Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်ဖွယ် ရှိုးထုတ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ချွင်၊ ချွင်၊ ချွင်”</p> <p>ကျည်ဆန်များက မိစ္ဆာကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမှန်သွားရာ မီးပွားများ လွင့်စင်သွားသည်။ မည်သူမှ ဝမ်းမသာနိုင်ခင်မှာပင် ထိုမိစ္ဆာကောင်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ကျည်ဆန်များကို ပြန်လည် အန်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုမကောင်းဆိုးရွာက ရဟတ်ယာဉ်ပေါ်ရှိ လူများကို ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ၊ အသံလှိုင်းဂယက်ကြောင့် အားလုံး ခေါင်းမူးသွားကြသည်။</p> <p>“မင်းက ဘယ်လို မိစ္ဆာမျိုးလဲ … ကျားငါးကောင် စစ်သူကြီးတွေ ထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ငါ ချင်ဖုန်း ဒီမှာ ရှိနေသရွေ့ မင်း မောက်မာချင်သလို မောက်မာခွင့် မရစေရဘူးကွ”</p> <p>ထိုအချိန် ကုတ်အင်္ကျီရှည် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ ထိုသူက အသက် ၄၀ ခန့်ရှိပြီး ချောမောခန့်ညားလှ၏။ သူက သူ၏ ဓားထိပ်ဖျားတွင် အဆောင်တစ်ခုကို တပ်ဆင်ကာ မိစ္ဆာကောင်၏ မျက်နှာဆီသို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးချလိုက်သည်။</p> <p>ရုတ်တရက် သွေးရောင်အသားအရေနှင့် မိစ္ဆာကောင်က ပျောက်ကွယ်သွားရာ ချင်ဖုန်းလည်း ထိတ်လန့်သွားသည်။</p> <p>သွေးရောင်အသားအရေနှင့် မိစ္ဆာကောင်သည် လေပြင်းတစ်ချက်လို လျင်မြန်စွာဖြင့် ချင်ဖုန်း ၏ အောက်တွင် ပေါ်လာသည်။ ၎င်းက ချွန်ထက်သည့်လက်သည်းဖြင့် ချင်ဖုန်းကို ရက်စက်စွာ ကုတ်ခြစ်လိုက်ပြီး နွေးထွေးနေသော နှလုံးကို ဆွဲထုတ်ကာ အငမ်းမရ စားသောက်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p>ရဟတ်ယာဉ်ပေါ်ရှိ လူအားလုံး လုံးဝ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ကျားငါးကောင် စစ်သူကြီးတွေ ထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ချင်ဖုန်း က ချက်ချင်း အသတ်ခံလိုက်ရသည်လော။</p> <p>“ချင် … ချင်ဖုန်း ချက်ချင်း အသတ်ခံလိုက်ရတယ်”</p> <p>ရှောင်ယင်း ၏ အသံများ တုန်ယင်နေပြီး နယ်မြေ (၇) ရှိ ဝန်ထမ်းများအားလုံးကို သတင်းပို့လိုက်သည်။</p> <p>“ဘာ …”</p> <p>သတင်းရရှိလိုက်သည် လူအုပ်ကြီးက မှင်တက်သွားကြသည်။ ချင်ဖုန်း ၏ ခွန်အားက အဝါရောင်အဆင့် ကပ်ဘေးတစ်ခုကို ကိုင်တွယ်ရန် လုံလောက်သည်ထက် ပိုပြီး အစွမ်းထက်ကြောင်း ငြင်းဆိုဖွယ် မရှိပေ။ သို့သော် သူက ချက်ချင်း အသတ်ခံလိုက်ရလော … ။</p> <p>ရဲမှူးဖုန်း က အသံဖမ်းစက်ကိုကိုင်လျက် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>“အဲဒီ ငတုံးကောင် တစ်ယောက်တည်း လှုပ်ရှားပြန်ပြီ။ ငါ လခွမ်းပဲ”</p> <p>ပုန်းအောင်းနေသော အခြား ကျားငါးကောင် စစ်သူကြီးများ၏ မျက်နှာထားများက အလွန် ကြည့်ရဆိုးနေသည်။</p> <p>ချင်ဖုန်း က လူအများရှေ့တွင် ရှိုးထုတ်သည်ကို အင်မတန် သဘောကျပေသည်။ ဤအရာက မြေကြီးအဆင့် ကပ်ဘေးဖြစ်ပြီး သတိထား ကိုင်တွယ်ရန် သူ့ကို မှာကြားထားပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း သူက တစ်ယောက်တည်း ဝင်တိုက်ခဲ့သည်။ ဤသည်က သေကြောင်းကြံခြင်း မဟုတ်လျှင် အဘယ်နည်း။</p> <p>ရှောင်ယင်း : “အဲဒီ… အဲဒီ မိစ္ဆာကောင်က ချင်ဖုန်း ရဲ့ ဦးနှောက်နဲ့ နှလုံးကို စားနေတယ်။ သူ … သူ ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာသလိုပဲ”</p> <p>အားလုံး၏ ဦးရေပြားများ ထုံကျင်သွားကြသည်။</p> <p>ရုတ်တရက် သွေးရောင်အသားအရေနှင့် မိစ္ဆာကောင်က ရဟတ်ယာဉ်ကို ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျောချမ်းဖွယ် ရယ်မောလိုက်ရာ အားလုံး၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။</p> <p>“ဆုတ် … ပြန်ဆုတ်”</p> <p>စုန်းလုံ ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်ရာ ရဟတ်ယာဉ်က အမြင့်သို့ မြန်မြန် တက်သွားသည်။</p> <p>“ဆာတယ် … ဆာတယ် … ဗိုက်ဆာတယ်”</p> <p>သွေးရောင်အသားအရေနှင့် မိစ္ဆာကောင်က ခုံးကျော်တံတားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းသွားပြီး သူ၏ နှာခေါင်းဖြင့် အနံ့ခံကာ လမ်းမပေါ်သို့ အလွန်မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p>ရဲမှူးဖုန်း စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>“မကောင်းတော့ဘူး။ အဲဒါ နိုက်ကလပ် တစ်ခုပဲ။ မြန်မြန် တားကြ၊ အဲဒီကောင်ကို မြန်မြန်တားကြ”</p> <p>“ဒိုင်း …”</p> <p>ကုန်တင်ကား တစ်စီးက မိစ္ဆာကောင်ကို ဝင်တိုက်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ တည့်တည့် လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>အဘိုးယွမ် က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် “ငါ တိုက်မိပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရဲမှူးဖုန်း က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလာ၏။</p> <p>“အရမ်း ကောင်းတယ်။ ကျန်တဲ့ ကျားငါးကောင် စစ်သူကြီးတွေ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့”</p> <p>…</p> <p>ဝတ်ရုံနီ သရဲမလည်း အန်းလိမြို့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူမ၏ ကလေးက လူသားများကို စားသောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ အလွန် ပျော်ရွှင်သွားသည်။</p> <p>ဝတ်ရုံနီ သရဲမ က အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး …</p> <p>“စား … စား … ဒါမှ မင်း ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာမှာ”</p> <p>နယ်မြေ (၇) အနေဖြင့် အထိနာနေလေပြီ။ ကျားငါးကောင် စစ်သူကြီးတွေ ထဲက နောက်ထပ် နှစ်ယောက် ထပ်မံသေဆုံးသွားခဲ့သည်။ အားလုံး မျှော်လင့်ချက်မဲ့လုနီးပါး ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် သွေးရောင်အသားအရေနှင့် မိစ္ဆာကောင်က နိုက်ကလပ်ထဲကို ပြေးဝင်သွားပြီး အားပါးတရ စားသောက်နေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူတို့ နှလုံးသားများ အေးစက်သွားကြသည်။</p> <p>“ဂါး”</p> <p>သွေးရောင်အသားအရေနှင့် မိစ္ဆာကောင်က သားရဲတစ်ကောင်လို ရှည်လျားစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ အသံလှိုင်းဂယက်များ အဆက်မပြတ် ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ကြီးထွားလာပြီး ၇ နှစ်၊ ၈ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်လို ဖြစ်လာသော်လည်း သူ၏ အသားအရေက ကြည့်ရဆိုးပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ပုံစံ ပေါက်နေ၏။</p> <p>ဝတ်ရုံနီ သရဲမ ပေါ်လာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါ့ကလေးလေး”</p> <p>စုန်းလုံ နှင့် ရှောင်ယင်း တို့ အလွန် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p>‘ဒီ ဝတ်ရုံနီ သရဲမ က မိစ္ဆာကောင်ရဲ့ အမေလား’</p> <p>“မေ … မေမေ”</p> <p>သောင်းချီ မိစ္ဆာသန္ဓေသား က ၇ နှစ်၊ ၈ နှစ်အရွယ် ကလေးလေး တစ်ယောက်ရဲ့ နို့နံ့မစင်သေးတဲ့ အသံလေးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ့ကလေးလေး”</p> <p>ဝတ်ရုံနီ သရဲမ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။</p> <p>နှစ်ပေါင်း ၇၀၀ … သူမက သောင်းချီ မိစ္ဆာသန္ဓေသား ကို နှစ်ပေါင်း ၇၀၀ တောင် မွေးမြူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ရာစုနှစ် ၇ ခုလုံးလုံး သရဲသန္ဓေသား တစ်သောင်းကို စုဆောင်းပြီး ယနေ့အတွက် တစ်နေရာကနေ တစ်နေရာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ရ၏။</p> <p>အဘိုးယွမ် ၏ အသံများ တုန်ယင်နေပြီး လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>“ရဲမှူးဖုန်း”</p> <p>ရဲမှူးဖုန်း က အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ယင်ယန်အဆောင် ကာကွယ်ရေး အစီအရင် ကို ပြင်ဆင်ကြ” ဟ</p> <p>လက်ရှိအချိန်တွင် သူတို့ လုပ်နိုင်သည်မှာ ထိုအရာတစ်ခုပင် ကျန်တော့သည်။ သောင်းချီ မိစ္ဆာသန္ဓေသား က တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းလှ၏။ သူက လူတွေကို စားပြီး သူ့ရဲ့ ယင်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် ခွန်အားကို အဆက်မပြတ် တိုးမြှင့်နေသည်။</p> <p>“ကျွီ …”</p> <p>နယ်မြေ (၇) က ယင်ယန်အဆောင် ကာကွယ်ရေး အစီအရင် ကို အသက်သွင်းဖို့ ပြင်နေချိန်၌ အနက်ရောင် ကားတစ်စီး ပေါ်လာသည်။</p> <p>ထို့နောက် လူငယ်လေး တစ်ယောက် ကားပေါ်ကနေ ဆင်းလာသည်။ ထိုသူမှာ ချူဟောင် မှလွဲပြီး ဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်ဦးမည်နည်း။</p> <p>သူက တစ်လမ်းလုံး နောက်ကနေ လိုက်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတော့ ဝတ်ရုံနီ သရဲမ ကို အမီလိုက်နိုင်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူက အော်ဆဲလိုက်ပြီး …</p> <p>“ခွေးမ … နောက်ဆုံးတော့ မင်းကို ငါ မိပြီ”</p> <p>အင်မတန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် ဝတ်ရုံနီ သရဲမ ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားသည်။ ဇွဲကောင်းတဲ့ တာအိုကိုယ်တော်စုတ် ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီ။</p> <p>အဘိုးယွမ်၊ စုန်းလုံ၊ ရှောင်ယင်း နှင့် အခြားသူများက ချူဟောင် ပေါ်လာတာသည်နှင့် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ရှောင်ယင်း က စူးစူးဝါးဝါး အော်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“သူပဲ … သူ ရောက်လာပြီ”</p> <p>[ဒင် … ပိုင်ရှင်သည် မသိမသာ ရှိုးထုတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ရှိုးထုတ်ရမှတ် ၂၀ မှတ် ရရှိပါတယ်]</p> <p>ရဲမှူးဖုန်း အနည်းငယ် နားမလည်ဖြစ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>“သူက ဘယ်သူလဲ”</p> <p>အဘိုးယွမ် လည်း အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး</p> <p>“သူက အဲဒီ လူငယ် တာအိုဆရာကြီးလေ။ စောနက သူ့ဖုန်းကို ကျွန်တော် ခေါ်တာ ဘယ်လိုခေါ်ခေါ် ခေါ်လို့ မရခဲ့ဘူး”</p> <p>ရဲမှူးဖုန်း လည်း အရမ်း အံ့သြသွားပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေသော အခြား ကျားငါးကောင် စစ်သူကြီးတွေ ကလည်း အလွန် ငယ်ရွယ်တဲ့ အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“သူ လုပ်နိုင်ပါ့မလား”</p> <p>ကျားငါးကောင် စစ်သူကြီးတွေ ထဲက တစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။ ချူဟောင်၏ အစွမ်းအစကို တကယ် သံသယဝင်နေခြင်းပင်။</p> <p>ဒီလူက ဘာနည်းဗျူဟာမှ မရှိဘဲ၊ သောင်းချီ မိစ္ဆာသန္ဓေသားနှင့် ဝတ်ရုံနီ သရဲမ ကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအရာက ပညာမဲ့ရာ ကျပြီး မကြာသေးမီကမှ သေဆုံးသွားသည့် ချင်ဖုန်း ကဲ့သို့ဖြစ်နေ၏။</p> <p>မည်သူကမှ ပြန်မဖြေကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘယ်သူကမှ ချူဟောင်ရဲ့အကြောင်းကို မသိခြင်းကြောင့်ပင်။</p> <p>နိုက်ကလပ်ရဲ့ ကြေကွဲဖွယ် အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရတော့ ချူဟောင် ရင်ထဲ အေးစက်သွားသည်။ အချိန် ဘယ်လောက်တောင် ရှိသေးလို့လဲ … လူတွေ အများကြီး သေကုန်ပြီး အလောင်းများက ပြန့်ကျဲနေသည်။</p> <p>“ကျက်သရေမရှိတဲ့ တာအိုကိုယ်တော်”</p> <p>ဝတ်ရုံနီ သရဲမ က စူးစူးဝါးဝါး အော်လိုက်သည်။</p> <p>ချူဟောင်က အေးစက်စွာဖြင့်</p> <p>“ကျက်သရေမရှိတဲ့ ခွေးမ … ငါက တာအိုကိုယ်တော် မဟုတ်ဘူး။ မင်း ကျောင်းရော တက်ဖူးရဲ့လားလို့ ငါ တကယ် သံသယ ဝင်မိတယ်။ ဒီ ‘တာအိုဆရာကြီး’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ဘယ်လို ရေးရလဲဆိုတာ မင်း သိလား”</p> <p>[ဒင် … ပိုင်ရှင်သည် အောင်မြင်စွာ ရှိုးထုတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ရှိုးထုတ်ရမှတ် ၁၀ မှတ် ရရှိပါတယ်]</p> <p>သူက သောင်းချီ မိစ္ဆာသန္ဓေသား ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တျောင်ချန်း ဘယ်ရောက်သွားလဲလို့ စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p>‘ဖြစ်နိုင်တာက …’</p> <p>ချူဟောင်၏ ရင်ထဲ အေးစက်သွားသည်။ တျောင်ချန်း တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာများလား … ။</p> <p>ဒေါသစိတ်၊ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် နှင့် အဆုံးအစမရှိတဲ့ ဒေါသတွေက ချူဟောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ  ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ့သွေးကြောတွေ ထောင်ထလာပြီး အော်ဆဲလိုက်သည်။</p> <p>“ရုပ်ဆိုးမ … ငါ့ တျောင်ချန်း ဘယ်မှာလဲ”</p> <p>ဝတ်ရုံနီ သရဲမ လည်း ဒေါသထွက်သွားပြီး စူးစူးဝါးဝါး အော်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါ့ကလေးလေး၊ သူ့ကို သတ်လိုက်၊ မြန်မြန် သတ်လိုက်”</p> <p>သောင်းချီ မိစ္ဆာသန္ဓေသား က ရှေ့ကို ခုန်ဝင်လာသည်။ ၎င်းက အလွန် မြန်ဆန်ပြီး တစ်စက္ကန့်ကို မီတာ ၄၀ အထိ မြန်နှုန်းရှိကာ အိုလံပစ် အပြေးချန်ပီယံထက် သေချာပေါက် သာလွန်ပြီး ကျားသစ် တစ်ကောင်၏ အမြန်နှုန်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ချူဟောင်က လန့်သွားသော်လည်း သူ့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက အလွန် မြန်ဆန်နေပြီး သူ့လက်ထဲက ယင်ယန်ဓားဖြင့် မိစ္ဆာကောင်ကို ထိုးချလိုက်သည်။</p> <p>“ချွင် …”</p> <p>သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံထွက်ပေါ်လာပြီး မီးပွားတွေ လွင့်စင်သွားသည်။</p> <p>ချူဟောင်၏ လက်မောင်း ထုံကျင်သွားပြီး အဆက်မပြတ် နောက်ဆုတ်သွားကာ သောင်းချီ မိစ္ဆာသန္ဓေသား ကို အံ့သြစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“သူ … သူ ကာကွယ်လိုက်နိုင်တယ်”</p> <p>ရဲမှူးဖုန်း နှင့် အခြားသူများ အံ့သြမှင်တက်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>သူတို့ သောင်းချီ မိစ္ဆာသန္ဓေသား ကို ကိုင်တွယ်ခဲ့ချိန်တွင် တစ်ချက်လေးတောင် မထိခဲ့ပေ။ ၎င်း၏ အမြန်နှုန်းနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဆွဲဖြဲနိုင်စွမ်းကြောင့် ရင်ဆိုင်ရသူတိုင်း သေကုန်ကြသည်။</p> <p>[ဒင်… ပိုင်ရှင်သည် အံ့အားသင့်ဖွယ် ရှိုးထုတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ရှိုးထုတ်ရမှတ် ၂၀ မှတ် ရရှိပါတယ်]</p> <p>ထိုအရာက အရမ်း မြန်လွန်းသည်။ သောင်းချီ မိစ္ဆာသန္ဓေသား က ထပ်ပြီး ခုန်ဝင်လာကာ ကြမ်းတမ်းစွာ လက်သည်းဖြင့် ကုတ်ချလိုက်သည်။</p> <p>ရဲမှူးဖုန်း နှင့် အခြားသူများ မျက်လုံးတွေ မှိတ်ထားလိုက်ကြသည်။</p> <p>“ဘန်း”</p> <p>သောင်းချီ မိစ္ဆာသန္ဓေသား လွင့်ထွက်သွားသည်။ ချူဟောင်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေခေါင်းလောင်း ဒိုင်း အလွှာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ့ပတ်ပတ်လည်ကို ကာကွယ်ပေးထားသည်။</p> <p>အားလုံး နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး မှင်တက်သွားကြပြန်သည်။</p> <p>ချူဟောင်က မထီမဲ့မြင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“သောင်းချီ မိစ္ဆာသန္ဓေသား ရဲ့ စွမ်းရည်က ဒါအကုန်ပဲလား”</p> <p>“ဒီတာအိုဆရာကြီးရဲ့ ရွှေခေါင်းလောင်း ဒိုင်း ကိုတောင် မခွဲနိုင်ဘူး။ ဒီလို အမှိုက်ကောင်မျိုးကို ဒီတာအိုဆရာကြီးက လက်ညှိုး တစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ဖိချေပစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ စိတ်ပြောင်းသွားပြီ။ မင်းတို့ကို သေချင်ပေမဲ့ သေလို့ မရအောင်၊ အသက်ရှင်ချင်ပေမဲ့ ရှင်လို့ မရအောင် လုပ်ပေးမယ်”</p> <p>[ဒင်… ပိုင်ရှင်သည် အောင်မြင်စွာ ရှိုးထုတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ရှိုးထုတ်ရမှတ် ၁၀ မှတ် ရရှိပါတယ်]</p> <p>ရဲမှူးဖုန်း နှင့် အခြားသူများ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။</p> <p>ဤသည်က သေချာပေါက် ကြောက်စရာကောင်းသည့် ပညာရှင် တစ်ယောက်ပင်။</p> <p>ဝတ်ရုံနီ သရဲမ က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ရှေးဟောင်း သရဲမ တစ်ကောင် ဖြစ်ခြင်းကြောင့် သူမ အရာတော်တော်များများကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>သို့သော် ချူဟောင်က တကယ့်ကို ထူးဆန်းသူ တစ်ယောက်ပင်။</p> <p>အဝေးကနေ စောင့်ကြည့်နေ သူတွေက ဝတ်ရုံနီ သရဲမ အရမ်း ကြောက်နေတာကို မြင်တော့</p> <p>“အထင်ကြီးစရာပဲ၊ လူက သရဲကို ပြန်ခြောက်နေတာပဲ” ဟု တွေးလိုက်ကြသည်။</p> <p>“ငါ့ကလေးလေး၊ သူ့ကို မြန်မြန် သတ်လိုက်၊ မြန်မြန်”</p> <p>သောင်းချီ မိစ္ဆာသန္ဓေသား ဒေါသထွက်သွားသည်။ ၎င်းက မြေမြင်ကို ဆောင့်ကန်ပြီး လျှပ်စီးလို ခုန်ထွက်လာသည်။</p> <p>ချူဟောင်က မိုးကြိုးငါးထပ် အဆောင် ကို ထုတ်ယူပြီး အားကုန် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ အနက်ရောင် မိုးကြိုးတစ်ခုက “ဂျိမ်း” ကနဲ မြည်ပြီး ပေါက်ကွဲသွားသည်။</p> <p>အလိုအလျောက် အန္တရာယ် အာရုံခံနိုင်စွမ်းကြောင့် သောင်းချီ မိစ္ဆာသန္ဓေသား က ရှောင်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save