Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၃၉၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ​လင်းပိုင်ဖန်သည် ယောင်ယောင်ကို မည်သို့သိမ်းသွင်းရမလဲဟု စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ချိုင်ယွီရှင်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>​ "အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်မ ခွင့်တောင်းချင်လို့ပါ။ တစ်လခွဲလောက် ခွင့်ရက်ပေးပါဦး" ချိုင်ယွီရှင်းက ဦးညွှတ်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​ "ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ" လင်းပိုင်ဖန်မှာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>​ "အခုချက်ချင်း ပြန်မသွားရင် ကျွန်မရဲ့ ဆရာသခင်ကို နောက်နောင် တွေ့ရတော့မှာ မဟုတ်တော့ဘူး" ချိုင်ယွီရှင်း၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ညှိုးငယ်နေလေသည်။</p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်၏ မျက်နှာမှာလည်း တည်ကြည်သွားကာ - "စိတ်မကောင်းပါဘူး... အရမ်းလည်း ဝမ်းနည်းမနေပါနဲ့ဦး။ မင်းရဲ့ဆရာက ကောင်းကင်ဘုံကနေ မင်းကို အခုလို စိတ်ဆင်းရဲနေတာမျိုး မြင်ချင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>​ "ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ... ကျွန်မဆရာက မသေသေးဘူး" ချိုင်ယွီရှင်းက စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြန်အော်လိုက်သည်။</p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး - "ဒါပေမဲ့ မင်းပဲ ခုနက ပြောတော့..."</p> <p>​ "ကျွန်မဆရာက အသက် ၉၀ ပြည့်တော့မှာမို့ မွေးနေ့ပွဲကို သွားကျင်းပပေးမလို့ပါ"</p> <p>​ "မွေးနေ့ပွဲ သွားတာကိုပဲ... သေရေးရှင်ရေးကိစ္စ ဖြစ်နေသလိုမျိုး ပြောနေလိုက်တာ" လင်းပိုင်ဖန်က ငေါ့တော့တော့ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​ "အဲဒီမွေးနေ့ပွဲ ပြီးတာနဲ့ ဆရာက ကောင်းကင်အဆင့်ကို ရောက်ဖို့အတွက် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံတော့မှာ။ မအောင်မြင်မချင်း ပြန်ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့က အရမ်းခက်ခဲတယ်လို့ ပြောကြတယ်လေ။ ဒါကြောင့် နောင်တစ်ချိန်မှာ ဆရာ့ကို ထပ်တွေ့ရပါဦးမလားဆိုတာ မသေချာလို့ပါ" ချိုင်ယွီရှင်း၏ မျက်နှာမှာ မှိုင်းညှို့သွားပြန်သည်။</p> <p>​ "သ​ဘောပေါက်ပြီ" လင်းပိုင်ဖန်က နားလည်သွားသည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>​ သူသည် ချိုင်ယွီရှင်း၏ ဆရာအကြောင်းကို အနည်းငယ် သိထားသည်။ ထိုသူ၏ အမည်မှာ 'ဇူဝူဒီ' ဖြစ်ပြီး လှံသိုင်းပညာတွင် နတ်ဘုရားအလား ကျွမ်းကျင်သောကြောင့် 'လှံနတ်ဘုရား' ဟုပင် ကျော်ကြားသူဖြစ်သည်။ ချိုင်ယွီရှင်းသည်လည်း ထိုသူ့ထံ၌ပင် လှံသိုင်းပညာကို သင်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ကောင်းကင်တစ်ဝက်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုနေရာမှာပင် ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။ ဤလောကရှိ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် အများစုမှာ ဓားသိုင်း၊ ဓားမော့သိုင်း သို့မဟုတ် လက်ဝါးသိုင်းများဖြင့်သာ အောင်မြင်ခဲ့ကြသူများဖြစ်ပြီး လှံသိုင်းဖြင့် အောင်မြင်သူမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည်။</p> <p>​ ထို့ကြောင့် ဇူဝူဒီအနေဖြင့် မိမိဘာသာ လမ်းစရှာဖွေကာ အဆင့်တက်လှမ်းရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ငယ်စဉ်က တိုက်ပွဲတစ်ခုတွင် ရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာမှာလည်း