Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">မျိုးစေ့ (၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှု တရားဝင် စတင်ခဲ့ပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ယန်မြို့တော်တက္ကသိုလ်ရှိ ကျောင်းသားသစ်များအားလုံး ပြောက်ကျားစစ်ဝတ်စုံများ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ပြီး သူတို့၏ လေ့ကျင့်ရေးနေရာများ ခွဲဝေချထားမှုရယူရန် စုဝေးခဲ့ကြရသည်။</p> <p style="text-align:justify">လင်းဖေးက သူ့အစား စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှု တက်ရောက်ရန် ကိုယ်ပွားတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ နတ်ဘုရားလက်နက်၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး ရိုးရှင်းသော လှည့်ကွက်တစ်ခုဖြင့် အိပ်မက်စားသုံးသူများ၏ ကိုယ်ပွားဖန်တီးနိုင်စွမ်းကို သူ အလွယ်တကူ တုပနိုင်ခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အိပ်မက်စားသုံးသူ လောကတစ်ခုလုံးရှိ ခွန်အားအားလုံး၏ အရင်းအမြစ်မှာ အမှန်တရားနှင့် လိမ်ညာမှုများ နတ်ဘုရားလက်နက်သာဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ့အတွက်မူ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားလျက် အခြားသူတစ်ဦးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းကာ မြို့တော်ရှိ ပစိဖိတ်သမုဒ္ဒရာ ကုန်သွယ်ရေးစခန်းသို့ မှော်ဆရာ့မျက်လုံးထဲတွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း သွားရောက်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">မှော်ဆရာ့မျက်လုံးတွင် ရှင်းလင်းသော မှတ်တမ်းများ ပါရှိသည်။ ပစိဖိတ်သမုဒ္ဒရာ ကုန်သွယ်ရေးစခန်းသည် မြို့တော်၏ ဆင်ခြေဖုံးတွင် တည်ရှိပြီး လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ခုတွင် အရောင်းအဝယ် အရည်အချင်းစစ်ဆေးမှု ပြုလုပ်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယန်မြို့တော်တက္ကသိုလ်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် လင်းဖေးက သာမန်လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းကာ တက္ကစီတစ်စီး ငှားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဘယ်သွားမလို့လဲ”</p> <p style="text-align:justify">“လမင်းနီ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်”</p> <p style="text-align:justify">ယာဉ်မောင်းက တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ပေလင်ခရိုင်က လမင်းနီ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လား… အဲဒီနေရာက နာမည်ကြီးတယ်… ဒါပေမဲ့ ခုတစ်လော အပြောင်းအလဲတချို့ ရှိနေတယ်လို့ ကြားတယ်” ယာဉ်မောင်းက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်၏ တည်နေရာကို ကောင်းကောင်းသိနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်တယ်… မောင်းသာမောင်းပါ… ဈေးနှုန်းက ကိစ္စမရှိဘူး” လင်းဖေးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူ့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify">လက်ရှိတွင် သူ၏ ချီစွမ်းအင်ကို လုံးဝ အသုံးမပြုနိုင်သဖြင့် အရိပ်ခြေရာခံ ဓားသိုင်းပညာကို ထုတ်သုံး၍မရသလို ကြယ်ခွဲဓားသိုင်းပညာကိုလည်း အသုံးမပြုနိုင်ပေ။ သူ အားကိုးနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ ကျန်ရစ်နေသော အနှစ်သာရချီ အကြွင်းအကျန်များသာဖြစ်ပြီး အများဆုံး D အဆင့်လောက်သာရှိသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရှိန်အဝါဆိုတာ အနှစ်သာရချီနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်တို့ ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းထားသော ခွန်အားတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း