Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၉၀၆</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်တွင် သတိပေးချက်အသစ်များ ပေါ်လာခြင်းနှင့် ခြောက်လုံးပြူးသေနတ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>တာအိုကျမ်းကျမ်းစာများကို ဖတ်ရှုခြင်းက မိမိ၏အစွမ်းကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် ထိုစာအုပ်များကို ပိုမိုအလေးအနက်ထား၍ ဖတ်ရှုတော့၏။</p> <p>သူသည် နေ့လယ်စာနှင့် ညစာကိုပင် စားပွဲတွင်သာ စားရင်း ၁၅ နာရီဆက်တိုက် ဖတ်ရှုခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် စာအုပ်အားလုံးကို ဖတ်ပြီး မှတ်မိသွားခဲ့သည်။ နောင်တွင် ထိုအသိပညာများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြေညက်အောင်လုပ်ရန်သာ လိုတော့သည်။</p> <p>ယခုအခါ ည ၁၁ နာရီ ၄၀ မိနစ် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ရှောင်းယီသည် နောက်ဆုံးစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>“ဒီထဲမှာ မန္တန်တွေ၊ ဗေဒင်ဟောတာတွေ၊ ဆေးလုံးဖော်စပ်တာတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စာအုပ်တွေတောင် ပါတာပဲ။ တကယ်ကို စုံတယ်။”</p> <p>ဤစာအုပ်များကို ဖတ်ပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် ယခင်ကထက် ပိုကောင်းသော ရူးသွပ်ဆေးလုံးကိုပင် အလွယ်တကူ ဖော်စပ်နိုင်စွမ်း ရှိလာပြီဖြစ်သည်။</p> <p>“အခွင့်အရေးရရင် စွန်းယောင်ဆီသွားပြီး ဆေးဖော်ရမယ်။”</p> <p>ရှောင်းယီက တွေးလိုက်သည်။</p> <p>အမှန်တော့ ရှောင်းယီကိုယ်တိုင်အတွက်မူ ဤဆေးလုံးမျိုး မလိုအပ်တော့ပေ။ ရူးသွပ်ဆေးသည် လူတစ်ဦး၏အဆင့်ကို SSS အဆင့်အထိသာ မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာ SSS အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤဆေးကို သောက်ပါက အကျိုးထက် အပြစ်က ပိုများနိုင်ပေသည်။</p> <p>သို့သော် မဟာမိတ်အဖွဲ့ဝင် အခြားသူများအတွက်မူ လိုအပ်နေဆဲပင်။ အခွင့်အရေးရလျှင် သူ အချို့ကို ဖော်စပ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် တစ်နေ့လုံး ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်မှ အချက်အလက်များကို သတိမထားမိခဲ့သဖြင့် ယခုမှပင် အေးအေးဆေးဆေး ကြည့်နိုင်တော့သည်။</p> <p>“ဒီနေ့က ၁၃ ပတ်မြောက်ရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့ပဲ။ သတိပေးချက်တွေ တက်လာဦးမလားမသိဘူး။”</p> <p>“သတိပေးချက်လား။ သတိပေးချက် မတက်တာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ။”</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ဒါတွေ ဘယ်တော့ပြီးမလဲတောင် မသိဘူး။ ဒါနဲ့ ငါ ဒီနေ့ ဆိုင်ကယ်ပုံစံခွက်တစ်ခု ရခဲ့တယ်။ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ။”</p> <p>“ငါကတော့ ရေနွေးငွေ့တာဘိုင်သင်္ဘော ပုံစံခွက် ရထားတယ်။ လက်ရှိသင်္ဘောတွေထက် ပိုကြီးပြီး ပိုမြန်ပုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရီရန်ပင်းသူဌေးရဲ့ သံချပ်ကာစစ်သင်္ဘောကိုတော့ မမီပါဘူးလေ။”</p> <p>“မင်းတို့ရတာတွေကမှ အသုံးဝင်သေးတယ်။ ငါ့ကိုကြည့်ပါဦး။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ စက်မဲဘလေယာဉ်တစ်စီး ရလာခဲြတယ်တဲ့။ ဒါက ဘာလုပ်ဖို့လဲ။ ငါက လေဟုန်စီးရတာကို စိတ်မဝင်စားဘူးကွ။”</p> <p>“ဟုတ်တယ်...ရဟတ်ယာဉ်ဆိုရင်တောင် တော်သေးတယ်။ စက်မဲ့လေယာဉ်ကတော့ တကယ် အသုံးမဝင်ဘူး။”</p> <p>“ကျုပ်ကတော့ ဘာမှမလိုချင်တော့ဘူး။ နောက်ထပ် စမ်းသပ်မှုက ဘာလဲဆိုတာပဲ သိချင်တယ်။ စမ်းသပ်မှုတွေ မြန်မြန်ပြီးပြီး ငါတို့ကို အိမ်ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်ပါတော့။”</p> <p>“မင်း တကယ်ပဲ ပြန်လို့ရမယ် ထင်နေတာလား။”</p> <p>“ပြန်လို့မရတော့ဘူး။ ပြန်လို့ရရင်တောင် ငါတို့ထဲက နည်းနည်းပဲ ကျန်တော့တာ။ ပြန်သွားလည်း ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မှာလဲ။”</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ဒီမှာပဲ နေလိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်။”</p> <p>လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ လှိုင်းထလာခဲ့သည်။ မူလက ရှားနိုင်ငံမှ လူဦးရေ ၁.၅ ဘီလီယံ ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ၂ သိန်းခန့်သာ ကျန်တော့လေသည်။</p> <p>အားလုံး ညည်းတွားနေကြစဉ် အချိန်သည် သန်းခေါင်ယံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကူးပြောင်းသွားခဲ့သည်။ မည်သည့်သတိပေးချက်မျှ လာတော့မည်မဟုတ်ဟု လူတိုင်း ထင်မှတ်နေချိန်တွင် ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>“မင်းတို့ထဲက ဒီလောက်အများကြီး အသက်ရှင်ကျန်နေတာ ငါ့ကို တကယ် အံ့သြစေတယ်။”</p> <p>“လူနှစ်ယောက်တောင် SSS အဆင့်ကို ရောက်နေပြီလား။ ဒါ တကယ်ကို မရိုးရှင်းဘူးပဲ။”</p> <p>“တစ်ယောက်ယောက်က SSS အဆင့် ရောက်နေပြီဆိုတော့ မင်းတို့အားလုံး ‘ကမ္ဘာ့စစ်မြေပြင်’ ထဲကို ဝင်ရောက်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ ကံကောင်းကြပါစေ။”</p> <p>ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်မှ အသံ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း လူတိုင်းမှာ မှင်သက်ကာ ရပ်နေမိကြ၏။ ခဏအကြာတွင်မှ ဆွေးနွေးမှုများ အကြီးအကျယ် ဖြစ်ပေါ်လာတော့လေသည်။</p> <p>“ဒါက ဘာအခြေအနေလဲ။ ခုနက ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်က စကားပြောလိုက်တာလား။”</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ သူ့လေသံအရဆိုရင် ငါတို့ ဒီလောက်အများကြီး အသက်ရှင်နေတာကို သူက မလိုလားတဲ့ပုံပဲ။”</p> <p>“လူနှစ်ယောက် SSS အဆင့် ရောက်တယ်ဆိုတာ... အဲဒါ ကမ္ဘာဦး သားရဲကြီးတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ နှစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ကွက်တိပဲ။”</p> <p>“ကမ္ဘာ့စစ်မြေပြင်ထဲ ဝင်ရမယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ လူနှစ်ယောက်ပဲ SSS အဆင့်ကို ရောက်သေးတာ။ ကျန်တဲ့သူတွေက အဆင့်တောင် မတက်ရသေးဘူး။ ငါတို့ကို ဘယ်လိုလုပ် စစ်မြေပြင်ထဲ ဆွဲခေါ်သွားရတာလဲ။”</p> <p>“စစ်မြေပြင်ထဲ ဘယ်လိုဝင်ရမှာလဲ။ ငါတို့ကို တည်နေရာကူးပြောင်းပြီး ခေါ်သွားမှာလား။”</p> <p>“မလုပ်နဲ့ဦးနောက်။ ငါ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးဘူးဟ။ နောက်မှ ခေါ်ကြပါ။”</p> <p>ရှောင်းယီသည် ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်မှ ဆွေးနွေးချက်များကို မျက်မှောင်ကျုံ့ကာကြည့်ရင်း အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p>“သတိပေးချက် - မဟာမိတ်ကျွန်းစုအား တည်နေရာကူးပြောင်းနေပါသည်...”