Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၁၃၈၉)</h2> <h2 style="text-align:center">မဟုတ်ဘူး၊ ငါမရှုံးသေးဘူး</h2> <h2 style="text-align:center">​*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p>“ကောင်းကင်က မင်းကို သေမိန့်ပေးလိုက်ပြီဆိုရင် မင်းသေကိုသေရမယ်။ မင်း ဒူးထောက်အမှားမခံမချင်း ဒီအတတ်က မင်းနောက်ကို မသေမချင်း လိုက်နေမှာပဲ ”</p> <p>​နန်မင်ရှောက်ကျဲ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်တက်သွားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ယုံကြည်ချက်များ အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် သူကိုယ်တိုင်မှာ ကောင်းကင်နတ်မင်းကြီး ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>​ဖန့်ချန်သည် ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်ကို အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအတတ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီးနောက် မြားတံဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါမှာ တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်း အစီရင် ၏ အငွေ့အသက်နှင့် ဆင်တူနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>​၎င်း၏ လမ်းကြောင်းမှာ ပုံသေမရှိချေ။</p> <p>တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မြားတံသည် သူ၏ နောက်ကျောဘက်မှ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>​ဖန့်ချန်က ဓားအသွင်ပြောင်းအတတ် ကို အသုံးပြု၍ ရှောင်တိမ်းလိုက်သော်လည်း ထိုမြားတံမှာ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင်ပင် သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်မှ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာပြန်သည်။</p> <p>​ဘေးမှ ကြည့်နေသူများအဖို့မူ ကောင်းကင်ယံတွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းနှစ်ခုမှာ တစ်ခုက လိုက်၊ တစ်ခုက ပြေးရင်း ရစ်ပတ်နှောင်တွယ်နေကြသည်ကိုသာ မြင်တွေ့ရသည်။</p> <p>​လူအတော်များများမှာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေကြရသည်။</p> <p>​ဖန့်ချန်၏ အရှိန်မှာ သူတို့ ထင်ထားသည်ထက် များစွာ သာလွန်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>တစ်ဖက်လူသည် ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်၏ အောက်တွင် အဆက်မပြတ် ရှောင်တိမ်းနိုင်နေသည် မဟုတ်ပါလား</p> <p>​“ဒါ ဘယ်လို ကိုယ်ယောင်ဖျောက်အတတ်  လဲ ”</p> <p>တစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​“ကြာနီမိတ်ဆွေ... အရင်က ခေါင်းဆောင် ဒီလိုအတတ်မျိုး သုံးတာ မြင်ဖူးလား ”</p> <p>မုံချင့်လင်က ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်ကို လှည့်မေးလိုက်သည်။</p> <p>​“မမြင်ဖူးဘူး... ငါအရင်က မြင်ဖူးတဲ့ အတတ်က ဒီထက် ပိုပြီး ထူးဆန်းတယ်၊ အခုဟာနဲ့ မတူဘူး ”</p> <p>ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်က ခေါင်းကို အသာအယာ ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>​“ခေါင်းဆောင်မှာ အနိုင်ရမယ့် အခွင့်အရေး ရှိမလား ”</p> <p>လင်းယွမ်က အားလုံးကို ဝေ့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​ဖန့်ချန်သည် ထိုအတတ်နှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နေနိုင်ပြီး ခဏအတွင်း အရေးနိမ့်မည့်ပုံ မပေါ်သဖြင့် အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေး အနည်းငယ် ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား</p> <p>​“နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိဘူး ”</p> <p>ယွီထျန်းကော်သည် သူတို့အနားသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ကောင်းကင်ယံမှ တောက်ပသော အလင်းတန်းနှစ်ခုကို လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်</p> <p>“ဖန့်မိတ်ဆွေရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကုန်ခမ်းသွားလို့ အရှိန်အနည်းငယ် လျော့သွားတာနဲ့ ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်က သူ့ကို အပေါက်ဖောက်သွားလိမ့်မယ်။ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကာကွယ်ရေး အလွှာက ဒီမြားကို တောင့်ခံနိုင်မှပဲ ရမယ်"</p> <p>​"ဒါပေမဲ့...ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်က နန်မင်ရှောက်ကျဲ ငယ်ငယ်ကတည်းက လေ့ကျင့်လာတဲ့ အမာခံ မသေမျိုးအတတ်ပဲ။ သူ့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေအရဆိုရင် ဒီအတတ်ရဲ့ စွမ်းအားကို တက်လှမ်းခြင်းအဆင့် တစ်ယောက် လာရင်တောင် အပြည့်အဝ တောင့်ခံဖို့ ခက်လိမ့်မယ်။ မသေရင်တောင် ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရမှာပဲ ”</p> <p>​“ဟူးးးး”</p> <p>အားလုံးက အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။</p> <p>တက်လှမ်းခြင်းအဆင့်တောင် တောင့်မခံနိုင်ဘူးလား ဒါဆို တစ်ဖက်လူက နောက်ပိုင်းမှာ အဆင့် ၁ မသေမျိုး ဖြစ်သွားရင် ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်လိုက်မလဲ</p> <p>​“ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်က သိပ်ပြီး မြင့်မြတ်တဲ့ အတတ်မျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နန်မင်ရှောက်ကျဲက ဒီအတတ်ကို အထွတ်အထိပ် ရောက်အောင် လေ့ကျင့်ထားတာ။ ငါ့ရဲ့ ကပ်ဘေးကိုးဆင့်မိုးကြိုးခန္ဓာတောင် ဒီမြားတစ်စင်နဲ့တင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားနိုင်တယ် ”</p> <p>ယွီထျန်းကော်၏ မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း ကြည့်မကောင်း ဖြစ်လာသည်။</p> <p>​လှေနှစ်စင်း ယှဉ်လျက် ရှိနေသည်။</p> <p>လီရှမ်းဇီ နှင့် နန်မင်ရုယွဲ့ တို့သည် လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားနေသော အလင်းတန်းနှစ်ခုကို ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> လီရှမ်းဇီက မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ</p> <p>“ခင်ဗျားရဲ့ ဒီညီလေးက ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်ကို တော်တော်လေး အာရုံစိုက် လေ့လာထားတာပဲ။ အခုဆိုရင် မိုင်ပေါင်း တစ်သိန်းအကွာကနေတောင် သူ့နဲ့ အဆင့်တူ ကျင့်ကြံသူကို တိတိကျကျ သတ်နိုင်နေပြီ။ မဆိုးဘူး ”</p> <p>​“သူ အစီရင်လှေကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်ကို ထုတ်သုံးနိုင်တဲ့အခါမှပဲ မဆိုးဘူးလို့ ခေါ်လို့ရမှာပါ။ အခုတော့ ဒါတွေက ကလေးကစားစရာတွေပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ပြောပလောက်စရာ မရှိဘူး ”</p> <p>နန်မင်ရုယွဲ့က ခေါင်းကို အသာအယာ ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>​အစီရင်လှေ၏ စွမ်းအားသည် မသေမျိုးအတတ်များ၏ အစွမ်းကို အဆပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။</p> <p>ထိုအဆင့်ရှိ စွမ်းအားမျိုးကသာ ယခုအခါ လူသားလောက ကိုးနယ်မြေ၏ အဓိက စွမ်းအားစု ဖြစ်သည်။</p> <p>​ခေတ္တရပ်ပြီးနောက်</p> <p> “သူတို့ကို ရပ်ခိုင်းလိုက်ရမလား၊ လူအသက် သေသွားနိုင်တယ် ”</p> <p>​“ထိခိုက်ဒဏ်ရာ အနည်းအကျဉ်း ရှိတာက သဘာဝပါပဲ။ အဲဒီတစ်ယောက်က ပါးနပ်တယ်ဆိုရင်တော့ သေမှာမဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ အရှက်သိက္ခာနဲ့ အသက်ကြားမှာ ဘယ်ဟာကို ရွေးမလဲဆိုတာပဲ ကြည့်ရမှာပေါ့ ”</p> <p>လီရှမ်းဇီက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>​...