Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၉၁၀</h2> <h2 style="text-align: center;">ကမ္ဘာ့စစ်မြေပြင်၏ သတင်းအချက်အလက်နှင့် မသေမျိုးများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီသည် အတွင်းသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်၏။ သူ ရေသူမျိုးနွယ်စု၏ ရေအောက်နယ်မြေသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ရှိလာခဲ့စဉ်က ဤနေရာသည် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော မြင်ကွင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>ထိုစဉ်က သူတို့သည် အရှေ့ပင်လယ်နဂါးနန်းတော်၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပေါ်ပေါက်လာသော ပုစွန်စစ်သည်များနှင့် ဂဏန်းစစ်သူကြီးများ၏ နှိပ်စက်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး မျိုးတုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရပေသည်။</p> <p>အကယ်၍ ထိုစဉ်က လင်းရှားသာ ရှောင်းယီကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘဲ အကူအညီမတောင်းခဲ့ပါက သူတို့၏ ဘိုးဘေးနယ်မြေသည် ထိုပုစွန်နှင့် ဂဏန်းစစ်သည်များ၏ လက်အောက်သို့ ကျရောက်သွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အရှေ့ပင်လယ်နဂါးနန်းတော်၏ အလယ်ဗဟိုသည် အမှန်တကယ်တွင် အာကာသယာဉ်တစ်စင်း ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သလို ထိုအပေါ်တွင် ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်တစ်ခု ရှိနေလိမ့်မည်ဟုလည်း ပို၍ပင် မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။</p> <p>ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင် ရှိနေခြင်းကြောင့် ကျွန်းပေါ်တွင်ကဲ့သို့ပင် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လိုက်လျောညီထွေရှိသော သတ္တဝါဆန်းများ စဉ်ဆက်မပြတ် ပေါ်ထွက်လာနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုမူ ဤနေရာမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တောက်ပသော ပုလဲလုံးများနှင့် မီးအိမ်ငါးများသည် နေရာအနှံ့တွင် ရှိနေပြီး မှောင်မည်းနေသော ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ကို အလင်းရောင် အပြည့်အဝ ပေးနေခဲ့လေသည်။</p> <p>သန္တာကျောက်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အဆောက်အဦးများစွာသည်လည်း စီစီရီရီ ရှိနေပြီး ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေခဲ့သည်။</p> <p>ရှောင်းယီသည် အစောင့်ညွှန်ပြသော အမြင့်ဆုံး အဆောက်အဦးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။</p> <p>ဝင်ပေါက်ရှိ အစောင့်သည် ရှောင်းယီကို မြင်သည်နှင့် တပြိုင်နက် လက်အုပ်ချီကာ နှုတ်ဆက်ကာ “ကျွန်းပိုင်ရှင်” ဟု ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်းယီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းတို့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ရှိလား။”</p> <p>“ရှိပါတယ်။ တည့်တည့်ပဲ ဝင်သွားလိုက်ပါ။”</p> <p>ယခုအခါ ရေသူမျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးသည် ရှောင်းယီကို အလွန်အမင်း ရိုသေနေကြ၏။ ရှောင်းယီသာ ကူညီခြင်း မပြုခဲ့ပါက သူတို့၏ မျိုးနွယ်စုမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကွယ်ပျောက်သွားတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိကြပေသည်။</p> <p>ထို့အပြင် ရှောင်းယီသည် သူတို့၏ မျိုးတုံးမည့် အန္တရာယ်ကို ကူညီဖြေရှင်းပေးခဲ့ရုံသာမက လုံလောက်သော အဆင့်မြင့် အစားအစာများကိုလည်း ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သည်။</p> <p>ယခုအခါ ရေသူမျိုးနွယ်စု၏ လူငယ်များသည် အဆင့်များမှာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာနေပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ အားနည်းခြင်း မရှိတော့ပေ။</p> <p>အကယ်၍ လက်ရှိ ရေသူမျိုးနွယ်စုသာ ထိုပုစွန်စစ်သည်များနှင့် ဂဏန်းစစ်သူကြီးများကို ထပ်မံရင်ဆိုင်ရပါက ဘိုးဘေးနယ်မြေထဲသို့ ဆုတ်ခွာစရာမလိုဘဲ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှောင်းယီ တည့်တည့်မတ်မတ် ဝင်သွားလိုက်ရာ လင်းနီကျိသည် အပြင်ဘက်မှ အသံကို ကြားထားပြီးဖြစ်၍ သူ့ကို ကြိုဆိုရန် ထွက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p>“ကျွန်းပိုင်ရှင်...