Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဆရာကြီး … ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲ ဝင်ပါ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီယင်း လန့်သွားသည်။ ချူဟောင်၏ စကားများက အရမ်းကို အေးစက်နေပြီး ဒီတာအိုဆရာကြီးက တော်တော် ဒေါသထွက်နေပုံရသည်။</p> <p>‘သွားပြီ …’</p> <p>‘တာအိုဆရာကြီး သာ ဒေါသထွက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ’</p> <p>နယ်မြေ (၇) က လက်ရှိတွင် ချူဟောင်ကို နတ်ဘုရား တစ်ပါးလို သဘောထားနေပြီး သူ့ကို ရနိုင်သမျှ နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် စိတ်ချမ်းသာစွာထားဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေသည်ကို သူသိထားသည်။ တာအိုဆရာကြီးနှင့် အမှတ်မထင် ဆုံတွေ့လိုက်ရခြင်းကပင် သူမအတွက် အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းနေလေပြီ။</p> <p>သို့သော် တာအိုဆရာကြီး က သူမကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုသွားသည်။ ပြီးတော့ ထိုကဲ့သို့ လျစ်လျူရှုသွားရသည်က ဂူယွဲ့စံအိမ် ၏ မန်နေဂျာကြောင့်ဆို သိသာလွန်းနေ၏။</p> <p>ရွှီယင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး မန်နေဂျာကို အားကုန် ဖြတ်ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p>“ဖြောင်း …”</p> <p>ထိုပါးရိုက်ချက်က မန်နေဂျာကို မှင်တက်သွားစေပြီး သူက မျက်နှာကို အုပ်ကာ မယုံနိုင်စွာဖြင့် ကြောင်အကာ ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် ရွှီယင်း က နယ်မြေ (၇) က လူတွေရှေ့ အလုပ်ကြိုးစားတဲ့ ကောင်မလေး တစ်ယောက် အဖြစ်သာ နေထိုင်သော်လည်း သူမ ဒေါသထွက်လာချိန်တွင်တော့ နယ်မြေ (၇) က ယောကျ်ားတွေကိုတောင် ကြောက်လန့်တုန်ယင်သွားစေလောက်တဲ့အထိ ကြောက်စရာ ကောင်းပေသည်။</p> <p>ရွှီယင်း က မန်နေဂျာကို လက်ညှိုး ငေါက်ငေါက်ထိုးပြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“ခွေးကောင် … ဆရာကြီးကို ပြန်လာအောင် မြန်မြန် သွားခေါ်စမ်း။ မင်း မခေါ်နိုင်ရင် ဒီမှာ အလုပ်ဆက်မလုပ်နဲ့တော့။ မင်းတင် မကဘူး … မင်းရဲ့ ဘော့စ် လည်း အေးအေးဆေးဆေး နေရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီမှာ ရှိတဲ့ ဘယ်သူမှလည်း အေးဆေး နေရမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>အားလုံး ထိတ်လန့်သွားပြီး ချင်ကျန်းယွီ လည်း လုံးဝ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။ ထို့အပြင် မန်နေဂျာနှင့် လုံခြုံရေး နှစ်ယောက်လည်း ဒူးများပင် ပျော့ခွေကျသွားတော့သည်။</p> <p>‘သောက်ကျိုးနည်း … ဒီလူက ဘယ်သူလဲဟ’</p> <p>‘ငါတို့တင် မကဘူး။ ငါတို့ဘော့စ်ပါ ဒုက္ခရောက်မယ်တဲ့လား’</p> <p>[ဒင် … မမြင်ရသော ရှိုးထုတ်ခြင်းက အထိရောက်ဆုံးပဲ။ ပိုင်ရှင်သည် ရှိုးထုတ်ရမှတ် ၅၀ ရရှိပါတယ်]</p> <p>‘ဟားဟား … စကားနှစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ရှိုးထုတ်ရမှတ် ၁၀၀ တောင် ရတယ်။ တကယ်ကို ကျေနပ်စရာ ကောင်းတာပဲ။ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲပေါ့ … မမြင်ရတဲ့ ရှိုးထုတ်ခြင်းက အထိရောက်ဆုံးပဲ။ ဟဲ ဟဲ’</p> <p>မန်နေဂျာက ရှေ့ကို ပြေးထွက်သွားပြီး ချူဟောင်၏ ခြေထောက်ကို ချက်ချင်း ဖက်ကာ တောင်းပန်တော့သည်။</p> <p>“ဆရကြီး … ကျေးဇူးပြုပြီး မသွားပါနဲ့၊ မသွားပါနဲ့ဗျာ”</p> <p>လုံခြုံရေး နှစ်ယောက်လည်း အင်မတန် ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။ မန်နေဂျာဖြစ်သူက ချူဟောင်ရဲ့ ခြေထောက်ကို ဦးစွာဖက်ထားခြင်းကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက သူတို့လည်း ခြေထောက်များကို ပြေးဖက်ထားမိပေလိမ့်မည်။</p> <p>ချူဟောင်က ခေါင်းမော့ကာ ကြယ်တွေပြည့်နေတဲ့ ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်ပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်သည့် လေသံဖြင့် အေးအေးလူလူပြောလိုက်သည်။</p> <p>“တစ်ယောက်ယောက်က ခုနကတင် ငါ့ကို ခွင့်ပြုချက်မရှိတဲ့ သူလို့ ပြောလိုက်တယ်လေ။ ငါ အိမ်ပဲ ပြန်ရတော့မယ် ထင်တယ်”</p> <p>မန်နေဂျာက ခုန်ထလိုက်ပြီး လုံခြုံရေး တစ်ယောက်ရဲ့ ပါးကို ဖြတ်ရိုက်ကာ နောက်လုံခြုံရေး တစ်ယောက်ရဲ့ ဗိုက်ကို ဝင်ကန်လိုက်သည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်လုံး နာကျင်သွားသော်လည်း အသံတောင် မထွက်ရဲကြပေ။ မန်နေဂျာက တံတွေးတွေ စင်ထွက်လာသည်အထိ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဘယ်သူက ခွင့်ပြုချက်မရှိတဲ့ သူလဲ။ မင်းတို့လို မျက်လုံးကန်းနေတဲ့ ခွေးကောင်တွေ … ဆရာကြီး ကို ဘာလို့ မြန်မြန် မတောင်းပန်ကြတာလဲ”</p> <p>လုံခြုံရေး နှစ်ယောက်လည်း တဆတ်ဆတ်တုန်ယင်သွားပြီး မြေကြီးပေါ် ဒူးထောက်ချကာ မြေပြင်နှင့် ခေါင်းကို ဆောင့်ပြီး ချူဟောင်ကို ကန်တော့ကြတော့သည်။</p> <p>လုံခြုံရေး တစ်ယောက်က ခေါင်းဆောင့်ရင်း</p> <p>“ကျွန်တော်တို့ မျက်လုံးကန်းပြီး လူတွေကို အထင်သေးမိတာပါ။ ဆရာကြီး၊ ဆရာကြီးက ဝင်ချင်တိုင်း ဝင်၊ ထွက်ချင်တိုင်း ထွက်လို့ ရပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အခြား လုံခြုံရေး တစ်ယောက်ကလည်း ဗလုံးဗထွေးဖြင့် ပြောလာသည်။</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ် … ဟုတ်ပါတယ် … ဆရာကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့လို သေးနုပ်တဲ့ သူတွေကို စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့ … အဲ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်တို့က လူတွေ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့လို ခွေးတွေကို အပြစ်မယူလိုက်ပါနဲ့”</p> <p>ချူဟောင်: “…”</p> <p>‘ချွေးစေးတွေတောင် ပြန်လာတယ်’</p> <p>‘ဒါက နည်းနည်းတော့ အပိုလုပ်လွန်းရာ ကျပေမဲ့ ဘာလို့ နားထောင်လို့ ဒီလောက် ကောင်းနေရတာလဲ’</p> <p>[ဒင်… ပိုင်ရှင်သည် အောင်မြင်စွာ ရှိုးထုတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ရှိုးထုတ်ရမှတ် ၁၀ မှတ် ရရှိပါတယ်]</p> <p>ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ ချင်ကျန်းယွီ လည်း ဆွံ့အသွားကာ … ‘အဲဒီလောက်ထိ အပိုလုပ်ဖို့ တကယ် လိုလို့လား’</p> <p>‘သူက ထွက်သွားရုံလေးပဲ မဟုတ်ဘူးလား’</p> <p>‘ခေါင်းတွေဆောင့်တယ်၊ ပါးတွေရိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ လူမဟုတ်ဘူးလို့တောင် ပြောနေကြသေးတယ်။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သနားစရာ ကောင်းနေရတာလဲ။ ဒါတွေကို ကြိုသိခဲ့ရင် ဘာလို့ အစကတည်းက ဒီလို လုပ်ခဲ့ကြသေးလဲ’</p> <p>ဂူယွဲ့စံအိမ် ရဲ့ ဘော့စ် က အရမ်း ရက်စက်တဲ့သူ ဆိုတာကို ချင်ကျန်းယွီ မသိပေ။ သူတို့ကြောင့် ဘော့စ် ကိုယ်တိုင်ပါ ဒုက္ခရောက်မယ် ဆိုတာကို ဘော့စ် သာ သိသွားပါက ပါးတစ်ချက် အရိုက်ခံရတာ၊ အကန်ခံရတာ၊ အလုပ်ပြုတ်တာလောက်နဲ့ ပြီးသွားလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ သူတို့ သေချာပေါက် မရဏလမ်းကို လျှောက်လှမ်းရပေလိမ့်မည်။</p> <p>မန်နေဂျာက အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဆရာကြီး၊ ကြည့်ပါဦး။ ကျွန်တော် သူတို့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးလိုက်ပါပြီ”</p> <p>ချူဟောင်က ကြယ်တွေပြည့်နေတဲ့ ကောင်းကင်ကြီးကို ဆက်ကြည်ကာ ထပ်ပြောလိုက်၏။</p> <p>“တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ဝတ်စားဆင်ယင်မှု မလျော်ကန်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ် မလား … ထားလိုက်ပါတော့။ ငါ အိမ်ပြန်ပြီး အနားပဲ ယူလိုက်ပါတော့မယ်လေ”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မန်နေဂျာက ခေါင်းမော့လာပြီး သူ့ကိုယ်သူ အားကုန် ဖြတ်ရိုက်လိုက်သည်။</p> <p>“ဖြောင်း …” “ဖြောင်း …” “ဖြောင်း …”</p> <p>အသံကို နားထောင်ကြည့်ရုံဖြင့် ပါးရိုက်ချက်တွေက ဘယ်လောက်အားပါမှန်း ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း မန်နေဂျာ၏မျက်နှာက ဖောင်းအစ်လာသည်။</p> <p>[ဒင်… ပိုင်ရှင်သည် အောင်မြင်စွာ ရှိုးထုတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ရှိုးထုတ်ရမှတ် ၁၀ မှတ် ရရှိပါတယ်]</p> <p>ချင်ကျန်းယွီ လုံးဝ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။ ဒီလူတွေ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ …</p> <p>‘လခွမ်း၊ သူက အဲဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာ ကောင်းတာလား’</p> <p>မန်နေဂျာက ချူဟောင်၏ ခြေထောက်ကို ဖက်ကာ ငိုယိုပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်တော် မှားမှန်း သိပါပြီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲဝင်ပါ။ အထဲမှာ စားကောင်သောက်ဖွယ်တွေ ရှိပါတယ်။ ဆရာကြီး … ဘာ သုံးဆောင်ချင်လဲ။ ကျွန်တော် အခုပဲ လူလွှတ်ပြီး ပြင်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်”</p> <p>ရွှီယင်း လည်း ပြုံးကာ ချူဟောင်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်။ လက်ရှိအချိန်သည် တာအိုဆရာကြီးကို မျက်နှာလို မျက်နှာရ လုပ်ဖို့ အကောင်းဆုံအချိန်ဖြစ်သလို တစ်သက်မှာ တစ်ခါသာ ရနိုင်မည့် အခွင့်အရေးဖြစ်သည်။</p> <p>“ဆရာကြီး၊ ဒီက ဘော့စ် ကို အပြင်ထွက်လာခိုင်းရမလား။ ဒီလူက အကောင်းအဆိုးကို နားမလည်ဘူး။ ပြီးတော့ ဆရာကြီး ရောက်လာတာကို သူက ကိုယ်တိုင် ထွက်မကြိုခဲ့ဘူးလေ” ဟု သူမက သတိထားကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>မန်နေဂျာနဲ့ လုံခြုံရေး နှစ်ယောက်က ပိုပြီး တုန်ယင်သွားကြကာ ကြောက်ချေးများပင် ထွက်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>‘ချူဟောင်ရဲ့ သရုပ်မှန်က တကယ်တော့ ဘာလဲ …’</p> <p>သူတို့ရဲ့ ဘော့စ် ကိုယ်တိုင် ထွက်ကြိုရသူဆိုတာက လုပ်ငန်းနယ်ပယ်ထဲတွင် နာမည်ကြီး ဝါရင့် ဆရာကြီး တစ်ယောက် (ဒါမှမဟုတ်) ယွမ် ဘီလီယံ သောင်းချီ ချမ်းသာတဲ့ သူမျိုး ဖြစ်ရမည် ဆိုတာကို သိထားသင့်ပေသည်။ တခြား ဘော့စ် တွေဆိုပါက တစ်ချက်လေးတောင် လှည့်ကြည့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ပြီးတော့ သူတို့က … ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို အပြင်မှာ တားထားခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအရာက တွေးကြည့်ရုံနှင့် ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။</p> <p>ချူဟောင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းက ဒီက ဘော့စ် ကို သိလို့လား”</p> <p>ရွှီယင်း က အနည်းငယ် အနေခက်သွားပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>“သူက အရင်က ကျွန်မလက်အောက်မှာ အချိန်တစ်ခုလောက် အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါကြောင့် သူက ကျွန်မတို့လူ တစ်ဝက်လောက်တော့ ဖြစ်နေတာပေါ့”</p> <p>မန်နေဂျာနဲ့ လုံခြုံရေး နှစ်ယောက် အံ့သြသွားကြသည်။ ဘော့စ် က ရွှီယင်း ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်လား … ။</p> <p>“ဒါ … ဒါက အရမ်းကို လွန်းကဲလွန်းနေပြီ”</p> <p>သို့သော် ရွှီယင်း က သူတို့ရှေ့ရှိ လူငယ်လေးကို အရမ်း ရိုသေနေသည်။ သူမ ပိုရိုသေလေ သူတို့ရဲ့ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများ ပိုထွက်လာလေပင်။</p> <p>ချူဟောင်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ငါတို့လို သာမန် ပြည်သူလေးတွေက ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို သွားမစော်ကားရဲပါဘူး”</p> <p>ရွှီယင်း က ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် စိတ်ထဲမှ …</p> <p>“ရှင်က သာမန် ပြည်သူလေးတဲ့လား”</p> <p>မြေကြီးအဆင့် ကပ်ဘေးကို ငြိမ်းချမ်းသွားအောင် လုပ်ခဲ့သူ … အန်းလိမြို့ တင် မက တရုတ်ပြည်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာတောင် သူ့လို စွမ်းအားရှိသူက လက်ချိုးရေလို့ရသည် မဟုတ်လား။</p> <p>“ဆရာကြီးက နောက်နေပြန်ပါပြီ။ ဆရာကြီးလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို ဒီက ဘော့စ် က ဖိနပ်သုတ်ပေးဖို့တောင် မတန်ပါဘူး”</p> <p>နယ်မြေ (၇) က လူပီပီ မြှောက်ပင့်ပြောတဲ့ စကေးတွေက အတော်လေး Level မြင့်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ချူဟောင်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ငါက ပုံမှန်အားဖြင့် အရမ်းကို အနေအေးပြီး ပြဿနာ မရှာချင်တဲ့လူမျိုးပါ”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ငါ မလှုပ်ရှားရင်သာ ရှိမယ် … လှုပ်ရှားလိုက်ရင် ငါ့ကိုယ်ငါတောင် ပြန်ကြောက်တယ်။ သူတို့လည်း အလုပ်ထွက်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒီမှာ အလုပ်လုပ်ရတာလည်း မလွယ်လှဘူးလေ။ သူတို့ကလည်း အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနေကြတာပဲလေ”</p> <p>ရွှီယင်း က မန်နေဂျာကို မျက်စောင်းထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဆရာကြီးကို ဘာလို့ မြန်မြန် ကျေးဇူးမတင်ရသေးတာလဲ”</p> <p>ဖောင်းအစ်နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ မန်နေဂျာက အမြန် ကန်တော့ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး”</p> <p>ထို့နောက် ချူဟောင်က ဂူယွဲ့စံအိမ် ထဲကို အထာကျကျ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>ရွှီယင်း က အနောက်ကနေ အမြန်လိုက်သွားလိုက်သည်။ ချင်ကျန်းယွီ လည်း ခဏလောက် ကြောင်အနေပြီးမှ သူတို့နောက်သို့ လိုက်ဝင်သွား၏။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ချူဟောင်တွင် ဘယ်လို အမိုက်စား နောက်ခံမျိုး ရှိနေလဲဆိုသည့် မေးခွန်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p>ဂူယွဲ့စံအိမ် က အင်မတန်ကို ခမ်းနားလွန်းလှသည်။ ရှည်လျားသည့် စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် ကျက်သရေရှိစွာ အလှဆင်ထားကာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လှပသည့်ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မိန်းမချောလေးများက သူတို့ကို အရိုအသေပေးနေကြသည်။</p> <p>အဆိုပါမြင်ကွင်းကြောင့် ချူဟောင်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာပြီး​ သွားရည်တွေကို တိတ်တဆိတ် မျိုချလိုက်ရသည်။</p> <p>‘မိန်းမချောလေးတွေ အရမ်း … အရမ်းကို များတာပဲ’</p> <p>ဂူယွဲ့စံအိမ် ရဲ့ ခန်းမကြီးဆီရောက်ချိန်တွင် ချူဟောင် လုံးဝ အံ့ဩသွားတော့၏။ အခန်းတွင်း အပြင်အဆင်က ရှေးဟောင်း စတိုင်လ်မျိုးဖြစ်သည်။</p> <p>ချူဟောင်က ထုတ်ဖော် ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီအပြင်အဆင်တွေက ပိုက်ဆံ အများကြီး ကုန်မှာပဲနော်”</p> <p>ဘေးနားက ရွှီယင်း က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ပိုက်ဆံ အများကြီး ကုန်တာပေါ့။ ဆရာကြီး ဘေးနားက ပန်းအိုးကို တွေ့လား … အဲဒါက ဈေးကွက်ထဲမှာ ယွမ် သုံးသောင်းလောက် တန်တယ်”</p> <p>ချူဟောင် သွားရည်ကျသွားသည်။</p> <p>‘အထက်တန်းလွှာက လူတွေက ဘဝကို ဘယ်လို ခံစားရမလဲဆိုတာ တကယ်သိကြတာပဲဟ။ ပြီးတော့ ပန်းအိုး အခိုးခံရမှာကိုတောင် မကြောက်ကြဘူးပဲ’</p> <p>ရွှီယင်း သာ ချူဟောင်ရဲ့ အတွေးတွေကို သိပါက သေချာပေါက် ပြောစရာစကား ပျောက်ရှသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>ခန်းမကြီးက အရမ်းကို စည်ကားနေပြီး အားလုံးက ပွဲတက်ဝတ်စုံတွေ ဝတ်ထားကြသည်။ ချူဟောင် တစ်ယောက်တည်းသာ အခမ်းအနားနှင့် မအပ်စပ်သလို ဖြစ်နေ၏။</p> <p>“ဆရာကြီး … သီးသန့်အခန်းကို သွားချင်လား” ရွှီယင်း က မေးလိုက်သည်။</p> <p>ချူဟောင်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ငါက သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ကို