Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">အမျိုးသမီး လစဉ်သုံး ဂွမ်းထုပ် ဟုတ်လား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဒီကို ယူလာပြီး ပြစမ်းပါဦး</p> <p>မုယွီရွှန် က ခေါင်းလှည့်လာပြီး ချူဟောင်ကို မြင်လိုက်ချိန်တွင် ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လှမ်းလာသည်။</p> <p>သူမက အံ့သြတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ချူဟောင် … နင့်ကို လာကြိုဖို့ ငါ့ကို ဘာလို့ ဖုန်းမဆက်တာလဲ”</p> <p>ချူဟောင်က နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မလိုပါဘူး။ ဒီတာအိုဆရာကြီးမှာ အထဲဝင်ဖို့ ကိုယ်ပိုင် နည်းလမ်း ရှိတယ်”</p> <p>မုယွီရွှန် က စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါဆို တာအိုဆရာကြီး … ရှင် ဘယ်လို အထဲဝင်လာတာလဲ”</p> <p>‘အောင်မာ … နင်က တကယ်ကြီး မေးရဲသေးတယ်ပေါ့’</p> <p>ချူဟောင်က သူမကို ဆူပူဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ရုတ်တရက် မုယွီဖေး ကို မြင်လိုက်ရတော့ သူ အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။</p> <p>မုယွီဖေး က အဝါနုရောင် ဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမရဲ့ ညှပ်ရိုးတွေကို လှစ်ဟပြထားကာ ဆင်စွယ်လို ဖြူဖွေးသည့် အသားအရေက မီးရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် သူမရဲ့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားဖွယ်ရာ အစိတ်အပိုင်းများနှင့် တင်းရင်းမှုများက သေချာပေါက် ပုရိသ အားလုံး၏ အာရုံစိုက်စရာ ဗဟိုချက်ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>ချူဟောင်က သူမဆီကနေ မျက်လုံးမခွာနိုင်တော့ပေ။ တံတွေးကို အကြိမ်ကြိမ် မျိုချနေမိ၏။ သူမက အရမ်းကို လှပလွန်းလေသည်။</p> <p>မုယွီရွှန် က အလွန်အမင်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။ ဒီသကောင့်သားက သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူကို အရသာရှိသည့် အသားတုံးကြီးသဖွယ် ကြည့်နေသည်မဟုတ်လား … သူမကရော ဆွဲဆောင်မှု မရှိဘူးလား … ။</p> <p>မုယွီရွှန် စကားပြောဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်တွင် လူငယ် တစ်ယောက်က ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာသည်။ ထိုသူက စောနက နာမည်ကြီး မင်းသားဖြစ်သည်။</p> <p>ချင်ဇီဟောက် က ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ယွီရွှန် ... သူက မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းလား”</p> <p>မုယွီရွှန် က ခေါင်းညိတ်ပြီး “ဟုတ်တယ်” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>“ယွီရွှန် … မင်းမှာ ဒီလို သူငယ်ချင်းမျိုး ရှိတာပဲ။ ကြည့်ရတာ မင်းက အရမ်းကို ဖော်ရွေတဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်”</p> <p>ချင်ဇီဟောက် ၏ စကားများက ချူဟောင်သည် အနည်းငယ် အဆင့်အတန်း မမီဘူးဟု သွယ်ဝိုက်ပြီး ပြောနေပုံရသည်။</p> <p>မုယွီရွှန် ပိုပြီး ဒေါသထွက်သွားသည်။</p> <p>‘ဒီကောင်က တခြားလူတွေ သူ့ကို အထင်သေးနေတာတောင် ငါ့အစ်မကို စားတော့ သောက်တော့မယ်ပုံနဲ့ စိုက်ကြည့်နေတုန်းပဲ။ သူက အရမ်းကို စိတ်ပျက်ဖို့ ကောင်းတာပဲ’</p> <p>ချင်ဇီဟောက် က လက်ထဲရှိ ဝိုင်ခွက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကျက်သရေရှိစွာ တစ်ကျိုက် သောက်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ညီလေး … မင်း ဘယ်လို အထဲဝင်လာလဲ ဆိုတာကို ငါ အရမ်း သိချင်နေတာ”</p> <p>ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး နက်(က်)တိုင် မစည်းထားတဲ့ သူတွေက