Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၈၈)</h2> <h2 style="text-align: center;"> ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်</h2> <h2 style="text-align: center;">​*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>“မသွားဘူးလား စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ မင်းမသွားဘူးဆိုရင်တော့ ယွီထျန်းကော်နဲ့အတူ အရှက်ကွဲရတော့မှာပဲ။ သူ့ရဲ့ ကပ်ဘေးကိုးဆင့်မိုးကြိုးခန္ဓာက ငါ့ရှေ့မှာတော့ ဘာလှိုင်းတံပိုးမှ ထမလာနိုင်ပါဘူး ”</p> <p>​နန်မင်ရှောက်ကျဲက ဖန့်ချန်ကို ပြုံးစစဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​သူ့ဘေးရှိ ငွေဖြူတံဆိပ်ပြား ချိတ်ဆွဲထားသော ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးကလည်း လေသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်ကြသည်။</p> <p>ဖန့်ချန်နှင့် ယွီထျန်းကော်ကို ကြည့်နေသည့် သူတို့၏ အကြည့်များထဲတွင် သရော်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။</p> <p>​နှိမ်ချသည်အထိတော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p> ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယွီထျန်းကော်သည်လည်း သူတို့ကဲ့သို့ပင် ငွေဖြူတံဆိပ်ပြားပိုင်ရှင် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သို့သော် ရွှေရောင်တံဆိပ်ပြားပိုင်ရှင် နန်မင်ရှောက်ကျဲနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ နှစ်ဦးကြားက ကွာဟချက်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။</p> <p>​ငွေဖြူတံဆိပ်ပြားဆိုသည်မှာ အသုတ်တိုင်းတွင် ပေါ်လာနိုင်သော်လည်း၊ ရွှေရောင်တံဆိပ်ပြားမှာမူ ဆယ်သုတ်နေ၍ တစ်ယောက် ထွက်လာရန်ပင် မသေချာချေ။</p> <p>ဤသည်မှာ သူတို့ကြားက ကွာခြားချက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​“ဖန့်မိတ်ဆွေ... မင်းရဲ့ ဒီစေတနာကို ငါလက်ခံပါတယ်။ ဒီနေ့ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ အရှက်ကွဲပါရစေ၊ မင်းနဲ့ ဒီကိစ္စနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး ”</p> <p>ယွီထျန်းကော်၏ အသံမှာ ဖန့်ချန်၏ နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>​ထို့နောက် သူသည် နန်မင်ရှောက်ကျဲကို ကြည့်ကာ နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ရင်း</p> <p>“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတုန်းက မင်းဟာ ငါ့လက်အောက်မှာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့သူပဲ။ ဒီနေ့ ငါမင်းကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ထပ်ပေးမယ်၊ ငါတို့ တစ်ယောက်ချင်း ချကြမယ် ”</p> <p>​လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတုန်းက ရှုံးနိမ့်ခဲ့သူ</p> <p>​အားလုံးက အနည်းငယ် ကြောင်သွားကြသည်။</p> <p> နန်မင်ရှောက်ကျဲနှင့် ယွီထျန်းကော်တို့ကြားတွင် ဤကဲ့သို့သော ပတ်သက်မှုမျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မထားခဲ့ကြချေ။</p> <p>​နန်မင်ရှောက်ကျဲ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ မပျက်သော်လည်း၊ မျက်ဝန်းများမှာမူ အနည်းငယ် မှောင်မှောင်သွားသည်</p> <p>“အဲဒါက ကလေးဘဝတုန်းက ကိစ္စတွေပါ။ မင်းက အခုထိ ဒါကို ဒီလောက် မှတ်ထားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခု ငါက တက်လှမ်းခြင်းအဆင့်ကို ခြေတစ်ဖက် လှမ်းထားပြီးပြီ၊ မင်းကတော့... အခုမှ ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့်နောက်ပိုင်းလား ”</p> <p>​“ကျင့်ကြံမှု အဆင့်သေးသေးလေး တစ်ခုပဲဟာ၊ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး ”</p> <p>ယွီထျန်းကော်က ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ထိုစဉ် လှေ နှစ်စင်းသည် ထိုနေရာကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။</p> <p>၎င်းမှာ လီရှမ်းဇီ နှင့် နန်မင်ရုယွဲ့ တို့ ပိုင်ဆိုင်သော လှေ များပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​“ပဉ္စမစီနီယာအစ်ကို... အဲဒါ ခင်ဗျားရဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင် ညီလေးပဲ ”</p> <p>လီရှမ်းဇီ က နန်မင်ရှောက်ကျဲကို စိတ်ဝင်တစား အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်</p> <p>“သူက စမ်းသပ်ပွဲမှာ ရွှေရောင်တံဆိပ်ပြား ရခဲ့တာဆိုတော့၊ ဒီလို ပါရမီမျိုးက အမာခံတပည့် အများစုနဲ့ မခြားတော့ဘူး။ အဆင့် ၁ မသေမျိုး ဖြစ်တာနဲ့ ချက်ချင်း အမာခံတပည့် ဖြစ်လာမှာပဲ ”</p> <p>​“အနည်းငယ်တော့ လိုသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အမာခံတပည့် ဖြစ်ဖို့ကတော့ ပြဿနာ မရှိပါဘူး ”</p> <p>နန်မင်လူယွဲ့က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးကာ ဆိုသည်။</p> <p>​ခေတ္တရပ်ပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်သည် ယွီထျန်းကော်နှင့် ဖန့်ချန်တို့ နှစ်ဦးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည်</p> <p>“ဒီနှစ်ယောက်က နည်းနည်း မျက်မှန်းတန်းမိသလိုပဲ၊ မင်းနဲ့အတူ လာခဲ့တဲ့သူတွေ မဟုတ်လား ဒီအထင်မှားမှုကို ငါဝင်ပြီး ဖြေရှင်းပေးရမလား ”</p> <p>​“မလိုပါဘူးဗျာ... နောက်ပေါက်လေးတွေ ဆော့ကစားနေကြတာပဲ။ ပဉ္စမစီနီယာအစ်ကိုအထိ ဝင်ပါဖို့ မတန်ပါဘူး။ လူမသက်ရင် သူတို့ဘာသာသူတို့ ရှိပါစေ ”</p> <p>လီရှမ်းဇီ က ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် ထိုကျင့်ကြံသူက အဆင့် ၄ မသေမျိုးဆေး တစ်ပင် ရှာတွေ့ခဲ့သည်ကို မှတ်မိနေသည်။</p> <p> သို့သော် ထိုအရာမှာ ဘာမှ အရေးမကြီးချေ။</p> <p>ရှေ့ပြေးကြယ်စုတန်းသို့ ပြန်ရောက်လျှင် ထိုက်တန်သော ဝိညာဉ်ကျောက် နှင့် ဂုဏ်ထူးမှတ်များကို ထိုသူ ရရှိလိမ့်မည်ဟု သူကတိပေးထားပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p>​ကျန်တစ်ဦး (ယွီထျန်းကော်) ကိုလည်း သူ အနည်းငယ် မှတ်မိသည်။</p> <p> အဓိကမှာ ထိုသူ လေ့ကျင့်ထားသော ကပ်ဘေးကိုးဆင့်မိုးကြိုးခန္ဓာ မှာ အထက်သုံးနယ်မြေ  တွင်ပင် ပထမတန်းစားဟု သတ်မှတ်ရမည့် ကျမ်းစာတစ်စောင် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>​သို့သော်...</p> <p>အဖွဲ့အစည်းကြီးအသီးသီး၏ အမာခံတပည့်များ ရှေ့မှောက်တွင်မူ ထိုအရာအားလုံးက အရေးမပါတော့ချေ။</p> <p>သူတို့သည် အစီရင်ဗဟိုချက် ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသူများ ဖြစ်ရာ သာမန်ကျင့်ကြံသူများနှင့် လုံးဝ ခြားနားသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​...</p> <p>​“အဆင့်သေးသေးလေး တစ်ခုဟုတ်လား ဟားဟားဟား... ပြောတာကတော့ လွယ်လိုက်တာ ”</p> <p>နန်မင်ရှောက်ကျဲက မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ</p> <p>“ငါ မင်းတို့ကို အနိုင်မကျင့်တော့ပါဘူး။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး အတူတူလာခဲ့ကြ၊ ဒါမှ ပိုပြီး တရားမျှတမှာ ”</p> <p>​“အတူတူ ”</p> <p>ယွီထျန်းကော်၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။</p> <p>ဖန့်ချန်၏ အစွမ်းမှာ သူ့ထက် သာလွန်ကြောင်း သူသိထားသည်။</p> <p>အရင်က စမ်းသပ်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော်...</p> <p>​သူက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ဖန့်ချန်ကို ပြောလိုက်သည်</p> <p> “ဒီကိစ္စက မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး၊ ဘေးကို ခဏ ဖယ်နေပါ ”</p> <p>ခေတ္တရပ်ပြီးနောက်</p> <p> “မဟုသေးဘူး... မင်း မင်းရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေကို ခေါ်ပြီး အမြန်ထွက်သွားလိုက်၊ ဒီမှာ ဆက်မနေနဲ့တော့ ”</p> <p>​“မင်း ခဏလောက် ငြိမ်ငြိမ်နေပါဦး။ အရှက်ကွဲမလား မကွဲဘူးလားဆိုတာ ချကြည့်မှ သိမှာပေါ့ ”</p> <p>ဖန့်ချန်သည် စိတ်ချင်းဆက်၍ ပြောကြားရင်း