Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၉၀၄</h2> <h2 style="text-align: center;">ရုပ်ဖျက်နည်းလေ့ကျင့်ခြင်းနှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ရှောင်းယီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>စစ်စခန်းဘက်ရှိ တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်း အမှတ်တွင် အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် ရှောင်းယီ၏ ပုံရိပ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p>“ကျွန်းပိုင်ရှင်...။”</p> <p>ဘေးနားရှိ ကင်းစောင့်တပ်သားက ချက်ချင်းပင် ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p>ရှောင်းယီက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဘေးရှိ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။ စစ်စခန်းရှိ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်မှာ ဗီလာပထမထပ်ရှိ ကျောက်တိုင်နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့နှစ်ခုလုံးသည် စစ်စခန်းအတွင်းသို့ လှေငယ်တစ်စင်းကို တိုက်ရိုက်ဆွဲသွင်းထားပြီး ချိတ်ဆက်ထားခဲ့ခြင်းသည်။</p> <p>ရှောင်းယီသည် ထိုကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်တွင် သံချပ်ကာယာဉ်တစ်စီးကို ဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p>ထုတ်လုပ်မှု စာမျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ရှောင်းယီက အံ့အားသင့်စွာသွားခဲ့၏။</p> <p>“စနစ်ကပေးတဲ့ ပုံစံခွက်က တကယ်အားကိုးရတာပဲ။ အရွယ်အစားကိုတောင် ရွေးလို့ရသေးတယ်။ အရင်ဆုံး လူငါးယောက်စီး Off-road ကားတစ်စီးပဲ ရွေးလိုက်တာပေါ့။”</p> <p>ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများ အဆင်သင့်ရှိနေခဲ့ရာ Off-road ကားမှာ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>၎င်းသည် ပစ္စည်းများ တင်ဆောင်ရန် နောက်ခန်းပါသော ပစ်ကပ်ကားနှင့် တူပေသည်။ နောက်ခန်းတွင် လက်နက်တင်စင်တစ်ခုပင် ပါရှိသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ထိုစင်မှာ အလွတ်ဖြစ်နေသေးသည်။</p> <p>“စနစ်က တကယ်ကို ကပ်စေးနှဲတာပဲ။ ကားတောင် လုပ်ပေးပြီးပြီကို။ လက်နက်တွေပါ တစ်ခါတည်း ထည့်ပေးလိုက်ပါတော့လား။ ဘာလို့ လက်နက်စင်ကို အလွတ်ကြီး လုပ်ထားရတာလဲ။”</p> <p>ရှောင်းယီက တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်သည်။ သို့သော် စနစ်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။</p> <p>ရှောင်းယီသည် သက်ပြင်းချရင်း ကားပေါ်တက်ကာ စစ်စခန်းအတွင်းသို့ မောင်းနှင်သွားတော့သည်။</p> <p>ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပ်သားများသည် မြင့်မားသော ကိုယ်ထည်ရှိသည့် ထိုကားကို ကြည့်ကာ စူးစမ်းလိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်နေကြ၏။</p> <p>“ဒါ သူတို့ပြောနေကြတဲ့ ကားဖြစ်မယ်။ အသစ်ထင်တယ်။ အရင်တစ်ခုက ဒီလောက်မမြင့်ဘူး။”</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ကျွန်းပိုင်ရှင်တော့ ကောင်းတာတစ်ခုခု ထပ်ရသွားပြန်ပြီထင်တယ်။”</p> <p>“လာ လာ... ငါ မင်းတို့ကို ရှင်းပြမယ်။ ဒါကို ကားလို့ ခေါ်တယ်။ အတိအကျပြောရရင် Off-road ကားပေါ့။ အဓိက ထူးခြားချက်က သူ့ရဲ့ မြင့်မားတဲ့ ကိုယ်ထည်ပဲ။ တောတောင်တွေက သွားရလာရ ခက်ခဲတဲ့အတွက် ဘယ်လိုမြေမျက်နှာသွင်ပြင်မျိုးမှာမဆို မောင်းလို့ရအောင် လုပ်ထားတာ။”</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဒေသခံတပ်သားများသည် ချက်ချင်းပင် ဝိုင်းအုံလာကြပြီး မေးခွန်းများ စတင်မေးမြန်းကြတော့သည်။</p> <p>ရှောင်းယီသည် ကားကို လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ မောင်းလာခဲ့ရာ ဘေးမှ ကင်းစောင့်တစ်ဦးက ချက်ချင်း လျှောက်လာခဲ့လေသည်။ ရှောင်းယီဖြစ်ကြောင်း မြင်သောအခါ သူက အလေးပြုပြီး “ကျွန်းပိုင်ရှင်” ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>“အစ်ကိုကျန်း ဘယ်မှာလဲ။”</p> <p>ရှောင်းယီက လက်ဝေ့ယမ်းပြရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>“သူက နည်းပြ ကျန်းနဲ့အတူ ရုပ်ဖျက်နည်းတွေကို လေ့ကျင့်နေပါတယ်။” </p> <p>ကင်းစောင့်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်းယီ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး လေ့ကျင့်ရေးကွင်းရှိ တောအုပ်ပုံစံ မြေပြင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက်လျှောက်သွားလိုက်၏။</p> <p>ဆာရာသည်လည်း လေ့ကျင့်မှုတွင် ပါဝင်နေပြီး သူမသည် ကျန်းယွက်ထျန်းနှင့် ကျန်းရွှဲ့တို့၏ ပုံရိပ်များကို ဂရုတစိုက် ရှာဖွေနေခဲ့သည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် နတ်သူငယ်များသည် ယခင်ကကဲ့သို့ မာနထောင်လွှားခြင်း မရှိတော့ဘဲ တည်ငြိမ်မှုနှင့် ဂရုစိုက်မှုတို့သာ ရှိတော့ပေသည်။</p> <p>ရှောင်းယီသည် ဆာရာ၏ ဘေးနားသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ ဆာရာက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှောင်းယီကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လန့်သွားပြီး လက်များတုန်သွားကာ မြှားဖြင့် ပစ်မိတော့မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>“ရှင် ဘယ်တုန်းက ရောက်လာတာလဲ။”</p> <p>ဆာရာက သူ၏လက်ထဲမှ လေးနှင့်မြှားကို ချရင်း ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ခုတင်ပဲ ရောက်တာ။”</p> <p>ရှောင်းယီက ပြုံးကာ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>“လမ်းလျှောက်တာ ဘာလို့ အသံတစ်စက်မှ မထွက်ရတာလဲ။”</p> <p>ဆာရာက အကူအညီမဲ့စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“စစ်မြေပြင်မှာ မင်းလုပ်မိတဲ့ အသံတိုင်းက ရန်သူ့ဆီကို သတင်းပေးသလို ဖြစ်သွားနိုင်တယ်လေ။”</p> <p>ရှောင်းယီက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဆာရာသည် ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်၏။</p> <p>“ကျွန်းပိုင်ရှင်က ဟိုနှစ်ယောက်ထက်တောင် ပိုတော်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားမိဘူး။”</p> <p>သူမက လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။ ရှောင်းယီက ခေါင်းအသာခါယမ်းရင်း “လေ့ကျင့်နေကြတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>“မဟုတ်ဘူး။ လေ့ကျင့်မှု ရလဒ်တွေကို စမ်းသပ်နေတာ။”</p> <p>ဆာရာက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ဆက်လုပ်ကြပါ။”</p> <p>ရှောင်းယီသည် ဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ သစ်ကိုင်းတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း ဖတ်ခဲ့သော စာအုပ်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရရင်း စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ ထားလိုက်၏။</p> <p>ဆာရာသည် ကျန်းယွင်ထျန်းတို့နှစ်ဦးကို