ဂူယွဲ့စံအိမ် ကို ဝင်ခွင့် မရှိပေ။ ချူဟောင်ကတော့ တခြားလူများနှင့် မတူဘဲ တောသား တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>သို့သော် ချူဟောင်က ချင်ဇီဟောက် နှင့် မုယွီရွှန် ကို လျစ်လျူရှုပြီး သူ့အာရုံက မုယွီဖေး ဆီမှာပဲ ရှိနေသည်။  သူက သူမဆီကို တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားပြီး</p> <p>“အစ်မ ယွီဖေး” ဟု ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>မုယွီဖေး က အံ့သြစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“အာဟောင် … မင်း ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ”</p> <p>ချူဟောင်က အနည်းငယ် ရှက်သွားပြီး စနောက်သလိုလို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>“အစ်မ ယွီဖေးကို လာကြည့်တာလေ”</p> <p>မုယွီဖေး က နတ်မိမယ် တစ်ပါးလို လှပစွာ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းက အရမ်း စကားတတ်တာပဲ”</p> <p>သူမ ပြုံးလိုက်သည်ကို ကြည့်ရင်း ချူဟောင် လည်ချောင်းတွေ ခြောက်လာတော့၏။</p> <p>ချင်ဇီဟောက် ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားသည်။ ဒီတောသားက သူ့ကို တကယ်ကြီး လျစ်လျူရှုလိုက်သည်လား … ။</p> <p>ပြီးတော့ သူက သူ့ရဲ့ ပစ်မှတ်ဆီကိုတောင် လျှောက်သွားသေးသည်။</p> <p>တကယ်တော့ ချင်ဇီဟောက် တစ်ယောက် မုယွီရွှန် ဆီ လာကပ်ခြင်းက ညီမဖြစ်သူရဲ့ အဆက်အသွယ်ကို အသုံးချပြီး မုယွီဖေးနှင့် စကားပြောဖို့ ကြံစည်နေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ဒီတောသားက ရောက်လာပြီး မကြာခင်မှာပင် မုယွီဖေးဆီ တိုက်ရိုက်သွားပြီး စကားပြောနေသည်။ ပိုဆိုးသည်က သူမကလည်း တောသားနှင့် စကားပြောရသည်ကို ပျော်ရွှင်နေပုံပင်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင် ချင်ကျန်းယွီ ကလည်း စောင့်ကြည့်နေသည်။ ချူဟောင်က ခန်းမထဲရှိ အလှပဆုံး အမျိုးသမီးနှင့် စကားပြောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လုံးဝအံ့ဩသွားတော့သည်။</p> <p>‘အစ်ကိုကြီး … ခင်ဗျားက ဒီလောက်တောင် အံ့သြဖို့ ကောင်းနေဖို့ လိုလို့လားကွာ’</p> <p>‘ခင်ဗျား အခုလေးတင် ရောက်တာကို ချက်ချင်းကြီး ကောင်မလေး ရသွားပြီလား’</p> <p>‘ဆရာကြီး ဆိုတာ တကယ်ပါပဲ’</p> <p>မုယွီရွှန် ကတော့ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် အဆုတ်တွေတောင် ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ဖြစ်နေလေပြီ။ ဒီကောင်က သူမရဲ့ အစ်မကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမကို လုံးဝ မမြင်တော့ပေ။</p> <p>ချင်ဇီဟောက် က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ယွီရွှန် … သူက ဘယ်သူလဲ”</p> <p>“သူက ငါ့ အတန်းဖော် တစ်ယောက်ပါ။ တကယ်တော့ သူက သူငယ်ချင်းကောင်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူက အဲဒီလိုမျိုးပါပဲ … မင်းသား… သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့”</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မုယွီရွှန် က ဒေါသတကြီး လျှောက်လှမ်းသွားပြီး “ချူဟောင်” ဟု ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>ချူဟောင်က ခေါင်းမော့လာပြီး “ဘာလဲ” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p>မုယွီရွှန် က ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“နင်က သရဲဖမ်းတာ အရမ်း တော်တယ် မဟုတ်လား … ဒီည ပွဲမှာ လေလံပစ်ဖို့ မှော်လက်နက် တွေ အများကြီး ရှိတယ်။ နင့်ဟာတွေထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်”</p> <p>ချူဟောင်က