Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၈၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထိုက်ဟောက် နတ်မှန်ပြောင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ယခုအချိန်တွင် ထိုအမျိုးသမီးမှလွဲ၍ ဤအနီးအနားတွင် မည်သူမျှမရှိချေ။</p> <p>တစ်ဖက်လူကလည်း မိမိကို စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p>​သို့သော် သူသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဘေးဘက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရွှေ့လိုက်သည်။</p> <p>မှန်းဆထားသည့်အတိုင်းပင် အမျိုးသမီး၏ အကြည့်မှာ သူ ရွှေ့လျားရာနောက်သို့ လိုက်မလာခဲ့ချေ။</p> <p>​“တကယ်ပဲ မင်းကို ဖုံးကွယ်လို့ မရဘူးပဲ ”</p> <p>​ကျောက်တုံးတစ်တုံးက စကားပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​ဖန့်ချန်သည် ထိုကျောက်တုံးဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>ယခုအချိန်ကျမှသာ ထိုကျောက်တုံး၏ အရှိန်အဝါမှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ထူးခြားနေသည်ကို သူ သတိပြုမိတော့သည်။</p> <p>​နောက်တစ်ခဏတွင် ကျောက်တုံးသည် လူငယ်တစ်ဦးအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> သူသည် မိမိကိုယ်ပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များကို အသာအယာ ခါချလိုက်ပြီးနောက် အမျိုးသမီးကို ပြုံး၍ ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်</p> <p>“အာမန်... မတွေ့တာ ကြာပြီနော်"</p> <p>​“ငါ့ကို အဲဒီ အိမ်ခေါ်နာမည်နဲ့ မခေါ်နဲ့ ”</p> <p>အမျိုးသမီးက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p>​“ကောင်းပါပြီ အာမန် ”</p> <p>လူငယ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p>​“ပြောစမ်းပါဦး...နင် ဘယ်တုန်းက ရောက်နေတာလဲ။ အထက်သုံးနယ်မြေ က လူအများကြီးက နင့်ရဲ့ခြေရာကို လိုက်ရှာနေကြတာ သိရက်နဲ့၊ ပြန်လာရဲသေးတယ်ပေါ့ ”</p> <p>အမျိုးသမီးက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​လူငယ်က သက်ပြင်းအသာချကာ</p> <p> “မပြန်လာလို့ မရလို့ပါ၊ ငါ့အတွက် အစီရင်ဗဟိုချက် တစ်ခု လိုအပ်နေတယ် ”</p> <p>​“ဒါဆိုရင်တော့ နင် စိတ်ပျက်ရလိမ့်မယ်။ ကျွယ်မင်နန်းတော်ရဲ့ အစီရင်ဗဟိုချက်ကို ပြင်ပလူကို ဘယ်တော့မှ ပေးမှာမဟုတ်ဘူး ”</p> <p>အမျိုးသမီးက ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​“အဲလိုမလုပ်ပါနဲ့ အာမန်ရာ... ငါတို့ရဲ့ ခင်မင်မှုအရဆို မင်း ငါ့ကို ဒီတစ်ခါ ကူညီသင့်ပါတယ်။ ဒီဝူရှန့်ငရဲမှာ အနည်းဆုံး အစီရင်ဗဟိုချက် အခုပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းလောက် တူးဖော်ရရှိနိုင်တာပဲ၊ ငါ့ကို တစ်ခုလောက် ပေးပါဦး ”</p> <p>လူငယ်က ပြုံးစိစိဖြင့် ဆိုသည်</p> <p> “ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွယ်မင်နန်းတော်က ငါ့ကို လျော်ကြေးပေးတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပေါ့ ”</p> <p>​“နင် က အစီရင်ဗဟိုချက်ကို ဘယ်မှာ သုံးမလို့လဲ နင် က မြေနဂါးစီးရီး မသေမျိုးလှေတွေကို အသုံးပြုခွင့်မှ မရှိတာ ”</p> <p>အမျိုးသမီး၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းသွားဟန် ရှိသည်</p> <p> “နင် အစီရင်ဗဟိုချက်ကို ရသွားရင်တောင် လူပုံအလယ်မှာ ထုတ်သုံးလို့ရတာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါက  နင့် အတွက် ဘာအသုံးဝင်မှာမလို့လဲ ”</p> <p>​“အစီရင်ဗဟိုချက်ရဲ့ စွမ်းအားက နည်းနည်းတော့ ထူးခြားတယ်။ အဲဒါမှ အသုံးတည့်မယ့် ကိစ္စတစ်ခု ရှိလို့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ်တော့ မင်းကို အတိအလင်း ပြောပြလို့ မရသေးဘူး။ ပြောလိုက်ရင် မင်းရော ငါရော အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်။ ငါ့ကို ယုံစမ်းပါ၊ ငါက မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် ဒုက္ခပေးမလဲ ”</p> <p>လူငယ်က ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>​“နင် အရင်က ငါ့ကို ဒုက္ခပေးခဲ့တာ မနည်းဘူးလေ။ ထိုက်ဟောက် နတ်မှန်ပြောင်း ဆိုရင်လည်း နင့်ကြောင့်ပဲ အခုထိ ဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိရတာ။ နန်းတော်သခင်ကိုယ်တိုင် ကာကွယ်မပေးခဲ့ရင် အကြီးအကဲများအဖွဲ့ က ငါ့ကို အစ်မကြီး ရာထူးကနေ ဖယ်ရှားပစ်မှာ ”</p> <p>အမျိုးသမီးက လှောင်ပြုံးပြုံးလျက်</p> <p>“ဝမ်ချုံစန်း... အခုဆိုရင် အထက်သုံးနယ်မြေက လူတွေက နင့်ကို မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေကြပြီ၊ နင် ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ နင်က အရင်ကတည်းက လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အရမ်းများတာပဲ၊ တကယ်တမ်းကျတော့ ဘာတွေ အလုပ်ရှုပ်နေတာလဲ"</p> <p>​"တစ်နေရာရာမှာ အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံနေတာ မကောင်းဘူးလား အထက်သုံးနယ်မြေမှာ သဘောတူညီချက် ရှိပြီးသားပဲ၊ အောက်ခြေခြောက်နယ်မြေ ထဲကို မသေမျိုးလှေအစီရင်တွေ ပေါ်မလာစေရဘူးဆိုတာလေ။ ဒါကြောင့် နင်သာ အထက်သုံးနယ်မြေကို မလာရင် အစီရင်ဗဟိုချက်က နင် နဲ့ ဘာဆိုင်မှာမလို့လဲ ”</p> <p>​“နင့် ရဲ့ ပါရမီနဲ့ဆိုရင် အစကနေ ပြန်စရင်တောင် အဆင့် ၆ မသေမျိုးအဆင့်အထိ ရောက်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ် ”</p> <p>​“အဆင့် ၆ ပြီးရင်ကော ”</p> <p>​“အင်း...နင် မသေမျိုးစားရင်းဝင်ခွင့် ကိုတော့ ရမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဆင့် ၆ မသေမျိုးက နင့်ကို မကျေနပ်စေသေးဘူးလား ”</p> <p>​“မကျေနပ်တာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့... သိထားတဲ့ ကိစ္စတွေက နည်းနည်း များနေတော့လေ၊ ငါကိုယ်တိုင်လည်း ကျေနပ်ချင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ စိတ်ရင်းက ခွင့်မပြုဘူးဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီစိတ်ရင်းက ငါ့ကို ပြောနေတယ်  တကယ်လို့  မင်းသာ ဒီကိစ္စကို မလုပ်ရင်၊ ဒီလောကမှာ ဒီအလုပ်ကို လုပ်ချင်မယ့်သူ တစ်ယောက်မှ ရှိမှာမဟုတ်တော့ဘူး လို့လေ”</p> <p>လူငယ်က သက်ပြင်းအသာချလိုက်သည်။</p> <p>​ဝမ်ချုံစန်း</p> <p>​ဖန့်ချန်သည် ထိုလူငယ်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>ထိုအရာက ဝမ်ချုံစန်း၏ နောက်ထပ်  ကိုယ်ပွား တစ်ခုလား  ဒါမှမဟုတ် မူလကိုယ်လား</p> <p>​“အာမန်... မင်း ငါ့ကို ဒီတစ်ခါ ကူညီပေးပါ၊ အပြန်အလှန်အနေနဲ့ ငါ မင်းကို ထိုက်ဟောက် နတ်မှန်ပြောင်း ရဲ့ သဲလွန်စကို ပြောပြမယ် ”</p> <p>ဝမ်ချုံစန်းက အလေးအနက် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​“ထိုက်ဟောက် နတ်မှန်ပြောင်းက ဘယ်မှာလဲ ”</p> <p>အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာထား လှုပ်ရှားသွားသည်။</p> <p>​“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် စိတ်ဝိညာဥ်နယ်မြေ ထဲမှာတော့ မရှိဘူး ”</p> <p>ဝမ်ချုံစုန်းက ခေါင်းခါပြသည်</p> <p> “အဲဒါ ပျောက်သွားတာမှာ ငါ့မှာလည်း တာဝန်ရှိတာ အမှန်ပဲ၊ ဒါကြောင့် ဒီနှစ်တွေမှာ ငါ အမြဲတမ်း စုံစမ်းနေခဲ့တာ၊ အခုတော့ အောင်မြင်မှုအချို့ ရနေပြီ"</p> <p>​"ဒါပေမဲ့ အဲဒါ ရှိနေတဲ့နေရာက မင်းအတွက်တော့ အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်။ နန်းတော်သခင်ကိုယ်တိုင် ထွက်လာမှပဲ ပြန်တောင်းလို့ ရနိုင်လိမ့်မယ်၊ အဲဒါတောင် ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိရုံပဲ ရှိသေးတာ ”</p> <p>​“နင် က ဘယ်လို အလဲအလှယ် လုပ်ချင်တာလဲ အခု ငါ့လက်ထဲမှာ ပိုလျှံနေတဲ့ အစီရင်ဗဟိုချက် မရှိသေးဘူး ”</p> <p>အမျိုးသမီးက ဆိုသည်။</p> <p>​“ငါ ဝံပုလွေတစ္ဆေ ကြယ်တာရာနယ်မြေ မှာ မင်းကို စောင့်နေမယ်။ မင်းဆီမှာ ပိုလျှံတဲ့ အစီရင်ဗဟိုချက် ရပြီဆိုရင် အဲဒီကို လာခဲ့ပါ၊ ငါတို့ အလဲအလှယ် လုပ်ကြတာပေါ့ ”</p> <p>ဝမ်ချုံစန်းက ဖြဲ၍ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေမွကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲကျသွားတော့သည်။</p> <p>​အာမန်ဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရသည့် အမျိုးသမီးသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေပြီးနောက် ဟင်းလင်းပြင်ကို ခွင်း၍ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>​ဝမ်ချုံစန်းက သူ သိထားတာတွေ အရမ်းများတယ်လို့ ပြောတာက... ဟို သော့နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သဲလွန်စတွေလား</p> <p>ဖန့်ချန်သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အမှုန့်ပုံကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>​ဤအရာက မည်သည့် နည်းဗျူဟာမျိုးလဲဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ချေ။</p> <p>တစ်ဖက်လူက ထိုနေရာကို ကြိုတင်လာရောက် ပြင်ဆင်ထားပြီးမှ ကျွယ်မင်နန်းတော်၏ အစ်မကြီးနှင့် စကားပြောရန် စိတ်အာရုံ  တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ခြင်းလား သို့မဟုတ် သူသည် ဟင်းလင်းပြင် အထပ်ထပ်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ဝံပုလွေတစ္ဆေ ကြယ်တာရာနယ်မြေ မှနေ၍ ဤကဲ့သို့ ထူးခြားသည့် နတ်ဘုရားအတတ်ကို သုံးလိုက်ခြင်းလား။</p> <p>​မည်သည့်နည်းလမ်းပင် ဖြစ်စေ၊ ဖန့်ချန်၏ အမြင်တွင်မူ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။</p> <p> အိပ်မက်ဆန်လှသည့် အစွမ်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>​နေဦး... အကယ်၍ ကျွယ်မင်နန်းတော်ရဲ့ အမာခံတပည့်တွေထဲမှာ ဝမ်ချုံစန်းကို ကူညီပေးနေတဲ့သူ ရှိနေရင်ကော...