်နေမှတော့ မင်း ငါ့ကို ငြင်းပယ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်”</p> <p style="text-align:justify">ရွှေရောင်အမျှင်တန်းတစ်ခုက ထိုပုံရိပ်၏ လက်ချောင်းထိပ်များတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ မှောင်မိုက်နေသော အခန်းထဲတွင် ထိုရွှေရောင်အမျှင်တန်းက ရွှေရောင်မြွေငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထိုပုံရိပ်၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် ရစ်ပတ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သွေးလက်ဝါး၏ အကြည့်က ထိုရွှေရောင်အမျှင်တန်းပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွားသည်။ သူ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွား၏။</p> <p style="text-align:justify">“အမှန်တရားနဲ့ လိမ်ညာမှုများရဲ့ စွမ်းအား ဟုတ်တယ်မလား… ငါ့မှာလည်းရှိပါတယ်… ဒါပေမဲ့ မလုံလောက်ဘူး… လုံးဝ မလုံလောက်…” ရုတ်တရက် သူ တောင့်တင်းသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“မဟုတ်ဘူး… ဒါက အမှန်တရားနဲ့ လိမ်ညာမှုများရဲ့ စွမ်းအား သက်သက် မဟုတ်ဘူး… အဲဒီအထဲမှာ သိပ်ကို အားကောင်းပြီး ထူးဆန်းစွာ ရောနှောနေတဲ့ စွမ်းအင်တစ်ခုကို ငါ ခံစားနေရတယ်”</p> <p style="text-align:justify">“လက်ခံလိုက်ပါ… ဒါဆို ခင်ဗျား အသက်ရှင်သန်နိုင်ရုံသာမက ခင်ဗျားရဲ့ ခွန်အားအားလုံးကိုပါ ပြန်လည်ရရှိလိမ့်မယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်း ခင်ဗျားရဲ့ သက်တမ်းက သာမန်လူတွေထက် အများကြီး သာလွန်သွားလိမ့်မယ်” အရိပ်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သွေးလက်ဝါး၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးက ဘာလဲ… တန်ဖိုးမရှိဘဲ ရလာတဲ့ အကျိုးအမြတ်ဆိုတာကို ငါ ဘယ်တော့မှ မယုံဘူး”</p> <p style="text-align:justify">“တန်ဖိုးလား… ခင်ဗျားနဲ့ ငါက တစ်ဖက်တည်းမှာ ရပ်တည်ရမယ်။ အဲဒါ တန်ဖိုးပဲ”</p> <p style="text-align:justify">သွေးလက်ဝါးက ထိုပုံရိပ်၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ အချိန်အတော်ကြာအောင်ပင်။</p> <p style="text-align:justify">သူက တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ပြောရမယ်ဆိုရင် ငါက တကယ်ပဲ လမ်းဆုံးနေပြီ… ငါ့သက်တမ်းကုန်ဆုံးဖို့ တစ်လလောက်ပဲ လိုတော့တာ။ ငါ ထပ်ပြီး မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့်…” သူက ခဏရပ်ပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါသာ လက်ခံလိုက်ရင် ငါ့ကိုယ်ငါ ပျောက်ဆုံးသွားမှာလား”</p> <p style="text-align:justify">“သေချာပေါက် မပျောက်ဆုံးပါဘူး။ လိုအပ်တဲ့အချိန်မှာ ခင်ဗျားရဲ့ အားထုတ်မှုပဲ လိုအပ်တာပါ” ထိုပုံရိပ်က သက်သောင့်သက်သာ လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက်တော့ ဒါက ခွန်အားရဲ့ ထိပ်ဆုံးကို ရောက်ဖို့ ကံကောင်းတဲ့ လမ်းစတစ်ခုပဲ”</p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်လား” သွေးလက်ဝါးက တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆယ်မိနစ်အကြာတွင်…</p> <p style="text-align:justify">ကြီးမားသော အရှိန်အဝါတစ်ခုက ဟိုတယ်ငယ်လေးထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဒီရေလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ ချက်ချင်း ပြန်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">***</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ညနေ ၅ နာရီ ၁၅ မိနစ်။</p> <p style="text-align:justify">ရှီရန်နှင့် အခြားသူများ ချိန်းဆိုထားသော နေရာသို့ လင်းဖေး အချိန်မီ ရောက်လာသည်။ ယန်မြို့တော်တက္ကသိုလ် အနီးရှိ ခြင်္သေ့ဘုရင်ဟိုတယ်တွင်ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">တက္ကစီပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် ရှီရန်နှင့် တူရှောင်ရှန်းတို့က စားသောက်ဆိုင် ဝင်ပေါက်တွင် ဝင်ထွက်သွားလာနေသော