Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၄၂)</h2> <h2 style="text-align:center">အဝတ်ဖြူပတ် မိစ္ဆာ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ချူဟောင် တစ်စုံတစ်ရာကို သဘောပေါက်သွားသည်။ ထိုတဏှာရူး သရဲမ၏ ဝမ်းဗိုက်သည် ဖောင်းကားနေ၏။ တစ္ဆေကျမ်းထဲရှိ မှတ်တမ်းများအရ ဤအရာသည် သေချာပေါက် သရဲသန္ဓေသားပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ဝမ်းဗိုက်သည် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားသကဲ့သို့ ဖောင်းကားနေသော်လည်း တစ်နှစ်၊ သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်သုံးနှစ်ကြာသည်အထိ မွေးဖွားခြင်းမရှိပါက ထိုအရာသည် သရဲသန္ဓေသားပင်။</p> <p>သို့သော် ဤအရာက ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သရဲသန္ဓေသား ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သရဲနှင့် လူသားတို့ သံဝါသပြုပြီး ကိုယ်ဝန်ရလာသောအခါ သရဲလည်းမဟုတ်၊ လူလည်းမဟုတ်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ၎င်းကို သရဲသန္ဓေသားဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။</p> <p>အခြား သရဲမများလည်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ သူတို့က အမျိုးသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ အသည်းအသန် ထွက်လာပြီး နံရံကို ဖြတ်၍ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။</p> <p>ချူဟောင်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကာယာကို နှင့် ချူမေ့ရန် တို့ ပေါ်လာသည်။</p> <p>“သူတို့ကို လိုက်ဖမ်းစမ်း။ ပြီးရင် ငါ နောက်ကို လိုက်လာခဲ့”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာကြီး”</p> <p>သရဲမ သုံးကောင်က ထွက်ပြေးသွားသော သရဲများကို အလျင်အမြန် လိုက်ဖမ်းတော့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားက နိုးလာသည်။ သူ့ရှေ့တွင် ချူဟောင် ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ … သူက ဘောင်းဘီကို အလျင်အမြန် ဆွဲတင်လိုက်ပြီး ကြောက်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဆရာကြီး … ငါ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”</p> <p>ချူဟောင်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“သရဲမတွေ ရောက်လာတာ။ ကျွန်တော် သူတို့ကို သွားလိုက်ဖမ်းမလို့”</p> <p>ဦးလေးကြီး လန့်သွားပြီး မျက်လုံးများ နီရဲသွားကာ ခယ်ခယ်လေး၏ အခန်းထဲသို့ အမြန် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>ဆာဒါကို ၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားသော သရဲမ တစ်ကောင်မှာ မြေကြီးပေါ်တွင် လဲကျနေပြီး မလှုပ်နိုင်တော့ချေ။</p> <p>ချူဟောင်က အေးစက်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ပြောစမ်း၊ မင်းတို့ ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်တာလဲ”</p> <p>ထိုသရဲမက လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောလာသည်။</p> <p>“သောင်းချီ မိစ္ဆာသန္ဓေသား အသက်ဝင်တော့မယ်။ အန်းလိမြို့တော့ သွားပြီပဲ … ဟား … ဟား … ဟား…”</p> <p>“လက်စသတ်တော့ မင်းရဲ့ အမေ သွားပြီကိုး”</p> <p>ချူဟောင်က ပါးကို ရိုက်ချလိုက်ရာ သရဲမ၏ မျက်နှာမှာ ပုံပျက်သွားတော့သည်။ သူမက စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့ကို အငြိုးတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>ချူဟောင်က သူမကို ညှာတာနေမည် မဟုတ်ပေ။ သူ့ဆီတွင် သရဲမြင်လက်စွပ် ရှိနေသောကြောင့် သရဲ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိတွေ့နိုင်ပြီး ချက်ချင်းပင် ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ကျောက်လိုက်သည်။</p> <p>“မင်းက အဖမ်းခံထားရတဲ့ အကျဉ်းသားလေ … ဘာကို လာပြီး ထောင်လွှားပြနေတာလဲ။ ဒီတာအိုဆရာကြီးဆီမှာ မင်းကို ထာဝရ နှိပ်စက်ဖို့နဲ့ သေခွင့်ပေးပါလို့ တောင်းဆိုရလောက်တဲ့အထိ ကြမ်းတမ်းတဲ့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်”</p> <p>“မြန်မြန် ပြောစမ်း … အရှုံးပေးမှာလား၊ မပေးဘူးလား”</p> <p>[ဒင် … ပိုင်ရှင်သည် အောင်မြင်စွာ ရှိုးထုတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ရှိုးထုတ်ရမှတ် ၁၀ မှတ် ရရှိပါတယ်]</p> <p>တဏှာရူး သရဲမက ချူဟောင်၏ စကားကြောင့် ကြောက်သွားတော့သည်။ သူမကိုယ်သူမ အရမ်း သတ္တိရှိလှပြီဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတော့ ဒူးထောက်ပြီး အသနားခံကာ</p> <p>“ဆရာကြီး … သနားပါ … သနားပါ” ဟု အော်ဟစ်တော့သည်။</p> <p>ချူဟောင်က နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အဆုံးမရှိတဲ့ ဒုက္ခတွေကို မခံစားချင်ဘူးဆိုရင် တခြားသရဲတွေကို ရှာဖို့ ငါ့ကို လမ်းပြစမ်း”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ”</p> <p>ချူဟောင်က အော်လိုက်သည်။</p> <p>“ဦးလေး … ဒီဆရာကြီးကို ဒီမိစ္ဆာမ ညွှန်တဲ့နေရာကို အမြန် မောင်းပို့ပေးပါ”</p> <p>ဒီတစ်ခါ ပစ်မှတ်က ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်မှာ ဖြစ်သည်။ အမြန် သွားရမည်။</p> <p>သောင်းချီ မိစ္ဆာသန္ဓေသား ဆိုသည်မှာ သာမန်အရာ မဟုတ်ကြောင်း သေချာလှသည်။ ချူဟောင်က များပြားလှသော အတွေ့အကြုံရမှတ်များက သူ့ကို လက်ယပ်ခေါ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ကားပေါ်တွင် ဦးလေးကြီးက မေးလာသည်။</p> <p>“ညီလေး … ခယ်ခယ်လေး ဘာဖြစ်သွားတာလဲ … ငါ သူ့ကို နှိုးတာတောင် မနိုးဘူး။ ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိပါဘူးနော်”</p> <p>ချူဟောင်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ခယ်ခယ်လေးက ပင်ပန်းနေရုံပါ။ ကျွန်တော် သူ့ကို အန္တရာယ်ကင်း ကျောက်စိမ်းလေး တစ်ခု ဆွဲပေးထားတယ်။ သူ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး”</p> <p>သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏ မသိစိတ်က အလိုအလျောက် တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီဆိုသည်ကို သေချာပေါက် ခံစားမိသော်လည်း မေးခွန်းများ မေးမြန်းရန် အချိန်ကောင်း မဟုတ်သဖြင့် ကားကို အမြန်ဆုံးသာ မောင်းနှင်နေခဲ့တော့သည်။</p> <p>“ပြောစမ်း … မင်းတို့က သရဲသန္ဓေသားကို ဘာလို့ မွေးမြူနေတာလဲ”</p> <p>ချူဟောင်က တဏှာရူး သရဲမကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>တဏှာရူး သရဲမက ချူဟောင်ကို သေချာပေါက် ကြောက်နေပြီဖြစ်ကာ တုန်ယင်စွာဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>“အဲဒါ ကျွန်မတို့နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။ ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်ခဲ့ပါဘူး။ သခင်မကြီးက ကျွန်မတို့ကို ဒါတွေ လုပ်ခိုင်းတာပါ”</p> <p>ဦးလေးကြီး