Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">သောင်းချီ မိစ္ဆာသန္ဓေသားကို သတ်ဖြတ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>သောင်းချီ မိစ္ဆာသန္ဓေသား က လွင့်ထွက်သွားပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး အနက်ရောင် မိုးကြိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း ဘာမှ မဖြစ်ပေ။ လွတ်လွတ်လပ်လပ် မလှုပ်ရှားနိုင်ရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝတ်ရုံနီ သရဲမ ကလည်း ထိုအဆောင်ဖြင့် အတိုက်ခံရပြီး အသက်ရှင်နေခြင်းကြောင့် မိစ္ဆာသန္ဓေသား မသေသွားသည်ကို ချူဟောင် မအံ့သြချေ။</p> <p>ချူဟောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“စနစ်… ငါ တစ်ကွက်တည်းနဲ့ အပြတ်ရှင်းချင်တယ်”</p> <p>[စနစ် - ပိုင်ရှင်၊ ရှိုးထုတ်ရမှတ် ၅၀ တန် ကိုးထပ်မိုးကြိုး အဆောင်မန္တာန် ကို ဝယ်ယူရန် အကြံပြုပါသည်]</p> <p>“တစ်ခု ပေးစမ်း”</p> <p>[ဒင် … ပိုင်ရှင်သည် ကိုးထပ်မိုးကြိုး အဆောင်မန္တာန် ကို ဝယ်ယူလိုက်ပါသည်။ ရှိုးထုတ်ရမှတ် ၅၀ မှတ် ပေးချေလိုက်ပါသည်၊ လက်ကျန် ၂၁၀ မှတ် ရှိပါသည်]</p> <p>ခရမ်းရောင် အဆောင်စာရွက် တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ချူဟောင်က မန္တာန်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“ကိုးထပ်မိုးကြိုး၊ ခမ်းနားကြီးကျယ်လှတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အစွမ်း၊ အဆောင်မန္တာန်က လမ်းညွှန်ပြသပြီး… သွားစမ်း”</p> <p>ကိုးထပ်မိုးကြိုး အဆောင်မန္တာန် က ရွှေရောင် အလင်းတန်း အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လေဟာနယ်၌ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ၃၃ မီတာ ပတ်လည်ရှိ လေဟာနယ်ထဲတွင် လျှပ်စီးများလက်ပြီး မိုးခြိမ်းသံတွေ ဆူညံသွားတော့သည်။ ထို့နောက် မိုးကြိုးနဂါးကြီး တစ်ကောင် ပေါ်လာကာ နဂါးဟိန်းသံကြီးတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထို နားကွဲမတတ် အသံကြီးကို အားလုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်မိလိုက်ကြသည်။</p> <p>“ဂရား …”</p> <p>မိုးကြိုးနဂါးကြီးက လျှပ်စီးတန်းကြီး အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သောင်းချီ မိစ္ဆာသန္ဓေသား အပေါ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိချလိုက်သည်။</p> <p>“ဘန်း …”</p> <p>ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် သုံးမီတာ အနက်ရှိသည့် တွင်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။ သောင်းချီ မိစ္ဆာသန္ဓေသား ကတော့ အစအနပင် ရှာမရတော့ချေ။ ၎င်းက ပြာအဖြစ် လုံးဝ အမှုန့်ကြိတ်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။</p> <p>[ဒင်… သောင်းချီ မိစ္ဆာသန္ဓေသား ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် အတွေ့အကြုံရမှတ် ၅၀၀,၀၀၀ ရရှိပါတယ်]</p> <p>[ဒင်… သောင်းချီ မိစ္ဆာသန္ဓေသား ထံမှ သောင်းချီ မိစ္ဆာအရိုး ကျလာပြီး နေရာလွတ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ပါပြီ]</p> <p>[ဒင်… သောင်းချီ မိစ္ဆာသန္ဓေသား ထံမှ သောင်းချီ မိစ္ဆာနှလုံးသား ကျလာပြီး နေရာလွတ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ပါပြီ]</p> <p>[ဒင်… ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ ပိုင်ရှင် အဆင့်တက်သွားပါပြီ၊ လက်ရှိ အဆင့် : အဆင့်နိမ့် သရဲဖမ်းသမား အဆင့် ၂]</p> <p>[ဒင်… ပေါင်းစပ်ခြင်း စနစ် အသက်ဝင်လာပါပြီ]</p> <p>[ဒင်… ပိုင်ရှင်သည် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်ဖွယ် ရှိုးထုတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ရှိုးထုတ်ရမှတ် ၅၀ မှတ် ရရှိပါတယ်]</p> <p>[ပိုင်ရှင် - ချူဟောင်]</p> <p>[အဆင့် - အဆင့်နိမ့် သရဲဖမ်းသမား အဆင့် ၂ (အဆင့် ၉ ပြည့်ပါက အလုပ်ပြောင်းနိုင်သည်)]</p> <p>[အတွေ့အကြုံရမှတ် - ၅၀၀,၀၀၀ / ၆၀၀,၀၀၀]</p> <p>[ရှိုးထုတ်ရမှတ် - ၂၁၀]</p> <p>[စွမ်းအင်အမှတ် (မန်နာ) - ၅၀၀]</p> <p>စနစ်၏ အသိပေးချက်များ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ချူဟောင် မပျော်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့ရဲ့ တျောင်ချန်း ပျောက်သွားခြင်းကြောင့်ပင်။</p> <p>ဝတ်ရုံနီ သရဲမ ကြောက်ချေးပန်းသွားပြီး စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ကာ လှည့်ပြေးတော့သည်။</p> <p>“ဆာဒါကို၊ သွား … သူမကို ကောင်းကောင်း ပညာပေးလိုက်စမ်း”</p> <p>သရဲတပည့် သုံးကောင်က ဝတ်ရုံနီ သရဲမ ကို အရိုးထဲစွဲအောင် မုန်းတီးနေကြသည်။ သူတို့က ဝတ်ရုံနီ သရဲမ ကို လက်စားချေချင်နေကြ၏။</p> <p>ဝတ်ရုံနီ သရဲမ သာ ဒဏ်ရာမရထားပါက သူတို့၏ လက်စားချေမှုကို ခုခံနိုင်လောက်သော်လည်း ထိုအရာမှာ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ ဆာဒါကို က သူမရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး ကာယာကို ၏ ထက်မြက်သည့် လက်သည်းများက သူမရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ကုတ်ဖြဲလိုက်ရာ နို့နှစ်ရောင် အသားစိုင် အချို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ချူမေ့ရန် ကလည်း သူမရဲ့ ခြေထောက် တစ်ဖက်ကို ကိုက်ဖြတ်လိုက်ရာ မြင်ကွင်းက ဆိုးရွားသွားပြီး သွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့၏။</p> <p>ဝတ်ရုံနီ သရဲမ က ခွေးသေ တစ်ကောင်လို မြေကြီးပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် လဲနေတော့သည်။</p> <p>ချူဟောင်က ပြေးသွားပြီး သူမရဲ့ မျက်နှာကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်ရာ သူမက ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာထားနှင့် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>ချူဟောင်က သူမကို ဆွဲထူပြီး ပါးတွေ၊ နားတွေ ဆက်တိုက် ရိုက်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p>ချူဟောင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>“မင်းက ဘာလို့ မသတ်တော့တာလဲ။ မင်းက လူသားတွေ အကုန်လုံးကို သတ်ချင်တာလေ … သတ်လေ … သတ်ဦးလေ …”</p> <p>“ဖြောင်း … ဖြောင်း … ဖြောင်း”</p> <p>နောက်ထပ် ပါးရိုက်သံတွေ ထပ်ထွက်လာ၏။</p> <p>ချူဟောင်က “ဒီတာအိုဆရာကြီးက မင်းတို့လို အမှိုက်ကောင်တွေကို မရေမတွက်နိုင်အောင် သတ်ဖူးတယ်။ မင်းက အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်ဆို။ လာလေ … လာစမ်းပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“…”</p> <p>ရဲမှူးဖုန်း၊ အဘိုးယွမ်၊ စုန်းလုံ၊ ရှောင်ယင်း နှင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သည့် အခြား