လာရှာတာပါ။ အေးဆေးပဲ ကောင်းပါတယ်”</p> <p>ရွှီယင်း က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ချင်ကျန်းယွီ က ချူဟောင်ဆီ လျှောက်လာပြီး မေးလာ၏။</p> <p>“အစ်ကို … ခင်ဗျားက တကယ်တမ်းမှာ ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်မျိုးလဲ”</p> <p>ချူဟောင်က “သာမန် ပြည်သူ တစ်ယောက်ပါ” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>ချင်ကျန်းယွီ က ထိုစကားကြောင့် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။ သူက လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းထဲ အခုမှ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဂူယွဲ့စံအိမ် ၏ ဘော့စ် အကြောင်းကိုတော့ ကြားဖူးပေသည်။ သူ့အဖေ ကိုယ်တိုင်တောင် မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ရသူဖြစ်သည်။</p> <p>ချင်ကျန်းယွီ က မေးလိုက်သည်။</p> <p>“အစ်ကို မပြောချင်လည်း နေပေါ့ … ဪ ဒါနဲ့ … ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်က ကူညီပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အဲဒီ ကံဆိုးသရဲ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ”</p> <p>ချူဟောင်က “သူ့ကို ဘဝကူးအောင် ပို့ပေးလိုက်ပြီ” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>ချင်ကျန်းယွီ က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးလာ၏။</p> <p>“အစ်ကိုကြီး ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ သရဲနှင်နိုင်တာလား”</p> <p>ချူဟောင်က နှာမှုတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>“သရဲနှင်တယ် ဆိုတာက အရမ်း ကလေးဆန်ပါတယ်ကွာ … ဒီတာအိုဆရာကြီးက သရဲတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်တာပဲ လုပ်တာ”</p> <p>ချင်ကျန်းယွီ က သူ့ကို ယုံပေသည်။ ထိုညက ချူဟောင်တစ်ယောက် ဆေးရုံ အဆောက်အဦးထဲ ပြေးဝင်သွားပြီး ဘာဒဏ်ရာမှ မရဘဲ ပြန်ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အဆိုပါ အဆောက်အအုံထဲတွင် လူတွေ အများကြီး သေခဲ့ဆုံးခဲ့ခြင်းကို သူ့အဖေဆီကနေ သူ ကြားခဲ့ရသည် မဟုတ်လား။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ချူဟောင်က မုယွီရွှန် ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမက ညနေခင်း ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမရဲ့ ဖြူဖွေးသည့် ခြေတံရှည်များက အရမ်းကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေ၏။</p> <p>မုယွီရွှန် ကို လူငယ် အများအပြားက လမင်းကို ဝန်းရံနေတဲ့ ကြယ်လေးတွေလို ဝိုင်းအုံနေကြသည်။ အားလုံးက ပွဲတက်ဝတ်စုံတွေ ဝတ်ထားကြပြီး မုယွီရွှန် ကို တခစ်ခစ် ရယ်မောအောင် လုပ်နေကြသည်။</p> <p>ချူဟောင်၏ မျက်နှာက တင်းမာသွားသည်။ ကျောင်းရဲ့ အလှပဂေးလေးက ဒီပွဲမှာ ပွဲတက်ဝတ်စုံ ဝတ်ဖို့ လိုအပ်သည် ဆိုသောအချက်ကို သူ့ကို လုံးဝ မပြောခဲ့ပေ။</p> <p>တွေးကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူက ဒေါသထွက်လာသည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save