Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၉၀၃</h2> <h2 style="text-align: center;">အရှေ့ပင်လယ်နဂါးနန်းတော်ကို ဖွင့်လှစ်ခြင်း၊ စစ်သည်သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ်နှင့် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ညမှောင်လာချေပြီ...။</p> <p>ရှောင်းယီသည် သူ၏စာအုပ်ကို ပိတ်ကာ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့၏။ အန်းရန်က သူ့ကို ညစာစားရန် ခေါ်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>သူ အောက်ထပ်သို့ ရောက်သောအခါ ထမင်းစားပွဲတွင် လူစုံတက်စုံ ရှိနေကြလေသည်။ အားလုံး ရောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်းယီက ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီနေ့ ဘာလို့ လူစုံနေကြတာလဲ။”</p> <p>ရှောင်းယီ၏အဖွဲ့သို့ အစောဆုံးဝင်ရောက်ခဲ့သူ အားလုံး ဤနေရာတွင် ရှိနေကြ၏။</p> <p>“ဒီနေ့က စနေနေ့လေ။ မင်း မမှတ်မိဘူးလား။ ငါတို့အားလုံး စနေနေ့ညဆိုရင် မိသားစုစုံစုံလင်လင်နဲ့ ညစာစားရတာ အကျင့်ဖြစ်နေပြီလေ။”</p> <p>အန်းယွဲ့က ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ရှောင်းယီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိ၏။ သူ ရက်စွဲတွေကို မေ့နေခဲ့သည်။</p> <p>နောက်ထပ် ရက်သတ္တပတ်ကုန်တစ်ခု ရောက်ပြန်ပြီလား။</p> <p>သူ၏ကျွန်းမှာ စတုရန်းကီလိုမီတာနှင့် တိုင်းတာရလောက်အောင် ကြီးထွားလာပြီးကတည်းက သူ ပြက္ခဒိန်ကို ကြည့်လေ့မရှိတော့ပေ။ အရင်တုန်းကတော့ ယီထျန်းဂရုထဲကလူများသည် စကားပြောရင်းနှင့် ရက်စွဲများကို သတိပေးလေ့ရှိသော်လည်း လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း သူသည် စာဖတ်ခြင်း၌သာ အချိန်ကုန်ဆုံးနေပြီး ဂရုချတ်ကိုလည်း မကြည့်ဖြစ်သလောက် ဖြစ်နေသဖြင့် စနေနေ့ ရောက်နေပြီဆိုသည်ကို သူ တကယ်ပင် သတိမထားမိခဲ့ပေ။</p> <p>“အချိန်တွေ ကုန်တာ မြန်လိုက်တာ။ ဒီကမ္ဘာကို ရောက်တာ ၁၃ ပတ်တောင် ရှိသွားပြီပေါ့။”</p> <p>ရှောင်းယီက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>“အနောက်တိုင်းမှာတော့ ၁၃ ဆိုတာ ကံမကောင်းတဲ့ ဂဏန်းလို့ ပြောကြတယ်။”</p> <p>ဒူခန်းက ရယ်မောရင်း မှတ်ချက်ပေးသည်။</p> <p>“ငါတို့က တခြားကမ္ဘာကို ရောက်နေတာလေ။ ဘယ်သူက ဒီအယူသီးမှုတွေကို ဂရုစိုက်မှာလဲ။”</p> <p>ယွမ်နွန်က ခေါင်းကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစဉ် ဆုဝမ်က ဝင်ပြောလိုက်၏။</p> <p>“၁၃ ပတ်၊ ၉၁ ရက်... ငါ့အတွက်တော့ နှစ်နဲ့ချီနေသလိုပဲ။”</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ အရင်ကမ္ဘာက ဘဝက ပိုကောင်းနေတုန်းပဲ။ ဒီမှာတော့ ငါတို့က အမြဲတမ်း အပြင်လူတွေလို ဖြစ်နေမှာပဲ။”</p> <p>အန်းရန်က ထောက်ခံလိုက်သည်။</p> <p>“ကဲ... စားကြရအောင်။”</p> <p>ရှောင်းယီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ယနေ့ည၏ ဟင်းပွဲများမှာ အလွန်ပင် ခမ်းနားလှ၏။ ကြက်သား၊ ငါး၊ အသား၊ ဥ... မစုံတာ မရှိပေ။</p> <p>“ကျွန်းပိုင်ရှင်... မနက်ဖြန်မှာ တခြားကျွန်းတွေနဲ့ မြို့တွေက တာဝန်ခံတွေ အပတ်စဉ် အစည်းအဝေးအတွက် လာကြလိမ့်မယ်။ မင်း တက်မှာလား။”</p> <p>အန်းယွဲ့က ထမင်းစားရင်း မေးလိုက်သည်။ ရှောင်းယီ အနည်းငယ် စဉ်းစားကြည့်လိုက်၏။</p> <p>“ကျုပ် မတက်တော့ဘူး။ ထူးခြားတာရှိရင် မှတ်ထားပြီး နောက်မှ ကျုပ်ကို ပြန်ပြောပြပါ။”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ။”</p> <p>“ကျွန်းပိုင်ရှင်... အရှေ့ပင်လယ်နဂါးနန်းတော်ကို လူအများအတွက် ဖွင့်ပေးဖို့ စဉ်းစားဖူးလား။”</p> <p>ဒူခန်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။ ထိုမေးခွန်းက ရှောင်းယီကို အံ့ဩသွားစေခဲ့သည်။</p> <p>“မင်း တကယ်ပဲ အဲဒီနေရာကို ဖွင့်ပေးချင်တာလား။”</p> <p>“သေချာတာပေါ့။ ဒီလောက် ဆန်းကြယ်တဲ့ ရေအောက်ကမ္ဘာကြီးကိုလေ။ ကျုပ်တို့ ရှားနိုင်ငံသားတွေအတွက်တော့ အရှေ့ပင်လယ်နဂါးနန်းတော်ဆိုတာ လူတိုင်းကြားဖူးပေမဲ့ တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးတဲ့ နေရာပဲ။ လူတိုင်းက ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ခံကြမှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p>ဒူခန်းက စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ရှောင်းယီ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်၏။</p> <p>“ကောင်းပြီလေ။ ရေသူမျိုးနွယ်စုတွေကို အဲဒါကို နည်းနည်း ထပ်ချဲ့ခိုင်းလိုက်ဦးမယ်။ ပြီးမှ ငါတို့ ဖွင့်ကြတာပေါ့။”</p> <p>ဤအရာသည်လည်း ဝင်ငွေရမည့် လမ်းစတစ်ခုပင်။ သညခအတိုင်း ပစ်ထားလိုက်ပါက နှမြောစရာကောင်းပေလိမ့်မည်။ သဘာဝကျကျပင် အရေးကြီးသော နေရာများကိုမူ အပြင်လူများ ဝင်ခွင့်မရအောင် ကန့်သတ်ထားရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှောင်းယီက သဘောတူလိုက်သဖြင့် ဒူခန်းမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့၏။</p> <p>“ဟားဟား... အဲဒါသာ ဖွင့်လိုက်ရင် လူတွေအများကြီး လာကြည့်ချင်ကြမှာ သေချာတယ်။ အဲဒီနန်းတော်က တကယ်ကို အံ့ဩစရာကြီးပဲ။”</p> <p>ညစာစားပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် ဧည့်ခန်းတွင် ခဏစကားပြောကာ အနားယူပြီးနောက် အပေါ်ထပ်သို့တက်ကာ စာဆက်ဖတ်လိုက်သည်။ နောက်ထပ် နှစ်ရက်အတွင်း ထိုစာအုပ်များကို အလွတ်ရအောင် အပြီးသတ်ရန် သူ စီစဉ်ထားခဲ့သည်။</p> <p>“ရန်ရန်... ရှောင်းယီက ကျောင်းတုန်းကလည်း ဒီလောက် စာကြိုးစားတာလား။”</p> <p>လီယန်ရန်က သမီးဖြစ်သူကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။ အန်းရန်က ပြုံးကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p>“လုံးဝ မဟုတ်ဘူး။ သူက စာကို အေးအေးဆေးဆေးပဲ ဖတ်တာ။ ဒါပေမဲ့ အမြဲတမ်း အမှတ်ကောင်းကောင်း ရတတ်တယ်။”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ အခု ကျွန်းပိုင်ရှင်က အဲဒီစာအုပ်တွေကို တကယ်ကို အာရုံစိုက်ပြီး ဖတ်နေတာပဲ။”</p> <p>ကျန့်ရွှဲ့ကလည်း ဝင်ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p>အန်းမိသားစုက သူ့ကို လူကိုယ်တိုင်ရှိစဉ်တွင် “ရှောင်းယီ” ဟု ခေါ်နိုင်သော်လည်း ကျန့်ရွှဲ့ကမူ ထိုသို့ ရင်းရင်းနှီးနှီး မခေါ်ရဲပေ။</p> <p>နားထောင်နေသော ကျန်းယွင်ထျန်းက လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဘာလို့လဲဆိုတော့ SSS အဆင့်ဆိုတာ အဆုံးသတ် မဟုတ်သေးလို့ပဲ။ အဲဒီအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ဖို့က သူ့လက်ထဲက စာအုပ်တွေအပေါ်မှာ မူတည်နေပုံရတယ်။”</p> <p>“ဘာ...