Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">မျိုးစေ့ (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်မနာမည်က ရှုကျင်းချန်ပါ… သူက ရှုကျင်းဟွေ့… ကျွန်မရဲ့ မောင်လေးပါ… တကယ်တော့ ကျွန်မတို့က ဒီနေရာကို မတော်တဆ ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ စကားထိုင်ပြောနေတုန်း အတော်လေး ရင်းနှီးတဲ့ပုံစံရှိတဲ့ လူတချို့ ဒီလက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲ ဝင်သွားတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။ အစတုန်းက ကျွန်မတို့သိတဲ့ အသိမိတ်ဆွေတွေလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ သေချာကြည့်လိုက်တော့ သူစိမ်းတွေဖြစ်နေတာကို သိလိုက်ရတယ်” ရှုကျင်းချန်က ခဏရပ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“နောက်တော့ အဲဒီလူတွေ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲကနေ ထွက်လာပြီး ကျွန်မတို့ဆိုင်ကို တန်းလာပြီး လက်ဖက်ရည်လာဝယ်တာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒါ ထူးဆန်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ အတွင်းထဲမှာ လက်ဖက်ရည်သောက်ခဲ့တာ သေချာပေမဲ့ အပြင်ထွက်လာတော့လည်း လက်ဖက်ရည် ထပ်ဝယ်တယ်ပေါ့။ အဲဒါနဲ့ ကျွန်မတို့လည်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတာနဲ့ ဒီလက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို သေချာစောင့်ကြည့်ခဲ့ကြတယ်။ ကြည့်လေလေ ပိုထူးဆန်းလေလေပဲ”</p> <p style="text-align:justify">ရှုကျင်းဟွေ့က ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“နောက်တော့ ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်တိုင်ဝင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ အမြဲတမ်း အတားခံခဲ့ရတယ်။ အစတုန်းက ကျွန်တော်တို့ ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေကြောင့်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ အဝတ်အစားတွေ အကြိမ်ကြိမ် လဲဝတ်ပြီး စမ်းကြည့်ပေမဲ့ အလုပ်မဖြစ်ဘူး။ ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ တရားဝင်ဝတ်စုံတွေ ဝတ်လာတာတောင် အဆင်မပြေဘူး။ မနက်ကတည်းက ဒီမှာ စောင့်နေခဲ့တာ။ လူတချို့ကို ခေါ်သွင်းပေးဖို့တောင် အကူအညီတောင်းခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မခေါ်ကြဘူး။ ဦးလေးတစ်ယောက်ပဲရှိတယ်”</p> <p style="text-align:justify">“မင်းတို့နှစ်ယောက်က စပ်စုလွန်းအားကြီးတယ်” လင်းဖေးက ခပ်ဟဟရယ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒီလောကကြီးမှာ အရာတော်တော်များများက မယုံနိုင်လောက်အောင် အန္တရာယ်များတယ်။ အလွန်အကျွံ စပ်စုတာက ပြဿနာကို အလွယ်တကူ ဖိတ်ခေါ်သလိုဖြစ်တတ်တယ်”</p> <p style="text-align:justify">“ဘာပြဿနာလဲ” ရှုကျင်းချန်က နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“တောင်းပန်ပါတယ် ဦးလေး… ကျွန်မတို့က နိုင်ငံခြားမှာ ကျောင်းတက်နေတာဆိုတော့ စကားပြောရင် နည်းနည်း ပွင့်လင်းလွန်းနေတတ်တယ်”</p> <p style="text-align:justify">“ကိစ္စမရှိပါဘူး” လင်းဖေးက ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒါပေမဲ့ အတွင်းရောက်ရင် လျှောက်မသွားကြနဲ့။ အဲဒီမှာရှိတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မင်းတို့ စော်ကားမိလို့ မဖြစ်ဘူး။ နားလည်လား”</p> <p style="text-align:justify">သူက မူလက ရွှမ်းအာကို ခေါ်လာရန် စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ရွှီရော့ရော့နှင့် ရွှမ်းအာကို အမှန်တရားနှင့် လိမ်ညာမှုများ၏ အလင်းရောင်အချို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သောကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စွမ်းအားသစ်များနှင့် အသားကျအောင် ညှိယူနေကြရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ပြီးခဲ့သည့် တိုက်ပွဲတွင် များစွာ အကူအညီမပေးနိုင်ခဲ့သော ရွှမ်းအာက စွမ်းအားကို ပိုမိုဆာလောင်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူမသည် စွမ်းအားသစ်နှင့် အဆက်မပြတ် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် နေထိုင်နေသည်။ ရွှီရော့ရော့နှင့် မတူသည်မှာ နတ်ဘုရားလက်နက်က အိပ်မက်စားသုံးသူကို ပေးစွမ်းသော အားဖြည့်မှုမှာ ဆတိုးကိန်းနီးပါးဖြစ်သည်။ ရွှီရော့ရော့ကဲ့သို့ သာမန်သိုင်းပညာရှင်များအတွက်မူ အားဖြည့်မှုမှာ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းမှ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာရှိသည်။ သဘာဝကျကျပင် သူမ အသားကျရန် အချိန်အနည်းငယ် ပိုကြာသည်။</p> <p style="text-align:justify">တကယ်တော့ နတ်ဘုရားလက်နက် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီဖြစ်ရာ လင်းဖေးသည် အိပ်မက်စားသုံးသူများကို ဖန်တီးနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားလက်နက်၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ သာမန်လူတစ်ယောက်ကို အမှန်တရားနှင့် လိမ်ညာမှုများ၏ စွမ်းအား အပြည့်အဝ စုပ်ယူစေခြင်းဖြင့် အိပ်မက်နယ်ပယ် နိုးထသူတစ်ဦးကို ဖန်တီးနိုင်သည်။ သူတို့၏ ပါရမီအပေါ် မူတည်ပြီး အိပ်မက်စားသုံးသူတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်သည်။ သို့သော် နတ်ဘုရားလက်နက်၏ စွမ်းအားမှာ ပြင်ပအင်အားတစ်ခုသာဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားလက်နက်ကို ပြန်လည်သိမ်းယူခံရပါက ဝူမိသားစုကဲ့သို့ပင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားအားထုတ်မှုများ တစ်ရက်တည်းနှင့် ပျက်စီးသွားမည့် ရလဒ်မျိုးဖြစ်လာလိမ့်မည်။ နတ်ဘုရားလက်နက်ဖြင့် ဖန်တီးထားသော အိပ်မက်စားသုံးသူများနှင့် စွမ်းရည်မြှင့်တင်ခံထားရသူများအားလုံး မူလအခြေအနေသို့ ချက်ချင်း ပြန်ရောက်သွားကြလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">အတွေးစကို ပြန်ထိန်းလိုက်ပြီး လင်းဖေးက စင်္ကြံလမ်းအဆုံးရှိ တံခါးကြီးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ရောက်ပြီ… ဝင်ကြည့်လိုက်ကြ”</p> <p style="text-align:justify">သစ်သားတံခါးကြီးက ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">အပြင်ဘက်မှ တောက်ပသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာကျလာသဖြင့် သူတို့သုံးဦးစလုံး မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်ကြရသည်။</p> <p style="text-align:justify">အမြင်အာရုံ ပြန်လည်ရှင်းလင်းလာသောအခါ တံခါး၏ တစ်ဖက်တွင်ရှိနေသောအရာကို နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">အလွန်ကျယ်ဝန်းသော နေရာလွတ်ကြီးတစ်ခုဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်က တိမ်ကင်းစင်ပြီး ကြည်လင်ပြာလွင်နေသည်။ အလင်းရောင် ရင်းမြစ်ကို မမြင်ရသော်လည်း နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ နေရာအနှံ့ လင်းထိန်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အဝေးတွင် ဈေးဆိုင်တန်းလမ်းမများက မျက်စိတစ်ဆုံး ရှည်လျားနေပြီး စစ်တုရင်ခုံကဲ့သို့ ကန့်လန့်ဖြတ် ယှက်နွယ်နေကာ လူအုပ်ကြီးက ၎င်းတို့ကြားတွင် တိုးဝှေ့သွားလာနေကြသည်။ ငွေရောင် မိုးမျှော်တိုက်ကြီးများက မိုးထိုးအောင် မြင့်မားစွာ တည်ရှိနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့သုံးဦးက မြင့်မားသော စင်မြင့်တစ်ခုပေါ်သို့ ထွက်လာကြသည်။ ဘယ်ဘက်တွင် အောက်သို့ဆင်းရန် ကျောက်လှေကားထစ်များရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify">“လမင်းနီ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် အနောက်မှာ တက္ကသိုလ်တစ်ခုရှိတယ်ဆိုတာ ငါ မှတ်မိတယ်… ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…” ရှုကျင်းဟွေ့က လုံးဝ ကြောင်အသွားသည်။ သူ့အစ်မလည်း အလားတူပင် ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“သွားကြစို့” လင်းဖေးက ပြောရင်း လှေကားထစ်များအတိုင်း ဦးဆောင်ဆင်းသွားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့နှစ်ဦး အနောက်မှ အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျောက်လှေကားထစ်များ၏ အောက်ခြေတွင် လမ်းဘေးဈေးသည်များကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသူအချို့ စောင့်ကြပ်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့သုံးဦး ဆင်းလာသောအခါ ထိုလူများက ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာများဖြင့် လျှောက်လာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကုန်သွယ်ရေးစခန်း မြေပုံ ဝယ်မလား… သိပ်သက်သာတယ်နော်… တစ်ခုဝယ်ရင် နှစ်ခုလက်ဆောင်”</p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်တော်တို့က ကုန်သွယ်ရေးစခန်း လမ်းပြတွေပါ… ခင်ဗျားတို့ သွားချင်တဲ့ ဘယ်နေရာကိုမဆို အဆင်ပြေပြေ ခေါ်သွားပေးနိုင်တယ်… ဈေးနှုန်းက သိပ်သက်သာတယ်”</p> <p style="text-align:justify">“တာတို ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာ ငှားမလား… ကုန်သွယ်ရေးစခန်းက ပြင်ပဆက်သွယ်ရေး ကိရိယာတွေကို ပိတ်ဆို့ထားတယ်… အထူးကိရိယာတွေပဲ သုံးလို့ရတာ… ခင်ဗျားတို့ သေချာပေါက် လိုအပ်လိမ့်မယ်”</p> <p style="text-align:justify">လူအုပ်စုက ဝိုင်းအုံလာပြီး သူတို့ပစ္စည်းများကို ရောင်းချရန် ကြိုးစားနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">“မြေပုံက ဘယ်လောက်လဲ” လင်းဖေးက ဈေးသည်တစ်ဦးကို မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လင်းဖေးက မြေပုံကို ဦးစွာရွေးချယ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အခြားဈေးသည်များက လူစုခွဲသွားကြပြီး လင်းဖေး မေးမြန်းသော ဈေးသည်တစ်ဦးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“တစ်ခုကို တစ်ထောင်ပါ… တကယ့် တန်ရာတန်ကြေးပါပဲ” ဈေးသည်က ချက်ချင်း ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“တစ်ထောင်!!”</p> <p style="text-align:justify">ရှုမိသားစု မောင်နှမနှစ်ယောက်စလုံး တုန်လှုပ်ပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားကြသည်။ မြေပုံတစ်ရွက်တည်းအတွက် တစ်ထောင်တောင်းသည်လား။ ဒါ ဘယ်လို တရားမျှတမှုလဲ။</p> <p style="text-align:justify">လင်းဖေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“မှန်တယ်… ဈေးမကြီးပါဘူး… တစ်ခု ယူမယ်”</p> <p style="text-align:justify">မှော်ဆရာ့မျက်လုံးထဲမှ မှတ်တမ်းများအရ ကုန်သွယ်ရေးစခန်း မြေပုံများမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် တစ်ထောင်မှ ငါးထောင်အထိရှိတတ်ပြီး ဒေသအနှံ့ အသုံးပြုသော ဘုံငွေကြေးကို ယူရိုဖြင့် တွက်ချက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယူရို တစ်ထောင်သည် ယွမ် ရှစ်ထောင်ကျော်နှင့် ညီမျှသည်။ ၂၀၀၂ ခုနှစ်တွင်မှ ထုတ်ဝေသော ငွေကြေးတစ်ခုအနေဖြင့် ယူရိုက ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ဈေးကွက်အသိအမှတ်ပြုမှု ရရှိလာခြင်းမှာ အတွင်းကမ္ဘာမှ အင်အားစုများ၏ တွန်းအားပေးမှုကြောင့်ဖြစ်ရမည်။ သို့မဟုတ်ပါက