ကျားငါးကောင် စစ်သူကြီးတွေ က ချွေးစေးများ ပျံလာကာ အဝေးကနေ အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>[ဒင်… ပိုင်ရှင်သည် အောင်မြင်စွာ ရှိုးထုတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ရှိုးထုတ်ရမှတ် ၂၀ မှတ် ရရှိပါတယ်]</p> <p>ဝတ်ရုံနီ သရဲမ ကို သေလုမတတ် ရိုက်နှက်ပြီးသည့် နောက်မှာတောင် ချူဟောင်က စိတ်မပြေနိုင်သေးပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော သူ့ရဲ့ တျောင်ချန်း ပျောက်သွားခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကျက်သရေရှိသည့် ပုံရိပ်လေး တစ်ခု ပျံသန်းလာပြီး သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဆရာကြီး”</p> <p>ချူဟောင် မှင်တက်သွားပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“တျောင်ချန်း … မင်း ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ။ ဆရာကြီးက စိတ်ပူလွန်းလို့ သေတော့မလို့”</p> <p>တျောင်ချန်း က သနားစရာကောင်းသည် ပုံစံလေးဖြင့် မျက်ရည်တွေ ဝဲနေပြီး</p> <p>“ဆရာကြီး… ကျွန်မ… ကျွန်မ လမ်းပျောက်သွားလို့ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ချူဟောင်: “…”</p> <p>ဝတ်ရုံနီ သရဲမ ကို ကားထဲ ဆွဲသွင်းသွားပြီးနောက် ချူဟောင်က ဦးလေးကြီးကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဦးလေး … မောင်းတော့ … ဒီနေရာကနေ သွားကြစို့”</p> <p>ဦးလေးကြီးက လုံးဝ ကြောင်အနေ၏။ ချူဟောင် ကားပေါ်က ဆင်းသွားပြီးနောက် ခဏလေးအတွင်း သောင်းချီ မိစ္ဆာသန္ဓေသား ကို အရမ်း အထာကျသည့် နည်းလမ်းနှင့် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ နတ်ဘုရား တစ်ပါးကဲ့သို့ အစွမ်းထက်လွန်းခြင်း မဟုတ်ပေလား … ။</p> <p>“ပြီး … ပြီးသွားပြီလား”</p> <p>ထိုအမျိုးသားက ကြောင်အမ်းအမ်းနဲ့ မေးလိုက်သည်။</p> <p>ချူဟောင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး</p> <p>“ပြီးသွားပြီ။ ဒီသရဲပေါက်စလေးတွေက ငါ့ပြိုင်ဘက်တောင် မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p>ဝတ်ရုံနီ သရဲမ စိတ်ပျက်သွားသည်။ သူမက သရဲပေါက်စလေးတဲ့လား … ။</p> <p>‘ဒီအဘွားကြီးက အနှစ် ၇၀၀ သက်တမ်းရှိတဲ့ သရဲဆိုးကြီးဟ၊ သရဲဆိုးကြီး။ နင့်မေ … ကို သရဲပေါက်စလား’</p> <p>[ဒင်… ပိုင်ရှင်သည် အောင်မြင်စွာ ရှိုးထုတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ရှိုးထုတ်ရမှတ် ၂၀ မှတ် ရရှိပါတယ်]</p> <p>ဦးလေးကြီးက လက်မထောင်ပြကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“အံ့သြစရာပဲ။ မင်းက နတ်ဘုရား ဝင်စားတာလား”</p> <p>ချူဟောင်က ပြုံးပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဦးလေးကတော့ မြှောက်နေပါပြီ၊ ဒါက အသေးအမွှား ကိစ္စလေးပါ”</p> <p>“မိုက်တယ်”</p> <p>ဦးလေးကြီးက လီဗာကို နင်းပြီး မောင်းထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>များမကြာမီ သူတို့ထွက်သွားသည့်နေရာတွင် ရဲမှူးဖုန်း နှင့် အခြားသူများ ပေါ်လာကြသည်။ သူတို့က အနားမကပ်ရဲသည့်အတွက် အဝေးက စောင့်ကြည့်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။ လူငယ် တာအိုဆရာကြီးဆီ ချဉ်းကပ်ဖို့ စီစဉ်ထားသော်လည်း သူတို့ ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စိတ်ပျက်သွားကြသည်။</p> <p>အဘိုးယွမ် က မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဆရာကြီးက ဘာလို့ ထွက်သွားတာလဲ”</p> <p>ရဲမှူးဖုန်း က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီတာအိုဆရာကြီးက သူ့မျက်နှာကို မပြချင်လို့ နေမှာပေါ့၊ သူ့လို သိုသိုသိပ်စိပ် နေတတ်တဲ့ဆရာကြီးမျိုးကို သွားမနှောင့်ယှက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ”</p> <p>စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း ယုတ္တိရှိပေသည်။ တစ်ဖက်လူက အဘိုးယွမ်၏ ဖုန်းကို မကိုင်သည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် နယ်မြေ (၇) နှင့် အဆက်အသွယ် မလုပ်ချင်သည်မှာ သိသာနေလေသည်။ တရုတ်ပြည်က သရဲဖမ်းဆရာ တချို့က အဲဒီလိုပဲဖြစ်သည်။ အထီးကျန်ဆန်ပြီး ထူးဆန်းတဲ့ အကျင့်စရိုက်တွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည် မဟုတ်လား။</p> <p>ရှောင်ယင်း က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ရဲမှူးဖုန်း၊ လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးကို ကျွန်မ ဗီဒီယို ရိုက်ထားတယ်”</p> <p>ရဲမှူးဖုန်း က ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း မကြာခင်မှာ ဝမ်းနည်းသွားသည်။ ဒီတစ်ခါ နယ်မြေ (၇) က အများကြီး ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ကျားငါးကောင် စစ်သူကြီးတွေ ထဲက ၃ ဦးတောင် သေသွားခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>ရဲမှူးဖုန်း က ပျက်စီးနေတဲ့ နိုက်ကလပ်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ရဲစခန်းကို ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့”</p> <p>ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်လို့ ချူဟောင်ကို သူ့အိမ်မှာပဲ အိပ်ဖို့ ဦးလေးကြီးက ပြောခဲ့သော်လည်း သူက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူက ကျောက်ဓားမြှောင် ကို ကိုင်ပြီး သူ့ရဲ့ အခန်းငယ်လေးဆီ ပြန်လာခဲ့တော့၏။</p> <p>သူက ကျောက်ဓားမြှောင် ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အိုကေ၊ အခုကစပြီး မင်း ဒီမှာ နေလို့ ရပြီ”</p> <p>ရန်ဟန်ရွှဲ့ (ဝတ်ရုံနီ သရဲမ) သွေးအန်တော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူမကို ကုတင်အောက်ခြေမှာ ပစ်ထားတာက ဘယ်လို ဆက်ဆံရေးမျိုးလဲ … ။</p> <p>သူမက ချူဟောင်ကို စိတ်ထဲကနေ ဆဲဆိုနေသော်လည်း ထုတ်မပြောရဲပေ။ သောင်းချီ မိစ္ဆာသန္ဓေသားနှင့် တိုက်ခိုက်ချိန်တွင် ချူဟောင်၏ နတ်ဘုရားလို အစွမ်းအစ၊ နတ်ဘုရား တစ်ပါး၏ နည်းလမ်းများဖြင့်ဆိုပါက သူမကို ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်လို နင်းချေဖို့ဆိုတာ အင်မတန်လွယ်ကူလှသည်။</p> <p>ချူဟောင်က ကုတင်ပေါ် လှဲပြီး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ တစ်နေ့လုံး အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ခြင်းကြောင့် သူ တော်တော်လေး ပင်ပန်းနေလေပြီ။</p> <p>နောက်တစ်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်မှ သူ နိုးလာသည်။</p> <p>မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် အပြစ်ကင်းစင်သည့် မျက်နှာလေးတစ်ခုက သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။</p> <p>ကြည်လင်တောက်ပတဲ့ မျက်လုံးတွေ၊ ကွေးညွှတ်နေတဲ့ မိုးမခ မျက်ခုံးတွေ၊ ရှည်လျားတဲ့ မျက်တောင်တွေ၊ ဖြူဝင်းနုဖတ်ပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းကာ ပန်းရောင်သမ်းနေတဲ့ အသားအရေ၊ ပြီးတော့ နှင်းဆီပွင့်ဖတ်တွေလို နူးညံ့ပြီး နှင်းရည်တွေ စိုနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းပါးလေးတွေပေါ့။</p> <p>ချူဟောင်က ခုန်အုပ်ပြီး တျောင်ချန်း ကို နမ်းလိုက်သည်။ အေးစက်နေသော်လည်း ခံစားချက်ကတော့ ကောင်းလှသည်။</p> <p>‘ကျွတ် ကျွတ်… သူမသာ လူသားအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ရင် ဘယ်လောက် ကောင်းလိုက်မလဲ’</p> <p>တျောင်ချန်း အလန့်တကြား အော်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ ကျောက်စိမ်းလို ဖြူဝင်းတဲ့ မျက်နှာလေးက နားရွက်ဖျားတွေ အထိ ချက်ချင်း နီရဲသွားတော့သည်။</p> <p>ချူဟောင်က လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>“တျောင်ချန်း… မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ”</p> <p>တျောင်ချန်း ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးတွေက ဝမ်းနည်းမှုတွေ ပြည့်နှက်နေပြီး ပြန်ပြောလာသည်။</p> <p>“ဆရာကြီး၊ ဆရာကြီးက … ဆရာကြီးက အရမ်း ဆိုးတာပဲ”</p> <p>ချူဟောင် ရယ်မောလိုက်ပြီး</p> <p>“လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းက ဆရာကြီးကို နမ်းချင်နေလို့ ဆရာကြီးက မင်းကို ကူညီပေးလိုက်တာပါ။ ကျွတ် ကျွတ် … ငါ့ တျောင်ချန်း ရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးက အရမ်း နူးညံ့တာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>တျောင်ချန်း က သူမရဲ့ မျက်နှာကို ရှက်ရှက်နဲ့ အုပ်ထားလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက မိန်းကလေးဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ အသက်က ၁၈ နှစ်မှာ ရပ်တန့်နေကာ ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသေးဘူးပေ။</p> <p>တျောင်ချန်း က ခြေဆောင့်ကာ ရှက်ရှက်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဆရာကြီး၊ ဆရာကြီးရဲ့ ဖုန်းက အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မြည်နေတယ်”</p> <p>ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် သူမ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p>ချူဟောင်က ခုနက ခံစားချက်ကို ပြန်တွေးနေရင်း ရင်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ တျောင်ချန်း အတွက် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ် ဝယ်ဖို့ ရှိုးထုတ်ရမှတ် တွေကို မြန်မြန် စုဆောင်းရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ချိန်တွင် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် တွေ့လိုက်ရပြီး အများစုက အဘိုးယွမ် ဆီကဖြစ်သည်။</p> <p>သူက အဲဒါတွေကို တိုက်ရိုက် လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။</p> <p>မုယွီရွှန် ကလည်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ခေါ်ထားပြီး၊ အဘိုးမော့ ဆီက ဖုန်းတွေရော၊ ဥက္ကဋ္ဌယွဲ့ ဖြစ်တဲ့ ယွဲ့ရှန်းရှန်း ဆီက ဖုန်းတစ်ကောလည်း ပါသေးသည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save