Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၃၉၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> ​သုံးရက်ကြာပြီးနောက် သူတို့သည် ငွေဂိုဏ်းဌာနချုပ် တည်ရှိရာနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တောင်ကြားများတွင် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ကာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြသည်။</p> <p>​ ဤသုံးရက်တာအတွင်း လေ့ကျင့်မှုများကြောင့် ဓားအဖိုးအိုသည် ဟုန်ချီဟိုင်နှင့် ရုပ်ချင်းတူရုံတင်မကဘဲ အမူအရာ၊ အလေ့အထနှင့် အသံနေအသံထားတို့မှာပါ ၆၀၊ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် တူညီနေပြီဖြစ်သည်။ ဤမျှအဆင့်ဖြင့်ဆိုလျှင် လူအတော်များများကို လှည့်စားရန် လုံလောက်လှပေသည်။ ထို့အပြင် သူဖုန်းစားဂိုဏ်း အကြီးအကဲများကိုယ်တိုင်ကပါ ထောက်ခံချက်ပေးထားသဖြင့် အမှားအယွင်းရှိရန် မရှိသလောက်ပင်။</p> <p>​ သို့သော်လည်း သူဖုန်းစားဂိုဏ်း အကြီးအကဲများမှာ စိုးရိမ်စိတ် အနည်းငယ် ရှိနေကြသေးသည်။ သူတို့ စိုးရိမ်သည်မှာ အတုအယောင်မှန်း သိသွားမှာကို မဟုတ်ဘဲ ရန်သူကို တကယ် သတ်နိုင်ပါ့မလား ဆိုသည့် အချက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ "ဓားအဖိုးအို... ငွေဂိုဏ်းချုပ် ရှန်ကွမ်းဟုန်က ကောင်းကင်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ။ ကြားဖူးတာတော့ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်အဆင့်ချင်း တိုက်ခိုက်ရင်တောင် သတ်ဖို့က တကယ် ခက်ခဲတယ်လို့ ဆိုကြတယ်၊ အဲဒါ..."</p> <p>​ "ယုတ္တိအရတော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်အေးအေးထားပါ" ဓားအဖိုးအိုက ဟုန်ချီဟိုင်၏ အသံကို အတုယူကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> " ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေက မသေနိုင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ သတ်ရ ခက်တာပဲ ရှိတာ။ ငါ့ဆရာ့လက်ချက်နဲ့တင် ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် နှစ်ယောက်တောင် အသက်ပျောက်ခဲ့ပြီးပြီ။ ငါတို့ဘက်က သေချာပြင်ဆင်ထားရင် ဘာမှ စိုးရိမ်စရာမရှိဘူး"</p> <p>​ ထိုစကားကို ကြားမှ လူအားလုံး စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။ ဟုတ်ပေသည်၊ အရှင်မင်းကြီး၏ လက်ချက်ဖြင့် ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် နှစ်ယောက်တောင် သေဆုံးခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။ နောက်ထပ် တစ်ယောက်ကို သတ်ရမှာက အထူးအဆန်း မဟုတ်တော့ပေ။ သူတို့သည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားပြီး ခဏမျှ ထပ်မံ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်ကြသည်။</p> <p>​ ထိုစဉ် ဓားအဖိုးအို၏ လက်ထဲရှိ ရွှမ်ရှောင် နတ်ဓား မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါလာသည်။ ဓားအဖိုးအိုက အသံတိုးတိုးဖြင့် - "ဆရာ ပြင်ဆင်ပြီးပြီ။ ငါ အခုသွားပြီး ရှန်ကွမ်းဟုန်ကို သတ်လိုက်မယ်။ မင်းတို့က အပြင်ဘက်ကနေ ဝိုင်းထားကြ၊ တစ်ယောက်မှ အလွတ်မပေးနဲ့။ အောင်မြင်မှု ဒါမှမဟုတ် ကျရှုံးမှုက ဒီတစ်ချက်တည်းပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​ "နားလည်ပါပြီ ဓားအဖိုးအို" အားလုံးက တညီတညွတ်တည်း ပြန်ထူးလိုက်ကြသည်။</p> <p>​ ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် ဓားအဖိုးအိုသည် လေထဲသို့ ပျံတက်လိုက်ရာ တစ်ချက်တည်းနှင့် ပေပေါင်း ထောင်ချီသော အကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်ကာ ငွေဂိုဏ်းရှေ့ရှိ ရေကန်ကြီးထံ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရှိသမျှ အင်အားကို သုံး၍ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p>​ လက်ဝါးရိပ်မှာ တောင်ပြိုကမ်းပြို၊ ပင်လယ်လှိုင်းလုံးကြီးများ တက်လာသကဲ့သို့ အင်အားကြီးမားလှသည်။ ရေကန်ထဲတွင် အရှိန်ပြင်းသော လှိုင်းလုံးကြီးများ ထလာပြီး လှေငယ်များနှင့် သစ်သားတံတားများမှာလည်း အစအနမကျန် ပျက်စီးသွားရသည်။ ဌာနချုပ်ကို စောင့်ကြပ်နေသော ငွေဂိုဏ်းသား အတော်များများမှာလည်း ဘာမှတောင် မလုပ်နိုင်လိုက်ဘဲ ထိုလက်ဝါးရိုက်ချက်အောက်မှာတင် အသက်ပျောက်သွားကြသည်။</p> <p>​ "ဘယ်သူကများ ဒီလောက် ရဲတင်းနေရတာလဲ" အိပ်ဆောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ငွေဂိုဏ်းချုပ် ရှန်ကွမ်းဟုန်သည် အပြေးအလွှား ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် လေဟာနယ်ထဲမှ တိုးဝင်လာသော လက်ဝါးရိပ်ကို မြင်သောအခါ မဆိုင်းမတွဘဲ သူ၏ လက်ဝါးဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p>​ လက်ဝါးချင်း ထိပ်တိုက်တွေ့ကြရာ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုကြီး ဖြစ်ပွားသွားတော့သည်။</p> <p>​ "ဝုန်း..."</p> <p>​ လက်ဝါးနှစ်ချက်၏ အင်အားစုများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ရိုက်ခတ်သွားပြီး ရေကန်ထဲမှ ရေများကို ကောင်းကင်သို့ ပင့်တင်လိုက်ကာ လေဖိအားလှိုင်းများ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ တောင်ကြားတစ်ခုလုံး တုန်ခါနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။</p> <p>​ "ဖြောက်... ဖြောက်..."</p> <p>​ မိုးရွာချသကဲ့သို့ပင် ရေကန်ထဲမှ ရေများမှာ ပြန်လည် ကျဆင်းလာသည်။ ဤအချိန်တွင်မှ ရှန်ကွမ်းဟုန်သည် သူ့ကို လာရောက် တိုက်ခိုက်သူကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး မယုံနိုင်ဟန်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>​ "ဟုန်ချီဟိုင်... မင်းပဲ။ သူဖုန်းစားဂိုဏ်းချုပ်"</p> <p>​ "မှန်တယ်... ငါပဲ" ဓားအဖိုးက လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ရေပြင်ပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေသည်။</p> <p>​ ရှန်ကွမ်းဟုန်မှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားကာ - "ဟုန်ချီဟိုင်... မင်းက ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲ ငါ့ရဲ့ ငွေဂိုဏ်းကို ဘာလို့ လာတိုက်ရတာလဲ"</p> <p>​ "ငါ့ကို အတင်းအကျပ် ထွက်လာအောင် လုပ်နေတာ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ အခု ငါရောက်လာတော့ မင်းက မကြိုဆိုချင်ဘူးပေါ့လေ" ဓားအဖိုးအိုက ဟုန်ချီဟိုင်၏ လေသံကို အစစ်အမှန်အတိုင်း တုပကာ အေးအေးလူလူ ပြောလိုက်သဖြင့် ရှန်ကွမ်းဟုန်မှာ တစ်ဖက်လူက အတုမှန်း အိပ်မက်တောင် မမက်မိပေ။</p> <p>​ "ကောင်းပြီလေ" ရှန်ကွမ်းဟုန်က ဒေါသတကြီး ရယ်မောလိုက်ကာ- "ဟုတ်တယ်... ငါကိုယ်တိုင် မင်းကို ထွက်လာအောင် လုပ်ခဲ့တာပဲ။ ဒီလိုဆိုမှတော့ ဘယ်သူက ပိုသန်မာလဲဆိုတာ တိုက်ခိုက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့"</p> <p>​ ထို့နောက် ရှန်ကွမ်းဟုန်သည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး မိုးသီးမိုးပေါက်များ ကျသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော လက်သီးချက်များကို ဆက်တိုက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ဓားအဖိုးအိုကလည်း လက်ဝါးဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်ကာ နှစ်ဦးသား အကြိတ်အနယ် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>​ တောင်ကြားကြီးမှာ ဆက်တိုက် တုန်ခါနေပြီး ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးမှာ မိုင်ပေါင်း ရာချီသော နေရာအထိပင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ အပြင်ဘက်မှ စောင့်ကြည့်နေကြသော သူဖုန်းစားဂိုဏ်း အကြီးအကဲများမှာလည်း အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေကြသည်။</p> <p>​ "ဒါက ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေရဲ့ တိုက်ပွဲပဲ၊ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ"</p> <p> "ဒါပေါ့...ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တိုင်းက ဒီခေတ်ရဲ့ သူရဲကောင်းတွေပဲ၊ သူတို့ရဲ့ အင်အားက တကယ်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်"</p> <p> "ဓားအဖိုးအိုက ရှန်ကွမ်းဟုန်ကို အနိုင်ယူနိုင်ပါ့မလား"</p> <p> "အခုချိန်မှာ စိုးရိမ်နေလည်း အပိုပဲ။ ငါတို့ လုပ်ရမှာက ဒီတောင်ကြားကနေ ဘယ်သူမှ ထွက်မသွားနိုင်အောင် စောင့်ကြပ်ဖို့ပဲ"</p> <p>​ ဤအချိန်တွင် အမွှေးတိုင် တစ်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားပြီး ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် နှစ်ဦးမှာ အကွက်ပေါင်း ထောင်ချီအောင် ဖလှယ်ခဲ့ကြသော်လည်း အနိုင်အရှုံး မပေါ်သေးပေ။ သို့သော်လည်း ဓားအဖိုးမှာ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာသည့် လက္ခဏာများ ပြလာခဲ့သည်။</p> <p>​ ၎င်းမှာ သူ၏ ခွန်အား မလုံလောက်ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဟုန်ချီဟိုင်၏ ပုံစံကို တုပနေရသဖြင့် သူ အကျွမ်းကျင်ဆုံးသော နည်းပညာများကို အသုံးမပြုနိုင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက အသာစီး မရနိုင်ဘဲ တဖြည်းဖြည်း နောက်ဆုတ်ပေးနေရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​ သို့သော် ဤအခြေအနေက ရှန်ကွမ်းဟုန်ကို အထင်အမြင် မှားသွားစေသည်။ ဟုန်ချီဟိုင်သည် မဟာရှမှ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်နှင့် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ဒဏ်ရာရကာ အနားယူနေရသည်ဟူသော ကောလာဟလများ ရှိခဲ့သည်။</p> <p>​ "သူ့ဒဏ်ရာတွေက အခုထိ မသက်သာသေးတာများလား။ ဟုတ်ရမယ်... အဲဒါကြောင့်ပဲ သူဖုန်းစားဂိုဏ်းက အနိုင်ကျင့်ခံရတာတောင် ငြိမ်ခံပြီး တဖြည်းဖြည်း နောက်ဆုတ်ပေးနေခဲ့တာပဲ။ ဒဏ်ရာ မသက်သာသေးလို့ သူကိုယ်တိုင် အရေးမယူနိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။ အခုတော့ မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ပြီး ထွက်လာရတာပေါ့"</p> <p>​ ရှန်ကွမ်းဟုန်သည် တွေးရင်းဖြင့် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ ယုတ္တိအရဆိုလျှင် ဟုန်ချီဟိုင်သည် သူ့ထက် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် စော၍ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်ခဲ့တဲ့အတွက် သူ့ထက် သန်မာပြီး အတွေ့အကြုံလည်း ပိုရှိသည်။ ရှန်ကွမ်းဟုန်အနေဖြင့် ပုံမှန်ဆိုလျှင် အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေး မရှိပေ။</p> <p>​ သို့သော် ယခုအခါ ဟုန်ချီဟိုင်မှာ ဒဏ်ရာ မသက်သာသေးဘဲ အင်အား အပြည့်အဝ မသုံးနိုင်သည့် အခြေအနေမှာ သူ့အတွက် ရှားပါးလှသော အခွင့်အရေးကြီးပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ့ကို သတ်နိုင်ခဲ့လျှင် သူဖုန်းစားဂိုဏ်း၏ အကျိုးအမြတ်အားလုံးကို ဝါးမျိုနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ မသတ်နိုင်ခဲ့လျှင်တောင် ဒဏ်ရာ ပို၍ ပြင်းထန်သွားအောင် လုပ်နိုင်လျှင်ပင် လုံလောက်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>​ ထိုအတွေးဖြင့် သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ ပို၍ ရက်စက်လာကာ ရှိသမျှ အင်အားကို ပုံအော သုံးလိုက်တော့သည်။</p> <p> "ဟုန်ချီဟိုင်... ဒီနေ့တော့ မင်းသေရင်သေ ၊ မဟုတ်ရင် ငါသေပဲ"</p> <p>​ ဓားအဖိုးအိုမှာ အရေးနိမ့်သယောင် ဖြစ်လာပြီး နတ်ဘုရားဓားမှတစ်ဆင့် သတင်းပို့လိုက်သည် - "ဆရာ... အချိန်ကျပါပြီ"</p> <p>​</p> <p>​  မဟာရှမင်းဆက်၏ မြို့တော်တွင် လင်းပိုင်ဖန်သည် ရွှမ်ရှောင်နတ်ဘုရားဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ တစ်သန်းသော စစ်သည်တော်များ ရှေ့တွင် ရပ်၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>​ "ငါ့ရဲ့ စစ်သည်တော်တို့... အခု ငါကိုယ်တော်က နတ်ဘုရားတွေကို သတ်ဖို့နဲ့ မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ မင်းတို့ရဲ့ အင်အားကို ခေတ္တငှားယူမယ်"</p> <p>​ "အမိန့်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းကြီး" တစ်သန်းသော စစ်သည်တော်များက သူတို့၏ လက်ယာဘက် လက်များကို မြှောက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>​ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားစုများသည် ရွှမ်ရှောင်ဓားထံသို့ စုစည်းသွားပြီးနောက် မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီဝေးသော နေရာရှိ ရွှမ်ရှောင်ဓားအသေးထံသို့ လျင်မြန်စွာ ကူးပြောင်းသွားလေသည်။</p> <p>​ ဓားအဖိုးအိုသည် ဓားအတွင်းမှ လျှံထွက်လာသော ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရသော စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရပြီး ရှန်ကွမ်းဟုန်ထံသို့ ချက်ချင်း ဓားဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။</p> <p>​ "သေပေတော့"</p> <p>​ "မကောင်းတော့ဘူး" ရှန်ကွမ်းဟုန် အသက်ဘေးအန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိသွားသည်။ ဤဓားချက်မှာ သူ့အသက်ကို နှုတ်ယူနိုင်သည့် အန္တရာယ်ရှိမှန်း သူတစ်ခါမှ မကြုံဖူးလောက်အောင် ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရှိသမျှ အင်အားကို သုံးကာ လက်သီးချက်၊ လက်ဝါးချက်များဖြင့် အသည်းအသန် ခုခံလိုက်သည်။</p> <p>​ သူ၏ လက်သီးနှင့် လက်ဝါးရိပ်များမှာ လေထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူသည် ဤအချိန်တွင် သူ၏ အစွမ်းအထက်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်နေသည်ဟုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။ အခြား ကောင်းကင်အဆင့်  သိုင်းပညာရှင်များသာ ဆိုလျှင် သူ၏ ဤတိုက်ကွက်အောက်၌ မသေလျှင်တောင် ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရမည်မှာ သေချာသည်။</p> <p>​ သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ထိုဓားချက်ကို မခုခံနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>​ သူ၏ လက်သီးရိပ်နှင့် လက်ဝါးရိပ်များမှာ ရေပူဖောင်းများကဲ့သို့ပင် ဓားချက်အောက်တွင် လွယ်လွယ်ကူကူ ပေါက်ထွက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဓား၏ အရှိန်အဟုန်ကြောင့် သူသည် သွေးအန်ကာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ တောင်ကုန်းများမှာလည်း ပြိုကျသွားပြီး နက်ရှိုင်းသော ချောက်နက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။</p> <p>​ အမွှေးတိုင် တစ်ဝက်စာခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် တောင်ကြားကြီးမှာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။ ပျက်စီးနေသော ကျောက်တုံးများကြားမှ ဓားအဖိုးအိုသည် ငွေဂိုဏ်းချုပ် ရှန်ကွမ်းဟုန်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>​ ယခုအခါတွင် ငွေဂိုဏ်းချုပ်၏ ဝင့်ကြွားသော ပုံစံမှာ ဘယ်ဆီရောက်သွားမှန်း မသိတော့ပေ။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြတ်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး သွေးချင်းချင်းနီလျက် ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြင့် ပျော့ခွေနေသည်။ သိသာသည်မှာ သူ၏ အရိုးများအားလုံး ကျိုးကြေသွားခြင်းပင် ဖြစ်ချေ၏။</p> <p>​ သူသည် ဓားအဖိုးကို အားကိုးရာမဲ့စွာ ကြည့်ရင်း - "အဟွတ်... အဟွတ်... မင်း... မင်းက ဟုန်ချီဟိုင် မဟုတ်ဘူး။ သူ့မှာ ဒီလောက်အထိ အစွမ်းအစ မရှိဘူး"</p> <p>​ "ငါ ဟုတ်မဟုတ်က အရေးကြီးလို့လား" ဓားအဖိုးအိုက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူ့ခေါင်းကို ခုတ်ဖြတ်ချလိုက်သည်။</p> <p>​ ဤသို့ဖြင့် အင်အားကြီးမားလှသော ငွေဂိုဏ်းချုပ် ရှန်ကွမ်းဟုန်၏ ဘဝမှာ နိဂုံးချုပ်သွားလေတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save