ယွီထျန်းကော်၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p> ထို့နောက် နန်မင်ရှောက်ကျဲကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်</p> <p>“နှစ်ယောက်ချင်းလည်း မလုပ်ပါနဲ့ဦး။ ငါနဲ့ပဲ အရင်ချလိုက်ပါ၊ ငါ့ကို နိုင်မှ ယွီမိတ်ဆွေနဲ့ ချဖို့ အရည်အချင်းရှိမယ် ”</p> <p>​အားလုံး၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p> အဝေးမှ ကြည့်နေကြသော ကြေးညိုတံဆိပ်ပြား ပိုင်ရှင်များသည်လည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>​တစ်ဦးက အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ရင်း တအံ့တဩ ဆိုသည်</p> <p>“ဒီဖန့်မိတ်ဆွေက... တကယ့်ကို သစ္စာရှိတာပဲနော် ”</p> <p>​“သစ္စာရှိတာက ထမင်းကျွေးမှာမို့လို့လား  သူက အခုမှ ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့်နောက်ပိုင်းကို တက်ထားတာလေ။ အခု အရိုက်ခံလိုက်ရလို့ ကျင့်ကြံမှု မတည်ငြိမ်ဘဲ အဆင့်ပြန်ကျသွားရင် နောင်တရလို့ ဆုံးမှာမဟုတ်ဘူး။ ငယ်သေးလို့ပါကွာ”</p> <p>အခြားတစ်ဦးက အသံတိုးတိုးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​လင်းယွမ်သည် ချက်ချင်းပင် ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်</p> <p> “ကြာနီမိတ်ဆွေ... ခေါင်းဆောင်ကို ဖျောင်းဖျပေးပါဦး။ သူက ရွှေရောင်တံဆိပ်ပြားပိုင်ရှင် ပါရမီရှင်နဲ့ တစ်ယောက်ချင်း ချမလို့ လုပ်နေတယ်ဗျ ”</p> <p>​ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်သည်လည်း စိတ်ချင်းဆက်၍ ဖျောင်းဖျရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ယမ်းလိုက်သည်</p> <p>“ငါ ဖန့်မိတ်ဆွေရဲ့ အစွမ်းကုန် ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ သူက ဘယ်လိုအဆင့်ရှိတဲ့ ပါရမီရှင်လဲဆိုတာ မြင်ရတော့မယ် ထင်တယ် ”</p> <p>​“အစွမ်းကုန် ငွေဖြူတံဆိပ်ပြားထက် ဘာပိုမှာမို့လို့လဲ သူက ယွီထျန်းကော်ကို နိုင်ခဲ့တာပဲ ရှိတာလေ။ အခု ပြိုင်ဘက်က ရွှေရောင်တံဆိပ်ပြားလေ၊ ပြီးတော့ သူ့ထက် အဆင့်တစ်ဆင့်တောင် ပိုမြင့်သေးတယ်...”</p> <p>လင်းယွမ်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​ယွီထျန်းကော်ကမူ ဖန့်ချန်ကို ကြောင်စီစီဖြင့် ကြည့်နေမိပြီး စိတ်ထဲရှိသည့်အတိုင်း ပြောထွက်သွားသည်</p> <p>“မင်း ရူးနေတာလား ”</p> <p>​သူ့စကားကြောင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ရယ်သံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယွီထျန်းကော်သည် ထိုစကားကို စိတ်ချင်းဆက်၍ မပြောဘဲ တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ယွီထျန်းကော် သတိဝင်လာကာ အလျင်အမြန်ပင် စိတ်ချင်းဆက်၍ ပြောလိုက်သည်</p> <p> “မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ ငါနဲ့အတူ ဒီမှာ အရှက်လာကွဲချင်လို့လား ”</p> <p>​“အဲဒီအထိတော့ မဖြစ်ပါဘူး ”</p> <p>ဖန့်ချန်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ မီးခိုးပြာရောင် မျက်ဝန်းအိမ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော အပြာရောင်အလင်းတန်းလေးများ စတင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ဆူပွက်လာတော့သည်။</p> <p>​“တောက်ပသော နတ်ဘုရားမျက်လုံး...”</p> <p>ယွီထျန်းကော် ဤနည်းလမ်းကို သိသည်။</p> <p>ထိုစဉ်က သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ မြေဓာတ်စွမ်းအားဖြင့် ထိုနည်းအတိုင်း အနိုင်ယူခြင်း ခံခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​ဖန့်ချန်က တကယ် လုပ်တော့မည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် စက္ကန့်အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီးမှ ဘေးသို့ ဆုတ်ပေးလိုက်တော့သည်။</p> <p>​“နတ်ဘုရားမျက်လုံး ဆိုရင်တောင်... ရွှေရောင်တံဆိပ်ပြား ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့က မလွယ်ဘူးလေ...”</p> <p>ယွီဝူရှီးက ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာထားဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။</p> <p>​ချန်မင်ရှုံမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p>ဤကောင်က နန်မင်ရှောက်ကျဲသည် ရွှေရောင်တံဆိပ်ပြားပိုင်ရှင် ပါရမီရှင်မှန်း သိရက်နဲ့ တိုက်ခိုက်ရဲလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မထားခဲ့ချေ။</p> <p>သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လှောင်ပြုံးသဲ့သဲ့ ပေါ်လာသည်။</p> <p>​သူ့အမြင်အရဆိုလျှင် ဤလူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ယွီထျန်းကော်ပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေ့တော့ အရှက်ကွဲဖို့ သေချာနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ဘာမှ ထူးခြားလာမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>​“တကယ် လုပ်မလို့လား ”</p> <p>နန်မင်ရှောက်ကျဲက ဖန့်ချန်ကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်</p> <p>“တောက်ပသော နတ်ဘုရားမျက်လုံး ဟုတ်လား ရတယ်လေ... ငါ မင်းကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်။ မင်းရဲ့ တောက်ပသော နတ်ဘုရားမျက်လုံးက ငါတို့ကြားက ကွာဟချက်ကို ဘယ်လောက်အထိ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့ ”</p> <p>​စကားသံဆုံးသည်နှင့် နန်မင်ရှောက်ကျဲ၏ နောက်ကျောတွင် ဧရာမ ပုံရိပ်ယောင်ကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>​ခဏချင်းမှာပင် ထိုပုံရိပ်ယောင်ဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းကင်လှုပ်ခတ်မည့် အရှိန်အဝါများက အနီးနားရှိ ကျင့်ကြံသူများကို အလိုအလျောက် ဝေးရာသို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>​ထိုပုံရိပ်ယောင်သည် လက်ထဲတွင် လေးရှည်ကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ ယခုအခါ လေးကြိုးကို လခြမ်းပြည့်ပုံစံအထိ အစွမ်းကုန်ဆွဲကာ ဖန့်ချန်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>​“ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်း မသေမျိုးအတတ် ”</p> <p>​“ဒီအတတ်က ဟင်းလင်းပြင်အလွှာပေါင်းများစွာကို ဖြတ်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကို တိတိကျကျ သတ်ဖြတ်နိုင်တယ်လို့ သတင်းထွက်နေတာ။ ဘယ်လိုပဲ ပြေးပြေး မလွတ်နိုင်ဘူးတဲ့ ”</p> <p>​“ဒါက လူအသက်သေအောင် လုပ်နေတာ မဟုတ်လား ”</p> <p>​“တစ်ဖက်လူက ဒီလောက် ရန်စနေမှတော့၊ လူသေသွားရင်တောင်... နန်မင်ရှောက်ကျဲက အလွန်ဆုံး အဆူခံရရုံပဲ ရှိမှာပါ။ မမေ့နဲ့ဦး... သူက မကြာခင်မှာ အမာခံတပည့် ဖြစ်တော့မှာ ”</p> <p>​“ဟုတ်သားပဲ...”</p> <p>​အမာခံတပည့် ဖြစ်သွားပြီး အစီရင်လှေ ကို ပိုင်ဆိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူကုံထံကြီး ဖြစ်သွားတော့မည်။</p> <p>အဆင့် ၆ မသေမျိုးများပင်လျှင် သူ့ကို ရွယ်တူတန်းတူ ဆက်ဆံရမည်ဖြစ်ပြီး မောက်မာရဲမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>​ပြင်ပကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်းမှာ ထိုမျှအထိ အရေးမကြီးလှချေ။</p> <p>​“နန်မင်ရှောက်ကျဲ... မင်း ရူးနေတာလား မင်းက ကိုယ့်လူအချင်းချင်းကို ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်နဲ့ သုံးရတယ်လို့လား ”</p> <p>ယွီထျန်းကော်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ရင်း ဖန့်ချန်ဘက်သို့ လှည့်၍ အော်လိုက်သည်</p> <p>“ပြေး ”</p> <p>​ပြေးရမည်လား</p> <p>​ပုံရိပ်ယောင်ကြီးသည် မြားတစ်စင်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုမြား၏ အရှိန်အဝါမှာ အနီးနားရှိ တက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများကိုပင် ရင်ထဲမှနေ၍ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေသည်။</p> <p>​ထိုအချက်ကပင် ထိုမြား၏ အစွမ်းမှာ တက်လှမ်းခြင်းအဆင့်များကိုပင် အန္တရာယ်ပေးနိုင်ကြောင်း သက်သေပြနေလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save