သူ့လက်ရှိ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေက အလွန်ဆိုးရွားနေသည်။ သဘာဝကျကျပင် သူ သန်မာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် အရိပ်ခြေရာခံ ဓားသိုင်းပညာ မရှိဘဲ၊ အရှိန်မရှိဘဲ တိုက်ရိုက်ပြေးသွားခြင်းထက် ကားစီးသွားခြင်းက ပို၍ သက်သာစေသည်။</p> <p style="text-align:justify">တက္ကစီယာဉ်မောင်းက နောက်ထပ်မေးခွန်းတစ်ခုကို သတိထားပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ပေလင်ခရိုင်က ဒီနေရာကနေ ဘယ်လောက်ဝေးလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိရဲ့လား”</p> <p style="text-align:justify">“ပြဿနာမရှိပါဘူး… ကားခ ရာဂဏန်းလောက်ပဲ ကျမှာပါ” လင်းဖေးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒါဆိုရင်လည်း ပြီးတာပါပဲ” ယာဉ်မောင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ နောက်မှ ပြဿနာမဖြစ်စေရန် ခရီးသည်က ခန့်မှန်းခြေ ကားခကို သိရှိထားကြောင်း ဦးစွာ သေချာစေချင်ရုံသာဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လင်းဖေး ယူဆောင်ထားသော အသွင်အပြင်မှာ အသက် ၃၀ ဝန်းကျင်၊ အသားအနည်းငယ် ညိုပြီး ကြမ်းတမ်းသော အရေပြားရှိသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏မျက်နှာအသွင်အပြင်များက အလွန်သာမန်ဆန်ပြီး မျက်နှာဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် အနက်ရောင် အမာရွတ်တစ်ခုရှိသည်။ ကြည့်လိုက်သည်နှင့် အနည်းငယ် ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆစ်၏ ဤနည်းပညာက သူ့ကို လိုချင်သော အသွင်အပြင် ဖန်တီးနိုင်စေသော်လည်း ပြောင်းလဲ၍မရသော အရာတစ်ခုရှိသည်။ ၎င်းမှာ သူ့အရပ်အမောင်းပင်။ ကျန်တာအားလုံး အဆင်ပြေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယန်မြို့တော်တက္ကသိုလ်သည် မြို့တော်၏ မင်နန်ခရိုင်တွင် တည်ရှိပြီး ပေလင်ခရိုင်နှင့် ဝေးကွာကာ ကြားထဲတွင် ခရိုင်အများအပြား ခြားနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">နှစ်နာရီခန့် ရပ်လိုက်နားလိုက် မောင်းနှင်ပြီးနောက် ညနေစောင်းတွင် သူတို့ ဦးတည်ရာသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လင်းဖေးက ကားခရှင်းပြီး ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဆူညံသံများ ပြည့်နှက်နေသည်။ လမ်းမ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် အနည်းဆုံး ဆယ်ထပ်မြင့်သော အဆောက်အအုံများ တန်းစီနေပြီး လမ်းမကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားသကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။ လမ်းပေါ်တွင်ရပ်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်လျှင် ပုံသဏ္ဌာန်မမှန်သော မီးခိုးဖြူရောင် ကောင်းကင်တစ်ကွက်ကိုသာ မြင်တွေ့ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">အဆောက်အအုံများကြားရှိ ကွက်လပ်များမှတစ်ဆင့် ကြည့်လျှင်လည်း အခြားအဆောက်အအုံများကိုသာ မြင်တွေ့ရသည်။ ဤနေရာကို ဆင်ခြေဖုံးဟု သတ်မှတ်ထားသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် မြို့လယ်ခေါင်၏ အစွန်းဖျားတွင် တည်ရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify">လမ်းမအလယ်တွင် မော်တော်ယာဉ်အများအပြား ရှေ့နောက်သွားလာနေကြပြီး လူများက အဖြူရောင် လူကူးမျဉ်းကြားများပေါ်တွင် ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြသည်။ လင်းဖေး ဆင်းလိုက်သောနေရာမှာ လမ်းဘယ်ဘက်ခြမ်းရှိ အဝတ်အထည်ဆိုင်တစ်ဆိုင်၏ အရှေ့တည့်တည့်တွင်ဖြစ်သည်။ အိတ်များကိုယ်စီ ကိုင်ဆောင်ထားသော မိန်းကလေးငယ်အချို့ ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာကြသည်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">အဝတ်အထည်ဆိုင်၏ ဘေးတွင် သစ်နီသား ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို ငြိမ်သက်စွာ ချိတ်ဆွဲထားပြီး စာလုံးကြီးလေးလုံးကို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။</p> <p style="text-align:justify">"လမင်းနီ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်"</p> <p style="text-align:justify">ဤလက်ဖက်ရည်ဆိုင်၏ တည်နေရာက အတော်လေး ထူးဆန်းသည်။ လက်ဖက်ရည်ချစ်သူများ နှစ်သက်သော တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကို ဆန့်ကျင်လျက် ဆူညံသံများ ဝန်းရံနေသော စည်ကားသည့် မြို့လယ်ခေါင်တွင် ရွေးချယ်ထားသည်။ သို့သော် ဆိုင်ရှင်က ဂရုစိုက်ပုံမရပေ။</p> <p style="text-align:justify">လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က ဆိုင်ခန်းသုံးခန်းစာ နေရာယူထားပြီး သစ်နီသားဆိုင်းဘုတ်နှင့် အနက်ရောင်သစ်သားမျက်နှာစာတို့ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည်။ ရှေးဟောင်း ဟွာနိုင်ငံ ဗိသုကာလက်ရာ အငွေ့အသက် ပြင်းထန်စွာ ရရှိနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">တံခါးများကို ကျယ်လောင်စွာ ဖွင့်ထားသဖြင့် လူသူကင်းမဲ့လုနီးပါးဖြစ်နေသော အတွင်းပိုင်းကို အပြင်မှ မြင်နေရသည်။ ဖြတ်သွားဖြတ်လာများကြားမှ ရံဖန်ရံခါ တစ်ယောက်စ နှစ်ယောက်စသာ လူအုပ်ကြားမှ ခွဲထွက်ကာ ဝင်ရောက်သွားပြီး အတွင်းခန်းထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">မှော်ဆရာ့မျက်လုံးတွင် ဖော်ပြထားသော လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း လင်းဖေးက သူ့အရှိန်အဝါ အစအနတစ်ခုကို မဖုံးကွယ်ဘဲ သိသာထင်ရှားစွာ ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်ရောက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ပင်မကောင်တာ၏ နောက်ဘက်တွင် ဆံပင်ညိုရောင်နှင့် မိန်းမချောလေးတစ်ဦးက လင်းဖေးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ သူမ၏ အလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေသည်။ လင်းဖေး၏ နောက်တွင် လူနှစ်ဦး ထပ်ဝင်လာသည်။ ရုံးဝန်ထမ်းပုံစံ ဝတ်စုံပြည့်နှင့် နက်ကတိုင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် ဒူးဖုံးစကတ်နှင့် ခြေအိတ်ရှည် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ပခုံးချင်းယှဉ်လျက် ဝင်လာရာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။ အမျိုးသားက အခုမှ ဝင်လာသော လင်းဖေးကို မြင်လိုက်သောအခါ သူ့မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ဝင်းပသွားသည်။ သူက ခြေလှမ်းကျဲများဖြင့် ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် တိုးလာသည်။</p> <p style="text-align:justify">“တောင်းပန်ပါတယ် ဦးလေး… ခဏလောက် စောင့်ပေးလို့ ရမလား”</p> <p style="text-align:justify">လင်းဖေးက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဘာကိစ္စလဲ”</p> <p style="text-align:justify">လူငယ်က အသက် ၂၀ ဝန်းကျင်လောက်ရှိပုံရပြီး နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် မုတ်ဆိတ်မွေးရေးရေး ပေါက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒီလိုပါ… ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ညီမ ဒီကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးတာမို့ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိလို့ပါ… ကျွန်တော်တို့ကို လမ်းပြပေးလို့ရမလား”</p> <p style="text-align:justify">သူ့ဘေးနားရှိ မိန်းကလေးက ရင့်ကျက်အောင် ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း အသက် ၂၀ ဝန်းကျင်သာရှိသေးသော နုနယ်သည့် မျက်နှာလေးရှိနေသည်။ သူမက အလျင်အမြန် ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်ပါတယ် ဦးလေး… ကျွန်မတို့ လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ထိုင်နေတာ ကြာပါပြီ… လူတွေ အများကြီးရှိပေမဲ့ ဦးလေးက အဖော်ရဆုံးပုံ ပေါက်နေလို့ အကူအညီ လာတောင်းတာပါ”</p> <p style="text-align:justify">“ဘာလို့ တခြားလူတွေက မကူညီကြတာလဲ… ဝင်လာတာ ငါတစ်ယောက်တည်းမှ မဟုတ်တာ”</p> <p style="text-align:justify">လင်းဖေးက ပြုံး၍ ပြောလိုက်ရာ သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အမာရွတ်က လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် အနည်းငယ် ကြောက်စရာကောင်းသော ပုံစံပေါက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“အဲဒါက… အဲဒါက…” မိန်းကလေးက ကြောက်လန့်နေပုံရသော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏အသံမှာ တိုးသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဒီအချိန်တွင် ကောင်တာမှာ ထိုင်နေသော မိန်းမချောလေးက မတ်တတ်ရပ်ပြီး သူတို့ကို ကျယ်လောင်စွာ လှမ်းပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“နင်တို့ ဘာလို့ ထပ်ရောက်လာကြပြန်တာလဲ… ဒီနေရာက နင်တို့အတွက် မဟုတ်ဘူး… ထွက်သွားကြစမ်း!”</p> <p style="text-align:justify">မိန်းမချောလေးက လက်ကိုင်မိတ်ကပ်မှန်လေးကို ကိုင်ထားပြီး ကောင်တာနောက်မှ ထွက်လာရာ သူမ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်မရှည်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဘာမှနားမလည်တဲ့ ကလေးစုတ်တွေ ဒီမှာ လာပြဿနာမရှာနဲ့!” ဧည့်ကြိုက ယဉ်ကျေးမှု အလျဉ်းမရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဘာလို့ အဲဒီလောက် သဘောထားကြီးနေရတာလဲ… လက်ဖက်ရည်သောက်တဲ့နေရာပဲဟာ… ဘာများ အဲဒီလောက် အံ့ဩစရာ ကောင်းနေလို့လဲ” စကတ်နှင့် ခြေအိတ်ရှည် ဝတ်ထားသော ကောင်မလေးက နှုတ်ခမ်းစူပြီး ညည်းညူလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်တယ်! ငါတို့က လက်ဖက်ရည်လာသောက်တာ… ဆိုလိုတာက ငါတို့က ဖောက်သည်တွေပဲ… ဘယ်တုန်းက ဖောက်သည်တွေကို မောင်းထုတ်တဲ့ ထုံးစံရှိလို့လဲ… မင်းတို့ ဘယ်လို စီးပွားရေး လုပ်နေကြတာလဲ” ဝတ်စုံပြည့်နှင့် ကောင်လေးက ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လင်းဖေးက နောက်ဆုံးတော့ သဘောပေါက်သွားသည်။ တကယ်တော့ ဒီနှစ်ယောက်က လမင်းနီ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို လက်ဖက်ရည်သောက်တဲ့ ရိုးရိုးဆိုင်တစ်ဆိုင်လို့ ထင်နေကြတာကိုး။</p> <p style="text-align:justify">ခေါင်းအနည်းငယ်ခါရင်း လင်းဖေးက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဘေးပေါက်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဟေး!! ဦးလေး! ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်ပါဦး!” လူငယ်နှစ်ယောက်က အမှီလိုက်ရန် အလျင်စလို လုပ်လိုက်သော်လည်း မိန်းမချောလေးက ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“တော်ကြတော့… ဘယ်သူမှ နင်တို့နှစ်ယောက်ကို ခေါ်သွားချင်မှာ မဟုတ်ဘူး… ပြန်ကြတော့!” ဧည့်ကြိုက စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဘာလို့လဲ!” ကောင်မလေးက မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါတို့ ဒီရောက်နေတာ ငါးရက်ရှိပြီ… ဘာလို့ ဘယ်သူမှ ငါတို့ကို ခေါ်မသွားချင်ကြတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify">လင်းဖေးက ဘေးတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရာ တစ်ဖက်တွင် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော ကမ္ဘာတစ်ခုကဲ့သို့ မှောင်မိုက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ထားလိုက်ပါတော့… သူတို့ကို ပေးဝင်လိုက်ပါ… ငါ ခေါ်သွားလိုက်မယ်” သူက ပြုံးရင်း ဧည့်ကြိုဘက်သို့ လှည့်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဧည့်ကြိုမလေးက