</p> <p>​“ဘာလို့ ပြေးပဲ ပြေးနေတာလဲ ငါ့ကို နိုင်မှ ယွီထျန်းကော်နဲ့ ချဖို့ အရည်အချင်းရှိမယ် ဆိုတာ မင်းပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား ဒါပေမဲ့ မင်းက အစကနေ အဆုံးထိ ပြေးပဲ ပြေးနေတာပဲ၊ ဘယ်လောက်အထိ ပြေးနိုင်မလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့ ”</p> <p>​နန်မင်ရှောက်ကျဲက လှောင်ပြုံးဖြင့် ဆိုသည်</p> <p>“ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက အဆင့်တူ ကျင့်ကြံသူတွေထက် အနည်းဆုံး ၁၀ ဆလောက် ပိုများတယ်။ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကုန်မှာကို စောင့်နေတာဆိုရင်တော့ မင်း တွက်ကိန်းမှားသွားပြီ။ ငါ့မှာ ဖြည့်တင်းဖို့ ဝိညာဉ်ကျောက်နဲ့ ဆေးလုံးတွေ အလုံအလောက် ရှိတယ် ”</p> <p>​ဖန့်ချန်သည် နန်မင်ရှောက်ကျဲကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မိမိကိုယ်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။</p> <p>အကယ်၍ ရှေးဦး နတ်ဘုရားမျက်လုံးသာ မရှိပါက ထိုအငွေ့အသက်ကို သူ ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>​ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဤအငွေ့အသက်က သူ့ကို ပစ်မှတ်ထား လိုက်လံနှောင်တွယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့်လည်း သူ ဘယ်လောက်ပင် မြန်မြန်ပြေးပါစေ၊ မြားတံမှာ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အကြောင်းပြချက်မရှိ ပေါ်ထွက်လာနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​“နန်မင်ရှောက်ကျဲက ရွှေရောင်တံဆိပ်ပြား ရခဲ့တာ မဆန်းပါဘူး။ ဒီအတတ်နဲ့ အဆင့်တူတွေထက် သာလွန်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အခံတွေကြောင့် ရွှေရောင်တံဆိပ်ပြား ရဖို့ဆိုတာ တကယ်ကို မခက်ခဲပါဘူး ”</p> <p>​“ငါလည်း ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်ကို လေ့ကျင့်ဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သာမန်ပဲလို့ ခံစားရတယ်...”</p> <p>​“ဒီအတတ်က မင်းရဲ့ ပါရမီက အဆင့်တူတွေထက် အများကြီး သာလွန်မှသာ သူ့ရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အစွမ်းက ပေါ်လာမှာပါ။ သူ့ရဲ့ အကြောက်စရာအကောင်းဆုံး အချက်က ပြိုင်ဘက်ကို အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းမပေးတာပဲ ”</p> <p>​“အကယ်၍ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက မကောင်းဘဲ အဆင့်တူတွေကြားထဲမှာ အနိမ့်ဆုံးဖြစ်နေရင်၊ ဒီအတတ်ကို သုံးလည်း တစ်ဖက်လူက ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကာကွယ်ရေးအလွှာနဲ့တင် တားဆီးနိုင်မှာပဲ။ အရိုးထဲအထိ လိုက်နှောင်တွယ်နေနိုင်ရင်ကော ဘာထူးမှာလဲ ”</p> <p>​ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ တဖြည်းဖြတ် နားလည်သွားကြပြီး နန်မင်ရှောက်ကျဲကို လေးစားစိတ် အနည်းငယ် ပေါ်လာကြသည်။</p> <p> တစ်ဖက်လူက ဤအတတ်ကို လေ့ကျင့်သည်ဆိုကတည်းက မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိကြောင်း ပြသနေပြီး ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်၏ လျှို့ဝှက်စွမ်းအားကို အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ ”</p> <p>​ဖန့်ချန်သည် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်သော်လည်း ထိုအငွေ့အသက်ကို ဖယ်ရှား၍ မရခဲ့ချေ။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် အရေခွံဆုပ်ခွာအတတ်  ကို အသုံးပြု၍ ကံကြမ္မာ အပိုင်းအစလေးတစ်ခုကို အနည်းငယ် ခွာထုတ်ပစ်လိုက်မှသာ ထိုအငွေ့အသက်ကို ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>​ထိုအချက်ကပင် ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်သည် ကံကြမ္မာ နှင့် ဆက်နွှယ်နေပြီး ကောင်းကင်  လှည့်စားခြင်းအတတ် နှင့် ဆင်တူသော်လည်း လုံးဝတူညီခြင်းမရှိကြောင်း သက်သေပြနေသည်။</p> <p>​ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားမှာ အကြောင်းတရား ဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာ အကျိုးတရား ဖြစ်သည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား မကုန်မချင်း၊ ထိုမြားသည် ရန်သူနှင့် မထိတွေ့မချင်း ပျောက်ကွယ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>​ထိုအငွေ့အသက်ကို ခွာထုတ်လိုက်ပြီးနောက် မြားတံသည် ရုတ်တရက် ဟင်းလင်းပြင်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p> ပစ်မှတ်ကို