ဒီနေ့ ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲ။”</p> <p>လင်းနီကျိက ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ခင်ဗျားဆီကနေ နားလည်ထားဖို့ လိုအပ်တဲ့ ကိစ္စအချို့ ရှိလို့ပါ။”</p> <p>ရှောင်းယီက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ လင်းနီကျိသည် အနည်းငယ် ကြောင်အသွားခဲ့သည်။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ။ ကျွန်းပိုင်ရှင် သိချင်တာ ဘာမဆို ကျုက် အကုန်ပြောပြပေးပါ့မယ်။”</p> <p>ထိုအခါ ရှောင်းယီက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“အရင်းအမြစ်ပင်လယ်ထဲမှာ စစ်ပွဲတွေ ခဏခဏ ဖြစ်လေ့ရှိတဲ့ နေရာမျိုးကို ခင်ဗျားသိလား။”</p> <p>“စစ်ပွဲတွေ ခဏခဏ ဖြစ်လေ့ရှိတဲ့ နေရာလား။”</p> <p>လင်းနီကျိက မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ စဉ်းစားကြည့်လိုက်၏။ အတန်ကြာသော် သူက မော့ကြည့်ကာ ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p>“ကျုပ်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာတော့ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ တိုက်ပွဲတွေ အရမ်းပြင်းထန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးတယ်လို့တော့ ဝေဝေဝါးဝါး ကြားဖူးတယ်။”</p> <p>“ဘယ်အချိန်တုန်းကလဲ။”</p> <p>ရှောင်းယီက အလောတကြီး မေးလိုက်၏။</p> <p>“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်...အဲဒါက ဟိုးရှေးရှေးတုန်းကပါ။ ဒီကိစ္စကို မျိုးနွယ်စုထဲက အကြီးအကဲတွေကို မေးကြည့်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်။”</p> <p>လင်းနီကျိက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ...အတူတူသွားမေးကြရအောင်။”</p> <p>ရှောင်းယီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လင်းနီကျိသည် ရှောင်းယီကို တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်းအစီအရင်ဆီသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး ရေသူမျိုးနွယ်စု၏ ဘိုးဘေးနယ်မြေသို့ ကူးပြောင်းလိုက်ကြသည်။</p> <p>ရေသူအိုကြီးအချို့သည် ဘိုးဘေးနယ်မြေတွင်သာ နေထိုင်ကြပြီး အပြင်သို့ မထွက်ကြပေ။</p> <p>လင်းနီကျိသည် ရှောင်းယီကို ဘိုးဘေးနယ်မြေ၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ထိုနေရာတွင် ဆံပင်ဖြူများနှင့် အဘွားအိုတစ်ဦးသည် ကြီးမားသော ခရုခွံကြီးတစ်ခုထဲတွင် စောင်းလျက် လဲလျောင်းနေပြီး မျက်လုံးများကို မှေးစင်းထားကာ အိပ်ပျော်နေပုံရသည်။</p> <p>“ထိုက်ယွီ...။”</p> <p>လင်းနီကျိက တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>“နီကျိ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။”</p> <p>အဘွားအိုသည် မျက်လုံးကို အနည်းငယ် ဖွင့်ကြည့်ကာ လင်းနီကျိကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အက်ရှရှအသံဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p>“ထိုက်ယွီ ကျုပ်တို့ အရင်းအမြစ်ပင်လယ်ထဲမှာ စစ်ပွဲတွေ ခဏခဏ ဖြစ်တတ်တဲ့ နေရာမျိုး ရှိလားဆိုတာကို ကျွန်းပိုင်ရှင်က သိချင်လို့ပါ။”</p> <p>လင်းနီကျိက ရိုသေစွာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။</p> <p>“ခဏခဏ ဖြစ်တတ်တဲ့ စစ်ပွဲတွေလား။”</p> <p>အဘွားအိုက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြောနေသကဲ့သို့ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါ အရမ်းငယ်ရွယ်တဲ့အချိန်တုန်းက သွေးချောင်းစီးတဲ့ တိုက်ပွဲပေါင်းစုံကို မြင်ခဲ့ဖူးတယ်။ ငါတို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေကတော့ မသေနိုင်တဲ့ အရိုးစုတွေပဲ။ အဲဒီတိုက်ပွဲတုန်းကလည်း အခုတိုက်ပွဲလိုမျိုးပဲ။ ငါတို့ မျိုးတုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ စစ်ပွဲက ရုတ်တရက် ရပ်မသွားခင်အထိ ငါတို့ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့တယ်‌လေ။”</p> <p>သူမ ဤသို့ပြောလိုက်ချိန်တွင် အဘွားအို၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားပြီး ခြင်သံကဲ့သို့ တိုးညင်းသွားကာ မကြားရတော့ပေ။ ထို့နောက် သူမ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။</p> <p>လင်းနီကျိက လက်ဝေ့ယမ်းကာ ရှောင်းယီကို အပြင်သို့ လိုက်ခဲ့ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အသံမထွက်စေဘဲ ဂရုတစိုက် ထွက်လာခဲ့ကြ၏။</p> <p>“ထိုက်ယွီက အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ အတိအကျ မပြောနိုင်တော့ဘူး။”</p> <p>လင်းနီကျိက ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>“ယွီ ဆိုတာက သူ့နာမည်ပဲ။ ထိုက်ဆိုတာကတော့ ကျုပ်တို့ ရိုသေလေးစားတဲ့ အနေနဲ့ ခေါ်ကြတဲ့ ဘွဲ့ထူးပါပဲ။”</p> <p>ရှောင်းယီက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ...။ သူက နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲအကြောင်း သိနေတယ်ဆိုတော့ အရင်းအမြစ်ပင်လယ်ဘက်မှာ စစ်ပွဲတစ်ခု တကယ်ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားမသိဘူးဆိုတာက အဲဒါက အတော်လေး ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သလို အချိန်အတော်ကြာအောင် ငြိမ်းချမ်းနေခဲ့တယ်လို့လည်း ဆိုလိုတယ်။”</p> <p>“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ကျုပ် ရေသူမျိုးနွယ်စုကို တာဝန်ယူကတည်းက ဘာတိုက်ပွဲမှ မရှိခဲ့ဘူး။ အရှေ့ပင်လယ်နဂါးနန်းတော် ဖြစ်ရပ်က ကျုပ်တို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရင်ဆိုင်ရတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲပဲ။ အဲဒီမှာတင် ကျုပ်တို့ မျိုးတုံးမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့တာ။”</p> <p>“ထိုက်ယွီကလည်း ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေက အရိုးစုတွေလို့ ပြောသွားခဲ့သေးတယ်။”</p> <p>ရှောင်းယီ မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်သည်။ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ယီထျန်းဂရုထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်သည်လည်း အလားတူ မသေမျိုး သတ္တဝါများနှင့် တွေ့ကြုံခဲ့ရဖူးပုံပင်။</p> <p>လင်းနီကျိက ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“ထိုက်ယွီက အချိန်အတော်ကြာသွားလို့ အမှတ်မှားနေတာများလား။”</p> <p>ရှောင်းယီက ခေါင်းခါလိုက်၏။ သူလည်း မသိချေ။ သို့သော် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ တွေ့ကြုံခဲ့ရဖူးသည်ဆိုလျှင် ၎င်းတို့ အမှန်တကယ် တည်ရှိနေနိုင်သည်။</p> <p>အမှန်တကယ်တွင် ထိုက်ယွီ၏ နောက်ဆုံးစကားကလည်း အလွန်ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။ စစ်ပွဲက ‘ရုတ်တရက် ရပ်သွားသည်’ ဆိုသည်မှာ ဘာကို ဆိုလိုသနည်း။</p> <p>ရန်သူက ရုတ်တရက် ဆုတ်ခွာသွားတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ကမ္ဘာ့စည်းမျဉ်းတွေက နှစ်ဖက်စလုံးကို တိုက်ရိုက် ခွဲထုတ်လိုက်တာလား။ ဒါမှမဟုတ် တစ်ဖက်ဖက်က အပြတ်အသတ် အောင်ပွဲရသွားတာလား။</p> <p>မည်သည့်အခြေအနေမျိုးဖြစ်စေကာမူ စစ်ပွဲ၏ အဆုံးသတ်သည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ ဤကမ္ဘာမှ ထွက်ခွာသွားချိန် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ရှောင်းယီ ခန့်မှန်းမိလိုက်၏။</p> <p>“ကျွန်းပိုင်ရှင် ကျုပ်တို့လည်း အဲ့ဒီရန်သူတွေကို ရင်ဆိုင်ရတော့မှာမို့လို့ အခုလို မေးနေတာလား။”</p> <p>လင်းနီကျိက အကဲခတ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်းယီက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီးနောက် ပြန်၍ခေါင်းခါပြကာ ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကျုပ်လည်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေကတော့ အများကြီးပဲ။”</p> <p>“နားလည်ပါပြီ။ ကျုပ်တို့ ရေသူမျိုးနွယ်စုရဲ့ စစ်သည်တွေလည်း လေ့ကျင့်မှုတွေကို ပိုပြီးတိုးမြှင့်ဖို့ လိုအပ်လာပြီထင်တယ်။”</p> <p>လင်းနီကျိက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အင်း ပြင်ဆင်ထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။”</p> <p>ရှောင်းယီ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်းအစီအရင်မှတစ်ဆင့် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့လိုက်သည်။</p> <p>တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်းအစီအရင်မှ ထွက်လာခဲ့ပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် အနည်းငယ်စဉ်းစားကာ မြို့ပြန်ကျောက်ကို အသုံးပြု၍ မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ မြောက်ဘက်ကျွန်းကမ်းခြေသို့ ကူးပြောင်းလိုက်၏။</p> <p>သူသည် အဝေးမှ အဆုံးမရှိသော ပင်လယ်ပြင်ကို ကြည့်ကာ သဲလွန်စအချို့ကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း အလကားသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် စွန်းကုထောင်တစ်ယောက် အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p>“ကျွန်းပိုင်ရှင ဘယ်တုန်းက ရောက်တာလဲ။ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို အကြောင်းမကြားတာလဲ။”</p> <p>“မင်းကို အကြောင်းကြားရအောင် မင်းက ကြိုဆိုပွဲ အခမ်းအနားတွေ ဘာတွေ လုပ်ပေးချင်လို့လား။”</p> <p>ရှောင်းယီက ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“မဟုတ်ပါဘူး။ အရှင်က အခုလို ရုတ်တရက်ကြီး ပေါ်လာတော့ ကျုပ် နည်းနည်း ပျာယာခတ်သွားလို့ပါ။”</p> <p>စွန်းကုထောင်က နောက်ပြောင်သလို ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>“မင်းက ပျာယာခတ်သွသေးတာလား။ ဟိုးတုန်းက တားမြစ်ချက်မှာ အပေါက်ကြီးတစ်ပေါက် ဖောက်တုန်းကတောင် မင်း မထိတ်လန့်ခဲ့ဘူးပဲ။ အခုမှ ငါလာတာကို ဘာလို့ ပျာယာခတ်နေတာလဲ။”</p> <p>ရှောင်းယီက စွန်းကုထောင်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အဲဒီတုန်းက ကျုပ် ငယ်သေးလို့ပါ။”</p> <p>စွန်းကုထောင်က ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>“အခုမှ ရက်ပေါင်း ကိုးဆယ်ပဲ ရှိသေးတာလေ။ မင်းက ကြီးသွားပြီပေါ့။”</p> <p>ရှောင်းယီက မေးလိုက်၏။</p> <p>“ဒီရက်ပေါင်း ကိုးဆယ်က နှစ်ပေါင်းများစွာနဲ့ ညီမျှပါတယ်။ ကျုပ်ရဲ့ နှလုံးသားက အတွေ့အကြုံတွေနဲ့ ရင့်ကျက်နေပါပြီ။ အကယ်၍ ကျုပ်တို့ကို ဝိုင်းပတ်ထားတဲ့ အဲဒီလို တားမြစ်ချက်မျိုးနဲ့ ထပ်တွေ့ခဲ့ရင်တောင် အရင်လို လွယ်လွယ်နဲ့ ဖြိုဖျက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။”</p> <p>စွန်းကုထောင်က လူကြီးလူကောင်းဆန်ဆန် ပြောလိုက်၏။</p> <p>ရှောင်ယီ၏ အပြုံးသည် ရုတ်တရက် မျက်နှာပေါ်တွင် အေးခဲသွားပြီး သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါတို့ကို ဝိုင်စပတ်ထားတဲ့ တားမြစ်ချက်တစ်ခုလား။”</p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”</p> <p>စွန်းကုထောင်မှာ သရုပ်ဆောင်ကောင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ကျွန်းပိုင်ရှင်က ဘာကြောင့် ခေါင်းစဉ်ပြောင်းသွားသည်ကို မသိဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save