</p> <p>“မဟာမိတ်အဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို စစ်မြေပြင်ဆီ ရွှေ့ပြောင်းနေတာလား။”</p> <p>ရှောင်းယီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးသွားခဲ့သည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် ဂရုချတ်ထဲရှိ လူများသည်လည်း သူတို့၏ ကျွန်းစုများ၌ ထူးဆန်းမှုများကို သတိပြုမိလာခဲ့ကြသည်။</p> <p>“မြန်မြန်... အပြင်ထွက်ကြည့်ကြ။ ငါတို့ကျွန်းကို အမည်းရောင် မြူခိုးတွေ ဖုံးလွှမ်းနေပြီ။”</p> <p>“မဖြစ်ဘူး။ ငါတို့ကျွန်းပေါ်ကို ရန်သူတွေ ချပေးတော့မှာလား။”</p> <p>“ဒါ တကယ် ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်။”</p> <p>ထိုအခါ ရှောင်းယီက ချက်ချင်းပင် ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အားလုံးပဲ မထိတ်လန့်ကြပါနဲ့။ ကျုပ်တို့ကျွန်းတွေကို တည်နေရာကူးပြောင်းနေတာပါ။ ကျုပ်တို့ မဟာမိတ်အဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို စစ်မြေပြင်လို့ ခေါ်တဲ့နေရာဆီ ရွှေ့နေတာဖြစ်ဖို့ များတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် လူတိုင်းပဲ မိမိကျွန်းပေါ်က အဖွဲ့တွေကို အချိန်မရွေး တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ အသင့်ပြင်ထားခိုင်းပါ။”</p> <p>“မဟာမိတ်ကျွန်းစု တစ်ခုလုံးကို တည်နေရာကူးပြောင်းနေတာလား။ ဒါ တကယ်ကို ကြီးကျယ်တဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ။”</p> <p>“ငါတို့ သန်းပေါင်းများစွာကို ဒီကမ္ဘာထဲ ခေါ်လာတာမျိုးတောင် လုပ်နိုင်သေးတာပဲ။ ငါတို့ရဲ့ အေးချမ်းတဲ့ ဘဝလေးတော့ ပြီးဆုံးသွားပြီ ထင်တယ်။”</p> <p>“မင်းက အေးချမ်းတဲ့ဘဝကို လိုချင်နေသေးတာလား။ အသက်ရှင်နေရတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရဦးမယ်။”</p> <p>“ဒီတစ်ခါ ရင်ဆိုင်ရမယ့် ရန်သူတွေက ဘယ်အဆင့်တွေ ဖြစ်မလဲဆိုတာပဲ မသိတာ။”</p> <p>“သူတို့အဆင့်တွေ သိပ်မမြင့်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရတာပဲ။”</p> <p>“ကျုပ်ကတော့ သူဌေးက ကျုပ်တို့ကို ပိုပြီး အဆင့်မြင့်လက်နက်တွေ ရောင်းပေးဖို့ပဲ မျှော်လင့်တယ်။”</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်ဆီမှာရှိတဲ့ အဆင့်မြင့်လက်နက် အားလုံးကို ထုတ်ပေးထားပြီးပြီ။ ဒါကြောင့် လူတိုင်း ရှိတဲ့လက်နက်တွေနဲ့ပဲ အသက်ရှင်အောင် ကြိုးစားကြရမယ်။”</p> <p>ရှောင်းယီက အကူအညီမဲ့စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>ဂရုချက်ထဲတွင် ပြောပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် ဤသတင်းစကားကို ဖုန်းထဲရှိ ဂရုအားလုံးသို့ ပို့လိုက်၏။ ဖုန်းရှိသူတိုင်း ဤသတင်းကို ရရှိသွားခဲ့ကြသည်။</p> <p>“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ အေးအေးဆေးဆေး နေရတာ ခဏလေးပဲရှိသေးတယ်‌လေ။ အခု စစ်မြေပြင်ကို ထပ်သွားရပြန်ပြီလား။”</p> <p>ဒူခန်းက ဂရုထဲတွင် ညည်းတွားလိုက်လေသည်။</p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းကမူ လက်တွေ့သမားပီပီ တိုက်ရိုက်ပြန်ဖြေလာခဲ့သည်။</p> <p>“ငါ အခုချက်ချင်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ခံစစ်အလုပ်တွေကို အားဖြည့်လိုက်မယ်။”</p> <p>“အားလုံး သိပ်ပြီး စိုးရိမ်မနေကြပါနဲ့။ ဒါက အထက်ကလူတွေ ပေးတဲ့ စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်တဲ့အတွက် အောင်မြင်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတော့ ရှိမှာပါ။”</p> <p>ရှောင်းယီက ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အိပ်ရာထဲတွင် လှဲကာ အနားယူလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစဉ် သန်းခေါင်ကျော်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတိရသဖြင့် ရှောင်းယီလက်မှတ်ထိုးဝင်လိုက်၏။</p> <p>“လက်မှတ်ထိုးဝင်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည်။ ရရှိသောဆုလာဘ် - SS အဆင့် ခြောက်လုံးပြူးသေနတ် ပုံစံခွက် ၁။”</p> <p>“မဆိုးပါဘူး။ နောက်ထပ် လက်နက်တစ်ခု ရလာပြန်ပြီ။ စနစ်ကလည်း ငါတို့ စစ်မြေပြင်သွားရတော့မယ်ဆိုတာ သိနေတဲ့ပုံပဲ။”</p> <p>ရှောင်းယီက ထိုသို့တွေးရင်း မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တော့လေသည်။</p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက် ၅ နာရီတွင် ရှောင်းယီ နိုးလာခဲ့သည်။ သူသည် ဝရံတာသို့ထွက်ကာ နှစ်နာရီခန့် ငေးငိုင်နေပြီးနောက် အောက်ထပ်သို့ဆင်းကာ မနက်စာ စားလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်းပိုင်ရှင် ကျွန်မတို့ရဲ့ အခု လက်ရှိတည်နေရာက ရေသူမျိုးနွယ်စုနဲ့ တော်တော်နီးနေတဲ့ ပုံပဲ။”</p> <p>ဆုဝမ်က ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ပေါ်ရှိ မြေပုံကို လေ့လာရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>မဟာမိတ်အဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို ရွှေ့ပြောင်းလိုက်သောကြောင့် ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ပေါ်ရှိ မြေပုံမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။</p> <p>ရှောင်းယီ လျှောက်သွားကြည့်ရာ ယခင်က မြေပုံပေါ်တွင် မြင်နေရသော တိုက်သစ်ကြီးမှာ ယခုအခါ မြေပုံ၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူတို့သည် လက်ရှိတွင် ရေသူမျိုးနွယ်စုနှင့် ကီလိုမီတာ ၆၀၀၀ ခန့်အကွာတွင် တည်ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မစူးစမ်းရသေးသော နေရာများအားလုံးမှာ မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အခြားအချက်အလက်များကို လုံးဝ မမြင်ရပေ။</p> <p>“ဒါက ငါတို့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို အရင်းမြစ်ပင်လယ်ထဲ ရွှေ့လိုက်တာပဲ။”</p> <p>ရှောင်းယီက မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရေသူမမင်းသမီး လင်းရှားသည် သူတို့ရှိနေသော ပင်လယ်ကို အရင်းမြစ်ပင်လယ်ဟု ခေါ်ခဲ့ဖူး၏။ ဤနေရာသာ ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p>ဆုဝမ်သည် မျက်နှာပြင်ကို ယီထျန်းဂရုချတ်သို့ ပြောင်းလိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် ဆွေးနွေးမှုများ အကြီးအကျယ် ဖြစ်ပွားနေခဲ့သည်။</p> <p>“သေစမ်း... ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာကို ရောက်လာရတာလဲ။”</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ အရင်နေရာနဲ့ ကီလိုမီတာ တစ်သိန်းကျော်လောက် ဝေးသွားသလိုပဲ။”</p> <p>“ဒီကမ္ဘာဂြိုဟ်က ဘယ်လောက်တောင် ကြီးတာလဲ။”</p> <p>“ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးကြီး အဲ့ဒါက ငါတို့ စိုးရိမ်ရမယ့်ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ အခု ပြဿနာက ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်က ပြောတဲ့ စစ်မြေပြင်က ဘယ်မှာလဲ။ ရန်သူတွေကော ဘယ်မှာလဲ။”</p> <p>“ကျုပ်ဘက်မှာတော့ တော်တော်လေးအေးဆေးပဲပါ။ ဘာရန်သူမှ မမြင်ရဘူး။”</p> <p>“ငါလည်း အတူတူပဲ။”</p> <p>“ကမ္ဘာ့စည်းမျဉ်းတွေ အမှားလုပ်မိသွားတာလားတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။”</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save