Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">မြေကြီးအဆင့် ကပ်ဘေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဝတ်ရုံနီ သရဲမ က ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့၏။ သူမက လုံးဝ ရူးသွပ်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>“ဒီလောကကြီးက တရားမျှတမှု မရှိဘူး … ငါ ရခဲ့တဲ့ ဘဝက တရားမျှတမှု လုံးဝမရှိဘူး။ ဒါကြောင့် … လူတွေ အကုန်လုံးကို သတ်ပြီး လက်စားချေဖို့ ကလေး တစ်ယောက်ကို ငါ ဖန်တီးချင်ခဲ့တာ”</p> <p>ချူဟောင်က သူမရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို ဆက်နားမထောင်တော့ဘဲ ဓားနဲ့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးချလိုက်သည်။</p> <p>ရုတ်တရက် ဝတ်ရုံနီ သရဲမ က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ သူမ တစ်ကိုယ်လုံးက အနီရောင် သွေးခဲကြီး တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဂူအပြင်ဘက်ကို အလွန် မြန်ဆန်သည့် အရှိန်ဖြင့် ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက် ဝတ်ရုံနီ သရဲမ ၏ အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ လူတိုင်းကို ငါ သတ်ပစ်မယ်”</p> <p>ချူဟောင် ဒေါသထွက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“သောက်ခွေး … မပြေးနဲ့ဟ”</p> <p>သူ စိတ်ပျက်သွားသည်။ သူက အရမ်း ဝါနုနေသေးသည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ ဝတ်ရုံနီ သရဲမက အချိန်ဆွဲကာ အားပြန်ယူနေခြင်းဖြစ်ပြီး အောက်လမ်းပညာရပ်များကို သင်ယူထားသူဖြစ်သည့်အတွက် ချူဟောင်၏အလစ်ကို စောင့်ကာ ထွက်ပြေးရန်ပြင်ဆင်နေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် အမြတ်ထွက်သွားသည်မှာ ဆာဒါကို က ကာယာကိုနှင့် ချူမေ့ရန် တို့ကို ကယ်တင်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ချူဟောင်၏ မျက်နှာထားက မဲမှောင်နေပြီး …</p> <p>“ငါနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ လူတိုင်းကို သတ်ပစ်မယ် ဟုတ်လား … ကောင်းပြီလေ … မင်း ငါ့ကို လုံးဝ ဒေါသထွက်အောင် လုပ်လိုက်ပြီ”</p> <p>“သွားကြစို့”</p> <p>…</p> <p>အန်းလိမြို့။     </p> <p>အမြွှာတာဝါ အဆောက်အဦး … ၁၀၈ ထပ်စီ ရှိသည့် အဆောက်အဦး နှစ်ခု။</p> <p>သို့သော် အမြွှာတာဝါ အဆောက်အဦး၏ မြေအောက် ကားပါကင်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် မြေအောက် ၃၇ ထပ် ရှိပြီး ကြီးမားသည့် မြေအောက်ခန်းကြီး တစ်ခုလည်း ပါဝင်လေ၏။ သဘာဝလွန် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး ဌာနက အဆိုပါနေရာကို နယ်မြေ (၇) ဟု ခေါ်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် နယ်မြေ (၇) ၏ အချက်ပေးသံများ ဆူညံလာကာ ပထမအဆင့် သတိပေးချက် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ စိုးရိမ်ရသည့် အခြေအနေက အကုန်လုံးကို ထိတ်လန့်သွားစေတော့သည်။</p> <p>အစည်းအဝေး ခန်းမကြီးထဲတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ပြသထားပြီး နယ်မြေ (၇) က တီထွင်ထားသည့် ယင်စွမ်းအင် အာရုံခံစက်က စိုးရိမ်ရသည့် အနီရောင်အဆင့် ရောက်ရှိနေသည်ကို ပြသနေသည်။</p> <p>“အားလုံးပဲ နားထောင်ပါ … အားလုံးပဲ နားထောင်ပါ အနောက်တောင်ဘက် အရပ်မှာ အစွမ်းထက်တဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင်တွေ ပေါ်လာပါတယ်”</p> <p>“အားလုံးပဲ နားထောင်ပါ … အားလုံးပဲ နားထောင်ပါ အနောက်တောင်ဘက် အရပ်မှာ အစွမ်းထက်တဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင်တွေ ပေါ်လာပါတယ်”</p> <p>အချက်ပေးသံက ဆက်တိုက် မြည်နေသည် … ။</p> <p>ကျယ်ပြောလှသည့် အစည်းအဝေး ခန်းမကြီးထဲတွင် နယ်မြေ (၇) ၏ ဌာနမှူးဖြစ်သည့် အဘိုးယွမ် က စမ်းသပ်စက်ပေါ်က ညွှန်တံကိုကြည့်နေပြီး အနီရောင် သတိပေးမျဉ်းထဲ ရောက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ အံ့ဩတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>“ယင် မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင်က ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ရောက်နေတယ်လား …”</p> <p>“၇၀ ရာခိုင်နှုန်း”</p> <p>“ဒါက ဘယ်လိုမကောင်းဆိုးရွားမျိုးလဲ … အန်းလိမြို့မှာ သရဲတစ်ကောင်ပေါ်လာရင် ပုံမှန်အားဖြင့် ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲရှိတာလေ။ ယင်မကောင်းဆိုးဝါး သရဲဆိုးတွေဆိုရင် ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းကြားမှာပဲ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p>မှန်ပေသည်။ အဆိုပါ စမ်းသပ်စက်ကို တည်ဆောက်ပြီးချိန်ကတည်းက အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ခဲ့ဖူးသည်မှာ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းဖြစ်ပြီး။ ထိုအခြေအနေကို ပထမအဆင့် အနက်ရောင်ကပ်ဘေးအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုစမ်းသပ်စက်ကို တည်ဆောက်ပြီးကတည်းက အမြင့်ဆုံး ရောက်ခဲ့ဖူးသည်က ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း ဖြစ်ပြီး၊ အဲဒါကို ပထမအဆင့် အနက်ရောင် ကပ်ဘေး အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ကပ်ဘေး အဆင့်ကို ကောင်းကင်၊ မြေကြီး၊ အနက်၊ နဲ့ အဝါ ဆိုပြီး ၄ ဆင့် ခွဲခြားသတ်မှတ်ထား၏။ ၎င်းတို့ကို ပထမအဆင့်၊ ဒုတိယအဆင့်နှင့် တတိယအဆင့် ဆိုပြီး ထပ်ခွဲထားသည်။</p> <p>ထိုအရာက တင်းကျပ်စွာ သတ်မှတ်ထားသည့် ကပ်ဘေးအဆင့်များဖြစ်သည်။ သာမန် သရဲပေါက်စများနှင့် သရဲဆိုးများက ကပ်ဘေးအဆင့်ထဲတွင် မပါဝင်ပေ။</p> <p>ယမန်နေ့တွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် ကိုးဖော် သရဲဆိုးအဆင့်က ပထမအဆင့် အဝါရောင်ကပ်ဘေးအဆင့်သာ ရှိပေသည်။ နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိ မိုးခေါင်မိစ္ဆာနှင့် ဝတ်ရုံခြုံလူကြီး ပေါ်လာတာတောင် သူတို့ရဲ့ အဆင့်က တတိယအဆင့် အဝါရောင် ကပ်ဘေးအဆင့်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၈ နှစ်က အန်းလိမြို့ တွင်ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် ပထမအဆင့် အနက်ရောင် ကပ်ဘေး က လူပေါင်းများစွာကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p>ထို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် သရဲကို ရှင်းလင်းရန် နယ်မြေ (၇) က သူတို့ရဲ့ စွမ်းအား ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်ကို သုံးခဲ့ရပြီး၊ နယ်မြေ (၇) က လူပေါင်း ၁၀၇ ယောက် သေဆုံးကာ၊ အန်းလိမြို့ မှ လူပေါင်း ၃,၃၆၇ ယောက် သေဆုံးခဲ့ရတဲ့အထိ ပေးဆပ်မှု ကြီးမားခဲ့သည်။</p> <p>‘အခု ယင်စွမ်းအင် စမ်းသပ်စက် က အနီရောင် သတိပေးမျဉ်း ကို ရောက်နေတာဆိုတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၇ နှစ်က ကပ်ဘေးထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းနေပြီလား’</p> <p>အဘိုးယွမ် ၏ အသံက တုန်ယင်နေပြီး</p> <p>“စုန်းလုံ … လုံဟူတောင် ကို မြန်မြန် ဖုန်းဆက်၊ ငါတို့ နယ်မြေ (၇)  က ဒီသရဲကို ကိုင်တွယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>စုန်းလုံ က သူ၏ခေါင်းကို ပတ်တီးများဖြင့် ပတ်ထားပြီး ဒဏ်ရာတွေ မကျက်သေးသော်လည်း လုံဟူတောင်ကို ဖုန်းဆက်ဖို့ အမြန် ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ သူက လုံဟူတောင် က တပည့် တစ်ယောက်ဖြစ်၏။</p> <p>ရှောင်ယင်း ၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့နေပြီး သူမ၏ အသံ တုန်ယင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဆရာယွမ် … ဒါက ဘယ်အဆင့် ကပ်ဘေးလဲ”</p> <p>အဘိုးယွမ် စကားမပြောရသေးခင်မှာ ကျားလို တောင့်တင်းတဲ့ ခါး၊ ဝက်ဝံလို ကျယ်ပြန့်တဲ့ ကျောပြင် ရှိပြီး မျက်နှာတွင် မုတ်ဆိတ်မွေးများ အပြည့်ရှိနေပြီး တောက်ပတဲ့ မျက်လုံးများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အရပ်ရှည်ရှည် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား တစ်ဦးက အစည်းအဝေး ခန်းမထဲကို ဝင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မြေကြီးအဆင့် … အတိအကျ အဆင့်ကိုတော့ လောလောဆယ် မသိရသေးဘူး”</p> <p>ရှောင်ယင်း က အံ့သြဝမ်းသာ ဖြစ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ရဲမှူးဖုန်း … ရှင် ပြန်လာပြီ”</p> <p>အစည်းအဝေး ခန်းမထဲက လူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“မြေကြီးအဆင့် …”</p> <p>အန်းလိမြို့ တင် မက သမိုင်းကြောင်းကို ပြန်လှန်ကြည့်မည်ဆိုပါက မြေကြီးအဆင့် ကပ်ဘေး အနည်းငယ်ပဲ ရှိခဲ့ဖူး၏။</p> <p>အဘိုးယွမ် က အံ့သြတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ရဲမှူးဖုန်း … ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ”</p> <p>ရဲမှူးဖုန်း က သူ့နားထင်ကို ပွတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကံကောင်းလို့ ညသန်းခေါင် ဖြစ်နေတာ၊ အန်းလိမြို့ က လူအများစုက အခုချိန်ဆို အိပ်နေကြပြီ။ နေ့ခင်းဘက်သာ ဆိုရင် ပြဿနာက အကြီးကြီး ဖြစ်သွားမှာ”</p> <p>“ရှောင်ယင်း … ကျားငါးကောင် စစ်သူကြီးတွေ ကို ပြန်လာဖို့ သွားအကြောင်းကြားလိုက်”</p> <p>ကျားငါးကောင် စစ်သူကြီးများ …</p> <p>သုံးပြည်ထောင်ခေတ်က စစ်သူကြီး ၅ ဦး၊ သူတို့က ရှေးခေတ်မှာ ရှိခဲ့ရုံတင်မက နယ်မြေ (၇) မှာလည်း ရှိလေသည်။ သူတို့ အကုန်လုံးက ထိပ်တန်း သရဲဖမ်းဆရာများ ဖြစ်ကြ၏။</p> <p>ရှောင်ယင်း က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့၊ ရဲမှူးဖုန်း”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် စုန်းလုံ ဝင်လာပြီး</p> <p>“ရဲမှူးဖုန်း … လုံဟူတောင် ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက အခြေအနေကို သိသွားပြီ။ လူတွေ လွှတ်ပေးလိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သုံးရက် ကြာလိမ့်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရဲမှူးဖုန်း က သူ့နားထင်ကို ပွတ်ကာ စိုးရိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“သုံးရက်က အရမ်း ကြာလွန်းတယ်။ အဲဒီအရာကို ငါတို့ မတားနိုင်ရင် အန်းလိမြို့ က သေဆုံးမှုတွေက ပိုပြီး ဆိုးရွားသွားလိမ့်မယ်”</p> <p>ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရဲရင့်တက်ကြွ ပုံရှိသည့် အဘွားအို တစ်ယောက်က မတ်တပ်ရပ်လာပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ရဲမှူးဖုန်း … ဒါက မြေကြီးအဆင့် ကပ်ဘေး ဖြစ်နေမှတော့ ယင်ယန်အဆောင် ကာကွယ်ရေး အစီအရင် ကို ဘာလို့ မသုံးတာလဲ”</p> <p>ရှိနေတဲ့သူ အားလုံး အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။</p> <p>အဘိုးယွမ် က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် …</p> <p>“ယင်ယန်အဆောင် ကာကွယ်ရေး အစီအရင် ကို သုံးဖို့ဆိုရင် အစွမ်းထက်တဲ့ သရဲဖမ်းဆရာ တစ်ယောက် လိုအပ်တယ်။ ပြီးတော့… အသက်စွမ်းအင်တွေကို အများကြီး စတေးရတယ်”</p> <p>ရဲမှူးဖုန်း က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​</p> <p>“ဒီလောက် အများကြီး တွေးပူနေလို့ မရဘူး။ အန်းလိမြို့ က ပြည်သူတွေကို ကာကွယ်ဖို့ ငါတို့ ဒါကို လုပ်ရမယ်။ ယင်ယန်အဆောင် ကာကွယ်ရေး အစီအရင် ကို ငါ ကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်မယ်”</p> <p>ရဲမှူးဖုန်း ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်က ကြားလိုက်ရသည့် လူတိုင်းကို မွန်းကျပ်သွားစေသည်။</p> <p>ယင်ယန်အဆောင် ကာကွယ်ရေး အစီအရင် ဆိုသည်မှာ လွန်ခဲ့သည့် ၁၈ နှစ်က အနက်ရောင် ကပ်ဘေး အပြီးတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အကျော်ကြားဆုံး ယင်ယန် ဆရာကြီးတစ်ဦးက ဖန်တီးပြီး အန်းလိမြို့ အတွက် ချန်ထားခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>သို့သော် အဆိုပါ ယင်ယန် ဆရာကြီးကလွဲရင် ယင်ယန်အဆောင် ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကို ထိန်းချုပ်ချင်သည့် တခြား ဘယ်သူမဆို သူတို့ရဲ့ အသက်စွမ်းအင်ကို စတေးရလိမ့်မည်။</p> <p>‘ဒါက မြေကြီးအဆင့် ကပ်ဘေး လေ၊ ယင်ယန်အဆောင် ကာကွယ်ရေး အစီအရင် က အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလား’</p> <p>အဘိုးယွမ် က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အနီးတဝိုက်မှာရှိတဲ့ သရဲဖမ်းဆရာတွေကို သွားအကြောင်းကြားလိုက်မယ်”</p> <p>ရဲမှူးဖုန်း က ခေါင်းယမ်းပြီး ပြောလိုကသည်။</p> <p>“ထားလိုက်ပါ၊ အကြွင်းမဲ့ ခွန်အား မရှိတဲ့ သူတွေက တိုက်ပွဲမှာ လာပါဝင်ရင် သေဖို့ပဲ ရှိမှာ”</p> <p>ရုတ်တရက် စုန်းလုံ က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အဘိုးယွမ် … နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ရှိသေးတယ်။ သူ ကူညီနိုင်လောက်တယ်”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အဘိုးယွမ် ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လင်းသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ ဘာလို့ အဲဒါကို မစဉ်းစားမိတာလဲ … အဲဒီ ဆရာကြီးကို အခုချက်ချင်း ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်”</p> <p>ရဲမှူးဖုန်း က သတင်းရထားပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း …</p> <p>“မင်း ပြောတဲ့ ဆရာကြီး ဆိုတာ ကိုးဖော် သရဲဆိုး နဲ့ နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိ မိုးခေါင်မိစ္ဆာ ကို သတ်ခဲ့တဲ့သူလား”</p> <p>စုန်းလုံ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည့်အခါ ရဲမှူးဖုန်း လည်း အံ့သြဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>အဘိုးယွမ် က နာကျင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“သူ ဖုန်းမကိုင်ဘူး”</p> <p>ချူဟောင်၏ ဖုန်းနဲ့ နံပါတ် အဟောင်းကို တျောင်ချန်း က ဂိမ်ဆော့ဖို့ ယူသွားသည်ကို အဘိုးယွမ် မသိပေ။</p> <p>ရဲမှူးဖုန်းက “သူ ကိုင်တဲ့အထိ ဆက်တိုက် ခေါ်နေ”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ယင်း က အမောတကော ပြေးဝင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ရဲမှူးဖုန်း … ကျားငါးကောင် စစ်သူကြီးတွေ မိနစ် ၂၀ အတွင်း ရောက်လာလိမ့်မယ်”</p> <p>“ကောင်းပြီ၊ သွားကြစို့”</p> <p>နယ်မြေ (၇) တစ်ခုလုံး လှုပ်ရှားသွားကြသည်။</p> <p>အန်းလိမြို့ ကောင်းကင်ပျံလမ်းမကြီးပေါ်တွင် သရဲတစ်ကောင်လို သွေးရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုက ခုံးကျော်တံတား နားမှာ ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူက အရပ် နှစ်မီတာနီးပါး ရှိပြီး၊ သူ့အရေပြားများပေါ်တွင် လတ်ဆတ်သည့် သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသလို ဖြစ်နေသည်။ သူ့မျက်နှာက ပုပ်ပွနေသည့် အသားပုံကြီးလိုဖြစ်နေပြီး အလွန်ကြည့်ရဆိုးနေသည်။</p> <p>ရုတ်တရက် သူက အောက်ကို ခုန်ဆင်းသွားပြီး ခုံးကျော်တံတား ပေါ်က ကုန်တင်ကား ဒရိုင်ဘာ တစ်ယောက်ကို ကားထဲကနေ ဆွဲထုတ်ကာ အရှင်လတ်လတ် အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပြီး သူ့ရဲ့ နှလုံးနဲ့ ဦးနှောက်ကို အကုန် စားပစ်လိုက်၏</p> <p>“ဝုန်း”</p> <p>ကုန်တင်ကားက ခုံးကျော်တံတား ကို ဝင်တိုက်ပြီး ကျယ်လောင်သည့် အသံနှင့်အတူ အောက်ကို ပြုတ်ကျသွားသည်။</p> <p>ထိုအရာကြီးက စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နဂိုက တွန့်လိမ်နေသည့် သူ့မျက်နှာ အရွယ်အစားက ကြီးထွားလာကာ ပိုပြီး ရှင်းလင်းလာသည်။</p> <p>မိစ္ဆာကောင် ရဲ့ လည်ချောင်းထဲကနေ အာခေါင်ခြစ်သံနှင့်အတူ</p> <p>“အရသာရှိတယ် … အရသာရှိတယ် …”</p> <p>ရုတ်တရက် ရဟတ်ယာဉ် တစ်စီး ပေါ်လာသည်။</p> <p>စုန်းလုံ၊ ရှောင်ယင်း၊ အဘိုးယွမ်နှင့် အခြားသူများက သွေးတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ မိစ္ဆာကောင် ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မှင်တက်သွားကြတယ်။ အစက ဧရာမ မိစ္ဆာ (သို့) သရဲဆိုကြီးဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ထိုသတ္တဝါမှာ ထင်သလောက် ကြီးမားမနေ … ။</p> <p>သို့သော် မည်သူမှ ပေါ့ပေါ့ဆဆမနေရဲကြ။</p> <p>“ပစ် …”</p> <p>စုန်းလုံ က စက်သေနတ် တစ်လက်ကို ထုတ်ကာ အထူးပြုလုပ်ထားတဲ့ ကျည်ဆန်တွေ ထည့်ပြီး မိစ္ဆာကောင် ကို ပစ်ခတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save