Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">လှေငယ်လေးက တောင်တန်းပေါင်း တစ်သောင်းကို ဖြတ်သန်းသွားလိမ့်မည်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">လခြမ်းကွေးလေးက ကြည်လင်တောက်ပနေပြီး ရေပြင်ပေါ်သို့ သန့်စင်သော အလင်းတန်းများကို ဖြာကျပေးနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">လှေငယ်လေး ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် ငွေရောင်လှိုင်းလုံးများက လူးလွန့်လိပ်တက်သွားကြ၏။ လှေသမားအိုကြီးက လှော်တက်များကို လှော်ခတ်ရင်း မိစ္ဆာများ အပြည့်ပါလာသော လှေကို တင်ဆောင်ကာ ကြယ်တာရာ မြစ်ပြင်ကို ဖြတ်သန်း သွားလာနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify">မကြာမီမှာပင် သူတို့ပတ်လည်တွင် မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ အစပိုင်းတွင် ပါးလွှာနေသော်လည်း တဖြည်းဖြည်း ထူထပ်လာပြီး မိစ္ဆာများက တိမ်ပင်လယ်တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားလာနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်း၊ ကျိုကွမ်းနှင့် လှေသမားအိုကြီးတို့က ခရီးစဉ် တစ်လျှောက်လုံး စကားစမြည် ပြောဆိုလာခဲ့ကြပြီး တာအိုလမ်းစဉ်များနှင့် နည်းစနစ်များ အကြောင်း ဆွေးနွေးခြင်း၊ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော အဖြစ်အပျက်များကို ဝေမျှခြင်း သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းအရာများကို ပြောဆိုခြင်းများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">ကမ်းခြေသို့ ရောက်သောအခါ လှေသမားအိုကြီးက လေးနက်သော ခံစားချက်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီရေလမ်းခရီးကို ငါ ဘယ်နှခေါက်မှန်းတောင် မသိအောင် သွားလာခဲ့ဖူးတယ်... ငါနဲ့ အကျွမ်းတဝင်ရှိပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတဲ့ သတ္တဝါတွေနဲ့ တွေ့ရင် ငါ့မှာ ခွန်အားတွေ အပြည့်ပဲ... လှော်တက်ကို တမင်သက်သက် နှေးနှေး လှော်ရင်တောင် ကမ်းခြေရောက်သွားတဲ့ အခါကျရင် အချိန်တွေ အရမ်းမြန်လွန်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ငါနဲ့ ဘာခံစားချက်မှ မရှိတဲ့ ဧည့်သည်တွေနဲ့ တွေ့ရင်တော့ ပျင်းလွန်းလို့ သေမတတ်ပဲ... အားကုန်သုံးပြီး လှော်ရင်တောင် ကမ်းခြေရောက်ဖို့ အချိန်တွေ အရမ်းကြာနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်... အဲဒီအရသာက တကယ်ကို နက်နဲဆန်းကြယ်တာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖူရှောင်ကွမ်းမှာ အတွေးနက်သွားတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">မိစ္ဆာသခင်မ ကျိုကွမ်းက မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်ပြီး နောက်ပြောင်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မိစ္ဆာမိတ်ဆွေ... မျက်မှန်းမတည့်တဲ့ ဧည့်သည်တွေနဲ့ တွေ့ရင်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"</p> <p style="text-align:justify">လှေသမားအိုကြီးက ကျိုကွမ်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ ရယ်မောရင်း ဆူပူလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"နင်ကတော့ ငါ့ကို နောက်နေပြန်ပြီ မိန်းကလေး"</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူက ခါးကို မတ်လိုက်ပြီး သဘာဝကျကျပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ သဘောမကျတဲ့သူနဲ့ တွေ့ရင်တော့ သဘာဝကျကျပဲ လိုက်ပို့ပေးဖို့ ငြင်းမှာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">မိစ္ဆာသခင်မ ကျိုကွမ်းမှာ ထိုစကားကြောင့် ပြုံးယောင်သန်းသွား၏။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် ဖူရှောင်ကွမ်းက