Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၃၈၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> “ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်များတဲ့ သိုင်းပညာရှင်တွေကို ကျွန်တော်မျိုးတို့ တကယ်ရော ထိန်းနိုင်ပါ့မလား” ဟု ဝန်ကြီးချုပ်က စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ရတနာလာရှာဝံ့သူဟူသည်မှာ အတတ်ပညာ တစ်ခုခုတော့ ရှိကြသူများသာ ဖြစ်သည်။ အားနည်းသည်ဆိုသည့် သူများပင် တတိယတန်းစားအဆင့် သိုင်းသမားများဖြစ်ကြပြီး ဒုတိယတန်းစားနှင့် ပထမတန်းစား သိုင်းပညာရှင်များလည်း အမြောက်အမြား ပါလာမည်မှာ သေချာသည်။ ထို့ထက် ပိုအစွမ်းထက်သည့် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်များလည်း ရှားမည်မဟုတ်ပေ။ ဤသူများမှာ စည်းကမ်းမဲ့သူများ ဖြစ်ကြရာ အကယ်၍ ပြဿနာရှာလာကြလျှင်...</p> <p> </p> <p> “ငါတို့အင်အားနဲ့တင် မထိန်းနိုင်တာ မှန်ပေမဲ့ တာအိုဂိုဏ်းနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ထိန်းလို့ရတာပဲ။ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေ ရှေ့မှာတော့ တာအိုဂိုဏ်းကလည်း ငြိမ်နေမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါယုံကြည်တယ်” ဟု မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> တာအိုဂိုဏ်းသားများမှာ တရားဓမ္မ ရှာဖွေသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့သည်လည်း သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်ကြသူများပင် ဖြစ်သည်။ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ရာတွင် အရင်းအမြစ်များစွာ လိုအပ်ပြီး ငွေကြေးသည်လည်း အကြီးမားဆုံး အရင်းအမြစ်ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အလိုလို ရောက်လာသည့် ဤအခွင့်ရေးကြီးကို သူတို့ လက်လွှတ်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> “ဒါဆို... ကောင်းကင်ခန်ရဲ့ ရတနာတွေကျတော့ကော...”</p> <p> </p> <p> မဟာလော့ဧကရာဇ်က ခေါင်းခါပြလိုက်ရင်း - “ဒါကိုတော့ မေ့လိုက်စမ်းပါ။ အဲဒါက ငါတို့ မက်မောလို့ရတဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့က အပြင်ကနေ ပိုက်ဆံရအောင် ရှာနိုင်ရင်ကို လုံလောက်ပြီ။ ဝန်ကြီးချုပ်... ဒါက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စမို့ မောင်မင်းပဲ တာဝန်ယူ ကိုင်တွယ်လိုက်တော့”</p> <p> </p> <p> “အမိန့်တော်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းကြီး”</p> <p> </p> <p> မဟာလော့ ဝန်ကြီးချုပ်သည် နန်းတော်မှ ပြန်ထွက်လာပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် စစ်တပ်ကို စုစည်းကာ ယွီဟွမ်တောင်ကို ဝိုင်းရံစေပြီး အတွင်းရှိ လူအားလုံးကို နှင်ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ယွီဟွမ်တောင်အတွင်းသို့ ရတနာရှာရန် ဝင်ရောက်လိုသူတိုင်း တစ်ဦးလျှင် ငွေတေး ၂၀၀ စီ ပေးဆောင်ရမည်ဟု အမိန့်ထုတ်ပြန်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> အရပ်ရပ်မှ ရတနာရှာဖွေသူများမှာ ဒေါသထွက်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p> “မဟာရှက ငါတို့ကို နှိပ်စက်တာ တစ်မျိုး၊ အခု မဟာလော့ကပါ ငါတို့ကို မလွှတ်ပေးတော့ဘူးလား”</p> <p> </p> <p> “မင်းတို့က