အေးစက်စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟမ့် … တော်တော် အမြင်ကျဉ်းသေးတာပဲ … ဒီတာအိုဆရာကြီးရဲ့ မှော်လက်နက်တွေက လုံးဝကို ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲလေ”</p> <p>“နင်က အမျိုးသမီး လစဉ်သုံး ဂွမ်းထုပ် တွေကို ပြောနေတာလား … ငါ့ကို ရယ်အောင် မလုပ်ပါနဲ့”</p> <p>မုယွီရွှန် က သူမရဲ့ ဗိုက်ကို ကိုင်ပြီး ရယ်လိုက်သည်။</p> <p>ချူဟောင်၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ အမျိုးသမီး လစဉ်သုံး ဂွမ်းထုပ် က တကယ်ကို အမှားတစ်ခုဖြစ်သည်။</p> <p>စနစ်က အမျိုးသမီး လစဉ်သုံး ဂွမ်းထုပ် ကို အမျိုးသမီး လစဉ်သုံး ဂွမ်းထုပ် လို့ မခေါ်ဘဲ နဂါးနီအဆောင် ဟူ၍ သောက်ရမ်း အထာကျသည့် နာမည်မျိုး ပေးထားခြင်းကြောင့် ယခုလို ကိစ္စရပ်မျိုး ကြုံတွေ့လာရခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ချူဟောင်က လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>“အမျိုးသမီး လစဉ်သုံး ဂွမ်းထုပ်က … နင့်မှာ ရှိလို့လား”</p> <p>“နင် …”</p> <p>သို့သော် မုယွီရွှန် က လက်မခံနိုင်သည့် ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ့မှာ သေချာပေါက် ရှိတာပေါ့”</p> <p>ချူဟောင်က အရှက်မရှိဘဲ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါဆို ငါ့ကို အခုပြလေ”</p> <p>‘အား …’</p> <p>‘လူယုတ်မာကောင်၊ ငါ့ကို ဘယ်လို ထုတ်ပြစေချင်တာလဲ’</p> <p>မုယွီဖေး က ဘေးနားကနေ တခစ်ခစ် ရယ်မောနေရာ … မုယွီရွှန် ပိုပြီး ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>‘အစ်မ … အစ်မက ရယ်နေသေးတယ်လား’</p> <p>ချင်ဇီဟောက် က အခွင့်အရေးကို အမိအရဆုပ်ကိုင်ရန် ပြုံးလျက် လျှောက်လာကာ …</p> <p>“ဒီည မှော်လက်နက် အများစုက ဆရာကြီး လုံယွမ် ဆီကလို့ ကြားတယ်။ အပေါဆုံးကတောင် ယွမ် တစ်သိန်းကနေ စတာတဲ့”</p> <p>ချူဟောင်က အံ့သြတကြီးဖြင့် “မှော်လက်နက် တစ်ခုက ယွမ် တစ်သိန်းတောင် ရောင်းလို့ ရတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>ချင်ဇီဟောက် ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အထင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p>‘ဒီတောသားက တကယ်ကို ကမ္ဘာကြီးအကြောင်း ဘာမှ မသိပါလား’</p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ ယွမ် တစ်သိန်းဆိုတာ အစပဲ ရှိသေးတာ။ ဒီမှာ ရှိတဲ့ လူပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင်က အဲဒါတွေကို လုဝယ်ကြမှာပဲ”</p> <p>ချူဟောင်၏ ချက်ချင်း ပျော်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူက</p> <p>“ငါ့ဆီမှာ မှော်လက်နက်တွေ အများကြီး ရှိတယ်။ လေလံပွဲမှာ ဘယ်လို ပါဝင်ရမလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>ချင်ဇီဟောက် က ထပ်ပြီး အထင်သေးသည့် ပုံစံ ပြလိုက်ကာ …</p> <p>‘သူက တကယ်ကို ကမ္ဘာကြီးအကြောင်း ဘာမှ မသိတဲ့ တောသားပဲဟ’</p> <p>“ဒီ မှော်လက်နက် တွေ အကုန်လုံးက ဆရာကြီး ဆီက လာတာ၊ တစ်ခုချင်းစီက အစစ်တွေချည်းပဲ။ မင်းရဲ့ မှော်လက်နက် တွေလား … လေလံတင်ရင်တောင် ဘယ်သူမှ ဝယ်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ချူဟောင်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ့ဟာတွေက လမ်းဘေးမှာရောင်းတဲ့ ဟင်းရွက်ကန်စွန်းတွေလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ မင်းကမှ ကမ္ဘာကြီးအကြောင်း ဘာမှ မသိတဲ့သူပဲဟ”</p> <p>ချင်ဇီဟောက် သွေးအန်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>‘ငါက ကမ္ဘာကြီးအကြောင်း ဘာမှ မသိဘူး ဟုတ်လား … ငါ့ကို ပြန်ပြောရဲတဲ့ မင်းရဲ့ သတ္တိလေးကတော့ မဆိုးပါဘူး။ ဘယ်သူက ကမ္ဘာကြီးအကြောင်း ဘာမှ မသိတာလဲ ဆိုတာ နောက်မှ မင်း သေချာသိလိမ့်မယ်’</p> <p>သို့သော် အလှလေးများ အရှေ့တွင် သူ၏ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ထားလိုက်ပြီး အထင်သေးသော အရိပ်အယောင် ပါဝင်သည့် အပြုံးတစ်ခုကိုသာ မျက်နှာပေါ်တွင် ဆင်မြန်းထားလိုက်သည်။</p> <p>မုယွီဖေး က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အာဟောင် … မင်းကို ကူညီလို့ ရမလား ငါ သွားကြည့်ပေးမယ်လေ”</p> <p>ချူဟောင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မ ယွီဖေး။ ဒီပစ္စည်းတွေကို လေလံတင်ပြီးသွားရင် ကျွန်တော် အစ်မကို သေချာပေါက် ဆိုင်ကောင်းကောင်းမှာ ဧည့်ခံပါ့မယ်”</p> <p>မုယွီဖေး ကလည်း ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာတွေကြီးပဲ ရွေးစားရတော့မှာပေါ့”</p> <p>ချင်ဇီဟောက် နှင့် မုယွီရွှန် တို့ နှစ်ယောက်လုံး အရမ်းကို စိတ်ပျက်သွားကြသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်က အပြန်အလှန် စကားပြောနေကြပြီး ကျန်နှစ်ယောက်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ရွှီယင်း က လျှောက်လှမ်းလာသည်။ တာအိုဆရာကြီး ရှိနေသရွေ့ မည်သည့်ကိစ္စကမှ သူ့အတွက် အရေးမကြီးပေ။</p> <p>သူမက ချူဟောင်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့၏။ ဆရာကြီး က မှော်လက်နက်တွေ ရောင်းချင်သည်ဟု ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမ လုံးဝကို ပျော်ရွှင်သွားတော့သည်။</p> <p>“မှော်လက်နက် လေလံပစ်မလို့ ဆိုရင် ကျွန်မ ကူညီပေးနိုင်လောက်တယ်”</p> <p>ချူဟောင် လက်ထဲရှိ ပစ္စည်းများကို နယ်မြေ (၇) ရှိ ဗီဒီယိုကနေတစ်ဆင့် လေ့လာခဲ့သော်လည်း ဘာသဲလွန်စမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ အခု ဒီလို အခွင့်အရေးကောင်းကြီးကို သူမ ဘယ်လိုလုပ် လက်လွတ်ခံနိုင်မည်နည်း။</p> <p>ချူဟောင် ဝမ်းသာသွားသည်။</p> <p>‘နည်းလမ်း ရှိတာ ကောင်းတာပေါ့ … ငါက ဒီကို အမြတ်အစွန်းလေး နည်းနည်းလောက်ရဖို့ လာတာလေ … ဟီး ဟီး … လက်ဗလာနဲ့တော့ ပြန်လို့မဖြစ်ဘူး’</p> <p>ထို့ကြောင့် သူက သရဲတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ သုံးခဲ့သည့် မှော်လက်နက်များကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဆွဲကြိုး မျိုးစုံ၊ ကျောက်စိမ်းရုပ်ထုများ၊ အဆောင်များ၊ မက်မွန်သစ်သားဓားများ၊ တာအိုဝတ်ရုံများ၊ ကြေးကြေးမုံများ၊ ကြေးပြားဓားများ … အစရှိသဖြင့် …။</p> <p>လူတိုင်းက ချူဟောင် ပစ္စည်းတစ်ခုပြီး တစ်ခု ထုတ်ယူနေသည်ကို ကြည့်နေကြသည်။ လမ်းဘေးဈေးသည် တစ်ယောက် ဈေးဗန်းခင်းနေသလို ဖြစ်နေသည်။</p> <p>“ကြည့်ပါဦး၊ ဒါတွေ အလုပ်ဖြစ်မလား” ဟု မေးလိုက်ကြသည်။</p> <p>ချင်ကျန်းယွီ ကလည်း ပြေးလာတော့သည်။ သူက ချူဟောင်အကြောင်းကို ပိုပြီး စပ်စုချင်နေသူ မဟုတ်လား။ သို့သော် ချူဟောင်က ပစ္စည်းတွေ အများကြီးကို ထုတ်လိုက်တာ မြင်တော့ သူ ချက်ချင်း မှင်တက်သွားသည်။</p> <p>“သောက်ကျိုးနည်း … အစ်ကိုကြီး ခင်ဗျား ကိုယ်ပေါ်မှာ ဒီလောက် ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ဘယ်လိုလုပ် သယ်ထားနိုင်တာလဲ”</p> <p>ချူဟောင်က အဝတ်အစား အထူကြီး ဝတ်ထားသည်မဟုတ် ဂျာကင် တစ်ထည်သာ ဝတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် မျက်လှည့်ပြသလို ပစ္စည်းတစ်ခုပြီး တစ်ခု ထုတ်ယူကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အပုံလိုက်ကြီး ပစ်ချနေတော့သည်။</p> <p>[ဒင်… ပိုင်ရှင်သည် အောင်မြင်စွာ ရှိုးထုတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ရှိုးထုတ်ရမှတ် ၂၀ မှတ် ရရှိပါတယ်]</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save