Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၉၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒီအတိုင်း ထွက်သွားရင် မကောင်းဘူး မဟုတ်လား</h2> <h2 style="text-align: center;">​*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>နန်မင်ရှောက်ကျဲသည် တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားကာ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားရပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဇဝေဇဝါလည်း ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p>​ခုနက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ</p> <p>​ယခုအချိန်အထိ ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်က မပြီးဆုံးသေးပေ။</p> <p>စိတ်ထဲမှ သံသယကို အတည်ပြုရန်အတွက် သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံဆူပွက်စေလိုက်သည်။</p> <p>​ဖောက်</p> <p>​မြားတံက ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာပြီး မြားခေါင်းတစ်ဝက်ခန့်မှာ နန်မင်ရှောက်ကျဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ နစ်ဝင်သွားချေပြီ။</p> <p>သူ လုံးဝ အပေါက်ဖောက်ခံရတော့မည့် ဆဲဆဲမှာပင် ပုံရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး မြားအမြီးပိုင်းကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။</p> <p>​ပေါ်လာသူမှာ နန်မင်ရုယွဲ့ ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> သူသည် ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်၏ နောက်ဆက်တွဲ စွမ်းအား ၇၀၊ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်ကို ဟန့်တားလိုက်ပြီး၊ ထိုအကြိမ် ကံကြမ္မာရိုက်ခတ်မှု ပြီးမြောက်သွားသဖြင့် ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းမြားမှာလည်း သူ၏လက်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>​နန်မင်ရှောက်ကျဲ၏ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်ဖြူလျော်နေပြီး ချွေးစေးများ တရဟော ထွက်ကျလာသည်။</p> <p>​အနီးနားရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာမူ ယခုမှပင် အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ကြရတော့သည်။</p> <p>​ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်က အတတ်ပိုင်ရှင်ကိုပင် ပစ်မှတ်အဖြစ် ပြန်လည်သတ်မှတ်လိုက်သည်ပေါ့</p> <p>​သို့သော်လည်း သူတို့ အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်ကြသေးပေ။</p> <p>​ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ</p> <p>​လူအတော်များများက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်နေသည့် အကြည့်များမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပါဝင်လာသည်။</p> <p>နန်မင်ရှောက်ကျဲ မည်မျှအစွမ်းထက်ကြောင်း ကောင်းကောင်းသိထားသည့် ငွေဖြူတံဆိပ်ပြားပိုင်ရှင် နှစ်ဦးမှာမူ အလိုအလျောက် တံတွေးကို ဂလုခနဲ မြိုချလိုက်မိကြသည်။</p> <p>​“ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်နိုင်သွားပြီ မဟုတ်လား ”</p> <p>လင်းယွမ်က အားလုံးကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​ယခုအချိန်တွင် အားလုံးမှာ သူ့ကို အဖော်လုပ်ရန် အချိန်မရှိကြပေ။</p> <p> ထိုတိုက်ပွဲကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်သူမှာ ကျွယ်မင်နန်းတော်၏ အမာခံကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် အားလုံးက လက်အုပ်ချီကာ ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုလိုက်ကြသည်။</p> <p>​“မျိုးနွယ်စု... အစ်ကို...”