လှေသမားအိုကြီးကို အရိုအသေပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"လမ်းညွှန်ပြသပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လှေသမားအိုကြီး"</p> <p style="text-align:justify">လှေသမားအိုကြီးမှာ မှင်တက်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify">"ငါက ဘာလမ်းညွှန်ပြသပေးလိုက်လို့လဲ"</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"စောစောက လှေသမားအိုကြီး ပြောသွားတဲ့ ကိုယ်ပိုင် အတွေ့အကြုံက ကျွန်တော့်ကို သတိပေးလိုက်တာပါ... အချိန်ရဲ့ အတိုအရှည်နဲ့ မြန်ဆန်မှုဆိုတာကို အပြင်ပန်း အသွင်အပြင်နဲ့ ဆုံးဖြတ်လို့ မရဘဲ စိတ်နှလုံးကသာ ဖန်တီးတယ်ဆိုတာပါပဲ... အချိန်က စိတ်နှလုံးနဲ့အတူ ရွေ့လျားနေမှသာ အတိတ်ဆိတ်ဆုံး ဖြစ်ပြီး အချိန်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အနှစ်သာရကို ခံစားသိရှိဖို့ ပိုလွယ်ကူစေမှာပါ"</p> <p style="text-align:justify">လှေသမားအိုကြီးမှာ ဆွံ့အသွားတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">ငါက အဲဒီလို အဓိပ္ပာယ်နဲ့ ပြောလိုက်တာလား… ဘာလို့ ငါကိုယ်တိုင် မသိရတာလဲ…</p> <p style="text-align:justify">ငါ ဒီဂုဏ်ကို ယူပြီး မိစ္ဆာကျေးဇူးတစ်ခု ရအောင် ယူလိုက်သင့်လား... အဲဒါဆိုရင် ရွှေ၊ ငွေ၊ ရတနာတွေ ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်ပစ္စည်း တစ်ခုထက်တောင် ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိမှာပဲ…</p> <p style="text-align:justify">သူ့ကို ရိုးသားစွာ ကျေးဇူးတင်နေသော ဖူရှောင်ကွမ်းကို ကြည့်ပြီးနောက် လှေသမားအိုကြီး၏ အကြည့်များက တည်ကြည်သွားသည်။ သူက ပြန်လည် အရိုအသေပေးရင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"မိစ္ဆာမိတ်ဆွေ ရှောင်ကွမ်း... မင်းက အရမ်း ချီးကျူးလွန်းနေပါပြီ... ငါက ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး... ငါ့ရဲ့ စိတ်ထဲရှိတဲ့အတိုင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်ရုံ သက်သက်ပါ"</p> <p style="text-align:justify">"ငါနဲ့ အကျွမ်းတဝင်ရှိတဲ့ တခြားဧည့်သည်တွေကိုလည်း အဲဒီလို အလားတူ စကားမျိုးတွေ ပြောဖူးပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့က ထောက်ခံရုံသက်သက် ဒါမှမဟုတ် ဘာမှမပြောဘဲ ပြုံးပြရုံ သက်သက်ပဲ လုပ်ခဲ့ကြတာ"</p> <p style="text-align:justify">"မင်းက ဒီလို အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းမှုမျိုး ရတဲ့ ပထမဆုံးသူပဲ... ဒါက မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ပါရမီပါ... ငါက ဒီဂုဏ်ကို မယူရဲပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းမှာ ထိုစကားကြောင့် ဤလှေမိစ္ဆာအိုကြီး အပေါ် သူ၏ အထင်ကြီးလေးစားမှုက ကြီးမားစွာ တိုးပွားလာခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify">"လှေသမားအိုကြီးက ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပါတယ်... ရှောင်ကွမ်း တကယ်ကို လေးစားမိပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">လှေသမားအိုကြီးက တဟက်ဟက် ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ညလည်း နက်နေပြီ... မင်းတို့ သွားရမယ့် ခရီးကလည်း လိုပါသေးတယ်... ငါ ထပ်ပြီး လိုက်မပို့တော့ဘူး... မင်းတို့အားလုံး ဘေးကင်းလုံခြုံတဲ့ ခရီးစဉ် ဖြစ်ပါစေ... ပြီးတော့ ယွီတောင်တန်းကို အဆင်ပြေပြေ ပြန်ရောက်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">မိစ္ဆာသခင်မ ကျိုကွမ်းက ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ပြန်လည်အရိုအသေပေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">အခြား မိစ္ဆာများကလည်း ထိုနည်းတူပင် ပြုလုပ်လိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းက ပြန်လည်အရိုအသေပေးလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"မိစ္ဆာမိတ်ဆွေရဲ့ လှေငယ်လေးလည်း တောင်တန်းပေါင်း တစ်သောင်းကို အဆင်ပြေပြေ ဖြတ်သန်းသွားနိုင်ပါစေလို့ ကျွန်တော်လည်း ဆုတောင်းပေးပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">"လှေငယ်လေးက တောင်တန်းပေါင်း တစ်သောင်းကို ဖြတ်သန်းသွားလိမ့်မယ်... ဟုတ်လား"</p> <p style="text-align:justify">လှေသမားအိုကြီးက ထိုစကားစုကို အကြိမ်ကြိမ် တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေပြီး အိတ်ဖောင်းကြီးများ ရှိနေသော သူ၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် အံ့မခန်း လင်းလက်လာတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">"လှေငယ်လေးက တောင်တန်းပေါင်း တစ်သောင်းကို ဖြတ်သန်းသွားလိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ စာသားလေးက တကယ့်ကို ကောင်းလိုက်တာ... မိစ္ဆာမိတ်ဆွေ... ဒီစကားတစ်ခွန်းက ငါ့နှလုံးသားထဲက ရည်မှန်းချက်ကို ဖော်ပြနေပြီး ကျယ်ပြောလှတဲ့ ရှုခင်းကြီး တစ်ခုကို သဲ့သဲ့လေး မြင်တွေ့ခွင့် ရစေတယ်... မူလက တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့တဲ့ ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားက ခိုင်မာသွားပြီ"</p> <p style="text-align:justify">"နောက်ရက် အနည်းငယ်နေရင် ယွီမြစ်တစ်လျှောက် လှည့်လည်သွားလာဖို့ ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ... လှေငယ်လေးက တောင်တန်းပေါင်း တစ်သောင်းကို ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ ရှုခင်းကို ခံစားကြည့်ဖို့ ရေစီးကြောင်းအတိုင်း လိုက်သွားမယ်... အကယ်၍ ငါ ကံကောင်းလို့ ပြန်လာနိုင်ခဲ့ရင်... မင်းတို့နဲ့အတူတူ ဝိုင်သောက်ပြီး ပျော်ရွှင်မှုတွေ ဝေမျှဖို့ ယွီတောင်တန်းကို သေချာပေါက် လာလည်ပါ့မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းက ပြုံးယောင်သန်းသွား၏။</p> <p style="text-align:justify">"မိစ္ဆာမိတ်ဆွေလည်း လေညာလှိုင်းကြမ်းတွေကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ပါစေ… ရေစီးကြောင်းအတိုင်း သွားနိုင်ပါစေ… မြစ်ဝဆီကို အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိနိုင်ပါစေ... ပြီးတော့ မိတ်ဆွေရဲ့ နှလုံးသားထဲက ကျယ်ပြောလှတဲ့ ပင်လယ်ကြီးကို မြင်တွေ့နိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">လှေသမားအိုကြီးက သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ပွတ်သပ်ရင်း ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းရဲ့ မင်္ဂလာရှိတဲ့ စကားတွေအတွက် ကျေးဇူးပါပဲ"</p> <p style="text-align:justify">…</p> <p style="text-align:justify">နှင်းခဲဖြူများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကျူပင်တော ရွှံ့ညွန်အိုင် တစ်ခု…</p> <p style="text-align:justify">မိစ္ဆာသခင်မ ကျိုကွမ်းက ဖူရှောင်ကွမ်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် လှမ်းကြည့်လိုက်သဖြင့် ဖူရှောင်ကွမ်းမှာ အတော်လေး နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify">"မိစ္ဆာမိတ်ဆွေ... ကျွန်တော့်မှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတာ ရှိလို့လား"</p> <p style="text-align:justify">"မရှိပါဘူး... ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးက မိစ္ဆာတွေ ဖြစ်ပေမဲ့... မင်းက တာအိုလမ်းစဉ်ထဲကို အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်နိုင်ပြီး ငါကကျတော့ ရှာဖွေဖို့တောင် ဘာလို့ ရုန်းကန်နေရတာလဲ ဆိုတာပါပဲ... အင်းဆက်ရဲ့ ခေါင်းက ငှက်ရဲ့ ခေါင်းနဲ့ ကွာခြားနေလို့လား... ဒါမှမဟုတ် မင်းက အရမ်း ထူးချွန်လွန်းနေလို့လား"</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းက ကောင်းကင်ထက်မှ လမင်းကြီးထက်ပင် ပိုမို တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"မိစ္ဆာမိတ်ဆွေ ကျိုကွမ်းကလည်း နောက်နေပြန်ပြီ... ကျွန်တော်က တိုက်ဆိုင်မှုလေး တစ်ခုနဲ့ ကြုံခဲ့ရလို့ ကံကောင်းသွားရုံ သက်သက်ပါပဲ... နောင်တစ်ချိန် မိစ္ဆာမိတ်ဆွေရဲ့ အခွင့်အရေး ရောက်လာတဲ့အခါကျရင်လည်း ဒီလိုပါပဲ ဖြစ်လာမှာပါ... အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်တော်ကတောင် မိတ်ဆွေကို အားကျနေရမှာပါ"</p> <p style="text-align:justify">မိစ္ဆာသခင်မ ကျိုကွမ်းက တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ ယုံကြည်ဟန် ရှိ၏။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း ခရီးစဉ်က ပို၍ အရေးကြီးပေသည်။ သူမက ထိုအကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ အလံတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ အားပါးတရ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး မိစ္ဆာမြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစဉ် ဝေါင်းခနဲ အသံနိမ့်နိမ့် တစ်ခုနှင့်အတူ နွားစိမ်းမိစ္ဆာ တစ်ကောင်က ခပ်သုတ်သုတ် ပြေးလာပြီး ဖူရှောင်ကွမ်းရှေ့တွင် ဝပ်ချလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"မိစ္ဆာသခင်ကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး နေရာယူပါ"</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းက မငြင်းဆန်ဘဲ အပေါ်သို့ တက်ကာ အလာတုန်းကကဲ့သို့ပင် ဘေးတစောင်း လှဲလျောင်းလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဝါးစာလိပ် ကိုင်မည့်အစား သူက ယခုလေးတင် ရရှိခဲ့သော အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းမှုများကို ချေဖျက်နားလည်နိုင်ရန် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">အခြားမိစ္ဆာများက ခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျသွားပြီး နွားစိမ်းမိစ္ဆာကို အားကျခြင်း၊ မနာလိုခြင်း သို့မဟုတ် ဂရုမစိုက်ခြင်း အစရှိသော အကြည့်မျိုးစုံဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">အဖွဲ့က သူတို့လာခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်း ပြန်လည် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">မိစ္ဆာမြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေလျက် သူတို့က တောရိုင်းမြေများကို ဖြတ်သန်း ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ကျေးရွာကြီးများနှင့် မြို့များကို ဖြတ်သန်းသွားတိုင်း မိစ္ဆာများက အဖွဲ့ထဲသို့ ဆက်လက် ပူးပေါင်းလာခဲ့ကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">ညဉ့်အချိန်က နက်ရှိုင်းလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">မိစ္ဆာမြူခိုးများ၏ အမြန်နှုန်းက ပိုမို မြန်ဆန်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify">အဝေးမှ တောင်တန်းအဝင်ဝကို ကြည့်ရင်း ဖူရှောင်ကွမ်းက သတိမထားမိလောက်အောင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ ဘေးကင်းလုံခြုံတဲ့ ခရီးစဉ်ပါပဲလေ။</p> <p style="text-align:justify">မိစ္ဆာများက တောင်တန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော သစ်တောရနံ့က