Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရုပ်နာမ်ပျောက်ထီး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ချူဟောင်က အဘိုးမော့ ဆီသို့ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>ဖုန်းတစ်ဖက်မှ အဘိုးမော့ က ဒေါသတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်စုတ်လေး… တစ်နေ့လုံး မင်း ဖုန်းမကိုင်ဘူး၊ ဘာလို့လဲ”</p> <p>ချူဟောင်က ခပ်ဟဟ ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>“တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်ဖုန်းကို ယူဆော့နေလို့ပါ။ အဘိုးမော့ … ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ”</p> <p>ဖုန်းတစ်ဖက်မှ အဘိုးမော့ က အထင်သေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းရဲ့ ယွမ် ကိုးဆယ့်ကိုးတန် ဘိုးတော်ဖုန်းကြီးကို ဘယ်သူကများ ဂရုတစိုက် ယူဆော့မှာလဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်က ငါ မင်းကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တဲ့ အလုပ်လေ … သောက်ကျိုးနည်းကွာ … ပြဿနာ တော်တော်တက်သွားတယ်”</p> <p>“ဆိုက်ကို လူသတ်ကောင် တစ်ယောက်တဲ့။ ကျွတ် ကျွတ်… အန်းလိမြို့ တစ်မြို့လုံးတောင် တော်တော်လှုပ်ခတ်သွားတာပဲ။ အခု ငါ ဖုန်းဆက်တာက မင်းများ သေလုမတတ် လန့်သွားပြီလားလို့ မေးမလို့”</p> <p>ချူဟောင်၏ နှဖူးကြောများ ကျုံ့သွားပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အဘိုးပဲ သေလိုက် … ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် သေချာပေါက် သိတာပေါ့”</p> <p>အဘိုးမော့ က ပြုံးပြီး</p> <p>“အိုကေလေ၊ မင်း ဘာမှမဖြစ်ဘူးဆိုရင် ငါ ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်။ မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးမှာ အလုပ်လေးတွေ လုပ်စရာ ရှိသေးလို့” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ချူဟောင်၏ ရင်ထဲ နွေးထွေးသွားသည်။ အဘိုးမော့ က သူ့ကို စိတ်ပူလို့ ဖုန်းဆက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>သူက မုယွီရွှန် ၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို နှိပ်လိုက်ရာ တစ်ဖက်က ချက်ချင်း ဖြေဆိုလာသည်။ သူမက ဖုန်းကို ထိုင်စောင့်နေတာလားလို့တောင် သူ တကယ် သံသယ ဝင်မိသည်။</p> <p>မုယွီရွှန် ၏ အသံမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ချူဟောင် … နင် အခုမှ ဘာလို့ ဖုန်းပြန်ဆက်တာလဲ”</p> <p>ချူဟောင်က ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီရက်ပိုင်း စီးပွားရေး ကိစ္စတွေနဲ့ အရမ်း အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ၊ ဖုန်းကိုလည်း အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့လို့လေ”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မုယွီရွှန် က မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ချူဟောင် … နောက်တစ်ခါ နင် သရဲသွားဖမ်းရင် ငါ့ကို ခေါ်သွားပေးလို့ ရမလား။ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေရဘူးလို့ ငါ ကတိပေးတယ်”</p> <p>ချူဟောင်: “ရတယ်လေ၊ ကြည့်ရှုခက