အရမ်းလောဘကြီးတာပဲ။ မဟာရှတောင် ငွေတေး ၁၀၀ ပဲ ယူတာကို မင်းတို့က ၂၀၀ တောင် ယူရသလား။ ငါတို့ကို ငွေထုတ်စက်လို့များ ထင်နေကြတာလား”</p> <p> </p> <p> “ယောက်ျားကောင်းဆိုတာ အသတ်ခံရင်သာ ခံလိုက်မယ်၊ အစော်ကားတော့ မခံနိုင်ဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ လုံးဝ ပေးမှာမဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p> “ငါတို့ကို သူတို့ လုပ်ချင်တိုင်း လုပ်နေတာကို ခံမနေကြနဲ့။ အားလုံး ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့ကြ၊ အတင်းဝင်တိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p> “သိက္ခာမဲ့စွာနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှည်နေရတာထက် မြင့်မြတ်စွာ သေဆုံးလိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်ဟေ့”</p> <p> </p> <p> ထိုသို့ ဆူပူနေကြစဉ်မှာပင် တာအိုဂိုဏ်းမှ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးသည် မျက်နှာသေဖြင့် ထွက်လာကာ ပြင်းထန်သော သိုင်းဖိအားများကို ထုတ်ဖော်ရင်း လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ အားလုံးမှာ ငြိမ်ကျသွားပြီး ငွေပေးရန်အတွက် စနစ်တကျ တန်းစီလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ဆက်လက်၍ မဟာလော့က စားသောက်ဖွယ်ရာများကို ရောင်းချရာ တစ်နပ်လျှင် ငွေတေး ၁၀ ကျပ်နှုန်း သတ်မှတ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> ရတနာရှာဖွေသူများမှာ တစ်ကျော့ပြန် ဒေါသထွက်လာကြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> “ထမင်းတစ်နပ်ကို ၁၀ တေး ဟုတ်လား။ ဒါ ဓားပြတိုက်နေတာပဲ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p> “မဟာရှမှာတောင် ငါးတေးပဲ ပေးရတာကို”</p> <p> </p> <p> “ပြီးတော့ မင်းတို့ ကျွေးတဲ့ထမင်းကိုလည်း ကြည့်ဦး။ ထမင်းဖြူရယ်၊ ဟင်း အနည်းအကျဉ်းရယ်၊ ပြီးတော့ တောဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေပဲ ပါတာကို ၁၀ တေးတောင် တောင်းဝံ့တယ်ပေါ့လေ”</p> <p> </p> <p> “ငါ စိတ်ထား ယုတ်ညံ့တဲ့လူတွေ အများကြီး မြင်ဖူးပေမဲ့ မင်းတို့လောက်တော့ မဆိုးဘူး”</p> <p> </p> <p> မဟာလော့ ဝန်ကြီးချုပ်က ပြုံးလျက် - “ခင်ဗျားတို့ မစားချင်ရင် မစားဘဲ နေနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကိုတော့ လာမစွပ်စွဲပါနဲ့။ တစ်ခု သတိပေးဖို့ မေ့သွားလို့၊ ဒီနယ်မြေအတွင်းမှာရှိတဲ့ ရိက္ခာအားလုံးကို ငါတို့ ထိန်းချုပ်ထားတယ်။ မဟာလော့ထဲမှာ ထမင်းစားချင်ရင် ငါတို့ဆီကပဲ ဝယ်ရမယ်”</p> <p> </p> <p> ထိုအချိန်တွင် တာအိုဂိုဏ်းမှ သိုင်းပညာရှင်ကြီးက သိုင်းဖိအားကို ထပ်မံ ထုတ်ဖော်လိုက်ပြန်ရာ ရတနာရှာဖွေသူများမှာ ထပ်မံ ငြိမ်ကုပ်သွားကြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> ထို့နောက် မဟာလော့သည် ရတနာရှာဖွေရာတွင် အသုံးပြုသည့် မုန့်ခြောက်များ၊ ရေဘူးများ၊ မီးရှူးတိုင်များ၊ ကြိုးများ၊ တူးရွင်းများ စသည့် ပစ္စည်းများကို ထပ်မံရောင်းချပြန်သည်။ သို့သော် ထိုပစ္စည်းအားလုံးမှာ မဟာရှရှိ ဈေးထက် နှစ်ဆကျော် ပို၍ ဈေးကြီးနေသည်။ ၎င်းမှာ ရတနာရှာဖွေသူများကို အကုန်အစင် ချွတ်ယူပစ်ရန် ကြံရွယ်ထားသည့်နှယ် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> “တောက်... သူတို့က