Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၃၈၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> နောက်ဆုံးတွင်တော့ ကောင်းကင်ခန်၏ ဂူဗိမာန် စုစုပေါင်း ကိုးခုအထိပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုဂူဗိမာန်များသည် အနောက်တောင်ဘက်ဒေသကို ဝန်းရံထားပြီး တောင်ကုန်းတိုင်းလိုလိုတွင် တစ်ခုစီ ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p> မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာမူ လုံးဝကို ထုံထိုင်းကာ အံ့အားသင့်သွားရတော့သည်။ မိမိနိုင်ငံအတွင်း၌ ကောင်းကင်ခန်၏ ဂူဗိမာန် ကိုးခုတောင် ရှိနေသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံက သူ့ကို မျက်နှာသာပေးလွန်းနေခြင်းပေလော။</p> <p> </p> <p> သူသည် မိမိနိုင်ငံကို ကောင်းကင်ခန်၏ သုသာန်မြေပေါ်၌ တည်ထောင်ထားမိသလိုပင်။ သူတို့သည် သူတစ်ပါး သင်္ချိုင်းပေါ်၌ ကခုန်နေကြခြင်းပင် မဟုတ်ပါလား။ ဂူဗိမာန် ကိုးခုတောင် ရှိနေမှတော့ သူ၏ အင်အားများကို မည်သို့ခွဲ၍ စောင့်ကြပ်နိုင်ပါမည်နည်း။ သူတို့တွင် ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် သုံးဦးနှင့် အကန့်အသတ်ဖြင့် ရှိနေသော ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူအချို့သာ ရှိသည်။ အားလုံးကို မည်သို့ ကာကွယ်နိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p> အခြေအနေမှာ ဟာကွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေပြီ ဖြစ်သည်။ သုံးခုကို စောင့်ကြပ်နိုင်လျှင် ကျန်ခြောက်ခုက လွတ်နေမည် ဖြစ်ပြီး၊ အင်အားချင်းခွဲ၍ ခြောက်ခုကို စောင့်ကြပ်ပြန်လျှင်လည်း သုံးခုက အကာအကွယ် မဲ့နေဦးမည်ပင်။ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်များ မည်မျှပင် အစွမ်းထက်စေကာမူ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နေရာနှစ်နေရာတွင် ရှိမနေနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p> ဤအချိန်တွင် ပြင်ပလောကကြီးမှာလည်း ရူးသွပ်ကုန်ကြလေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> “ကောင်းကင်ခန်ရဲ့ ဂူဗိမာန် ကိုးခုတောင်လား…။ သူက တကယ်ကို ဂူတူးရတာ ဝါသနာပါတာပဲ”</p> <p> </p> <p> “ကိုးခုတင် မကဘူးဟေ့… မဟာရှရဲ့ ဝမ်ရှိုးတောင်က တစ်ခုပါ ထည့်ပေါင်းရင် ဆယ်ခုရှိတာ”</p> <p> </p> <p> “ငါ သိချင်တာက ကောင်းကင်ခန်က ဘာလို့ ဂူဗိမာန်တွေ ဒီလောက်အများကြီး လိုနေရတာလဲ။ သူ့ရဲ့ ၁၈ ဆက်မြောက် ဘိုးဘေးတွေအထိ ထည့်ထားရင်တောင် အေးအေးဆေးဆေး ဆံ့နေဦးမှာပဲ”</p> <p> </p> <p> “ဒါက လောကကြီးကို ရှုပ်ထွေးအောင်လုပ်ပြီး အစစ်အမှန်ဂူကို ဖျောက်ထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်”</p> <p> </p> <p> “ဒီကိုးခုထဲမှာ တစ်ခုပဲ အစစ်ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အားလုံးက အတုတွေလည်း ဖြစ်နေနိုင်တာပဲ”</p> <p> </p> <p> “လောကကြီးတော့ ရူးကုန်ပါပြီကွာ”</p> <p> </p> <p> အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ ရောက်လာကြသော အခြား ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်များကလည်း လှောင်ပြောင်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p> “မင်းတို့ မဟာလော့က တကယ်ကို မြေကောင်းလှတဲ့ အရပ်ပဲဟေ့၊ နေရာအနှံ့မှာ ဂူဗိမာန်တွေချည်းပဲ။ ငါသေရင်တောင် ဒီမှာပဲ နေရာရွေးပြီး မြှုပ်ရမယ်”</p> <p> </p> <p> “ဟုတ်ပကွာ… ကောင်းကင်ခန်နဲ့ အိမ်နီးချင်းဖြစ်ရသလိုပဲ။ ဟားဟားဟား…”</p> <p> </p> <p> ဂူဗိမာန်များလွန်းလှသဖြင့် မဟာလော့တွင် အားလုံးကို စောင့်ကြပ်ရန် အင်အားမရှိတော့ပေ။ ထိုအခါ ရတနာရှာဖွေသူများမှာလည်း သောင်းကျန်းလာကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ‘ငါတို့ကို သတ်ချင်သေးတာလား။ မင်းတို့ကို အခွင့်အရေး ပေးမပေး ကြည့်ကြတာပေါ့။ ဒီဂူက ငါ့ကို လက်မခံရင် တခြားဂူတွေ ရှိသေးတာပဲ။ ငါ တခြားဂူမှာ သွားကစားမယ်။ တတ်နိုင်ရင် အားလုံးကို ပိတ်ထားလိုက်လေ’</p> <p> </p> <p> ရတနာရှာဖွေသူ အများအပြားသည် မဟာလော့၏ မြို့ရွာများအတွင်းသို့ ရောနှောဝင်ရောက်ကာ ရိက္ခာများကို လုယူပြီး မဟာလော့ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ သို့သော် မဟာလော့မှာ ဂူဗိမာန်ကြီးများတွင် စစ်သည်များ လွှတ်ထားရသဖြင့် ထိုဆူပူသူများကို မနှိမ်နင်းနိုင်တော့ဘဲ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်ကုန်ကာ အထိအခိုက် အကျဆုံး များပြားလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ရတနာရှာဖွေသူများထံမှ ရရှိသော ငွေကြေးမှာ ဆုံးရှုံးမှုများကိုပင် ကာမိခြင်း မရှိတော့ပေ။ မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ အလွန်ပင် စိတ်သောက ရောက်လာကာ - “နတ်မိမယ် ယွီဖေး… ကျုပ် ဘာလုပ်သင့်တယ်လို့ ထင်သလဲ”</p> <p> </p> <p> “ဟူး…” စုန့်ယွီဖေးမှာလည်း ယခင်က ဤသို့သော အခြေအနေမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသဖြင့် အတော်လေး အခက်တွေ့နေရသည်။</p> <p> </p> <p> သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လူငယ်တစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ကို အမှတ်မထင် မြင်ယောင်လာမိသည်။ အကယ်၍သာ သူသာဆိုလျှင် ဤအခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပြီး ကောင်းမွန်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> “အရှင်မင်းကြီး… ဂူဗိမာန်တွေကို စောင့်နေတဲ့ စစ်သည်တွေကို ပြန်ခေါ်သင့်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ အကူအညီနဲ့ဆိုရင် အခြေအနေကို နည်းနည်းတော့ ထိန်းထားနိုင်ပါလိမ့်မယ်” ဟု စုန့်ယွီဖေးက အကြံပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ဒါပေမဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေကော…” ဟု မဟာလော့ဧကရာဇ်က မေးလိုက်သည်။ သူသည် ရရှိလာသော အကျိုးအမြတ်များကို မြည်းစမ်းကြည့်ပြီးပြီဖြစ်ရာ အလွယ်တကူ လက်မလွှတ်ချင်ပေ။</p> <p> </p> <p> “အခုတော့ လက်လွှတ်ဖို့ပဲ ရှိပါတော့တယ်” စုန့်ယွီဖေးက စိတ်မသက်မသာ ပြုံးရင်း ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ပြင်ပလောကမှာ ပရမ်းပတာဖြစ်နေပြီး ရတနာရှာဖွေသူတွေကလည်း လူစုကွဲကုန်ပြီဆိုတော့ အဲဒီပိုက်ဆံကို ထပ်ရှာလို့ မရနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ အရှင် သတိပြုရပါမယ်။ စစ်တပ်တွေကို ပြန်ခေါ်ပြီး ရှိတာကိုပဲ ကာကွယ်တာ ပိုကောင်းပါတယ်။ တိုင်းသူပြည်သားတွေကသာ နိုင်ငံရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ပါ”</p> <p> </p> <p> မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ မတတ်သာဘဲ ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်ရတော့သည်။ ထို့ကြောင့် စစ်သည်အများစုကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ အတော်လေး အားထုတ်လိုက်ရပြီးနောက်တွင် မြို့များအတွင်းမှ သိုင်းသမားများကို မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ဆူပူမှုများကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် ဤဖြစ်ရပ်ကြောင့် မဟာလော့၏ မြို့များမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ ဆုတ်ယုတ်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p> ဤအချိန်တွင် ရတနာရှာဖွေသူ အများစုမှာ ကောင်းကင်ခန်၏ ဂူဗိမာန်များသို့ စုပြုံရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဂူတိုင်းတွင် လူပေါင်း သိန်းနှင့်ချီ၍ ရတနာရှာနေကြသည်။ စည်ကားလှသော ဈေးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင် လူများမှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဝင်ထွက်သွားလာနေကြသည်။ ဂူလမ်းကြောင်းများမှာ ယခင်အတိုင်း ကွေ့ကောက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အရင်ကလောက် အသက်အန္တရာယ် မများတော့သလို လမ်းပျောက်ဖို့လည်း မလွယ်ကူတော့ပေ။</p> <p> </p> <p> သို့သော် ထောင်ချောက်အသစ်များစွာလည်း ထပ်တိုးလာခဲ့သည်။ အများစုမှာ မစင်များ ပြည့်နေသော ကျင်းများပင် ဖြစ်ကြသည်။ ခြေထောက်အောက်မှာတင်မကပဲ ဦးခေါင်းအထက်တွင်ပါ ရှိနေနိုင်သေးသည်။ တစ်ပတ်ကြာသွားသော်လည်း မည်သူမျှ အစစ်အမှန်ဂူကို မတွေ့ရဘဲ အားလုံးမှာ ဒုက္ခများစွာ ကြုံနေကြရသည်။ သူတို့သည် သန့်သန့်ပြန့်ပြန့် ဝင်သွားကြသော်လည်း ပြန်ထွက်လာချိန်တွင်မူ နံစော်နေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p> “တောက်… ဆီးတွေနဲ့ ထပ်စိုပြန်ပြီ”</p> <p> </p> <p> “ငါ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ ဒီလောက်များတဲ့ မစင်တွေ ဆီးတွေနဲ့ မထိတွေ့ဖူးဘူး”</p> <p> </p> <p> “ကောင်းကင်ခန်ကတော့ တကယ်ကို လူကို ရွံရှာအောင် လုပ်တတ်တာပဲ။ ဒီလိုထောင်ချောက်မျိုးကို ဘယ်လိုများ စိတ်ကူးရတာလဲ။ သူသာ မသေသေးရင် ငါ သူ့ကို အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ပစ်ဦးမယ်”</p> <p> </p> <p> “စကားကြီးစကားကျယ် ပြောမနေနဲ့… သူသာ အသက်ရှင်နေရင် မင်း သူ့ရှေ့မှာတောင် ရပ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p> “ဟူး… အဲဒီလို ပြောလိုက်ရတာက မစင်စားရတာထက်တော့ ပိုကောင်းပါသေးတယ်”</p> <p> </p> <p> နောက်ထပ် တစ်ပတ်ကုန်လွန်သွားသော်လည်း ဘာမှ ရှာမတွေ့ပြန်ပေ။ အဲ့ဒီနေရာ၌ ရှိနေကြသော အင်အားစု အသီးသီးနှင့် ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်များမှာလည်း စိတ်မရှည်နိုင်ကြတော့ချေ။</p> <p> </p> <p> “မိတ်ဆွေတို့… အရင်အတိုင်းပဲ တောင်ကို ဖြိုချလိုက်ကြရအောင်။ အထဲမှာ ဂူဗိမာန် ရှိမရှိ သိရတာပေါ့”</p> <p> </p> <p> “ဒီကိုးခုလုံးဆိုတော့ အလုပ်အတော်များမှာနော်”</p> <p> </p> <p> “ခင်ဗျားမှာ တခြား အကြံကောင်း ရှိလို့လား”</p> <p> </p> <p> “အဲ… မရှိပါဘူး”</p> <p> </p> <p> “ဒါဆိုရင်တော့ နည်းဟောင်းအတိုင်း တစ်ခုချင်းစီ လုပ်ကြတာပေါ့။ အနှေးနဲ့အမြန်တော့ အစစ်ကို ရှာတွေ့မှာပဲ”</p> <p> </p> <p> “အကယ်၍ တစ်ခုမှ အစစ်မဟုတ်ရင်ကော”</p> <p> </p> <p> “ဒါဆိုရင်တော့ ကံဆိုးတယ်လို့ပဲ မှတ်ရမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p> နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် တောင်များကို အင်အားသုံး၍ ဖြိုချကာ ဂူဗိမာန်ကို ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် ၃၀ ကျော် စုပေါင်း၍ ယွီဟွမ်တောင်မှ စတင်ခဲ့သည်။ အစွမ်းထက်သော ပညာရှင်များစွာကြောင့် လေးရက်အတွင်း တောင်တစ်ခုလုံးကို ဖြိုချနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> နောက်တစ်ခုမှာ ပိုင်ကျင်းတောင်ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာလည်း လေးရက်ကြာကာ ဘာမှ မထူးခြားခဲ့ပေ။ ဤနည်းဖြင့် တောင် တစ်ခုပြီးတစ်ခုကို ဖြိုချခဲ့ကြသည်။ တစ်လကြာပြီးနောက်တွင် ကောင်းကင်ခန်၏ ဂူဗိမာန်ရှိသည်ဟု ယူဆရသော တောင်ကိုးလုံးစလုံးကို ဖြိုချပြီးစီးခဲ့သော်လည်း ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p> ကောင်းကင်ဘုံက သူတို့ကို ပြက်လုံးကြီးတစ်ခုဖြင့် နောက်ပြောင်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်များမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆဲဆိုကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> “ကံဆိုးလိုက်တာကွာ… တောင်ကိုးလုံးတောင် ဖြိုချလိုက်တာ အတုတွေပဲ တွေ့နေရတယ်”</p> <p> </p> <p> “ငါ့ရဲ့ အချိန်တွေနဲ့ အင်အားတွေ အလကား ကုန်သွားတာပဲ”</p> <p> </p> <p> “နောက်တစ်ခါ ဒီလိုဂူဗိမာန်ကိစ္စမျိုး ရှိရင် ငါ့ကို လာမခေါ်နဲ့တော့”</p> <p> </p> <p> “သွားကြစို့… ပြန်ပြီး ကျင့်ကြံတာကမှ ပိုအကျိုးရှိဦးမယ်”</p> <p> </p> <p> သူတို့သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြပြီး သိန်းနှင့်ချီသော ရတနာရှာဖွေသူများမှာလည်း ပျက်စီးသွားသော မဟာလော့မြေကို ချန်ရစ်ကာ စိတ်မချမ်းမြေ့စွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p> အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လင်းပိုင်ဖန်ကတော့ ရလဒ်ကောင်းများစွာ ရရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> တစ်လကျော်ကြာ အားထုတ်ပြီးနောက်တွင် သူခေါ်ယူထားသော ဆရာဟူ၊ နိပုတ နှင့် အခြားနှစ်ဦးတို့သည် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်သို့ ချိုးဖျက် ရောက်ရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် လျိုဝမ်ချင်းသည်လည်း သူမ၏ မိခင်ဖြစ်သူ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> မဟာရှသည် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ငါးဦးကို ထပ်မံရရှိခဲ့လေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> “ဒင်! ကစားသမား၏ နိုင်ငံတော်အင်အား တိုးတက်လာသဖြင့် သင်၏ ခွန်အားမှာလည်း တစ်ပြိုင်တည်း တိုးမြင့်လာခဲ့သည်။ ‘မြင့်မြတ်သော အဆုံးစွန်အေးခဲခြင်း’ ကို ဆုလာဘ်အဖြစ် ပေးအပ်လိုက်သည်”</p> <p> </p> <p> ‘မြင့်မြတ်သော အဆုံးစွန်အေးခဲခြင်း’ သည် ထိပ်တန်း ဓားမော့သိုင်းပညာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကြီးမားလှသော ရေခဲဓားချီများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ အရာအားလုံးကို အေးခဲသွားစေနိုင်သည်။ ၎င်းကို အစွမ်းကုန် အသုံးချနိုင်ရန် ‘နှင်းသောက်ရူးသွပ်ဓား’ နှင့် တွဲဖက်သုံးရန် လိုအပ်သော်လည်း ကစားသမား၏ နက်ရှိုင်းလှသော ခွန်အားကြောင့် ထိုကန့်သတ်ချက်များမှာ မရှိတော့ပေ”</p> <p> </p> <p>  လင်းပိုင်ဖန်သည် ထိုဓားမော့သိုင်းကို လေ့လာလိုက်သည်။ သူ၏ အင်အားမှာ နောက်ထပ် ခြေလှမ်းငယ်တစ်ခု တိုးတက်သွားခဲ့လေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> “ငါ့ရဲ့ ခွန်အားက တခြား မဟာကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘယ်လိုနေမလဲဆိုတာ သိချင်မိတယ်” ဟု လင်းပိုင်ဖန်က နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားမိလိုက်သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save