ယွမ် တစ်သောင်း”</p> <p>မုယွီရွှန် ဒေါသထွက်သွားပြီး “နင် ဓားပြတိုက်စားပါလား … အောင်မြင်နိုင်တယ်” ဟု ပြန်အော်လိုက်သည်။</p> <p>ချူဟောင်: “ပြောစမ်းပါ၊ နင် တကယ် ဘာလိုချင်တာလဲ … ငါ အရမ်း အလုပ်ရှုပ်နေတယ်”</p> <p>မုယွီရွှန်: “နင်က ဘာတွေ အလုပ်ရှုပ်နေတာလဲ”</p> <p>“ပိုက်ဆံရှာနေတာလေ … မိန်းမယူဖို့ဟ … အရာအားလုံးကို မိသားစုက စီစဉ်ပေးတဲ့ နင်တို့လို သခင်မလေးတွေနဲ့ ငါ့ဘဝနဲ့ မတူဘူး”</p> <p>မုယွီရွှန် အနေခက်သွားသည်။ နောက်တော့မှ ချူဟောင်မှာ မိသားစု မရှိဘူးဆိုတာကို သူမ သတိရသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အတော်ပဲ၊ ငါ့အဖေက ပွဲတစ်ခုကို သွားဖို့ရှိတယ်။ အဲဒီမှာ ရှိတဲ့သူတွေ အကုန်လုံးက အန်းလိမြို့ က ချမ်းသာတဲ့ သူဌေးကြီးတွေချည်းပဲ။ ငါ နင့်ကို မိတ်ဆက်ပေးမယ်လေ …”</p> <p>“အဲဒါဆိုရင် နောင်တစ်ချိန် နင် တစ်ခုခု အကူအညီ လိုရင် ယွမ် တစ်ရာတန် အနီရောင် ပိုက်ဆံရွက်တွေ သေချာပေါက် မရှားတော့ဘူးပေါ့”</p> <p>“ပိုက်ဆံ” ဆိုသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ချူဟောင် ချက်ချင်း တက်ကြွသွားသည်။</p> <p>“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နင် လာခဲ့လိုက်။ ပြီးမှ ငါတို့ စကားပြောကြမယ်။ ဒီည ၇ နာရီခွဲ၊ ဂူယွဲ့စံအိမ် ကလပ် ကို လာခဲ့။ ငါ နင့်ကို စောင့်နေမယ်”</p> <p>“အိုခီပါ … လုံးဝကို လာခဲ့မယ်”</p> <p>ဖုန်းချပြီးနောက် ချူဟောင်က ယွဲ့ရှန်းရှန်း ဆီကို ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။</p> <p>ဥက္ကဋ္ဌယွဲ့ က လုရှန်က သူ့ကို ရှာနေကြောင်း ပြောပြပြီး လုရှန်က ချူဟောင် နေထိုင်သည့်နေရာကို ဆက်တိုက်မေးနေခဲ့သော်လည်း သူမက ပြန်မဖြေလိုက်ပေ။</p> <p> “နင် လုရှန်ကို သတိထားဖို့ လိုတယ်။ သူက ဆရာကြီး တစ်ယောက်ကို ငှားခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်။ ငှားပြီးတာနဲ့ နင့်ကို ပြဿနာ လာရှာချင်နေတာ”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချူဟောင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“သူက ဘာလို့ ငါ့ကို ပြဿနာ လာရှာချင်ရတာလဲ”</p> <p>ယွဲ့ရှန်းရှန်းက တောင်းပန်တဲ့ လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အကုန်လုံးက ငါ့အမှားတွေပါ။ ငါ့ရှေ့မှာ နင်က သူ့ကို အရှက်ခွဲလိုက်လို့လေ။ အဲဒီလူက သဘောထား သေးသိမ်တယ် … အဲဒါကြောင့် နင့်ကို ဒုက္ခပေးချင်နေတာပဲ”</p> <p>လုရှန်က တကယ်ကို သဘောထား သေးသိမ်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က လုရှန်သည် သူ၏ ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ ယွမ်ငါးသိန်းထုတ်ပေးရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူသည် ကျိုးနွံသည့် လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူနေကာ အခုချိန်တွင်တော့ ချူဟောင်ကို ပြဿနာရှာချင်နေပြီလား … ။</p> <p>‘ခက်တာက … ဒီတာအိုဆရာကြီးက သူ့ကို ဘာဖြစ်လို့ကြောက်နေရမှာလဲ’</p> <p>ယွဲ့ရှန်းရှန်းနှင့် ဖုန်းပြောပြီးနောက် ချူဟောင်က စနစ် မျက်နှာပြင်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>[ပိုင်ရှင် - ချူဟောင်]</p> <p>[အဆင့် - အဆင့်နိမ့် သရဲဖမ်းသမား အဆင့် ၂ (အဆင့် ၉ ပြည့်ပါက အလုပ်ပြောင်းနိုင်သည်)]</p> <p>[အတွေ့အကြုံရမှတ် - ၅၀၀,၀၀၀ / ၆၀၀,၀၀၀]</p> <p>[ရှိုးထုတ်ရမှတ် - ၂၅၀]</p> <p>[စွမ်းအင်အမှတ် (မန်နာ) - ၅၀၀]</p> <p>အဆင့်မြှင့်တင်ရန် အမှတ် ၁၀၀,၀၀၀ သာ လိုတော့သည်။ အဆင့် ၉ ရောက်ပါက ပေါ်လာမည့် "အလုပ်ပြောင်းနိုင်သည်" ဆိုသော ရွေးချယ်စရာကို သူ စိတ်ဝင်စားနေလေသည်။</p> <p>ချူဟောင်: “စနစ်… 'အလုပ်ပြောင်းနိုင်သည်' ဆိုတာ ဘာလဲ”</p> <p>[စနစ် - ပိုင်ရှင်အတွက် သီးသန့် ဖန်တီးထားသော အလုပ်အကိုင် ဖြစ်ပြီး၊ သရဲဖမ်းစွမ်းရည်များကို မြှင့်တင်ရန် ဖြစ်ပါသည်။ သေချာပေါက် ပိုင်ရှင်အနေဖြင့် မည်သည့်အလုပ်အကိုင်မှ မပါဝင်သော လမ်းကြောင်းကို ဆက်လက် ရွေးချယ်နိုင်ပြီး၊ မိမိကိုယ်ပိုင် လမ်းကြောင်းကို ဖန်တီးနိုင်ပါသည်]</p> <p>‘ကျွတ် ကျွတ်… ငါ့ စနစ်က သောက်ရမ်း မိုက်တာပဲ၊ လူတွေကို လှည့်စားမှာ မဟုတ်ဘူး’</p> <p>ထို့နောက် သူက ပေါင်းစပ်ခြင်း စနစ် ကို ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>ဒါက အသစ် အဆင့်မြှင့်တင်ထားသည့် လုပ်ဆောင်ချက် တစ်ခုဖြစ်၏။ အသုံးမကျသည့် ပစ္စည်းများ ကျလာပါက ထိုထဲသို့ ပစ်ထည့်ပြီး ပေါင်းစပ်၍ရသည်။</p> <p>ချူဟောင်က ပြီးခဲ့သည့်ရက်တုန်းက ရရှိထားသည့် ပစ္စည်းများကို ထိုနေရာထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်၏။</p> <p>[ဒင် … အောက်ပါတို့ကို ပေါင်းစပ်နေပါသည်: ဧကရာဇ်မ အဝတ်ဖြူ၊ သောင်းချီ မိစ္ဆာနှလုံးသား၊ သောင်းချီ မိစ္ဆာအရိုး၊ သရဲလက်ကောက်၊ သရဲပုလဲ။ ရှိုးထုတ်ရမှတ် ၂၀ လိုအပ်ပါသည်]</p> <p>ချူဟောင်: “ပေးမယ်”</p> <p>တစ်ခဏအကြာတွင် ပစ္စည်းတစ်ခုက နေရာလွတ်ထဲ၌ ပေါ်လာသည်။</p> <p>[ဒင် … ပိုင်ရှင်၏ ပေါင်းစပ်မှု အောင်မြင်ပါသည်၊ ရုပ်နာမ်ပျောက်ထီး ကို ရရှိပါသည်]</p> <p>[ရုပ်နာမ်ပျောက်ထီး - ရုပ်နာမ်ပျောက်ထီးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ၊ သရဲများ၊ မိစ္ဆာများနှင့် လူများသည် ထီးအောက်တွင် ရှိနေသောအရာကို မမြင်နိုင်ပါ။ (ပစ္စည်းများ ပေါင်းထည့်ခြင်းဖြင့် အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်သည်)]</p> <p>“သောက်ကျိုးနည်း … ကိုယ်ပျောက် မှော်လက်နက်ပဲ”</p> <p>ချူဟောင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူက ရုပ်နာမ်ပျောက်ထီး ကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အဲဒါက အနီရောင် ထီးတစ်လက် ဖြစ်နေသည်။ ဖွင့်လိုက်သောအခါ ထီးရော သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပါ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>ကိုယ်ပျောက်သွားပြီ … သူက မှန်ရှေ့ကို လျှောက်သွားပြီး သေချာကြည့်လိုက်ရာ တကယ်ပဲ သူ့ကိုယ်သူ မမြင်ရတော့ပေ။</p> <p>ထိုအချိန်မှာတွင် တျောင်ချန်း လွင့်မျော ဝင်လာသည်။ မကြာသေးမီက သူမ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် စိတ်ဒဏ်ရာကနေ အများကြီး ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာပုံရသည်။</p> <p>“ဆရာကြီး” တျောင်ချန်း က ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>“…”</p> <p>မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျိုးမှ မရှိသဖြင့် တျောင်ချန်း က သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးကို စူလိုက်ပြီး သူမရဲ့ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် အနီးအနားကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။ ဖုန်းကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ကောက်ကိုင်ပြီး စဆော့တော့သည်။</p> <p>ချူဟောင် ဆွံ့အသွားကာ ဘာပြောရမလဲ မသိတော့ပေ။ တျောင်ချန်း က ဖုန်းစွဲလမ်းသူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေလေပြီ။</p> <p>ချူဟောင် တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။ တျောင်ချန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားက အရမ်းကို လှပလွန်းလှသည်။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ မို့မောက်နေသည့် တောင်ပူစာလေးနှစ်ခုက ချူဟောင်ကို ရင်ခုန်စေခြင်းဖြစ်သည်။ သူက တျောင်ချန်း ၏ ရှေ့ကို လျှောက်သွားပြီး သူ့ရဲ့ လူယုတ်မာ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လူယုတ်မာ ဆန်လိုက်တော့သည်။</p> <p>(မှတ်ချက် - ဒဂဲ့ကောင်ပဲ ရောင်းရင်းတို့ရေ)</p> <p>ချူဟောင်၏ နှလုံးသားက တဒိန်းဒိန်းခုန်သွားပြီး လူယုတ်မာများနည်းတူ သွားရည်များ တသွင်သွင်စီးကျလာတော့သည်။</p> <p>“အား …”</p> <p>တျောင်ချန်း လန့်သွားပြီး သူမမျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။</p> <p>“ဘယ်သူ … ဘယ်သူလဲ”</p> <p>တျောင်ချန်းမှာ ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>‘မင်းက တစ္ဆေစစ်သူကြီး လေ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သတ္တိကြောင်နေရတာလဲ’</p> <p>တျောင်ချန်း ထပ်ပြီး စူးစူးဝါးဝါး အော်လိုက်သည်။ သူမ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံတိုက်ခိုက်ခံရခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူမရဲ့ လက်ထဲတွင် မူလပုလဲ ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထား စောင့်ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p>‘လခွမ်း … နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိ မိုးခေါင်မိစ္ဆာ ကိုတောင် သတ်နိုင်တဲ့ မူလပုလဲကို ထုတ်လိုက်တယ်ဟ။ ငါတော့ ဘဝမြန်မြန်ကူးတော့မှာပဲ’</p> <p>ထို့ကြောင့် ချူဟောင်က ရုပ်နာမ်ပျောက်ထီး ကို အမြန် သိမ်းလိုက်ပြီး အော်လိုက်သည်။</p> <p>“တျောင်ချန်း … ငါပါ .. ငါ ငါ။ မလုပ်နဲ့၊ မလုပ်နဲ့”</p> <p>တျောင်ချန်း က “အို” ကနဲ အသံထွက်သွားပြီး သူမရဲ့ မျက်နှာလေးက နီရဲသွားကာ မကျေနပ်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဆရာကြီးက တျောင်ချန်း ကို အမြဲတမ်း စနေတာပဲ။ တျောင်ချန်း ဆရာကြီးကို စကားမပြောတော့ဘူး”</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ အပြင်ကို လွင့်မျောထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတော့ သူက တျောင်ချန်း ကို ချော့ဖို့ King of Glory ဂိမ်းထဲက Skin တစ်ခု ဝယ်ပေးလိုက်ရသည်။ တျောင်ချန်းလည်း အရမ်းကို ပျော်သွားပြီး ခုန်ပေါက်ကာ ချူဟောင်ကို တစ်ချက် ဖက်လိုက်ပြီး ရှက်သွားပြန်သည်။</p> <p>‘ငါ့ တျောင်ချန်း လေးက အရမ်း လိမ္မာတာပဲ၊ Skin တစ်ခု ဝယ်ပေးရုံနဲ့ ငြိမ်သွားတာပဲ’</p> <p>…</p> <p>ဂူယွဲ့စံအိမ် ကလပ် က သေချာပေါက် အန်းလိမြို့ ရဲ့ ထိပ်တန်း ဇိမ်ခံ ကလပ်တွေထဲက တစ်ခုဖြစ်သည်။ ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ အပြင်အဆင်တွေနဲ့အတူ ကားပါကင်မှာလည်း ဇိမ်ခံကားတွေ အပြည့်နှင့်ပင်။ ယွမ် တစ်သန်းအောက် တန်သည့်ကား တစ်စီးမှ ရှိမနေပေ။</p> <p>ယွမ် သန်းသုံးဆယ်ကျော် တန်သည့် အနီရောင် Maserati ကားတစ်စီးက ဂူယွဲ့စံအိမ်၏ အဝင်ဝတွင် ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>Maserati ကားထဲကနေ အဝါနုရောင် ညနေခင်း ပွဲတက်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသမီး တစ်ယောက် ထွက်လာသည်။ သူမ၏ ညှပ်ရိုးလေးတွေက ကျက်သရေရှိနေပြီး သူမ၏ တင်းရင်းသည့် ရင်ကွဲကြောင်းက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားဖွယ်ရာ ဖြစ်နေကာ အနီးအနားက ကားပါကင်ရှိ ဝန်ထမ်းကို အလိုအလျောက် တံတွေးမျိုချသွားစေတော့သည်။</p> <p>ကား၏ အခြားတစ်ဖက်မှလည်း ခရမ်းရောင် ပိုးသား ဂါဝန်ဝတ်ထားသည့် မိန်းကလေး တစ်ယောက် ထွက်လာသည်။ သူမက နုပျိုလန်းဆန်းပြီး ချစ်စရာကောင်းကာ တောက်ပသည့် မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။ ဒါ့အပြင် အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ရဲ့ သဘာဝ ကျက်သရေကို ပေါ်လွင်စေသော နို့နှစ်ရောင် ခြေတံရှည် တစ်စုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။</p> <p>ဝန်ထမ်း တစ်ယောက်က ခပ်တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။</p> <p>“သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ … အရမ်း လှတာပဲ။ အထူးသဖြင့် အဲဒီ အစ်မကြီး … သူမရဲ့ အရှိန်အဝါက အရမ်း ပြင်းထန်တာပဲ”</p> <p>အခြား ဝန်ထမ်း တစ်ယောက်က အထင်သေးစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မင်း အလုပ်ဝင်တာ သိပ်မကြာသေးဘူး မလား။ မင်းက သူတို့ကိုတောင် မသိဘူး … သူတို့က မု စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုကြီးရဲ့ သခင်မကြီး နဲ့ သခင်မလေး တွေလေ”</p> <p>“မု စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစု … အန်းလိမြို့ မှာ ယွမ် ဘီလီယံ သောင်းချီ ချမ်းသာတဲ့ ထိပ်တန်း လုပ်ငန်းစုကြီးလား”</p> <p>ဝန်ထမ်းက အံ့သြသွားသည်။ ထိုအရာ မြင်သောအခါ အခြား ဝန်ထမ်းက ထပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အရမ်း အံ့သြမနေပါနဲ့။ ဂူယွဲ့စံအိမ် ကို လာနိုင်တဲ့ သူတိုင်းက အရေးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေချည်းပဲ”</p> <p>ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက သူတို့နှစ်ယောက် တီးတိုး ပြောနေတာကို မြင်တော့ ဒေါသထွက်ဟန်ပြကာ ဆူပူလိုက်သည်။</p> <p>“အလုပ်ပြန်လုပ်ကြစမ်း”</p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် ခေါင်းငုံ့ပြီး အနီရောင် Maserati ကားကို ကားပါကင်ထဲ မောင်းသွင်းဖို့ အမြန် လျှောက်သွားကြသည်။</p> <p>Maserati ကားကို မောင်းလာတဲ့ အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်ကတော့ မုယွီဖေး နဲ့ မုယွီရွှန် တို့ပင်။</p> <p><br />  </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save