အနည်းငယ် နားမလည်ဖြစ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ညီလေး … ဒါက ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”</p> <p>ချူဟောင်က ဖြစ်ရပ်အကုန်လုံးကို ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p>ဦးလေးကြီး လုံးဝ တုန်လှုပ်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် …</p> <p>“မင်း ဆိုလိုတာက … ဒီ တဏှာရူး သရဲမတွေက ငါနဲ့ သံဝါသပြုခဲ့တာ ကိုယ်ဝန်ရဖို့ အတွက်လား”</p> <p>“ဟုတ်တယ်”</p> <p>“သောက်ကျိုးနည်း …”</p> <p>ဦးလေးကြီး လုံးဝ ပြိုလဲသွားပြီး တဏှာရူး သရဲမကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ့ရဲ့ သရဲသန္ဓေသား ဘယ်နှယောက် ရှိပြီလဲ”</p> <p>တဏှာရူး သရဲမက ပြန်ဖြေလာ၏။</p> <p>“ဒီနှစ်တွေထဲမှာ … သုံးရာကျော် ရှိသွားပါပြီ”</p> <p>ဦးလေးကြီး လုံးဝ ကြောင်အသွားတော့သည်။ ထိုကဲ့သို့သော အကြောင်းအရာကို ကြားသိရသူအဖို့ လက်ခံရခက်ခဲမှာ အသေအချာပင်။</p> <p>ဒီ သုံးရာကျော်လောက်ရှိတဲ့ အရာတွေ အကုန်လုံးက သူ့ရဲ့ သားသမီးတွေလား … ။</p> <p>သူတို့က ငါ့ကို မျိုးပွားဖို့ သက်သက် သုံးနေကြတာပဲ။</p> <p>ချူဟောင်ကိုယ်တိုင်လည်း လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p>“ဦးလေး၊ ခင်ဗျားက တကယ် ကြမ်းတာပဲ။ သရဲသန္ဓေသား သုံးရာကျော်က ခင်ဗျားဆီက ရတာပဲ”</p> <p>သရဲသန္ဓေသား သုံးရာကျော်၊ အကုန်လုံးက သူ့သားသမီးတွေချည်းပဲ။ တွေးကြည့်လိုက်ရုံနှင့် ရင်လေးစရာပင်။</p> <p>…</p> <p>မနက် ၃ နာရီ ထိုးပြီဖြစ်သည်။ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်က လူသူကင်းမဲ့ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။</p> <p>ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်ရှိ တောင်တစ်တောင်နား ရောက်ချိန်တွင် ချူဟောင်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ရပ်တော့ … ဦးလေး၊ ခင်ဗျား ကားပေါ်မှာပဲ ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေလိုက်”</p> <p>ဦးလေးကြီးက အလျင်အမြန် သဘောတူလိုက်သည်။ တကယ်တမ်းမှာတော့ သူလည်း ချူဟောင်နောက်သို့ လိုက်မသွားရဲပေ။</p> <p>“အိုကေ၊ အိုကေ”</p> <p>ချူဟောင်က လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အမြန် ပြေးလာခဲ့သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတော့ ပြင်းထန်သည့် ယင်စွမ်းအင်များနှင့် အနီရောင် အလင်းတန်းများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသော ဂူတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>“အဲဒီမှာပဲ”</p> <p>တဏှာရူး သရဲမက ဂူကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p>တဏှာရူး သရဲမ မပြောခင်ကတည်းက ချူဟောင် မြင်ပြီးသားဖြစ်သည်။ ဆာဒါကို က ဂူထဲကနေ လွင့်မျောထွက်လာပြီး သူမ ပုံစံကို ကြည့်ရသည်မှာ ဒဏ်ရာရထားပုံပေါ်နေ၏။</p> <p>“ဆရာကြီး … ကာယာကို နဲ့ ချူမေ့ရန် တို့ နှစ်ယောက်လုံး အထဲမှာ ပိတ်မိနေတယ်”</p> <p>ဆာဒါကို က အားနည်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ချူဟောင် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး …</p> <p>“အထဲမှာ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ”</p> <p>ဆာဒါကို က သူမ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>“အထဲမှာ အရမ်းကြီးမားတဲ့ အသားပိုအလုံးကြီး တစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒီအထဲကနေ ကလေးတွေရဲ့ ငိုသံတွေ၊ ရယ်သံတွေ၊ ဟိန်းဟောက်သံတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ထွက်နေတယ်။ သူတို့က အချင်းချင်း ပြန်စားနေကြတာ။ ပြီးတော့ ဝတ်ရုံနီ သရဲမ တစ်ကောင်လည်း ရှိတယ်။ သူမက အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်”</p> <p>‘သောက်ကျိုးနည်း … ဒါက အရမ်း အန္တရာယ်များနေပြီ မဟုတ်ဘူးလား’</p> <p>သို့သော် အတွေ့အကြုံရမှတ်တွေ လိုချင်ပါက သူ ထဲဝင်ရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>‘ငါ့မှာ ရွှေခေါင်းလောင်း အဆောင် ရှိနေတာပဲ … ငါ့ကို ဘယ်ကောင်က ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်မှာလဲ’</p> <p>ချူဟောင် အထဲဝင်ဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ တောင်ကြီးက နှစ်ခြမ်းကွဲသွားတော့သည်။ တောင်စောင်းကနေ တောက်ပသည့် အနီရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ယင်လေဆင်နှာမောင်း တစ်ခုက ကောင်းကင်ကို တိမ်မည်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။</p> <p>တောင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ သရဲများ၏ အူသံတွေကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>[စနစ် သတိပေးချက် - B အဆင့် မစ်ရှင်မှ A အဆင့်သို့ အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ပါပြီ]</p> <p>‘ဟ … A အဆင့် မစ်ရှင် ဖြစ်သွားတာလား’</p> <p>တောင်ကွဲကြောင်းထဲမှ သွေးထွက်နေသည့် လက်တစ်ဖက် တွားသွား ထွက်လာသည်။ အဲဒီအရာက ကောင်းကင်ကို မော့ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>‘’ဒီကောင်က အရမ်းကို အစွမ်းထက်တယ် … ကိုးဖော် သရဲဆိုး ထက် သေချာပေါက် အများကြီး ပိုပြီး အစွမ်းထက်တယ်ဟ’</p> <p>ချူဟောင်၏ အတွေးမှာ မှန်ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကိုးဖော် သရဲဆိုး စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသည်မှာ မကြာသေးပေ၊ သူက ကြီးထွားဖို့ လိုသေးသည်။ သို့သော် ယခုကြုံတွေ့နေရသည့်အရာသည် အပြည့်အဝ ကြီးထွားပြီးသား ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေ၏။</p> <p>ထို့နောက် အဲဒီပုံရိပ်က အပြင်ကို တွားသွား ထွက်လာပြီး အဝေးကို ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p>‘ဒီကောင် ဦးတည်သွားတာက … အန်းလိမြို့ ဘက် မဟုတ်လား … လခွမ်းပဲ’</p> <p>ချူဟောင်၏ နဖူးပေါ်မှ ချွေးစေးများ ကျလာသည်။ ထိုသရဲသတ္တဝါကြီးသာ မြို့ထဲ ဝင်သွားပါက မည်ကဲ့သို့သော အိပ်မက်ဆိုးများ ဖြစ်ပျက်လာမလဲ ဆိုတာကို ကောင်းကင်ဘုံကပဲ သိပေလိမ့်မည်။</p> <p>‘ဒါက သရဲ အမျိုးအစားထဲမှာ မပါတော့ဘူး … အင်း သရဲလည်း ဟုတ်၊ မိစ္ဆာလည်း ဟုတ်တဲ့ အရာမျိုး ဖြစ်နေပြီပဲ’</p> <p>ချူဟောင်က တျောင်ချန်း ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>“တျောင်ချန်း … မင်း အဲဒီအရာကို မင်းကိုင်တွယ်နိုင်လား”</p> <p>“ဒီ သခင်မလေး ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်”</p> <p>တျောင်ချန်း ၏ မျက်နှာထားက လေးနက်နေပြီး ထိုအရာဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p>ချူဟောင်ကလည်း အလျင်အမြန်ပင် အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မနိုင်ရင် မြန်မြန် ပြန်လာခဲ့နော်”</p> <p>ထို့နောက် ဂူထဲကို ပြေးဝင်သွားသည်။ ကာယာကိုနှင့် ချူမေ့ရန် တို့ နှစ်ယောက်လုံး အထဲမှာ ပိတ်မိနေသည် မဟုတ်လား။</p> <p>ဂူထဲကို ဝင်သွားပြီးနောက် ယင်စွမ်းအင် လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခုက သူ့ဆီကို တိုးဝင်လာသည်။</p> <p>ချူဟောင် သေချာကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူ့ဆီ တိုးဝင်လာသည့်အရာမှာ သွေးလှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေသဖြင့် ထိတ်လန့်သွား၏။</p> <p>‘ဒီဂူပေါက်ဝကနေ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သွေးတွေ ထွက်လာနိုင်မှာလဲ’</p> <p>ကံကောင်းပေသည်။ သူဆီတွင် တစ္ဆေကျမ်းနှင့် မောင်ရှန်းဂိုဏ်း သရဲဖမ်းလက်စွဲ ရှိနေခြင်းကြောင့် ထိုအရာက အတုအယောင်တစ်ခုမှန်း ချက်ချင်းနားလည်လိုက်သည်။</p> <p>“စနစ် … မျက်လှည့်ဖျက် အဆောင် ဝယ်မယ်”</p> <p>[ဒင်… ပိုင်ရှင်သည် မျက်လှည့်ဖျက် အဆောင် ကို ဝယ်ယူလိုက်ပါသည်။ ရှိုးထုတ်ရမှတ် ၁၀ မှတ် ပေးချေလိုက်ပါသည်]</p> <p>“တာအိုနတ်ဘုရားသုံးပါး၊ ကြီးမြတ်လှစွာသော နတ်မင်းကြီး၊ အတုအယောင်နဲ့ အစစ်အမှန်၊ အတုအယောင်ကပဲ အစစ်အမှန် ဖြစ်တယ်၊ မျက်လှည့်ကို ဖျက်ဆီးစမ်း”</p> <p>မျက်လှည့်ဖျက် အဆောင် ၏ စွမ်းအားက ပြောစရာ မလိုပေ။ စနစ်က ထုတ်ပေးသည် ပစ္စည်းဖြစ်ခြင်းကြောင့် အကောင်းဆုံးအရာသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>မျက်လှည့်ဖျက် အဆောင်ထဲကနေ အစွမ်းထက်ကာ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသည့် လက်သီးကြီး တစ်လုံး ပေါ်လာပြီး လေဟာနယ်ထဲကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးခွဲချလိုက်သည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>“ခွပ် …”</p> <p>ခပ်အုပ်အုပ် အက်ကွဲသံနှင့်အတူ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့ရှိ လေဟာနယ်များက မှန်တစ်ချပ်လို ကွဲကြေသွားတော့သည်။</p> <p>ချူဟောင်ကိုယ်တိုင်လည်း မှင်တက်သွားသည်။</p> <p>‘လခွမ်း … ဒါက သောက်ရမ်း မိုက်တာပဲ’</p> <p>ဂူထဲက သွေးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရွံ့ရှာဖွယ်ကောင်းသည့် သရဲတစ်ကောင် ပေါ်လာသည်။ ထိုသရဲက တစ်ကိုယ်လုံး ရေများရွှဲနစ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကနေ သွေးများ တစက်စက် ကျနေ၏။</p> <p>“အဝတ်ဖြူပတ် မိစ္ဆာ”</p> <p>ချူဟောင်က တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မကောင်းဆိုးရွားအမျိုးအစားကို တန်းသိလိုက်သည်။</p> <p>အဝတ်ဖြူပတ် မိစ္ဆာ ဆိုသည်မှာ ရှေးခေတ်က သစ္စာမရှိသည့် အမျိုးသမီး တချို့ကို အဝတ်ဖြူနှင့် ပတ်၊ ဖယောင်းရည် လောင်းပြီး မြစ်ထဲကို ပစ်ချရာကနေ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ပြောကြသည်ကတော့ တရုတ်ပြည် မြစ်ဝါမြစ်ထဲရှိ အဝတ်ဖြူပတ် မိစ္ဆာများက အစွမ်းအထက်ဆုံးဖြစ်သည်။ ထို အဝတ်ဖြူပတ် မိစ္ဆာများက ကြောက်စရာအကောင်းဆုံးဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြ၏။</p> <p>‘အင်း … ကြည်ရသလောက်တော့ ဒီအဝတ်ဖြူပတ် မိစ္ဆာရဲ့ အဆင့်က မြစ်ဝါမြစ်ထဲက အဝတ်ဖြူပတ် မိစ္ဆာတွေရဲ့ အဆင့်ကို မရောက်သေးဘူးထင်တယ်’</p> <p>ထို့နောက် ချူဟောင်က အသံကုန်အော်ဟစ်ကာ …</p> <p>“မိစ္ဆာမ … ငါ့ဓားရဲ့အစွမ်းကို မြည်းကြည့်စမ်း”</p> <p>ချူဟောင်က ဓားဖြင့် ထိုးချလိုက်ရာ အဝတ်ဖြူပတ် မိစ္ဆာ က လက်ကို မြှောက်ပြီး ကာကွယ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save