</p> <p>နန်မင်ရှောက်ကျဲ၏ မျက်နှာထားမှာ ဗြုန်းခနဲ ပြောင်းလဲသွားပြီး နန်မင်ရုယွဲ့ကို အလျင်အမြန် လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>​“တော်တော့... အခုမှ ကောင်းကင်ထပ်မှာ ကောင်းကင်ရှိသေးတယ် ဆိုတာကို သိပြီလား ရွှေရောင်တံဆိပ်ပြား ရရုံနဲ့တင် သာယာမနေနဲ့ဦး၊ ခရမ်းရောင်တံဆိပ်ပြားလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့ ဘာလို့ နေရာတကာမှာ လျှောက်ကြွားနေရတာလဲ ”</p> <p>နန်မင်ရုယွဲ့က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့ကာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​နန်မင်ရှောက်ကျဲက ဘာမှ ပြန်မပြောရဲတော့ပေ။</p> <p>စိတ်ထဲတွင်လည်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေမိသည်။</p> <p> အကယ်၍ ခုနက နန်မင်ရုယွဲ့သာ ပေါ်မလာပါက ထိုမြားတစ်စင်ကြောင့် သူ မသေလျှင်တောင် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထိုသို့ဆိုလျှင် နောက်ထပ် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာအထိ ပြန်လည်နာလန်ထူရန် ခက်ခဲသွားနိုင်ပြီး ဤအဖိုးတန် စူးစမ်းလေ့လာရေး အခွင့်အရေးကိုပါ ဆုံးရှုံးသွားရပေလိမ့်မည်။</p> <p>​“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... မင်း ခုနက သူ့ခေါင်းကို တစ်ချက်ပုတ်လိုက်တာ၊ အဲဒီတစ်ချက်ကပဲ သူ့ရဲ့ ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာပဲ ”</p> <p>နန်မင်ရုယွဲ့က ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလျက် ဆိုသည်</p> <p>“ဒီတိုက်ပွဲမှာ သူရှုံးသွားပါပြီ။ နောက်ပိုင်း ဝူရှန့်ငရဲမှာ သူ မင်းကို ထပ်ပြီး ပြဿနာမရှာစေရဘူးလို့ ငါ အာမခံပါတယ် ”</p> <p>​“မင်းနာမည်က ဖန့်ချန်လား ငါ မင်းကို မှတ်မိတယ်။ ပဉ္စမစီနီယာအစ်ကိုကို ကျေးဇူးတင်လိုက်ဦး၊ သူသာ ဝင်မပါရင် မင်း ခုနက ပြဿနာအကြီးအကျယ် တက်တော့မှာ ”</p> <p>လီရှမ်းဇီ ကလည်း ထိုနေရာသို့ ရောက်လာပြီး ဖန့်ချန်ကို ပြုံးကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​အမာခံတပည့် နှစ်ဦးစလုံး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်လာကြသဖြင့် ခုနက တိုက်ပွဲကို သူတို့နှစ်ဦးမှာ အစကတည်းက စောင့်ကြည့်နေခဲ့မှန်း အားလုံး သိလိုက်ကြရသည်။</p> <p>​နန်မင်ရှောက်ကျဲမှာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေပြီး မျက်နှာမှာ ကြည့်မကောင်းလှပေ။</p> <p> ရွှေရောင်တံဆိပ်ပြား ရရှိပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော မာန်မာနများမှာ ယခုအခါတွင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကျိုးပဲ့သွားရလေပြီ။</p> <p> သူ့ကို အနိုင်ယူလိုက်သူမှာ ကြေးညိုတံဆိပ်ပြား ပိုင်ရှင်တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​“ဒါဆို... ငါက ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ အပျော်အပါးတွေပဲ မက်နေခဲ့လို့လား ငါက... တဖြည်းဖြည်းနဲ့ တခြားသူတွေရဲ့ နောက်မှာ ကျန်ရစ်နေခဲ့တာလား ”</p> <p>သူ၏ စိတ်ဓာတ်များမှာ စတင်ယိုင်နဲ့လာတော့သည်။</p> <p>​“ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဖို့ မလိုပါဘူး။ ငါ ရုတ်တရက် ဝင်ပါလိုက်တာကလည်း အကြီးက အငယ်ကို နှိပ်စက်သလို ဖြစ်နေမှာစိုးလို့ပါ။ ဒီမှာ မသေမျိုး ကျောက် ၁၀ လုံး ရှိတယ်၊ မင်း ယူထားလိုက်ပါ ”</p> <p>နန်မင်ရုယွဲ့က ဝိညာဉ်ကျောက် ၁၀ လုံးကို ဖန့်ချန်ထံသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပစ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>​ထို့နောက် သူသည် နန်မင်ရှောက်ကျဲကို ခေါ်ဆောင်ကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>​“အရင်တစ်ခေါက် စမ်းသပ်ပွဲတုန်းက မင်းရဲ့ စွမ်းရည်ကို ထိန်ချန်ထားခဲ့တာပဲ။ အဲဒီတုန်းက မင်းက နံပါတ် ၁ ရသင့်တာ။ ဘာကြောင့် ထိန်ချန်ထားခဲ့သလဲ ငါမသိပေမဲ့၊ ကျွယ်မင်နန်းတော်မှာ ရှိနေသရွေ့တော့ ပါရမီ အရမ်းကောင်းလွန်းလို့ တခြားသူတွေရဲ့ ဝိုင်းပယ်တာ ခံရမှာကို စိုးရိမ်မနေပါနဲ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းတို့ ထင်နေတဲ့ ပါရမီ ဆိုတာက ငါတို့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ပြားတစ်ချပ်မှ မတန်လို့ပါပဲ ”</p> <p>လီရှမ်းဇီက ဖန့်ချန်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>​သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက်မှသာ အားလုံးမှာ သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။</p> <p>အချို့သူများမှာ ဖန့်ချန်၏ လက်ထဲမှ ဝိညာဉ်ကျောက်များကို ကြည့်ကာ လောဘတက်သော အမူအရာများ ပေါ်လာကြသည်။</p> <p>ဤမသေမျိုး ကျောက်တုံး ၁၀ လုံး၏ တန်ဖိုးမှာ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက် တစ်သောင်းနီးပါးနှင့် ညီမျှသည်။</p> <p> မသေမျိုး မဖြစ်သေးသရွေ့ မည်သူက ဤမျှများပြားသော ငွေပမာဏကို စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်မည်နည်း</p> <p>​သို့သော် သူတို့မှာလည်း ဦးနှောက်ရှိကြသူများ ဖြစ်ရာ ဤမသေမျိုး ကျောက်တုံး ၁၀ လုံးမှာ နန်မင်ရုယွဲ့က ဖန့်ချန်ကို ပေးထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသဖြင့် သူတို့ လုံးဝ မထိရဲကြပေ။</p> <p>​“ဖန့်မိတ်ဆွေ... မာန်မာနကြီးလှတဲ့ နန်မင်ရှောက်ကျဲတောင် မင်းရဲ့လက်ထဲမှာ ဒီလောက် အရှက်ကွဲအောင် ရှုံးသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားဘူး။ အရင်က ငါရှုံးခဲ့တာကတော့ မဆန်းတော့ပါဘူး ”</p> <p>ယွီထျန်းကော်က ရှေ့သို့ လှမ်းလာကာ ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုသည်။</p> <p>​“နိုင်ပြီ  ဟားဟား ငါတို့ ကိုးနယ်မြေ ရှေ့ပြေးအဖွဲ့ ရဲ့ ခေါင်းဆောင်က ရွှေရောင်တံဆိပ်ပြား ပါရမီရှင်ကို နိုင်သွားပြီဟေ့ ”</p> <p>လင်းယွမ်က ရုတ်တရက် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>​ကိုးနယ်မြေ ရှေ့ပြေးအဖွဲ့</p> <p>အနီးနားရှိ လူအတော်များများမှာ ဤအမည်ကို မှတ်သားထားလိုက်ကြသည်။</p> <p>​“နေဦး ”</p> <p>ဖန့်ချန်က ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်သည်။</p> <p>​အားလုံးက အနည်းငယ် ကြောင်သွားကြပြီး သူ ဘာပြောမလဲဆိုတာကို စောင့်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>​ဖန့်ချန်သည် တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာရန် ပြင်နေသော ချန်မင်ရှုံ ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်</p> <p>“ဒီအတိုင်း ထွက်သွားရင် မကောင်းဘူး မဟုတ်လား”</p> <p>​“မင်း... မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ ”</p> <p>ချန်မင်ရှုံ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အတင်းအကျပ် ပြုံးထားရသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>​ယွီထျန်းကော်သည် ဖန့်ချန်၏ စိတ်ကူးကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားကာ နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ရင်း</p> <p>“ချစို့ ”</p> <p>​အဖွဲ့ငယ်လေး မှ ကြေးညိုတံဆိပ်ပြား ပိုင်ရှင်များမှာ ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားကြပြီး၊ ယွီထျန်းကော်နှင့်အတူ တက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ဖြစ်သော ချန်မင်ရှုံကို ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>​ယွီဝူရှီး၊ လင်းယွမ် နှင့် မုံချင့်လင် သုံးဦးစလုံးလည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။</p> <p>​ချန်မင်ရှုံမှာ ဖိအားအကြီးအကျယ် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူသည် ဖန့်ချန်ဘက်သို့ ခဏခဏ လှမ်းကြည့်နေမိပြီး ထိုလူက ယခုအချိန်အထိ လက်မပါသေးသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်နေမိသည်။</p> <p>​မူလက တက်လှမ်းခြင်းအဆင့် တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခံရမှုကို အနည်းငယ် ကြာအောင် တောင့်ခံနိုင်သင့်သော်လည်း၊ ဖန့်ချန် လက်ပါလာမည်ကို အစဉ်တစိုက် စိုးရိမ်နေရသဖြင့် ခဏချင်းမှာပင် သူ၏ ကာကွယ်ရေးများ ကျိုးပျက်သွားတော့သည်။</p> <p>​လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စာခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် ချန်မင်ရှုံသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖူးရောင်နေလျက် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>​ကျော်ကြားလှသော တက်လှမ်းခြင်းအဆင့်၊ မသေမျိုးလောင်းလျာ တစ်ဦးဖြစ်ပါလျက်နှင့် ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် အုပ်စုတစ်စု၏ ဝိုင်းဝန်းရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့်၊ ဒီနေ့တော့ သူ၏ အရှက်သိက္ခာမှာ လုံးဝကို မြေခသွားရလေပြီ။</p> <p>ဤသတင်း အမြန်မပြန့်သွားပါစေနှင့်ဟုသာ သူ ဆုတောင်းနေမိတော့သည်။</p> <p>​ကိစ္စများ ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း အနီးနားရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာ မထွက်ခွာကြသေးဘဲ ဖန့်ချန်အနားသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တိုးကပ်လာကာ နှုတ်ဆက်ရင်း ရင်းနှီးအောင် ကြိုးစားကြသည်။</p> <p>​မျက်စိမကန်းသူတိုင်း မြင်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> ဤလူသည် အနာဂတ်တွင် တောက်ပမည့်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရွှေရောင်တံဆိပ်ပြား ပါရမီရှင်ကိုတောင် အနိုင်ယူနိုင်မှတော့ နောက်ပိုင်းတွင် အမာခံတပည့် ဖြစ်လာဖို့ သေချာသလောက်ပင်။</p> <p>ထိုအဆင့်ကို ရောက်သွားလျှင်မူ လူသားလောက ကိုးနယ်မြေတွင် တကယ့် အထက်တန်းစား ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p>​၁၅ မိနစ် ခန့် ကြာပြီးနောက်။</p> <p>​ထိုအားတက်သရော ရှိလှသော မိတ်ဆွေများကို ဧည့်ခံပြီးနောက် ဖန့်ချန်က အားလုံးကို မေးလိုက်သည်</p> <p>“ခုနက နန်မင်ရှောက်ကျဲ သုံးသွားတဲ့ ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်ရဲ့ ကျင့်စဉ် ရှိကြလား ဒါမှမဟုတ် အဲဒီအတတ်က