ရှာမတွေ့တော့သကဲ့သို့ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေဟန်တူသည်။</p> <p>​ထိုနည်းတူပင် အနီးနားရှိ ကျင့်ကြံသူများနှင့် နန်မင်ရှောက်ကျဲကိုယ်တိုင်လည်း ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p>​ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။</p> <p>ပြိုင်ဘက်က ရပ်တန့်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်က ဘာကြောင့် ရန်မပြုတော့တာလဲ</p> <p>​ထိုစဉ်မှာပင် ဖန့်ချန်၏ ပုံရိပ်မှာ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို အားလုံး တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာချိန်တွင်မူ သူသည် နန်မင်ရှောက်ကျဲ၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>​သူသည် နန်မင်ရှောက်ကျဲ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကာကွယ်ရေးအလွှာကို မည်သို့ ကျော်ဖြတ်သွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိလိုက်ကြချေ။</p> <p>​လီရှမ်းဇီ နှင့် နန်မင်ရုယွဲ့ တို့သည် ဝင်ပါရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ ဖန့်ချန်က နန်မင်ရှောက်ကျဲ၏ ခေါင်းကို အသာအယာ တစ်ချက် ပုတ်လိုက်ပြီးနောက် အဝေးသို့ တိတ်တဆိတ် ဆုတ်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါမှ စိတ်အေးသွားကြသည်။</p> <p>​တစ်ဖက်လူက အသေသတ်သည့် နည်းလမ်းကို မသုံးခဲ့ပေ။</p> <p>​နန်မင်ရုယွဲ့က ဆိုသည်</p> <p> “ဒီကလေးက အခြေအနေကို သိတတ်သားပဲ၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အစွမ်းက ငါတို့ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီးတော့ ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ သူ ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်ကို ဘယ်လို ဖျက်လိုက်တာလဲ”</p> <p>​“မသိဘူး...”</p> <p>လီရှမ်းဇီက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>​“မင်း...”</p> <p>နန်မင်ရှောက်ကျဲသည် မိမိခေါင်းကို အလိုအလျောက် စမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် အဝေးမှ ဖန့်ချန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​တစ်ဖက်လူက... သူ့အနားကို ကပ်လာပြီး ခေါင်းကို ပုတ်သွားခဲ့တယ်ပေါ့</p> <p>​ဒါဟာ ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း အရှက်ခွဲခြင်းပဲ</p> <p>​လင်းယွမ်တို့မှာ ကြောင်သွားကြပြီးနောက် တဟားဟား ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က အကျယ်ကြီး အော်ပြောလိုက်သည်</p> <p>“မင်း ရှုံးသွားပြီ ခုနကသာ ခေါင်းဆောင်က အသေသတ်မယ်ဆိုရင် မင်း သေနေပြီ ”</p> <p>​ယွီထျန်းကော်သည်လည်း သတိပြန်ဝင်လာကာ စိတ်ထဲမှ ထိတ်လန့်မှုကို ဖိနှိပ်ပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် နန်မင်ရှောက်ကျဲကို လှမ်းပြောလိုက်သည်</p> <p>“မင်း ရှုံးသွားပြီ ”</p> <p>​“မဟုတ်ဘူး၊ ငါမရှုံးသေးဘူး ”</p> <p>နန်မင်ရှောက်ကျဲက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ရူးသွပ်စွာ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။</p> <p> နောက်တစ်ခဏတွင် မြားတံမှာ ပြန်လည် လှုပ်ရှားလာသည်။</p> <p>​အားလုံး စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေစဉ်မှာပင် မြားတံသည် ဗြုန်းခနဲ ဆိုသလို နန်မင်ရှောက်ကျဲ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကာကွယ်ရေးအလွှာကို ဖောက် ကနဲ ထိုးဖောက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>​မိမိကိုယ်တိုင် ပြန်အပစ်ခံရတော့မည့် ဆဲဆဲမှာပင် နန်မင်ရှောက်ကျဲသည် အလိုအလျောက် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ရုတ်သိမ်းလိုက်မှသာ မြားတံမှာ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>မပျောက်ကွယ်မီအချိန်တွင် မြားတံမှာ သူ၏ ရင်ဘတ်နှင့် လက်မအနည်းငယ်သာ ကွာဝေးတော့သည်။</p> <p>​အားလုံးမှာ အံ့ဩမှင်သက်သွားကြသည်။</p> <p>​ခုနက ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save