အံ့ဩသွားသည်။ သာမန်လူနှစ်ယောက်ကို ကုန်သွယ်ရေးစခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားလိုသူရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပုံရသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါ့အရည်အချင်းပြည့်မီမှုက အဆင်ပြေတယ်မလား… ကန့်သတ်ချက်က သုံးယောက်ဆိုတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ခေါ်သွားတာ ပြဿနာမရှိသင့်ဘူး” လင်းဖေးက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဧည့်ကြိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“အဲဒါ ပြဿနာ မရှိပါဘူး… ဒါပေမဲ့ ရှင် သေချာရဲ့လား… သူတို့က ဘာမှ မသိကြဘူးနော်”</p> <p style="text-align:justify">“ရပါတယ်” လင်းဖေးက နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“လူငယ်တွေပဲ… စွန့်စားခန်းတစ်ခုလို့ သဘောထားလိုက်ပေါ့… ဘဝမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းပြီး လှပတဲ့ အမှတ်တရတချို့တော့ ရှိသင့်တာပေါ့”</p> <p style="text-align:justify">မောင်နှမနှစ်ယောက်က ဧည့်ကြိုကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့် မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ဧည့်ကြိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ရှင် အဲဒီလို ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုရင်တော့ ရှင့်အရှိန်အဝါကို သူတို့ဆီမှာ တွဲချိတ်ပေးလိုက်ပါ”</p> <p style="text-align:justify">“အရှိန်အဝါ” သူတို့နှစ်ယောက် နားမလည်မီမှာပင် လင်းဖေးက လက်ချောင်းများကို ဖွဖွလေး တီးလိုက်ရာ အနှစ်သာရချီ အမျှင်တန်းများက သူတို့တစ်ယောက်စီတွင် ကပ်ငြိသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ရပြီ” ဧည့်ကြိုက အားကျသည့်လေသံဖြင့် ပြောရင်း ကောင်တာနောက်သို့ ပြန်သွားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကံကောင်းတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ပဲ”</p> <p style="text-align:justify">“ယေး!” ကောင်မလေးက တိုးတိုးလေး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ကောင်လေးလည်း မျှော်လင့်ချက်များနှင့် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">မောင်နှမနှစ်ယောက်က အလျင်အမြန် လျှောက်လာပြီး လင်းဖေးကို ကျေးဇူးတင်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေး”</p> <p style="text-align:justify">“ကိစ္စမရှိပါဘူး” လင်းဖေးက နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“မျိုးဆက်သစ်လူငယ်တွေကို လမ်းပြပေးရတာ ငါ အမြဲနှစ်သက်ပါတယ်… ဒီနေရာရဲ့ ထူးခြားမှုကို သတိထားမိတာ မင်းတို့ကံပဲ… မကြာခင် ဒီနေရာက တခြားကို ပြောင်းရွှေ့တော့မှာ… စိတ်ကူးယဉ်ဆန်တဲ့ ခရီးစဉ်တစ်ခုလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ”</p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်ကဲ့ပါ” သူတို့က နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆိုင်ပြင်ပမှ လူသုံးဦး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်လာကြသည်။ လင်းဖေးနှင့် မတူသည်မှာ သူတို့အားလုံးက အေးစက်ပြီး မာနကြီးသော အမူအရာရှိကြကာ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ရက်စက်သည့် အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း သူတို့၏ ခွန်အားမှာ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် မဝင်သည့် အဆင့်တွင်သာရှိကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့သုံးဦးက အနက်ရောင်သတ္တုကတ်ပြားများကို ထုတ်ပြီး ဧည့်ကြိုကို ပေးလိုက်သည်။ သူမ စစ်ဆေးပြီး ပြန်ပေးလိုက်သောအခါ သူတို့က အခြားဝင်ပေါက်တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ ထင်ရှားသည်မှာ မှော်ဆရာ့မျက်လုံးထဲတွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း D အဆင့်အောက် ရောက်သူများက သက်ဆိုင်ရာ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ရခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လင်းဖေးက မောင်နှမနှစ်ယောက်ကို ခေါ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းမှာ ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်လာသော ဆန္ဒနှင့် စူးစမ်းလိုစိတ် အနည်းငယ်ကြောင့်သာဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လင်းဖေးက တံခါးပေါက်ငယ်လေးမှ ဝင်တော့မည့်အချိန်တွင်…</p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် သူ့အင်္ကျီအနောက်မှ ဆွဲထားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး မောင်နှမနှစ်ယောက်စလုံးက သူ့အင်္ကျီကို လှမ်းဆွဲထားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">“သေချာ ကိုင်ထားကြ” လင်းဖေးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့သုံးဦးက အလင်းရောင် ကင်းမဲ့နေသော မှောင်မိုက်သည့် စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ စင်္ကြံလမ်းက လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူတို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အနောက်ဘက်တံခါး အလိုအလျောက် ပိတ်သွားသည်။ အမှောင်ထုက သူတို့ကို ဝန်းရံထားသည်။ စင်္ကြံလမ်းက ရှေ့သို့ အဆုံးမရှိ ရှည်လျားနေသကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ညီညာသော သစ်သားပျဉ်ပြားများကို ခံစားရပြီး ဖျော့တော့သော သစ်သားရနံ့တစ်ခု လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">စင်္ကြံလမ်းက အတော်လေး ရှည်ပုံရသည်။ သူတို့ လမ်းလျှောက်နေသည်မှာ ဆယ်မိနစ်ကျော်နေပြီဖြစ်သော်လည်း အဆုံးသို့ မရောက်သေးပေ။</p> <p style="text-align:justify">မောင်နှမနှစ်ယောက်မှာ အစွန်းရောက်အောင် တင်းမာနေကြပြီး လင်းဖေး၏ အင်္ကျီနောက်ကျောကို မလွှတ်ရဲဘဲ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">လင်းဖေးက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ စင်္ကြံလမ်းကို ဖြတ်လျှောက်ရန် နာရီဝက်ခန့် ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းက ပစိဖိတ် ကုန်သွယ်ရေးစခန်းသို့ တိုက်ရိုက်သွားရာလမ်းဖြစ်သည်။ အနှစ်သာရချီ အရှိန်အဝါ သို့မဟုတ် ဝင်ခွင့်ကတ် မပါဘဲ သာမန်လူများအနေဖြင့် လမ်းပိတ်တစ်ခုမှလွဲ၍ ဘာမှ တွေ့ရမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အရည်အချင်းပြည့်မီသူများမှာမူ ရှေ့ဆက်လျှောက်နိုင်ပြီး နာရီဝက်အကြာတွင် အစစ်အမှန် ပစိဖိတ် ကုန်သွယ်ရေးစခန်းသို့ ရောက်ရှိနိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါတို့ သွားစရာ လိုသေးတယ်” လင်းဖေးက အလင်းရောင်ရရန် အသစ်ဝယ်ထားသော မိုဘိုင်းဖုန်းကို ထုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ပြောပါဦး… မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီနေရာကို ဘယ်လို ရှာတွေ့တာလဲ… ပြီးတော့ နာမည်တွေက ဘယ်လိုခေါ်လဲ… မင်းတို့အရွယ်နဲ့ဆို တက္ကသိုလ် တက်နေသင့်ပြီ မဟုတ်လား”</p> <p style="text-align:justify">ဖုန်းမီးရောင်က အမှောင်ထုထဲတွင် မှိန်ဖျဖျ လင်းလက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">လင်းဖေးက မေးခွန်းများ မေးလိုက်သောအခါ မောင်နှမနှစ်ယောက် စိတ်အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">မောင်ဖြစ်သူက သူ၏အစ်မကို တံတောင်နှင့် တွတ်လိုက်ပြီး စကားပြောရန် အချက်ပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမက ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၉) ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save