ဧည့်သည်များကြား ရပ်စောင့်နေသည်ကို လင်းဖေး တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">တူရှောင်ရှန်းက လင်းဖေး လာနေသည်ကို မြင်သောအခါ အားမလိုအားမရ အမူအရာဖြင့် အလျင်အမြန် လျှောက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">“လင်းဖေး… မင်းပဲ ကြည့်ပြောပါဦးကွာ… သူတို့က ဈေးသက်သာပြီး စားလို့ကောင်းတယ်ဆိုလို့… စားလို့ကောင်းတာတော့ ငါမြင်ပါတယ်… ဒါပေမဲ့ ဘယ်နားက ဈေးသက်သာတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify">လင်းဖေးက မှန်တံခါးမှတစ်ဆင့် အတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ပျော့ပျောင်းသော အဝါရောင်မီးရောင် လွှမ်းခြုံထားသည့် ခမ်းနားထည်ဝါသော ဟိုတယ်ဧည့်ခန်းမကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဧည့်ခန်းမ ကြမ်းပြင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အနက်ရောင်ကော်ဇောဝိုင်းတစ်ခု ခင်းထားပြီး ကြေးညိုရောင်သက်သက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရသော ခြင်္သေ့ရုပ်တုတစ်ခုကို ငြိမ်သက်စွာ တင်ထားသည်။</p> <p style="text-align:justify">သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်ထားသော စားပွဲထိုးဝန်ထမ်းများက တူညီသော တိကျမှုဖြင့် လှုပ်ရှားနေကြပြီး ကျင့်ဝတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လေ့ကျင့်သင်ကြားထားသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှသည်။</p> <p style="text-align:justify">“တကယ်ပဲ ဈေးသက်သာပါတယ်” ရှီရန်က မျက်မှန်ကို ပင့်တင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ထမင်းတစ်နပ်မှ သုံးလေးရာပဲ ကျတာ… အရသာက သိပ်ကောင်းတယ်”</p> <p style="text-align:justify">“သုံးလေးရာ” တူရှောင်ရှန်းက ပို၍ အားမလိုအားမရဖြစ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“အဲဒါ တစ်ယောက်ကို ပျမ်းမျှ တစ်ရာကျတာပဲ… ဈေးမကြီးဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify">“ဈေးမသက်သာဘူးလား” ရှီရန်က အမှန်တရားတစ်ခုလို ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒါပေါ့… မင်းက လမ်းဘေးဆိုင်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ သေချာပေါက် ဈေးသက်သာတယ်လို့ ပြောလို့ရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဆိုင်တွေက ဟင်းပွဲတွေ ဘယ်လောက်သန့်ရှင်းလဲဆိုတာ မင်း စဉ်းစားကြည့်လို့ရမလား… အဲဒီမှာစားပြီး အသည်းရောင်အသားဝါဖြစ်မှာ မကြောက်ဘူးလား… ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စားသောက်ပွဲလုပ်မှတော့ ကောင်းတာလေး စားတာ မကောင်းဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify">“မင်းသဘောပဲလေ”</p> <p style="text-align:justify">ဒီသူငယ်ချင်းက တကယ်ပဲ ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက လာတာဖြစ်ကြောင်း တူရှောင်ရှန်း နားလည်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“စိတ်မပူပါနဲ့… ဒီတစ်ခေါက် ငါ ဒကာခံပါ့မယ်။ ငါ ဘာလို့ ဒီမှာစားဖို့ ရွေးလိုက်လဲ သိလား” ရှီရန်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့မှာ ဒီဆိုင်က အသင်းဝင်ကတ်ရှိလို့လေ… လျှော့စျေးရတယ်”</p> <p style="text-align:justify">“ဒါဆို မင်းက ဖောက်သည်ဟောင်းပေါ့”</p> <p style="text-align:justify">လင်းဖေးက ပြုံးပြီး ပြောကာ တံခါးတွန်းဖွင့်၍ ဝင်လိုက်သည်။ ကျန်နှစ်ယောက်လည်း သူ့နောက်မှ အလျင်အမြန် လိုက်ဝင်လာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဟီးဟီး” ရှီရန်က ရယ်ရုံသာ ရယ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါတို့ ပင်မခန်းမမှာ ထိုင်မလား” ရှီရန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကောင်းပြီလေ”</p> <p style="text-align:justify">ခန်းမထဲရှိ အခြားစားပွဲဝိုင်းများတွင် သူတို့လို တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား လူငယ်များရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ တူရှောင်ရှန်းလည်း စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီး ချက်ချင်း သက်သောင့်သက်သာဖြစ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့သုံးဦးက အတွင်းဘက်ရှိ စားပွဲတစ်ခုကို ရှာပြီး ထိုင်လိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဝိတ်တာ… မီနူးပေးပါ”</p> <p style="text-align:justify">ရှီရန်က အသားကျနေသော ပုံစံဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်ရာ သူ့အသံက အတော်လေး ကျယ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မီနူး ရောက်လာပြီးနောက် ရှီရန်က အမြန်ကြည့်လိုက်ပြီး ဟင်းပွဲအချို့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှာယူကာ ကျန်လူများကို မှာယူရန် ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“စကားမစပ် လင်းဖေး… မင်းညီမလေးက မြို့တော်မှာရှိနေတုန်းပဲလား။ သူ့ကို ဒီလာပြီး ငါတို့နဲ့ လာစားဖို့ ခေါ်လိုက်ပါလား” ရှီရန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“မခေါ်တော့ပါဘူး… သူက သူစိမ်းတွေနဲ့ ရောရောနှောနှောနေရတာ သိပ်မကြိုက်ဘူး”</p> <p style="text-align:justify">လင်းဖေးက ခါးသီးစွာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။ ရွှမ်းအာရဲ့ စရိုက်နဲ့ဆိုရင် ရှီရန်ကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း လျစ်လျူရှုမည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်လား… တကယ် နှမြောစရာပဲ” ရှီရန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“လင်းဖေး… မင်းညီမလေးက အလှပဂေးတစ်ယောက်ဖြစ်မှာ သေချာတယ်။ သူသာ လာရင် လေထုက ပိုသက်ဝင်လှုပ်ရှားမလာပေဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify">“ဘာလေထုက သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာမှာလဲ”</p> <p style="text-align:justify">ဘေးစားပွဲဝိုင်းမှ မိန်းကလေးတစ်ဦးက လှည့်ကြည့်ပြီး ရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“အတန်းခေါင်းဆောင်” ရှီရန်က လန့်သွားပြီး ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“တကယ့် ရေစက်ပဲ”</p> <p style="text-align:justify">သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် နွေးထွေးသော စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပေါ်လွင်လာပြီး နေရာမှထကာ သူမနှင့် သွားရောက်ပူးပေါင်းလိုက်သည်။ အံ့ဩသွားသည့် အမူအရာ လုပ်ပြနေသော်လည်း လင်းဖေးရော၊ တူရှောင်ရှန်းပါ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩမှုကို မမြင်ရပေ။ ဒီကောင်က အတန်းခေါင်းဆောင် ဒီမှာ လာစားမယ်ဆိုတာ ကြိုသိနေခဲ့သည်မှာ သိသာသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ရှီရန်က ဒီမှာ လာစားဖို့ ဇွတ်အတင်း ခေါ်နေတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ဘူး” တူရှောင်ရှန်းက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရွေးချယ်တင်မြှောက်စဉ်ကာလအတွင်း အတန်းခေါင်းဆောင် ချန်နျန်ဝေ့က ယုံကြည်မှုရှိခြင်း၊ ကျက်သရေရှိခြင်းနှင့် ချစ်စရာကောင်းသော ပုံရိပ်တို့ဖြင့် အတန်းထဲတွင် လူကြိုက်များမှုကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရရှိခဲ့သည်။ သူမ၏ ရုပ်ရည်၊ ဝတ်စားဆင်ယင်မှု သို့မဟုတ် အပြုအမူ မည်သည်ပင်ဖြစ်စေ ချန်နျန်ဝေ့က သူမ၏ အမူအရာတွင် လွတ်လပ်သော မိန်းမပျိုတစ်ဦး၏ စိတ်ဓာတ်ကို ထင်ရှားစွာ ပြသနေပြီး၊ ယုံကြည်မှုရှိသော်လည်း ချစ်စရာကောင်းသော အငွေ့အသက်လေးတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“မင်းတို့လည်း ဒီမှာ လာစားတာလား… တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ” ရှီရန်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ချန်နျန်ဝေ့၏ စားပွဲတွင်လည်း သူမအပါအဝင် လေးယောက်ရှိသည်။ ပြည့်ဖောင်းဖောင်း မိန်းကလေးတစ်ဦး၊ ပိန်ပိန်ရှည်ရှည် မျက်မှန်တပ်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦး၊ ဆံပင်တိုတိုနှင့် ဆံမြိတ်ချထားသော အခြားမိန်းကလေးတစ်ဦးတို့ဖြစ်သည်။ ပခုံးကျော်ဆံပင်အရှည်ကို ရိုးရိုးလေးချထားပြီး ဆံမြိတ်ကို ဘေးသို့ သပ်ထားသော ချန်နျန်ဝေ့က အထင်ရှားဆုံးဖြစ်နေသည်။ မိတ်ကပ်လိမ်းခြယ်မထားဘဲ သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများ၊ သိမ်မွေ့သော်လည်း ရှည်လျားသော မျက်ခုံးတန်းများနှင့် ပန်းရောင်နှုတ်ခမ်းလေးများက အပြစ်အနာအဆာကင်းသော နို့နှစ်ရောင် အသားအရေကို ပိုမိုပြည့်စုံစေသည်။ သေချာကြည့်လျှင် ချန်နျန်ဝေ့က ထိပ်တန်းအလှမယ်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ လွှမ်းမိုးသွားစေနိုင်သော တောက်ပမှုမျိုး မရှိသော်လည်း၊ ယုံကြည်မှုရှိပြီး ချစ်စရာကောင်းသော အငွေ့အသက်လေးတစ်ခု ပါဝင်နေသည့် ဂရုတစိုက်ပျိုးထောင်ထားသော သူဌေးသမီးတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါမျိုး ပိုရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်တယ်… တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ” ချန်နျန်ဝေ့က ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်ရာ ပါးချိုင့်လေးများ ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">လင်းဖေးနှင့် အခြားတစ်ယောက်က မတ်တတ်ရပ်ပြီး လျှောက်လာကာ အားလုံးကို နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါတို့ စားပွဲ ပေါင်းလိုက်ကြမလား” ရှီရန်က အကြံပြုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကောင်းတာပေါ့” ချန်နျန်ဝေ့က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်မနဲ့ အခန်းဖော်တွေလည်း လေထုက သိပ်မစည်ကားဘူးလို့ ပြောနေကြတာ”</p> <p style="text-align:justify">ဝီ…</p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် လင်းဖေး၏ ဖုန်းမှ တုန်ခါသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက တိတ်တဆိတ် ထုတ်ယူပြီး ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဆောရီးပါ… ငါ အရေးတကြီး ကိစ္စလေး ပေါ်လာလို့ အခုချက်ချင်း သွားမှဖြစ်မယ်” လင်းဖေးက တောင်းပန်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဘာဖြစ်လို့လဲ… အကူအညီလိုလား… ငါ့မှာ မြို့တော်မှာ အဆက်အသွယ်တချို့ရှိပါသေးတယ်” ရှီရန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“မလိုပါဘူး” လင်းဖေးက ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါ့ကို လာကြိုမယ့်လူရှိတယ်… အတန်းခေါင်းဆောင်နဲ့ ပျိုမေတို့… တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify">သိပ်မရင်းနှီးကြသော်လည်း အခြားသူများကလည်း ယဉ်ကျေးသမှုဖြင့် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒါဆို ငါ့ကို သွားခွင့်ပြုပါဦး”</p> <p style="text-align:justify">လင်းဖေးက အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ပြီး ပင်မတံခါးပေါက်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မှန်တံခါး၏ အပြင်ဘက်တွင် ယွမ်ယီချန်က ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ကာ ရပ်နေသည်။ သူက ရံဖန်ရံခါ ဘေးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify">လင်းဖေးက မှန်တံခါးကို ဖြည်းညင်းစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ ဘေးဘက်တွင် ပခုံးကျော်ဆံပင်အရှည်ထားပြီး အနက်ရောင်ကုတ်အင်္ကျီရှည် ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ဟိုတယ်နံရံကို မှီရပ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါတို့ မင်းကို စောင့်နေတာ” လင်းဖေးက ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“လေယာဉ် နောက်ကျသွားလို့” ယွမ်ယီချန်က သူ၏နက်ကတိုင် အထုံးကို ပြင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၂) ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save