အတွင်းကမ္ဘာတွင်ပင် ယူရိုဖြင့် ဈေးနှုန်းသတ်မှတ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">လင်းဖေးက သူ့ဘဏ်ကတ်ကို ထုတ်လိုက်ရာ ဈေးသည်က လက်ကောက်ဝတ်တွင် တပ်ဆင်ထားသော ကတ်ဖတ်စက်ငယ်လေးကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ကတ်ကို ဖြတ်လိုက်ပြီး လင်းဖေးက ကီးပက်ငယ်လေးပေါ်တွင် ပမာဏ ရှစ်ထောင် ရိုက်ထည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“အားပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… အတိပဲ ယူလိုက်ပါ့မယ်” ဈေးသည်က ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် ပြောပြီး ထူထဲသော စက္ကူမြေပုံလိပ်တစ်ခုကို လင်းဖေးအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ရှင် ပမာဏ မှားရိုက်လိုက်ပြီ!! အဲဒါ ရှစ်ထောင်ကြီး!!” ရှုကျင်းချန်က ဈေးသည်၏ လက်ကို ဆွဲထားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ရှောင်ချန်… ငါ မင်းကို အဲဒီလို ခေါ်လို့ရမလား” လင်းဖေးက ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ရတာပေါ့” ကောင်မလေးက လန့်ဖျပ်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ… ဈေးနှုန်းက မှန်ပါတယ်… ယွမ်ငွေ တစ်ထောင် မဟုတ်ဘူး… ယူရို တစ်ထောင်ပါ” လင်းဖေးက ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မောင်နှမနှစ်ယောက် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒါ… ဒါ ဘယ်လိုနေရာလဲ” ရှုကျင်းဟွေ့က တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒါပေါ့… ပစိဖိတ် ကုန်သွယ်ရေးစခန်းလေ” ဈေးသည်က သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရွှင်မြူးစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ပစိဖိတ် ကုန်သွယ်ရေးစခန်း”</p> <p style="text-align:justify">“ဒါ ခင်ဗျားတို့ ပထမဆုံးအကြိမ်လား… သတိပေးလိုက်မယ်နော်… ဒီလူကြီးမင်းက ခင်ဗျားတို့လို သာမန်လူတွေကို အတွင်းထဲ ခေါ်လာနိုင်ပေမဲ့ အများဆုံး မိနစ် ၂၀ ပဲ နေလို့ရမယ်… မဟုတ်ရင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြီးကြီးမားမား ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်” ဈေးသည်က ကြင်နာစွာ သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒီနေရာမှာ အချိန်တိုင်း စွမ်းအင်ရောင်ခြည်မျိုးစုံ ပြည့်နှက်နေတာ… သေမျိုးတွေအနေနဲ့ ခင်ဗျားတို့က ဒီနေရာမှာ ပုရွက်ဆိတ်လေးတွေလိုပဲ… မတော်တဆ အလွယ်တကူ အသတ်ခံရနိုင်တယ်”</p> <p style="text-align:justify">“မင်းတို့ ဆက်သွားချင်သေးလား” လင်းဖေးက သူတို့နှစ်ဦးဘက် လှည့်မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ချွင်!!!</p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် ရှေ့လမ်းမပေါ်တွင် ဆံပင်တိုတိုနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးက ခါးကြားမှ ဓားတိုတစ်ချောင်းကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အခြားတစ်ယောက်၏ လက်ထဲမှ သေနတ်ကို ခုတ်ချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဘန်း! ကျည်ထွက်မလာဘဲ သေနတ်ကိုင်ထားသူမှာ သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲကျသွားပြီး သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒဏ်ကြေး ပေးဆောင်ပါ့မယ်” လူသတ်သမားက ခါးကြားသို့ ဓားပြန်ထိုးထည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အနက်ရောင်ဝတ် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း အများအပြား ပြေးလာပြီး သူ့ကို စာရွက်တစ်ရွက် ပေးကာ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ထို့နောက် သန့်ရှင်းရေးသမားအချို့ ရောက်လာပြီး အလောင်းကို ကောက်ယူကာ သွေးကွက်များကို