။”</p> <p>လူတိုင်း အံ့ဩသွားကြ၏။</p> <p>“SSS အဆင့်က ထိပ်ဆုံးမဟုတ်သေးဘူး ဟုတ်လား။ ကျုပ်တို့ သိသမျှက SSS မှာပဲ လမ်းဆုံးသွားကြတာလေ။”</p> <p>ဒူခန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>“အတိအကျပဲ။ ငါတို့ ‘သိသမျှ’ ပေါ့။ ငါတို့က ဒီကမ္ဘာကြီးအကြောင်း ဘယ်လောက်များ သိနေလို့လဲ။”</p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p>အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ ကျွန်းများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အလွန်ဝေးကွာလှပြီး အသစ်တွေ့ရှိထားသော တိုက်သစ်များသည်လည်း ကုန်းမြေပေါ်မှ ကြည့်လျှင် ပို၍ပင် ဝေးကွာလှသည်။ ထိုတိုက်သစ်များ၏ အလွန်မှာ ဘာရှိသနည်း။ မည်သူမျှ မသိပေ။</p> <p>“ကျွန်းပိုင်ရှင်က အဲဒီစာအုပ်တွေကို ဒီလောက်အလေးအနက်ထားတယ်...။ဒါက ရှေ့မတိုးနိုင်တဲ့ အခြေအနေကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ သော့ချက်ပဲဖြစ်ရမယ်။ ငါတို့ရဲ့ အဆင့်တွေက နိမ့်လွန်းနေလို့ သူ့ကို မကူညီနိုင်တာကတော့ နှမြောစရာပဲ။”</p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ယွမ်နွန်ကလည်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p>“မှန်တယ်။ ငါတို့က သူ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေသလိုပဲ။”</p> <p>“ဒါဆိုရင် ငါတို့လည်း SSS အဆင့်ရောက်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြတာပေါ့။ ဒါမှ သူဌေးရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို မျှဝေနိုင်မှာ။”</p> <p>ဒူခန်းက မတ်တပ်ထရပ်ရင်း ကြွေးကြော်လိုက်၏။</p> <p>လူတိုင်းကတော့ ခါးသက်သက် အပြုံးတစ်ခုကိုသာ ပြုံးလိုက်ကြလေသည်။ SSS အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ဆိုသည်မှာ ပြောသလောက် မလွယ်ကူပေ။ ဒူခန်းကဲ့သို့ ပါရမီရှိသူက မြန်မြန်တက်နိုင်သော်လည်း ကျန်သူများမှာမူ မည်မျှပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပါစေ တစ်ဆင့်ချင်းသာ တက်လှမ်းနိုင်ကြမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့ စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်ကို မြင်သောအခါ အန်းယွဲ့က လက်ခုပ်တီးလိုက်၏။</p> <p>“အားတင်းထားကြစမ်းပါ။ ငါတို့ အဆင့်တွေ နောက်ကျနေနိုင်ပေမဲ့ ကျွန်းပိုင်ရှင် အဆင့်တက်ဖို့ အာရုံစိုက်နိုင်အောင် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ငါတို့ တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တာကလည်း ထည့်ဝင်မှုတစ်ခုပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်မသေးကြနဲ့။ နဂါးခေါင်းက တစ်ခုပဲ ရှိရမယ်။ အဲဒါက ကျွန်းပိုင်ရှင်ပဲ။ ငါတို့က သူ့နောက်ကနေ လိုက်ရုံပဲ။”</p> <p>လူတိုင်းက သဘောတူစွာဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ရှောင်းယီသည် ညသန်းခေါင်ယံအထိ စာဆက်ဖတ်ခဲ့၏။ နောက်တစ်နေ့ မနက် ၅ နာရီတွင် သူ နိုးလာပြီး မျက်နှာသစ်ကာ လက်မှတ်ထိုးဝင်လိုက်လေသည်။</p> <p>“လက်မှတ်ထိုးဝင်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည်။ ရရှိသောဆုလာဘ် - ဘက်စုံသုံး စစ်သည်သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ်ပုံစံကွက် (SSS အဆင့်) ၁။”</p> <p>အသုံးဝင်သော ဆုလာဘ်တစ်ခုပင်။ သူ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ပေါ်တွင် အသုံးပြုလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် ဝရန်တာသို့ ထွက်လာပြီး လေညင်းအေးအေး၊ ထွက်ပြူစ နေဝန်းကြီး၊ မနက်ခင်း နှင်းစက်များနှင့် ငှက်ကလေူများ၏ တေးသံများကို ခံစားနေမိ၏။ သူသည် ထိုသဘာဝတရားနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားသလို ခံစားနေရသည်။</p> <p>ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်</p> <p>“မနက်စာ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ။”</p> <p>အန်းရန်၏ အသံက တံခါးဝမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို သဘာဝတရားနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသည့် အခြေအနေမှ ဆွဲထုတ်လိုက်၏။</p> <p>ခဏလေးဟု သူ ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ မှင်တက်သွားသည်။</p> <p>“နှစ်နာရီတောင် ကုန်သွားတာလား။”</p> <p>သူ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွား၏။ အချိန်များက ပျောက်ကွယ်သွားသလိုပင်။</p> <p>သူသည် ထိုအတွေ့အကြုံကို အံ့ဩနေဆဲဖြစ်သော်လည်း မနက်စာစားရန် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့လိုက်သည်။ ရှောင်းယီ၏ အံ့ဩနေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ အန်းရန်က စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”</p> <p>“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ခဏလေး ငိုင်သွားတာ နှစ်နာရီတောင် ကြာသွားလို့ အံ့ဩနေတာ။”</p> <p>သူက ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>“ဟင်...။ ငါက နှစ်နာရီလုံး စာအုပ်ထဲမှာ ခေါင်းနှစ်ထားတာလို့ ထင်နေတာ။”</p> <p>အန်းရန်က မျက်လုံးလေး ကလယ်ကလယ်နှင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် အန်းယွဲ့နှင့် အခြားသူများမှာ အလုပ်သွားရန် ထွက်ခွာသွားကြပြီဖြစ်သည်။ မနက်စာစားပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် မြို့ပြန်ကျောက်ကို သုံးကာ စစ်စခန်းသို့ ဦးတည်သွားလိုက်၏။ သူ ရရှိထားသော ဘက်စုံသုံး စစ်သည်သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ်သည် စစ်ရေးအတွက် အဓိကဖြစ်သဖြင့် ထိုနေရာတွင် စမ်းသပ်ကြည့်လိုနေလေသည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save