သူတို့အပေါ် လွှမ်းခြုံလာ၏။ သူတို့က အလိုအလျောက်ပင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြပြီး ကျိုကွမ်းနှင့် ဖူရှောင်ကွမ်းတို့လည်း ချွင်းချက် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">အပြင်လောကက မည်မျှပင် ကောင်းမွန်နေပါစေ ယွီတောင်တန်းက သူတို့၏ အိမ်သာ ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">သတိပေးရန်ပင် မလိုအပ်ဘဲ ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် စိတ်အားထက်သန်နေသော မိစ္ဆာများက သဘောတူညီထားသည့်အလား သူတို့၏ ခြေလှမ်းများကို ခပ်သွက်သွက် လှမ်းကာ ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် တောင်ပေါ်သစ်တောကို ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">မိစ္ဆာမြူခိုးများ ကွဲလွင့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့၏ ပုံရိပ်များက ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသော မိစ္ဆာများက ကုန်သည်အဖွဲ့ မိစ္ဆာဈေးတန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်လျှင် ချက်ချင်း ဝိုင်းအုံလာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းက သူ၏ အတောင်ပံများကို ဖြန့်ကျက်၍ ပျံသန်းကာ ချက်ချင်း ထွက်ခွာရန် ရည်ရွယ်လိုက်၏။ သို့သော်လည်း တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက နွားစိမ်းမိစ္ဆာကို ငွေစင်တစ်ကျပ်သား ပေးကာ အခြားသူများ၏ အံ့အားသင့်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အကြည့်များကြားမှ ကျက်သရေရှိစွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကုန်သည်ယာဉ်တန်း၏ ကိစ္စရပ်များကို ကျောင်းအုပ်ကြီး ဂျီမိုထံ သတင်းပို့ရန် မိစ္ဆာသခင်မ ကျိုကွမ်းကိုသာ လွှဲအပ်ခဲ့၏။ ဖူရှောင်ကွမ်းက စာကြည့်ခန်းထဲတွင် မျက်နှာပြရုံသာ ပြပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသော ထိုငွေရောင်ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း မိစ္ဆာသခင်မ ကျိုကွမ်းက အကူအညီမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ငါ့စိတ်တွေ တကယ်ကို ပင်ပန်းလိုက်တာ…</p> <p style="text-align:justify">ဒီကုန်သွယ်ရေး ခရီးစဉ်အတွင်းမှာ မိစ္ဆာသခင် ရှောင်ကွမ်းက ငါ့ကို ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ... သူကလည်း မီးလျှံနီလိုပဲ ဘာကိစ္စကိုမှ ဂရုမစိုက်တတ်ဘူးလို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး... နောက်ဆုံးတော့ အကုန်လုံးကို ငါ့ဖာသာငါပဲ ထမ်းပိုးလိုက်ရတယ်…</p> <p style="text-align:justify">ကျောင်းအုပ်ကြီး ဂျီမိုကလည်း ထိုနည်းတူ ခံစားရပြီး သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">…</p> <p style="text-align:justify">အန်းလဲ့လမ်းကြား၊ နွေဦးနှင့် ဆောင်းဦး ဂူသင်္ချိုင်း…</p> <p style="text-align:justify">ဂူတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သိပ်သည်းလှသော ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် လှိုင်းလုံးတစ်ခုက သူ၏ မိစ္ဆာကိုယ်ထည်ထဲသို့ အလုအယက် တိုးဝင်လာ၏။ ဖူရှောင်ကွမ်းက အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။ သူ၏ မွေးညင်းပေါက်များ ပွင့်ဟသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify">ခရီးရှည် မထွက်ခွာမီကပင် ကျောင်းအုပ်ကြီး ဂျီမိုက ဝိညာဉ်လမ်းဆုံများကို ချဲ့ထွင်ရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။ ယခုတော့ ပြီးစီးသွားပုံရ၏။ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် သိပ်သည်းဆက အဆပေါင်းများစွာ တိုးလာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ခြံဝင်းထဲရှိ အပင်များနှင့် ရေကန်ထဲရှိ တစ်နေ့တာပိုး သားလောင်းကောင်လေးများပင် အကျိုးကျေးဇူး ရရှိခဲ့ကြ၏။ အနည်းငယ်မျှ သေဆုံးသွားသော်လည်း အများစုကတော့ ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ မိစ္ဆာဖြစ်လာနိုင်ခြေက သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းက တံခါးကို ပြန်ပိတ်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သန့်စင်သော ရေစီးကြောင်း အချို့က သူ၏ လက်အင်္ကျီများထဲမှ ပျံထွက်လာပြီး ကြီးမားသော တစ်နေ့တာပိုးများ အဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားကာ လရောင်အောက်တွင် ကျက်သရေရှိစွာ ကခုန်နေကြသည်။ ၎င်းတို့က စားပွဲများ၊ ကုလားထိုင်များ၊ ခွေးခြေခုံများနှင့် အခြားပစ္စည်းများအပေါ်သို့ ပျံသန်းသွားကြပြီးနောက် အမိုးကြွေပြားများပေါ်သို့ ပျံသန်းသွားကာ ဖုန်မှုန့်များကို ဆေးကြောဖယ်ရှားပေးပြီး ခြံဝင်း၏ အပြင်ဘက်ရော အတွင်းဘက်ကိုပါ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">သူက ရေမြှားနည်းစနစ်မှတစ်ဆင့် အဆင့်တက်လာသော ရေထိန်းချုပ်ခြင်း နည်းစနစ်ကို ပြီးပြည့်စုံသည်အထိ လေ့ကျင့်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုက အလွန် သေသပ်တိကျလှ၏။ ရေက ဖုန်မှုန့်များကိုသာ ဖယ်ရှားသွားပြီး အပိုအစွန်းအထင်းများ လုံးဝ ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိစေပေ။</p> <p style="text-align:justify">မြေအောက်ဂူထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ ဖူရှောင်ကွမ်းက ဘာကိုမျှ မတွေးချင်တော့ပေ။ သူက ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်၍ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျသွားတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် နေရောင်ခြည်က ရွှေရောင်ကဲ့သို့ ပါးလွှာနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အရှေ့ဘက်ရှိ ရွှေရောင်မျဉ်းကြောင်းကို မျက်နှာမူကာ ဖူရှောင်ကွမ်းက မနက်ခင်း ခရမ်းရောင် ချီစွမ်းအင်ကို စုပ်ယူလိုက်၏။ နွေဦးနှင့် ဆောင်းဦး ဂူသင်္ချိုင်း၏ ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်နှင့် မြေချီစွမ်းအင်များကလည်း ဆွဲငင်ခံရပြီး သူ့ထံသို့ လိမ့်တက်လာကာ စုပ်ယူ သန့်စင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျင့်ကြံခြင်းကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် သူက အချိန်အတော်ကြာ မရောက်ဖြစ်ခဲ့သော မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ကာ မီးမွှေး၍ ဟင်းချက်လိုက်၏။ မကြာမီမှာပင် မွှေးပျံ့သော ရနံ့က လေထုထဲတွင် ပြည့်နှံ့သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝိညာဉ်အစားအစာများကို စားသောက်ပြီးနောက် ဖူရှောင်ကွမ်းက သန်စွမ်းသော ထင်းရှူးပင်အိုကြီး တစ်ပင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ထုတ်လွှတ်ကာ အာရုံခံစားမှုကို ချဲ့ထွင်လိုက်သည်။ သူက ဆောင်းရာသီအစ နေရောင်ခြည်၏ နက်နဲဆန်းကြယ်လှသော ဝိညာဉ်စည်းချက်ကို သေချာစွာ ခံစားလိုက်၏။ ထို့နောက် သူက အိပ်ရေးဝအောင် အိပ်ရန် ဂူထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အိပ်ရာမှ နိုးလာပြီးနောက် သူက မာယာအိပ်မက် ဝိညာဉ်ပုံသွင်းခြင်း သိုင်းကျင့်စဉ်ကို လေ့လာကာ သင့်လျော်သော ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု အချို့ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ ဝယ်ယူလာခဲ့သော ပစ္စည်းများကို စတင် နေရာချထားရန် စီစဉ်တော့၏။</p> <p style="text-align:justify">…</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save