စတင်သန့်ရှင်းရေး လုပ်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဖြတ်သွားဖြတ်လာများက လူသတ်မှုတစ်ခုမှာ သေးငယ်သော ကိစ္စရပ်တစ်ခုသာဖြစ်သကဲ့သို့ ဂရုမစိုက်ကြပေ။</p> <p style="text-align:justify">ရှုကျင်းချန်နှင့် ရှုကျင်းဟွေ့တို့ နှစ်ဦးစလုံး တံတွေးမြိုချလိုက်ကြပြီး မျက်နှာများမှာ သေလူကဲ့သို့ ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒီနေရာမှာ တစ်ခုတည်းသော လုံခြုံမှုက ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားပဲ… စွမ်းအားမရှိတဲ့သူတွေက ကစားစရာ အရုပ်တွေနဲ့ အမှိုက်သရိုက်တွေပဲ” ဈေးသည်က မပြောင်းလဲသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကဲပါ… သူတို့ကို ထပ်မခြောက်ပါနဲ့တော့” လင်းဖေးက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“သူတို့က ကလေးတွေပါပဲ”</p> <p style="text-align:justify">“ဟဲဟဲ… ကျွန်တော်က အမြင်အတွေ့များလွန်းလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မသုံးသပ်ဘဲ မနေနိုင်လို့ပါ” သူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှုကျင်းချန်နှင့် သူမ၏ မောင်လေးတို့ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစက်များ လျင်မြန်စွာ ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်မတို့… ပြန်သင့်ပြီထင်တယ်… ဟီးဟီး” ကောင်မလေးက ကြောက်လန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဦးလေး… ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ရှုကျင်းဟွေ့က တုန်လှုပ်နေဆဲ အခြေအနေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒုက္ခပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify">“ကိစ္စမရှိပါဘူး” လင်းဖေးက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဟိုတံခါးကနေတစ်ဆင့် လမင်းနီ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို တန်းပြန်သွားလို့ရတယ်… သွားကြတော့”</p> <p style="text-align:justify">မောင်နှမနှစ်ယောက်က ကျောက်လှေကားထစ်များအတိုင်း အလျင်အမြန် ပြေးတက်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">လင်းဖေးက အောက်ခြေတွင် ရပ်လျက် သူတို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူတို့ကို ဒီခေါ်လာရခြင်း အကြောင်းရင်းက စိတ်ကူးပေါက်ရုံသက်သက် မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုနှစ်ယောက်ထံမှ ရင်းနှီးသော အရှိန်အဝါ တစ်မျိုးကို အာရုံခံမိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အရာကို ဘယ်တော့မှ မလုပ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">“ရှောင်ချန်” လင်းဖေးက ရုတ်တရက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ရာ ချီစွမ်းအင်က သူ့အသံကို သယ်ဆောင်ပြီး ရှုကျင်းချန်၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားစေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“မင်းဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အခက်အခဲနဲ့ ကြုံလာရတဲ့အခါ ဒီဖုန်းနံပါတ်ကို ခေါ်လိုက်… မင်း လိုအပ်လာလိမ့်မယ်…”</p> <p style="text-align:justify">အနက်ရောင်ကတ်ပြားလေးတစ်ခု ရှုကျင်းချန်၏ လက်ထဲသို့ အရေပြားကို နည်းနည်းလေးမျှ မထိခိုက်စေဘဲ တိုးဝင်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှုကျင်းချန်က လင်းဖေးကို လှည့်ကြည့်ပြီး လေးစားစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လှည့်ပြီး သူမ၏ မောင်လေးနောက်သို့ အပြေးလိုက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့နှစ်ဦးက တံခါးဖွင့်ပြီး တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်ထွက်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">“လူကြီးမင်း… အဲဒီကောင်မလေးကို စိတ်ဝင်စားလို့လား” ဈေးသည်က နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“လိုအပ်ရင် ခင်ဗျားရဲ့ ခွန်အားနဲ့ ဒီနေရာမှာ ထိပ်တန်းအမျိုးသမီး ဘယ်သူ့ကိုမဆို အလွယ်တကူ ရနိုင်ပါတယ်… သူတို့က သာမန်လူတွေပါ”</p> <p style="text-align:justify">“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး” လင်းဖေးက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူက မြေပုံကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် လမ်းမပေါ်ရှိ လူအုပ်စီးကြောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">***</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လမင်းနီ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်၏ စင်္ကြံလမ်းထဲတွင်…</p> <p style="text-align:justify">ရှုကျင်းချန်နှင့် ရှုကျင်းဟွေ့တို့ အမောဖြေရင်း ကုန်းနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">“အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ… ရဲတိုင်မလား” ရှုကျင်းဟွေ့က မောဟိုက်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ရဲတိုင်ရမယ်… အတွင်းထဲမှာ ဘယ်လောက်ကျယ်လဲ နင် မမြင်ဘူးလား… အဲဒီကလူတိုင်းက အဲဒီအခြေအနေနဲ့ သိပ်ပြီး နေသားကျနေပုံရတယ်… ရဲတိုင်လည်း အလကားပဲ… ငါတို့ကို အရူးလို့တောင် ထင်သွားနိုင်တယ်” ရှုကျင်းချန်က စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒါကို စွန့်စားခန်းတစ်ခုလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ကြရအောင်… ငယ်ငယ်ကတည်းက ကြုံဖူးသမျှ စွန့်စားခန်းတွေထဲမှာ ဒီတစ်ခုက သေချာပေါက် စိတ်အလှုပ်ရှားဆုံးပဲ…”</p> <p style="text-align:justify">“ရှောင်ချန်… ငါတို့သာ အဲဒီလူနောက် တကယ်လိုက်သွားခဲ့ရင် ဘာဖြစ်မယ်ထင်လဲ” ရှုကျင်းဟွေ့က စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း ပြန်လျှောက်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါတို့ စိတ်ကူးတောင် မယဉ်နိုင်တဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုကို မြင်ရနိုင်လောက်တယ်” ရှုကျင်းချန်က တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ထားလိုက်ပါတော့… သာမန်ကျောင်းသားတွေလို အတန်းပြန်တက်တာပဲ ကောင်းပါတယ်” ရှုကျင်းဟွေ့က လက်လျှော့လိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“အင်း… အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ အေးချမ်းတဲ့ဘဝက ပိုကောင်းပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify">ရှုကျင်းချန်က ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုသာ ပါဝင်သော လက်ထဲမှ အနက်ရောင်ကတ်ပြားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ဂျာကင်အိတ်ကပ်ထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထည့်လိုက်ကာ မောင်လေးနောက်သို့ အပြေးလိုက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့၏ ပုံရိပ်များက စင်္ကြံလမ်း၏ အမှောင်ထုထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">အကြောင်းရင်းမသိဘဲ ထိုဦးလေး၏ အပြုံးမျက်နှာက ရှုကျင်းချန်၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">“မင်း လိုအပ်လာလိမ့်မယ်…” သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ရာ ထိုစကားတွင် နက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်တစ်ခု ပါဝင်နေသကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၀) ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save