တကယ်ကို ယုတ်ညံ့တာပဲ” ဟု ရတနာရှာဖွေသူများက မကျေမနပ် ရေရွတ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p> မဟာရှက ဈေးကြီးသည်ဆိုသော်လည်း မဟာလော့က ပို၍ ဆိုးနေသည်။ လောကတွင် ကျီးကန်းတိုင်း မည်းသည်ဆိုသော်လည်း ဤကျီးကန်းကတော့ ပို၍ မည်းနေပေသည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် မကျေနပ်လျှင်လည်း ဘာတတ်နိုင်မည်နည်း။ ဤနေရာတွင် ရတနာရှာလိုပါက ဤအမြတ်ထုတ်မှုများကို ခါးစည်းခံရုံသာ ရှိတော့သည်။ သို့သော် သူတို့၏ ရင်ထဲတွင်မူ မဟာလော့အပေါ် အငြိုးအတေးများ ထားရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ထိုအချိန်တွင် မဟာလော့ နန်းတော်အတွင်း၌မူ မဟာလော့ဧကရာဇ်သည် အသစ်ရရှိထားသော ငွေတေး ၃ သန်းကို ကြည့်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေလေသည်။</p> <p> </p> <p> နှစ်ရက်အတွင်းမှာပင် ရတနာရှာဖွေသူ ၂ သိန်း မပြည့်တပြည့်သာ ရောက်ရှိလာသေးသဖြင့် ရှာနိုင်သည့် အခွင့်အလမ်းများက အများကြီး ကျန်ရှိနေသေးသည်။ အကယ်၍ သူတို့ကို တစ်လ၊ နှစ်လခန့် ညှစ်ထုတ်နိုင်လျှင် ငွေသန်းပေါင်း ၃၀၀အထိ ရရန်မှာ ပြဿနာ မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p> တစ်ဝက်ကို တာအိုဂိုဏ်းသို့ ခွဲပေးရမည် ဖြစ်သော်လည်း ဤပမာဏမှာ အလွန်ကြီးမားသည့် အကျိုးအမြတ် ဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> “မဟာရှ... မင်းတို့ကို တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ ဒီလို ပိုက်ဆံရပေါက်ကြီးကို ငါ့ကို ပေးတဲ့အတွက်... ဟားဟား” ဟု သူက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> မဟာရှနှင့် အကြိမ်ကြိမ် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသမျှတွင် ယနေ့သည် သူ အပျော်ဆုံးနှင့် ခေါင်းအမော့နိုင်ဆုံး နေ့ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့တွေးရင်း သူသည် လင်းပိုင်ဖန်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေရန်အတွက် ကျေးဇူးတင်လွှာတစ်စောင် ရေးသားပြီး မဟာရှသို့ ပို့ခိုင်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> စာကို ဖတ်ပြီးနောက် လင်းပိုင်ဖန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ခဏလောက်တော့ ပျော်နေပါဦး၊ နောက်မှ ငိုရလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p> ထိုအချိန်တွင် ဆရာဟူ၊ဝူရှဲ့နှင့် အခြားသူများ ဝင်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p> “အရှင်မင်းကြီး... ကောင်းကင်ခန်ရဲ့ အစစ်အမှန် ဂူဗိမာန်က မဟာလော့ရဲ့ ယွီဟွမ်တောင်မှာ ပေါ်လာပြီလို့ ကြားပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်မျိုးတို့ အဲဒီကိုသွားပြီး အရှင်မင်းကြီးအတွက် ရတနာတွေ ရှာဖွေပေးချင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p> လင်းပိုင်ဖန်က ဂရုတစိုက်ဖြင့် “မောင်မင်းတို့ ကျန်းမာရေးကကော ဘယ်လိုလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “အရှင်မင်းကြီး ပေးသနားတဲ့ နတ်ဆေးကို သောက်ပြီး နှစ်ပတ်ကျော် အနားယူလိုက်တာကြောင့် အခုဆိုရင် အားလုံး ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်နေပါပြီ။ ရတနာသွားရှာဖို့ ပြဿနာမရှိပါဘူး” ဟု ဆရာဟူက ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> လင်းပိုင်ဖန်က ပြတ်သားစွာပင် - “မောင်မင်းတို့ကို သွားခွင့် မပြုနိုင်ဘူး”</p> <p> </p> <p> “ခင်ဗျာ... ဘာဖြစ်လို့ပါလဲ အရှင်မင်းကြီး”</p> <p> </p> <p> လင်းပိုင်ဖန်က  - “ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီနေရာက အရမ်း အန္တရာယ်များလွန်းလို့ပဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ဂူအတု ဖြစ်စဥ်တုန်းကတောင် မောင်မင်းတို့ ပြန်မလာနိုင်တော့မလို ဖြစ်ခဲ့တာ။ အခု အစစ်သာဆိုရင် မောင်မင်းတို့ ပြန်မလာနိုင်တော့ရင် ငါကိုယ်တော် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ မောင်မင်းတို့ အသက်ကို ငါကိုယ်တော်က အလကား သက်သက် ကယ်ခဲ့တာ ဖြစ်သွားမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p> “ဒါပေမဲ့ ရတနာတွေက...” ဝူရှဲ့က စကားစလိုက်သော်လည်း...</p> <p> </p> <p> လင်းပိုင်ဖန်က လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည် - “ရတနာတွေက အရေးကြီးတာ မှန်ပေမဲ့ မောင်မင်းတို့ရဲ့ အသက်က ပိုအရေးကြီးတယ်။ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေ ဖြစ်လာတဲ့အထိ စောင့်ကြဦး၊ အဲဒီကျမှ ရတနာရှာဖို့ကို ပြောကြတာပေါ့။ အခုတော့ ဒီမှာပဲနေပြီး သိုင်းကိုပဲ လေ့ကျင့်ကြ၊ ဘယ်မှ သွားခွင့်မရှိဘူး”</p> <p> </p> <p> “အရှင်မင်းကြီး...” ဆရာဟူနှင့် အခြားသူများမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှား တုန်လှုပ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> အခြားသူများက ရတနာကိုသာ ဂရုစိုက်ကြသော်လည်း ဤဧကရာဇ်ကမူ သူတို့၏ ဘေးကင်းရေးကိုသာ ဂရုစိုက်နေသည်။ ဤသူသည်သာ သူတို့ သစ္စာခံသင့်သော မင်းကောင်းမင်းမြတ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ အသက်ထက်ဆုံး အရှင်မင်းကြီးအတွက် အမှုထမ်းပါ့မယ်” ဟု သူတို့က မျက်ရည်များဖြင့် ကျေးဇူးတင် စကားဆိုလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> သူတို့ ငါးဦး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လင်းပိုင်ဖန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ဒါမှ ဟုတ်တာပေါ့။ မင်းတို့ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေ ဖြစ်လာမှ နန်းတော်အတွက် တကယ် အမှုထမ်းနိုင်မှာ။ အဲဒီ ဂူဗိမာန်အတုထဲ သွားပြီး လူအုပ်ကြားထဲ အချိန်ဖြုန်းနေစရာ ဘာအကြောင်းမှ မရှိဘူး”</p> <p> </p> <p> ထိုအချိန်တွင် မဟာလော့ဧကရာဇ်သည် ချမ်းသာကြွယ်ဝရန် အိပ်မက်မက်နေစဉ်မှာပင် သတင်းဆိုးတစ်ခုက ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> မဟာလော့ နယ်မြေအတွင်းရှိ ‘ပိုင်ကျင်းတောင်’ တွင်လည်း အောက်ခြေမမြင်ရသည့် ဂူပေါက်ကြီးတစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။ ထိုဂူ၏ အနေအထားမှာ ဝမ်ရှိုးတောင်နှင့် ယွီဟွမ်တောင်ရှိ ဂူများနှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p> မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်ကာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပြီး - “ဘာ... ကောင်းကင်ခန်ရဲ့ ဂူဗိမာန်က ဘယ်လိုလုပ် နှစ်ခု ဖြစ်နေရတာလဲ။ ဘယ်ဟာက အစစ်၊ ဘယ်ဟာက အတုလဲ”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save