ဂရုတစိုက် ထပ်မံရှာဖွေနေသော်လည်း ရှောင်းယီကို တိုက်ရိုက်မကြည့်သရွေ့ သူရှိနေသည်ကို သူမ လုံးဝ အာရုံမခံနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>ဆာရာက နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှောင်းယီမှာ ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး အဆိပ်ပြင်းမြွေတစ်ကောင်မှာ ရှောင်းယီဆီသို့ ချဉ်းကပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။</p> <p>ဆာရာသည် ချက်ချင်းပင် လေးနှင့်မြှားကို အသင့်ပြင်လိုက်သော်လည်း နောက်တစ်အခိုက်တွင် ပြန်ချလိုက်၏။</p> <p>အကြောင်းမှာ ထိုအဆိပ်မြွေသည် ရှောင်းယီ၏ ဘေးတွင် အခွေလိုက်လေး ငြိမ်သက်စွာ အောင်းနေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။”</p> <p>ဆာရာသည် ရှောင်းယီအား လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>လူတစ်ယောက်က ဘေးနားမှာ ရှိနေသည်ကို မျက်စိနှင့် မမြင်ရလျှင် အဘယ်ကြောင့် အာရုံမခံနိုင်ရသနည်း။</p> <p>“သူသာ နည်းနည်းလောက် ရုပ်ဖျက်ထားရင် ဘယ်သူက ရှာတွေ့နိုင်မှာလဲ။”</p> <p>ဆာရာ ရုတ်တရက် တွေးလိုက်မိ၏။</p> <p>“ကျွန်းပိုင်ရှင်က တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ။”</p> <p>ထို့နောက် ဆာရာသည် အကြည့်ကို ပြန်လွှဲလိုက်ပြီး သူမ၏ လေ့ကျင့်ရေးတာဝန်ကိုသာ ဂရုတစိုက် ဆက်လုပ်လိုက်လေသည်။</p> <p>နာရီဝက်ခန့် အကြိမ်ကြိမ် ရှာဖွေပြီးနောက် ဆာရာသည် ရုပ်ဖျက်ထားသော ကျန်းရွှဲ့ကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် ဆာရာ၏ မျက်နှာမှာ မကောင်းလှပေ။ အကြောင်းမှာ သူမ၏ အဆင့်မှာ ကျန်းရွှဲ့ထက် အများကြီး မြင့်သော်လည်း သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ရှာဖွေပြီးမှသာ တွေ့ရခြင်းကြောင့်ပင်။</p> <p>ကျန်းရွှဲ့၏ လူကိုယ်ထည် ပေါ်လာပြီးနောက် သူမက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ငါသာ မင်းကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် အသေမသတ်နိုင်ရင်တောင် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်တယ်။”</p> <p>ဆာရာက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ကျန်းယွင်ထျန်းကိုမူ ဆာရာအပါအဝင် နတ်သူငယ်များအားလုံး ရှာမတွေ့ကြသေးပေ။</p> <p>“နည်းပြ ကျန်း(ကျန်းရွှဲ့)...ကျွန်မတို့ နည်းပြ ကျန်းကို ရှာမတွေ့ဘူး။”</p> <p>ဆာရာက အကူအညီမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ ကျန်းရွှဲ့ကလည်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းတို့ ရုပ်ဖျက်နည်းလေ့ကျင့်မှုကို ပိုပြီး အားစိုက်ဖို့ လိုသေးတယ်။”</p> <p>ဆာရာက ညည်းတွားရင်း ရှောင်းယီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူက ကိုယ်တော်ကြီးတစ်ပါးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ ထိုစဉ် ဆာရာက စိတ်ကူးပေါက်သွားကာ အကြံပေးလိုက်၏။</p> <p>“နည်းပြ ကျန်း ကျွန်းပိုင်ရှင်ကို ရှာခိုင်းကြည့်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။”</p> <p>ကျန်းရွှဲ့ အံ့သြသွားခဲ့သည်။</p> <p>“ကျွန်းပိုင်ရှင်လား။ သူက အခု အလုပ်ရှုပ်နေမှာပေါ့။”</p> <p>“မဟုတ်ဘူး၊ သူ ဟိုမှာ။”</p> <p>ဆာရာက ရှောင်းယီရှိရာဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ ကျန်းရွှဲ့ အံ့သြတကြီး လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် တကယ်ပဲ လူတစ်ယောက် ရှိနေခြင်းပေလော။</p> <p>သူ ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ။ ဒီလိုမျိုး လုပ်ကြံမယ်ဆိုရင် သူမတောင် တုံ့ပြန်ဖို့ အချိန်ရလိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>“ကျွန်းပိုင်ရှင် ဘယ်တုန်းက ရောက်နေတာလဲ။”</p> <p>ကျန့်ရွှယ်က လျှောက်သွားပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှ ရှောင်းယီက မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ဘေးတွင် ခွေနေသော အဆိပ်ပြင်းမြွေသည် ခေါင်းထောင်ကာ နှောင့်ယှက်သူကို လျှာထုတ်ပြပြီးနောက် မြူခိုးများကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>“ရောက်နေတာ ကြာပြီ။ လေ့ကျင့်ရေး တာဝန်တွေ ပြီးသွားပြီလား။”</p> <p>ရှောင်းယီက ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မတို့ နည်းပြ ကျန်းရွှဲ့ကိုပဲ တွေ့သေးတယ်။ နည်းပြ ကျန်းကို ရှာမတွေ့ဘူး။ ကျွန်းပိုင်ရှင်ပဲ ကူပြီး ရှာပေးပါလား။”</p> <p>ဆာရာက ချက်ချင်းပင် တောင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p>ဘုရင်မဖြစ်သည့် ဆာရာတစ်ဦးတည်းသာ ဤကဲ့သို့ အကြံပြုရဲခြင်းပင်။ ရှောင်းယီသည် အနည်းငယ် ကြောင်အသွားပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ။ ရုပ်ဖျက်ရှာတဲ့ ကစားနည်း မကစားရတာ အတော်ကြာပြီ။ အစ်ကိုကျန်းရဲ့ အရည်အချင်းတွေ ကျသွားပြီလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။”</p> <p>ကျွန်းပိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင် ပါဝင်မည်ကို မြင်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နတ်သူငယ်များက စတင်ဆွေးနွေးကြတော့သည်။</p> <p>“ကျွန်းပိုင်ရှင်က တကယ်ရော ရှာနိုင်ပါ့မလား။ ငါတို့အများကြီး ရှာတာတောင် မတွေ့တာကို သူတစ်ယောက်တည်းဆိုရင် တစ်နေ့လုံး ကြာနေမှာ မဟုတ်ဘူးလား။”</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ကျွန်းပိုင်ရှင် တိုက်ခိုက်တာကို ငါတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးဘူး။ သူ ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လဲ မသိဘူး။ တောထဲက အဆိပ်ရှိတဲ့ သတ္တဝါတွေ အကိုက်မခံရပါစေနဲ့။”</p> <p>“မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ခုနက သစ်ပင်ပေါ်မှာ မြွေတစ်ကောင်ရှိနေတာတောင် သူ့ကို မကိုက်ဘူးလေ။ ကျွန်းပိုင်ရှင်မှာ တစ်ခုခုတော့ ပါမှာပါ။”</p> <p>နတ်သူငယ်များ၏ ပြောဆိုသံများကြားတွင် ရှောင်းယီသည် တောအုပ်ထဲသို့ အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်ဝင်သွားခဲ့၏။ သူ့ပုံသံမှာ လူရှာနေသည့် ပုံစံနှင့်ပင် မတူပေ။</p> <p>“ကျွန်းပိုင်ရှင်က တကယ်ပဲ လူရှာနေတာလား။ အပျော်ခရီး ထွက်နေသလိုပဲ။”</p> <p>နတ်သူငယ်တစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ရှောင်းယီသည် နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အစ်ကိုကျန်း မင်းရဲ့ ရုပ်ဖျက်နည်းအတတ်က နည်းနည်းတော့ ကျသွားပြီနော်။”</p> <p>ဆာရာနှင့် နတ်သူငယ်များသည် ရှောင်းယီကြည့်နေသော ဘက်သို့ ပဟေဠိသော မျက်နှာများဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p>ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ အဲဒီမှာ တကယ်ပဲ လူရှိနေတာလား။</p> <p>သူတို့အမြင်တွင် ရှောင်းယီကြည့်နေသော နေရာမှာ စိမ်းလန်းစိုပြေနေသော မြက်ပင်များသာ ရှိနေပေသည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save