</p> <p>ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>ခုနက ကျောက်တုံးအနီးတွင် ရပ်နေသည့် အမာခံတပည့် အချို့ကို သူ သတိရလိုက်သည်။</p> <p>​ထိုသူများထဲက တစ်ယောက်ယောက်များ ဖြစ်နေမလား</p> <p>ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုမေးခွန်းကို အဖြေပေးနိုင်မည့်သူ လောလောဆယ် မရှိသေးချေ။</p> <p>သူသည်လည်း အမာခံတပည့်များကို တိုက်ရိုက် စစ်ဆေးမေးမြန်းနိုင်စွမ်း မရှိသေးပေ။</p> <p>ပထမအချက်မှာ ထိုသို့လုပ်ရန် စွမ်းအားမရှိခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအချက်မှာ ထိုသို့လုပ်ရန် အခြေအနေ မပေးခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ဖန့်ချန်သည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည်သွင်းလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် မသေမျိုးလှေကို သိမ်းလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်ကို ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်</p> <p>“ကြာနီမိတ်ဆွေ... ငါတို့ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်ကြည့်ရအောင်၊ ဒီတစ်ခါရော ငါတို့ ကံကောင်းမလားလို့”</p> <p>​ကံကောင်းမှုဆိုသည်မှာ တကယ်ရှိသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရယူရန်မှာ မလွယ်ကူလှချေ။</p> <p>​သူတို့နှစ်ဦး ဝူရှန့်ငရဲပေါ်တွင် လျှောက်သွားရင်း စူးစမ်းခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်နီးပါးခွဲခန့် ရှိလာသောအခါ ယွီဝူရှီး၊ လင်းယွမ် နှင့် မုံချင့်လင် တို့ သုံးဦးကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။</p> <p>​သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ထိုသုံးဦးမှာ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခံနေရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည်။</p> <p>သူတို့ကို ဝိုင်းထားသူများမှာလည်း ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြပြီး၊ အနီးအနားတွင် တက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ အခြေအနေကို အေးဆေးစွာ ကြည့်နေသည်။</p> <p>​သူတို့ရှိနေသည့် နေရာတွင် မြေပြင်ပေါ်၌ ပေါ်လွင်နေသည့် ဝိညာဉ်ကျောက်သတ္တုကြောတစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p>ထိုအထဲတွင် အဆင့်နိမ့် ၊ အလယ်လတ် နှင့် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်များ ပါဝင်သည်။</p> <p>ရောထွေးနေသော်လည်း မျက်စိရှိသူတိုင်းက ထ်ုသတ္တုကြောကိုသာ အကုန်တူးဖော်နိုင်ပါက တန်ဖိုးမည်မျှ ကြီးမားမည်ကို သိကြသည်။</p> <p>အဆင့် ၁ မသေမျိုးများပင်လျှင် မျက်စိကျလောက်သည့် တန်ဖိုးမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p>​သို့သော် ဤနေရာမှာ ဝူရှန့်ငရဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>ပစ္စည်းကောင်းများစွာ ရှိနေသဖြင့် အဆင့် ၁ မသေမျိုးများအတွက်မူ ထိုထက် ပိုကောင်းသည့်အရာများက သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေပေလိမ့်မည်။</p> <p>​“မတိုက်တော့ဘူး၊ မတိုက်တော့ဘူး ဒီနေရာကို မင်းတို့ပဲ ယူလိုက်တော့ ”</p> <p>လင်းယွမ်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး တိုက်ပွဲကို ရပ်တန့်ရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p>အားလုံးက ကျွယ်မင်ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် အရှုံးပေးလိုက်ပါက သေလောက်အောင် တိုက်ခိုက်စရာ မလိုတော့ချေ။</p> <p>လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ဝက်အတွင်း သူတို့ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး အကြိမ်အနည်းငယ် ကြုံခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။</p> <p>​ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် အုပ်စုသည် လက်ရပ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း တက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူကမူ ခပ်အေးအေး ပြုံးကာ</p> <p>“ဆက်တိုက်စမ်း... မသေစေနဲ့ ဆိုရင် ရပြီ ”</p> <p>​“မင်းတို့ စည်းကမ်းမလိုက်နာဘူးလား ”</p> <p>လင်းယွမ်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>​မုံချင့်လင် နှင့် ယွီဝူရှီး တို့ကလည်း ထိုတက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> မုံချင့်လင်က တိုက်ရိုက်ပင် အော်ဟစ်လိုက်သည်</p> <p>“မင်းက ဘယ်အမာခံတပည့် ခေါ်လာတဲ့သူလဲ လီအမာခံတပည့် (လီရှမ်းဇီ) သာ သိသွားရင် မင်းကို အပြစ်ပေးလိမ့်မယ် ”</p> <p>​“ဘယ် လီအမာခံတပည့်လဲ ”</p> <p>​“အခုလေးတင် အစီရင်မသေမျိုးအတတ်ကို နားလည်သွားတဲ့ လီရှမ်းဇီ အမာခံတပည့်ပဲ ”</p> <p>​“ဪ... သူက ဒီလို ကိစ္စသေးသေးလေးတွေကို ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ငါက မင်းတို့ကို သတ်မှာလည်း မဟုတ်ပါဘူး၊ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ရုံပါပဲ။ မင်းတို့ သုံးယောက် ခုနက အရမ်း ခေါင်းမာနေကြတာကိုး ”</p> <p>တက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူက ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>​ထို့နောက် သူသည် ဘေးမှ အခြေအနေကို ကြည့်နေသည့် ဖန့်ချန်နှင့် ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်တို့ဆီသို့ လှည့်ကြည့်ကာ</p> <p>“မင်းတို့ နှစ်ယောက်လည်း ဆက်မကြည့်နေနဲ့တော့၊ ဒီကိစ္စက မင်းတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူး ”</p> <p>​“ဟင်... ခေါင်းဆောင်ပါလား ”</p> <p>လင်းယွမ်၏ မျက်နှာတွင် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြစ်သွားသော်လည်း အသံထွက်၍ မခေါ်ဘဲ မျက်ရိပ်မျက်ကဲသာ ပြလိုက်သည်။</p> <p>​မုံချင့်လင် နှင့် ယွီဝူရှီး တို့မှာလည်း ထိုနည်းတူပင်။ အဆိုးဆုံးမှာ သူတို့ အရိုက်ခံရရုံသာ ဖြစ်ပြီး မသေနိုင်ချေ။</p> <p>အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက သူတို့အားလုံး တစ်ဖွဲ့တည်းမှန်း သိသွားပါက ငါးယောက်လုံး အရိုက်ခံရပေလိမ့်မည်။</p> <p>​တက်လှမ်းခြင်းအဆင့်၏ အစွမ်းမှာ ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်ထက် များစွာ သာလွန်လွန်းလှသည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save