Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ငြိမ်းချမ်းရေး (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နတ်ဘုရားလက်နက်ထဲမှ သတင်းအချက်အလက် လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုက လင်းဖေး၏ စိတ်အာရုံထဲသို့ ရုတ်တရက် စီးဝင်လာသည်။ သို့သော် သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လုနီးပါးအချိန်တွင် ဓားတာအိုရဲ့ အဖြေစစ်ကျမ်းက တိုက်ရိုက် ပိတ်ဆို့တားဆီးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လင်းဖေးက သူ၏အသိစိတ်ကို တက်ကြွစွာ ဖြန့်ကျက်ပြီး သတင်းအချက်အလက် အစုအဝေးကို ထိတွေ့လိုက်သည်။ အားလုံးက နတ်ဘုရားလက်နက်၏ အချက်အလက်များနှင့် ၎င်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်အချို့ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ”</p> <p style="text-align:justify">ခေတ္တမျှ ရှာဖွေပြီးနောက် လင်းဖေးက နတ်ဘုရားလက်နက်၏ လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“လိမ်ညာမှုတွေက အဆုံးစွန်ထိ ရောက်သွားတဲ့အခါ အမှန်တရားဖြစ်လာတယ်” ဟု လုပ်ဆောင်ချက်များထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ အမှန်တရားနှင့် လိမ်ညာမှုများ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ ဗီဇစိတ်ကို ကြီးမားသော အတိုင်းအတာအထိ လှည့်စားနိုင်ကာ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းအမျိုးမျိုးကို အရူးလုပ်နိုင်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက် ဒဏ်ရာရနေပါက အမှန်တရားနှင့် လိမ်ညာမှုများ၏ စွမ်းအားက ခန္ဓာကိုယ်ကို ဒဏ်ရာမရထားဘူးဟု ထင်မှတ်စေပြီး ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လက် အလုပ်လုပ်စေနိုင်သည်။ သွေးထွက်နေပါက သွေးကြောများ မပေါက်ပြဲဘူးဟု သွေးနီဥများကို ယုံကြည်စေကာ မူလလမ်းကြောင်းအတိုင်း အတင်းအကျပ် ဆက်လက်စီးဆင်းစေနိုင်သည်။ လေပေါင်ချိန် ယိုစိမ့်မှုကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားစေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အရေပြား ထိခိုက်ပျက်စီးသွားလျှင်လည်း အလားတူပင်။</p> <p style="text-align:justify">“သက်ရှိတွေကို လှည့်စားတယ်လို့ ပြောတာက လျှော့ပြောရာကျလွန်းတယ်… သဘာဝနိယာမတွေအပါအဝင် အရာအားလုံးကို လှည့်စားတာနဲ့ ပိုတူတယ်” လင်းဖေးက ဤလုပ်ဆောင်ချက်၏ နောက်ကွယ်မှ အရေးပါမှုကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“အိပ်မက်စားသုံးသူရဲ့ အထွတ်အထိပ် နတ်ဘုရားလက်နက်ဖြစ်ရတာနဲ့ တန်ပါတယ်… ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလှည့်စားမှုက အချိန်အကန့်အသတ်ရှိတယ်… ပြီးသွားရင်တော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြန်ကုသရမှာပဲ”</p> <p style="text-align:justify">မရေမတွက်နိုင်သော ရွှေရောင်အမျှင်တန်းများက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ လင်းဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ချက်ချင်း ပြန်ရောက်သွား၏။ သို့သော် ၎င်းက ယာယီသာဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားလက်နက်၏ အားဖြည့်မှုတွင်လည်း အကန့်အသတ်များရှိသည်။ ကြာချိန်က ငါးရက်သာဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ထိုကဲ့သို့ အားဖြည့်မှုက နောက်ဆက်တွဲအခြေအနေကို ကြိုသုံးထားသည့် တန်ဖိုးပေးဆပ်ရမှုမျိုးဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အိပ်မက်စားသုံးသူတစ်ယောက်အတွက် ဤအရာက ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှ မီးပြတိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ အလွန်ထင်ရှားပေါ်လွင်နေစေသည်။ လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ပေ။ အန္တရာယ်ဖြစ်နိုင်ခြေကလည်း အလွန်မြင့်မားသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူက အိပ်မက်စားသုံးသူတစ်ယောက် မဟုတ်သောကြောင့် နတ်ဘုရားလက်နက်၏ စွမ်းရည်များစွာက ၎င်းတို့၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုများကို အပြည့်အဝ မပြသနိုင်ဟုလည်း လင်းဖေး ခံစားရသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်သကဲ့သို့ဖြစ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“နောက်ပိုင်း ပေးဆပ်ရမယ့် အခြေအနေကို ထည့်တွက်ရင်တောင် အခုချိန်မှာ အဲဒါကို စိတ်ပူနေလို့မရဘူး”</p> <p style="text-align:justify">တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိထားသော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က ပုံမှန်အတိုင်း လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်သည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဝူယန်ချင်းက ငါတို့အားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း တားဆီးဖို့ ယုံကြည်ချက်ရှိနေတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ဘူး… သူ့မှာ နတ်ဘုရားလက်နက်ရှိနေတဲ့အပြင် အိပ်မက်စားသုံးသူတစ်ယောက်ဖြစ်နေတော့ သူက မသေနိုင်သလောက်ဖြစ်နေတာ… သူ ဘယ်လိုအစွမ်းအစတွေ ထပ်ထုတ်နိုင်မလဲဆိုတာ မသိနိုင်သေးဘူး”</p> <p style="text-align:justify">လင်းဖေးက သူ၏လက်ကောက်ဝတ်များကို လှုပ်ရှားကြည့်လိုက်သည်။ ပုံမှန်နှင့် ဘာမှမခြားနားပေ။</p> <p style="text-align:justify">လင်းဖေး ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်ကို ရွှမ်းအာ ကြောင်ငေးကြည့်နေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">“အစ်ကိုကြီး… အဆင်ပြေရဲ့လား”</p> <p style="text-align:justify">“မပြေဘူး… ခဏတာ နည်းနည်း ပြန်ကောင်းလာရုံပဲ… အရင် ပြန်ကြရအောင်”</p> <p style="text-align:justify">လင်းဖေးက အပြာရောင်မီးတောက် အနည်းငယ်ကို စုစည်းလိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲမှ နတ်ဘုရားလက်နက်ကို ဖုံးအုပ်ကာ အဖြူရောင်စမ်းသပ်ကွင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပို့ဆောင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">***</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဘုန်း!!!!</p> <p style="text-align:justify">ဂျာမနီနိုင်ငံရှိ လူသူကင်းဝေးသော တောင်ကြားတစ်ခုတွင်…</p> <p style="text-align:justify">တောင်ကြားအတွင်းမှ ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကြေးမုံပြင်ကဲ့သို့ ရေကန်ငယ်လေး၏ ရှေ့တွင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံခြုံထားသော ပုံရိပ်နှစ်ခုက ကမ်းစပ်တွင် ရပ်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကျရှုံးသွားပြီ… နတ်ဘုရားလက်နက်ကို တစ်ယောက်ယောက်က ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီ… လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားသူရဲ့ တည်နေရာအတိအကျကို ငါတို့ ထောက်လှမ်းလို့မရတော့ဘူးလို့ ဝူမိသားစုကို ပြောလိုက်ပါ” အရပ်ပိုရှည်သော ဝတ်ရုံခြုံပုဂ္ဂိုလ်က အလွန်ပီသသော ဂျာမန်ဘာသာစကားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ အသံက အမျိုးသားအသံဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“နားလည်ပါပြီ” အခြားဝတ်ရုံခြုံပုဂ္ဂိုလ်က အနက်ရောင်ပြာမှုန့်များအဖြစ် ချက်ချင်း ပြိုကွဲသွားပြီး လွင့်ပျံ့သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">***</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်။</p> <p style="text-align:justify">စက်တင်ဘာ ၁၁ ရက်၊ ၂၀၀၅ ခုနှစ်။</p> <p style="text-align:justify">ယန်မြို့တော်တက္ကသိုလ် တောင်ဘက်ကျောင်းဝင်း၊ အဆောင် ၄။</p> <p style="text-align:justify">တတိယထပ်ရှိ စာသင်ခန်းတစ်ခုထဲတွင်…</p> <p style="text-align:justify">ချန်နျန်ဝေ့က စင်မြင့်ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ဂုန်နီအိတ်အပုံကြီးရှိနေသည်။ မပိတ်ထားသော အိတ်အဝများမှတစ်ဆင့် စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှု ဝတ်စုံများ ပါဝင်ကြောင်း တွေ့မြင်နေရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ချန်နျန်ဝေ့က ကျောက်သင်ပုန်းရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်တွင် "ရူပဗေဒ သီအိုရီရူပဗေဒမေဂျာ အတန်း ၀၅ အစည်းအဝေး" ဟု ရေးသားထားသည်။ မြေဖြူစာလုံးများက သပ်ရပ်နေပြီး ထူးကဲမနေသော်လည်း အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အောက်ဘက်ရှိ ဟောပြောပွဲခန်းမကျယ်ကြီးထဲတွင် ကျောင်းသား ၅၀ ကျော်တိတိ ထိုင်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">“နာမည်ခေါ်တဲ့အခါ ရှေ့ထွက်လာပြီး စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှု ဝတ်စုံတစ်စုံ လာယူကြပါ” ချန်နျန်ဝေ့က အောက်ဘက်ရှိ ကျောင်းသားများကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ချန်ကျစ်မင်”</p> <p style="text-align:justify">ဖိုင့်ဖိုင့်ကျောင်းသားတစ်ယောက် နေရာမှထကာ ရှေ့ထွက်သွားပြီး အတန်းဖော်တစ်ယောက်က သူ့ကို အပိုဆိုဒ်ကြီး (XL) တံဆိပ်ကပ်ထားသော စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှု ဝတ်စုံတစ်စုံ ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကျောက်ယန်”</p> <p style="text-align:justify">“ယွဲ့ရှောင်ဟွမ်”</p> <p style="text-align:justify">ကျောင်းသားများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရှေ့ထွက်ကာ အဝတ်အစားများ လာယူကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">“လင်းဖေး”</p> <p style="text-align:justify">ပြတင်းပေါက်နားတွင် အရပ်ရှည်ရှည် ရုပ်ဖြောင့်ဖြောင့် ကောင်လေးတစ်ယောက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူက အနက်နှင့်အဖြူ အစင်းကြားရှပ်အင်္ကျီကို ဂျင်းဘောင်းဘီ အချိုးကျကျဖြင့် တွဲဖက်ဝတ်ဆင်ထားပြီး နားရွက်အထိရှည်သော ဆံပင်ဖွာဖွာလေးဖြင့် ထူးခြားစွာ မျက်စိပသာဒဖြစ်နေသည်။ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ သူ၏အသားအရေသည် အနည်းငယ် ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ရုပ်အချောဆုံးကောင်လေး ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ကျောင်းသူများ၏ ခိုးကြည့်ခြင်းကို ခံရသည်မှာ သံသယဖြစ်စရာ မလိုပေ။ လင်းဖေး၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက အာရုံစိုက်မှုကို များစွာ ဆွဲဆောင်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အဝတ်အစား ယူပြီးနောက် လင်းဖေးက သူ့နေရာသို့ ပြန်သွားရန် လှည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“လင်းဖေး” ချန်နျန်ဝေ့က သူ့ကို ရုတ်တရက် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဘာဖြစ်လို့လဲ” သူ အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“နင် ကြည့်ရတာ သိပ်မကောင်းဘူး… နေမကောင်းဘူးလား… နေမကောင်းရင် ဆရာ့ဆီမှာ ခွင့်တောင်းလို့ ရတယ်နော်” ချန်နျန်ဝေ့က ကြင်နာစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကျေးဇူးပါ… ဒါပေမဲ့ မလိုပါဘူး”</p> <p style="text-align:justify">လင်းဖေးက ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ဖြေပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အမူအရာဖြင့် သူ့နေရာသို့ ပြန်သွားလိုက်သည်။ သူက မျက်နှာကို အနည်းငယ်လှည့်ကာ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">စာသင်ဆောင်အောက်ရှိ ကစားကွင်းထောင့်တစ်နေရာတွင် စကိတ်အသင်းဝင်အချို့က မြေပြင်ပေါ်တွင် အဝါရောင်ကတော့များ ချထားပြီး လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရှေ့နောက် လျှောတိုက်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">နေရောင်ခြည်က အဖြူရောင်ကစားကွင်းပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး စူးရှသော အလင်းရောင်ကို ပြန်လည်ဟပ်ထုတ်ပေးနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“လင်းဖေး… ခဏနေရင် စာကြည့်တိုက် သွားမလို့လား… ငါ စာအုပ်သွားငှားမလို့” တူရှောင်ရှန်းက ဘေးခုံမှ ကိုင်းပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါလည်း လိုက်မယ်… တူရှောင်ရှန်း… ခဏနေရင် အတူတူ သွားကြမယ်” ရှေ့ခုံမှ ပိန်ပိန်ရှည်ရှည် မျက်မှန်တပ်ထားသော ကျောင်းသားက လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါ အဆင့်မြင့်သင်္ချာနဲ့ အထွေထွေရူပဗေဒ စာအုပ်တွေ ငှားပြီး ကြိုဖတ်ထားမလို့”</p> <p style="text-align:justify">“ကောင်းပြီလေ” တူရှောင်ရှန်းက အမြန်ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လင်းဖေးက ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒါဆို အတူတူ သွားကြတာပေါ့… ငါလည်း စာအုပ်တစ်အုပ် ငှားဖို့ အစီအစဉ်ရှိတယ်”</p> <p style="text-align:justify">ယေဘုယျအားဖြင့် သီအိုရီရူပဗေဒကို ရွေးချယ်သူများက အထက်တန်းကျောင်းတုန်းကတည်းက စာကြိုးစားသူများဖြစ်လေ့ရှိသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလိုမေဂျာကနေ ဘွဲ့ရပြီးနောက် ကောင်းမွန်သော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လမ်းကြောင်းမှာ သုတေသနအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း သို့မဟုတ် ကျောင်းတွင်း ရာထူးတစ်ခုခု ရယူခြင်းသာရှိသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် အတန်းထဲမှ လူအများအပြားက ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် သင်ရိုးညွှန်းတမ်းများကို ကြိုတင်ဖတ်ရှု ပြင်ဆင်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အဆောင်များ နေရာကျသွားသည်နှင့် တူရှောင်ရှန်းနှင့် သူ့အခန်းဖော်များ၏ နေ့စဉ်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်မှာ မနက် ၇ နာရီ၊ ၈ နာရီလောက်တွင် ထ၊ ခဏလောက် စာဖတ်ပြီးရင် နေ့လယ်စာစားဖို့ ကန်တင်းသွား၊ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ရင်းနှီးအောင် ကျောင်းဝင်းထဲ လမ်းလျှောက်၊ ရံဖန်ရံခါ ညနေပိုင်းတွင် အတန်းဖော်များနှင့် ပိုမိုရင်းနှီးစေရန် အပြင်ထွက် စားသောက်ကြသည်သာဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဒီလိုဘဝမျိုးက သိပ်ကို သာမန်ဆန်ပြီး ထူးခြားမှု မရှိလှပေ။</p> <p style="text-align:justify">အခန်းဖော်များ သို့မဟုတ် ဘေးခန်းမှ ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းအချို့၊ ပြီးနောက် ချန်နျန်ဝေ့နှင့် သူမ၏ အဆောင်မှ လူအနည်းငယ်ကလွဲ၍ သူတို့နှင့် ရင်းနှီးသူ သိပ်မရှိကြပေ။ အထက်တန်းကျောင်းနှင့် လုံးဝ ကွာခြားသည်။ နေ့တိုင်း မဖြစ်မနေ တက်ရောက်ရသည့် ဆယ်မိနစ်နားချိန်များ မရှိတော့ပေ။ ကျောင်းသားများ အချင်းချင်း ပိုမိုရင်းနှီးလာစေရန် အခြားလမ်းကြောင်းများ မရှိကြပေ။ အားလုံးက စိမ်းသက်ပြီး ဝေးကွာနေသကဲ့သို့ရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝတ်စုံများ ယူပြီးနောက် အတန်းထဲမှ လူတိုင်းက သူတို့၏ အဆောင်ဖော်များနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">တူရှောင်ရှန်းက သိပ်မလိုက်ချင်သော ရှီရန်ကို ဆွဲခေါ်ကာ အစောပိုင်းက ပြောခဲ့သော ကျောင်းသားနှင့် လင်းဖေးတို့အတူ စာသင်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">စာသင်ဆောင်တစ်ခုလုံးမှာ အလယ်တွင် ခြံဝင်းတစ်ခုပါရှိသော ဖွဲ့စည်းပုံဖြစ်သည်။ စာသင်ခန်းရှေ့တွင် ရပ်လိုက်လျှင် အခြားအပိုင်းသုံးပိုင်းမှ အခြေအနေများကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ စာသင်ခန်းအများစုတွင် လူအနည်းငယ်သာ ဝင်ထွက်သွားလာနေသော်လည်း အများစုမှာ တိတ်ဆိတ်ပြီး လူသူကင်းမဲ့နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“လင်းဖေး… မင်းလည်း အဆင့်မြင့်သင်္ချာတို့ ဘာတို့ ငှားမလို့လား” ရှီရန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါနဲ့အတူ မဂ္ဂဇင်းကဏ္ဍကို လိုက်ခဲ့ပါလား… ဒီလောက်စောစောစီးစီး စာစလုပ်နေရတာ မပင်ပန်းဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify">“ရပါတယ်… ငါ အရင် သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်… စာအုပ်အတိအကျ ငှားမယ်လို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး” လင်းဖေးက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ့မှတ်ဉာဏ်နှင့် နားလည်နိုင်စွမ်းဖြင့် စာကြည့်တိုက်တွင် ထိုင်ဖတ်ပြီး သင်ရိုးညွှန်းတမ်းစာအုပ်အချို့မှ အဓိကအကြောင်းအရာများကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်သားရန် စီစဉ်ထားသည်။ ယခုလို တန်ဖိုးရှိသော အချိန်များကို အခြေခံသင်ရိုးများအတွက် အသုံးပြုခြင်းက လက်တွေ့မကျသည်မှာ ထင်ရှားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဖန်ဝေ့တုန်း… မင်းက ဘာလို့ အထွေထွေရူပဗေဒကို ငှားတာလဲ… ငါတို့ ပထမနှစ်မှာ အဲဒါ သင်ရမှာမို့လို့လား” လှေကားမှ ဆင်းလာစဉ် တူရှောင်ရှန်းက အခြားအဆောင်မှ မျက်မှန်နှင့် ကျောင်းသားကို မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါ မသိဘူး… ဒါပေမဲ့ ငါတို့က သီအိုရီရူပဗေဒ အဓိကယူထားတာဆိုတော့ အဲဒါ သင်သင့်တယ်မလား” ဖန်ဝေ့တုန်းက တုံ့ဆိုင်းစွာ ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါ စီနီယာအစ်မတစ်ယောက်ကို မေးကြည့်တော့ ငါတို့ ပထမနှစ်မှာ အဆင့်မြင့်သင်္ချာ၊ လိုင်းနားအက္ခရာသင်္ချာ၊ မက္ကင်းနစ်၊ ကွန်ပျူတာယဉ်ကျေးမှု အခြေခံ၊ လျှပ်စစ်သံလိုက်၊ အလင်းနဲ့ ပရိုဂရမ်ဒီဇိုင်းတွေ သင်ရမယ်တဲ့… အထွေထွေရူပဗေဒ မပါဘူး” ရှီရန်က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါတို့ အဲဒါတွေပဲ သင်ရမှာလား” ဖန်ဝေ့တုန်းက အံ့ဩသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“တခြား ဘာသင်မယ်လို့ ထင်လို့လဲ”</p> <p style="text-align:justify">“ငါထင်တာက ရူပဗေဒ သုတေသနလုပ်တာတို့ ဘာတို့…” ဖန်ဝေ့တုန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“အဲဒါက မင်း ဘယ်အဆင့်မှာရှိလဲဆိုတာအပေါ် မူတည်တာပေါ့” ရှီရန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“သုတေသနဌာနတွေကို လျှောက်ဖို့အတွက် မင်း အဆင့်မြင့်နေမှရမှာ… အဲဒီသုတေသနရာထူးတွေက အရမ်းနည်းတယ်လို့ ကြားတယ်”</p> <p style="text-align:justify">“ဒါဆို ငါတို့မေဂျာကို တခြားဘယ်နေရာတွေက လိုအပ်မှာလဲ” ဖန်ဝေ့တုန်းက စိတ်ရှုပ်သွားပုံရသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဟွာနိုင်ငံ သိပ္ပံအကယ်ဒမီ ရူပဗေဒသုတေသနဌာနနဲ့ တက္ကသိုလ်တချို့မှာ ရူပဗေဒသုတေသနဌာနတွေရှိတယ်… ငါတို့ကျောင်းမှာလည်း တစ်ခုရှိတယ်… ဒါပေမဲ့ ပြိုင်ဆိုင်မှုက ပြင်းထန်တယ်… ငါတို့အများစုကတော့ သင်ကြားရေး သို့မဟုတ် သုတေသနရာထူးတွေနဲ့ပဲ ပြီးဆုံးသွားဖို့ များတယ်… အဲဒီထဲမှာ တက္ကသိုလ် သို့မဟုတ် အထက်တန်းကျောင်း ဆရာဖြစ်တာလည်း ပါတာပေါ့” ရှီရန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူက ထပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါကတော့ ဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းရုံပါပဲ… ဘွဲ့ရတာနဲ့ ငါ ထွက်သွားမှာ”</p> <p style="text-align:justify">“တကယ်လား… စိတ်ပျက်စရာကြီးပါလား” ဖန်ဝေ့တုန်းက အနည်းငယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကိစ္စမရှိပါဘူး… ပညာရေးမေဂျာတွေက ဒီလိုပါပဲ… တကယ်တော့ ကျောင်းသား တော်တော်များများက သုတေသနလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ဒီမေဂျာကို ရွေးကြတာ” ရှီရန်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါက ရူပဗေဒကို နည်းနည်း စိတ်ဝင်စားရုံပဲ… မေဂျာကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ရွေးလိုက်တာ”</p> <p style="text-align:justify">တူရှောင်ရှန်းကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါကတော့ဖြစ်နိုင်ရင် ကျောင်းမှာပဲနေပြီး တက္ကသိုလ်ဆရာလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်”</p> <p style="text-align:justify">“မင်းတို့ တွေးတာ ဝေးလွန်းနေပြီ… ငါတို့က ဖရက်ရှ်မန်းတွေပဲရှိသေးတာ…” ဖန်ဝေ့တုန်းက တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“လင်းဖေး… မင်းရော ဘယ်လိုလဲ… ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ… ဒီမေဂျာကို ရွေးတာက လမ်းနည်းနည်းပဲရှိတာနော်” အစကတည်းက တိတ်ဆိတ်နေသော လင်းဖေးကို ရှီရန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါလား… ငါ့မှာ ဘာအစီအစဉ်မှ မရှိဘူး” လင်းဖေးက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">စွမ်းအင်ရူပဗေဒ သုတေသနအတွက် ဒီမေဂျာကို ရွေးခဲ့တာဖြစ်ပြီး သုတေသနလုပ်ငန်းခွင် ဝင်ဖို့ ပါရဂူဘွဲ့ယူဖို့ စီစဉ်ထားတယ်လို့ ပြောပြလို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။ အခုအချိန်မှာ အဲဒါကို ပြောလိုက်ရင် ရယ်စရာဖြစ်သွားလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ့လက်ရှိ ဉာဏ်ရည်နှင့်ဆိုလျှင် ပါရဂူဘွဲ့ရရန်က လွယ်ကူသော ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်နေသော်လည်း။</p> <p style="text-align:justify">ချီစွမ်းအင်အတုအတွက်ကတော့… အနာဂတ်အတွက် အရန်အဖြစ် အနှစ်သာရချီကို ပြုစုပျိုးထောင်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်တဲ့ ဓားသိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်ရင်း ဒီစွမ်းအင်ရဲ့ သဘောတရားနဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံကို သူ့ဘာသာ လေ့လာဖို့ စီစဉ်ထားသည်။ ဒါက သူ့ကို စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စုဆောင်းဖို့ အားလပ်ချိန် အများအပြား ရရှိစေသည်။ သို့မှသာ လိုအပ်တဲ့အချိန်မှာ အပြင်းထန်ဆုံး စွမ်းအားကို ချက်ချင်း ထုတ်လွှတ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဓားတာအိုရဲ့ အဖြေစစ်ကျမ်းက ထိုကဲ့သို့ ဓားသိုင်းပညာသီအိုရီ၏ စံပြကိုယ်စားပြုမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်သည် အုတ်မြစ်ချရမည့်အချိန်ဖြစ်သော်လည်း၊ အတွင်း၌ မှတ်တမ်းတင်ထားသော အဆုံးစွန် ဓားသိုင်းပညာများကို ထုတ်မပြဘဲ၊ ဤအားလပ်ချိန်များက အခြားအစီအစဉ်များအတွက် အခွင့်အရေးကိုလည်း ပေးစွမ်းနိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“စကားမစပ်… ဟိုတစ်နေ့က ခြင်္သေ့ဘုရင်ဟိုတယ်မှာ မင်းကို လာရှာတဲ့ လူနှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ… သူတို့ပုံစံက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေသလိုပဲ” ရှီရန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“မိတ်ဆွေတွေပါ… ငါ မြို့တော်ရောက်နေတာ ကြားလို့ လာရှာကြတာ… ငါလည်း အဲဒီမှာ သူတို့ကို တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး” လင်းဖေးက ယခုအခါ လိမ်ပြောရာတွင် ကျွမ်းကျင်နေပြီဖြစ်၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်လား” ထိုလူနှစ်ဦး၏ အမူအရာက တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးသလို ရင်းနှီးနေသည်ဟု ရှီရန် ခံစားနေရဆဲပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၆) ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save