အသက်ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ သူ့ကို ဒုက္ခပေးလာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူ၏ ထူးခြားသော လှံသိုင်းပညာကို လက်ဆင့်ကမ်းရန် တပည့်များစွာကို လက်ခံသင်ကြားပေးခဲ့လေသည်။</p> <p>​ "မွေးနေ့ပွဲ သွားမှာဆိုတော့လည်း ခွင့်ပြုပါတယ်။ လက်ဆောင်ကော ပြင်ပြီးပြီလား။ ဥပမာ - ဒဏ်ရာတွေ ကုသဖို့ ဆေးစွမ်းကောင်းတွေလိုမျိုးပေါ့။ မင်းမှာ မရှိရင်  ပြင်ပေးမယ်လေ" ဟု လင်းပိုင်ဖန်က ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​ "မလိုပါဘူး အရှင်မင်းကြီး။ ကျွန်မ ဝမ်ချင်းကို ဆေးလုံးတစ်လုံး ဖော်စပ်ခိုင်းထားပြီးပါပြီ။ ဒီဆေးလုံးနဲ့ဆိုရင် ဆရာ့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ သက်သာသွားပြီး ကောင်းကင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ အခွင့်အလမ်း ပိုများလာမှာပါ" ချိုင်ယွီရှင်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>​ "ကောင်းပြီလေ..."</p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ - "သူက မင်းရဲ့ လူကြီးသူမဆိုတော့ ငါကိုယ်တော်ကလည်း ဂါရဝပြုတဲ့အနေနဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးလိုက်ဦးမယ်"</p> <p>​ "အရှင်မင်းကြီးက ဘာလက်ဆောင် ပေးမလို့လဲ" ချိုင်ယွီရှင်းက စပ်စုလိုက်သည်။</p> <p>​ "စာလုံးတစ်လုံးပဲ ပေးလိုက်မယ်"</p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်သည် စက္ကူကို ဖြန့်ခိုင်းလိုက်ပြီး လက်ရေးဖြင့် "အသက်ရှည်ခြင်း" ဟူသော စာလုံးကို ရေးလိုက်သည်။</p> <p>​ "ဒါက ငါ့ရဲ့ လက်ဆောင်ပဲ၊ သေချာ ဂရုစိုက်ပြီး သယ်သွားဦး"</p> <p>​ "စာလုံးတစ်လုံးတည်း ပေးတာလား။ နည်းနည်းတော့ မနှမြောလွန်းဘူးလား။ ကျွန်မတော့ ဒါကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးဖို့ ရှက်တောင်ရှက်မိတယ်" ချိုင်ယွီရှင်းက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က ခေါင်းခါလျက် ပြုံးလိုက်ပြီး - "ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ဒီစာလုံးတစ်လုံးက ရွှေတေး သန်းပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိတယ်ဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား"</p> <p>​ "မဖြစ်နိုင်တာ။ ဘယ်လိုလုပ် စာလုံးတစ်လုံးတည်းက အဲလောက် တန်ဖိုးရှိမှာလဲ"</p> <p>​ "အလောင်းအစား လုပ်မလား" လင်းပိုင်ဖန်က အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>​ "ဘာကြေးလဲ"</p> <p>​ "အကယ်၍ မင်းရဲ့ဆရာက ဒီစာလုံးကို ရတနာတစ်ခုလို တန်ဖိုးထားမယ်ဆိုရင် ငါနိုင်တယ်၊ အဲဒီအခါကျရင် မင်းက ငါ့ရဲ့ တောင်းဆိုချက် တစ်ခုကို လိုက်လျောရမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို ငါလိုက်လျောမယ်... ဘယ်လိုလဲ"</p> <p>​ "ကောင်းပြီလေ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မတတ်နိုင်တာမျိုးတော့ မတောင်းဆိုရဘူးနော်"</p> <p>​ "ဒါပေါ့..."</p> <p>​ ထိုသို့ အပေးအယူ လုပ်ပြီးနောက် ချိုင်ယွီရှင်းသည် ထိုစာလုံးကို ယူဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>​ ငါးရက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် ချိုင်ယွီရှင်းသည် တိမ်မြူများ ဝန်းရံနေသည့် တောင်မြင့်ကြီးတစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤနေရာကား လှံနတ်ဘုရား၏ တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းသော နေအိမ်ပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ မွေးနေ့ပွဲအတွက် အလှဆင်ထားပြီး အနီရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် ကလေးငယ်နှစ်ဦးက