သူ့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုပိုင် ကျင့်စဉ်လား ”</p> <p>​“ရှိတယ် ”</p> <p>ယွီထျန်းကော်၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ကျောက်စိမ်းပြား  တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဖန့်ချန်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်</p> <p>“ဒီထဲမှာ ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်ရဲ့ ကျင့်စဉ် ရှိတယ်။ မင်းရဲ့ လက်ရှိပါရမီနဲ့ဆိုရင်တော့ တကယ်ကို စမ်းပြီး လေ့ကျင့်ကြည့်သင့်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်မှာလည်း အဆင့်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ မင်း အခုမှ လေ့ကျင့်မယ်ဆိုရင်တော့ အဆင့်ပိုင်းအရ နန်မင်ရှောက်ကျဲကို မှီဖို့ ခက်လိမ့်မယ်။ သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက ဒီအတတ်ကို အမာခံ မသေမျိုးအတတ်အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး နေ့ညမပြတ် လေ့ကျင့်လာခဲ့တာ...”</p> <p>​“ဒါတောင် ခေါင်းဆောင်ကို ရှုံးသွားတာပဲလေ ”</p> <p>လင်းယွမ်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ယွီထျန်းကော်မှာ ခဏတာ စကားဆွံ့သွားရသည်။</p> <p>ပြန်ချေပရန် အကြောင်းပြချက် ရှာမရသဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်</p> <p>“ဒီအတတ်က ထူးခြားတယ်၊ သာမန်ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်တော့ သိပ်အသုံးမဝင်လှဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဖန့်မိတ်ဆွေနဲ့ဆိုရင်တော့... သင့်တော်မှာပါ ”</p> <p>​မိမိကိုယ်ကို မသိလိုက်ဘဲ ဖန့်ချန်နှင့် ယှဉ်လျှင် ယွီထျန်းကော်သည် မိမိကိုယ်မိမိ သာမန်ကျင့်ကြံသူအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်မိချေပြီ။</p> <p>​“ကျေးဇူးပဲ ”</p> <p>ဖန့်ချန်က ယွီထျန်းကော်ကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းပြားထဲမှ အကြောင်းအရာများကို တိုက်ရိုက် ကြည့်ရှုတော့သည်။</p> <p>​အားလုံးမှာလည်း ထိုအခြေအနေကို မြင်သဖြင့် အနီးနားတွင်ပင် ရပ်တန့်ကာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြတော့သည်။</p> <p>​ထိုစဉ် အလွန်ဝေးကွာသော တစ်နေရာတွင်မူ အကြည့်အချို့မှာ ဤဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>​“ဒီလူရဲ့ ပါရမီက တကယ်ကို မသေးဘူးပဲ။ သူ လူပြန်မဝင်စားခင်တုန်းက... အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ် ဖြစ်နေမလား ”</p> <p>ကျိထျန်းကျွင်း က ဖန့်ချန်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>​ဘာကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း၊ ထိုလူကို သူ အနည်းငယ် မုန်းတီးနေမိသည်။</p> <p>ထိုလူက ပေးသည့် ခံစားချက်မှာ သူ့ကို သိပ်ပြီး နေရထိုင်ရ မသက်သာစေပေ။</p> <p>​“မင်းသမီးလေးက သူ့ကို တော်တော်လေး အထင်ကြီးနေတာ။ ဒါပေမဲ့ သူက အမာခံတပည့် နန်မင်ရုယွဲ့ကို ပြဿနာရှာထားသလို ဖြစ်နေပြီ။ မင်းသမီးလေးပါ အဲဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်ပတ်သက်သွားမှာ စိုးရိမ်ရတယ်။ ဒါကြောင့် အခွင့်အရေး ရရင်တော့ သူ့ကို အဆုံးသတ်ပစ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ မျိုးနွယ်တူ အချင်းချင်းဆိုတော့... လက်တော့ နည်းနည်း လျှော့ပေးမှာပေါ့...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save