အဝင်ဝမှာ ဧည့်သည်များကို ကြိုဆိုနေကြသည်။</p> <p>​ "စီနီယာ အစ်မကြီး... ပြန်လာပြီပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ အစ်မကြီးကို အရမ်းလွမ်းနေတာ"</p> <p>​ ချိုင်ယွီရှင်းကလည်း ပြုံးလျက် - "ဆရာတူမောင်လေး လုနဲ့ ဆရာတူမောင်လေး ကျောက်... နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ တော်တော်ကြီးလာကြတာပဲ"</p> <p>​ "အစ်မကြီးက ပိုပြောင်းလဲသွားတာပါ။ ပိုလှလာရုံတင်မကဘူး၊ အခုဆိုရင် ဗိုလ်ချုပ် ဖြစ်နေပြီလို့ ကြားတယ်၊ စစ်သည်တစ်သန်းကိုတောင် အုပ်ချုပ်နေရတာဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့တောင် ဂုဏ်ယူမိတယ်"</p> <p>​ "မှန်တာပေါ့" ချိုင်ယွီရှင်းက အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူနေမိသည်။ သူမ၏ ရည်မှန်းချက်ဖြစ်သော ဗိုလ်ချုပ် အဖြစ်ကို ဤမျှမြန်မြန် ရရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>​ "ဆရာကော... ငါ အခုချက်ချင်း တွေ့ချင်လို့"</p> <p>​ "ဆရာက အခု အရေးကြီးတဲ့ ဧည့်သည်တွေနဲ့ တွေ့နေတာမို့ မအားသေးဘူး။ ခဏနေ မွေးနေ့ပွဲ စတော့မှပဲ တွေ့လိုက်ပါလား"</p> <p>​ "ကောင်းပြီလေ"</p> <p>​ ချိုင်ယွီရှင်း အတွင်းသို့ ဝင်လာစဉ် လမ်းတစ်လျှောက်တွင်လည်း အခြား ညီငယ်၊ ညီမငယ်များက ဝိုင်းအုံနှုတ်ဆက်ကြသည်။ ချိုင်ယွီရှင်းသည် ဤနေရာတွင် အလွန်ပင် လေးစားခြင်း ခံရသူဖြစ်သည်။ ထိုစဉ် ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>​ "စီနီယာအစ်မ... တကယ်ပဲ ရောက်လာတာကိုး"</p> <p>​ ထိုသူကား မဟာလီအင်ပါယာ၏ ကိုးယောက်မြောက် မင်းသား လီထျန်ချုံး ပင် ဖြစ်သည်။ ချိုင်ယွီရှင်းကို မြင်သောအခါ သူသည် အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားသည်။</p> <p>​ "ဆရာ့ရဲ့ အသက် ၉၀ ပြည့် မွေးနေ့ကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် မလာဘဲ နေမလဲ"</p> <p>​ "ဟုတ်ပါတယ်၊ ဆရာကလည်း အစ်မအကြောင်းကို ခဏခဏ ပြောနေတာ"</p> <p>​ သူတို့နှစ်ဦး ပျော်ပျော်ပါးပါး စကားပြောကြပြီးနောက် မင်းသားက - "အစ်မ... ဆရာ့မွေးနေ့ ပြီးရင် ကျွန်တော် အစ်မနဲ့အတူ မဟာရှကို လိုက်ခဲ့မယ်"</p> <p>​ "ဘာလို့လဲ" ချိုင်ယွီရှင်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p>​ ကိုးယောက်မြောက် မင်းသားက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လျက် - "အဲဒီ လင်းပိုင်ဖန် ဆိုတဲ့ လူယုတ်မာကြောင့်ပေါ့၊ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ သတို့သမီးကို ဒုတိယအကြိမ် ထပ်ပြီး လုယူသွားပြန်ပြီ။ ဒါကြောင့် သူ့ကို စာရင်းသွားရှင်းရမယ်"</p> <p>​ ချိုင်ယွီရှင်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ညီငယ်မှာ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်၏ သမီးဖြစ်သူ ဟန်ချူးချူးနှင့် စေ့စပ်ထားသော်လည်း အရှင်မင်းကြီးက လုယူသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​ စီနီယာအစ်မ တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမ ညီငယ်ကို သနားမိသော်လည်း မဟာရှ၏ စစ်ဗိုလ်ချုပ် တစ်ယောက်အနေဖြင့်မူ "အရှင်မင်းကြီးက တော်တော်ကို တော်တာပဲ" ဟုသာ မှတ်ချက်ချမိသည်။ အကြောင်းမှာ မဟာရှအတွက် ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက် အရေးတကြီး လိုအပ်နေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်၏ အဆိုပါ လုပ်ရပ်ကြောင့် နိုင်ငံတော်အင်အား ပိုမိုတောင့်တင်းလာသည်ဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် လက်မထောင်၍ပင် ထောက်ခံချင်နေတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save