Book List

<h2 style="text-align: center;">ငါ့မှာ ရွှေလက်ချောင်း ရှိတယ် (စာစဉ်-၁၈)</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ခရိုင်နှစ်ခုအား ပြန်လည်သိမ်းပိုက်ခြင်းနှင့် ထောင်ထောင်၊</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောယယ်တို့အား ကျင့်ကြံစေခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဘုန်းခနဲ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>သွေးရောင်ဝတ်ရုံပိုင်ရှင်၏ ခေါင်းမှာ လိမ့်ဆင်းသွားသော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာမှသာ စင်မြင့်ထက်မှ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။</p> <p>သွေးကဲ့သို့ နီရဲသော သံချပ်ကာများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သွေးအရိပ်ဂိုဏ်းသားများ၏ မျက်လုံးထဲမှ ရူးသွပ်မှုနှင့် လောဘတရားတို့မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် ရှုပ်ထွေးမှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် အခြားသော ခံစားချက်ပေါင်းစုံတို့ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာချေပြီ။</p> <p>သူတို့မျက်စိရှေ့မှောက်တွင်ပင် ဖေးယွင်ပြည်နယ် အရှေ့တောင်ဘက်ရှိ ခရိုင်ဆယ်ခုအား တိုက်ခိုက်ရန် ဦးဆောင်မည့် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် ခေါင်းဆောင်ကြီးမှာ အလွယ်တကူ အသတ်ခံလိုက်ရလေသည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းမှာ သူတို့အတွက် ယုံကြည်နိုင်ဖွယ်ရာ မရှိအောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။</p> <p>သူတို့ ထွက်ပြေးချင်ကြသော်လည်း ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားမှာ လူတိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အား မထိန်းချုပ်နိုင်ဖြစ်စေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူတို့၏ ခြေလက်များမှာ လုံးဝ လှုပ်ရှား၍ မရနိုင်တော့ချေ။</p> <p>ဧရာမလင်းယုန်မိစ္ဆာသားရဲကြီးသည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာလေသည်။</p> <p>၎င်းက အတောင်ပံများကို ရုပ်သိမ်းကာ ခေါင်းကို မော့ထားလိုက်သည်။ ၎င်း၏ နီရဲနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် ဂရုမစိုက်ခြင်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး အကြောက်လွန်နေကြသော သွေးအရိပ်ဂိုဏ်းသားများကို ငုံ့ကြည့်နေလေသည်။</p> <p>ရှောင်ဟေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်၏ အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာကာ တစ်ကွင်းလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>ရွှီနင် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုအခါမှသာ သွေးအရိပ်ဂိုဏ်းသားများသည် ရွှီနင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>သူတို့သည် ရွှီနင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပုံရိပ်ကိုသာ ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့နိုင်ကြလေသည်။</p> <p>“ငါက ခန်းယွင်ခရိုင်က ရွှီနင်ပဲ။”</p> <p>ရွှီနင်၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း ကွင်းတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။</p> <p>သွေးအရိပ်ဂိုဏ်းသားများမှာ ရင်ဘတ်ကို အပြင်းအထန် ထုနှက်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>“မင်းတို့ တင့်ယွင်ခရိုင်နဲ့ ချိုးယွင်ခရိုင်ကနေ နေ့ဝက်အတွင်း ထွက်သွားကြရမယ်။”</p> <p>ရွှီနင်က လူတိုင်းကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ “တကယ်လို့ နေ့ဝက်နေလို့မှ ထွက်မသွားသေးတဲ့ သွေးအရိပ်ဂိုဏ်းသားတွေ ရှိနေသေးရင် တစ်ယောက်ချင်းစီ လိုက်သတ်လို့ ငါ့ကို အပြစ်မတင်ကြနဲ့။”</p> <p>အမှန်တကယ်တွင် ရွှီနင်၏ လက်ရှိခွန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ကွင်းထဲရှိ လူအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ရန် စက္ကန့်အနည်းငယ်သာ အချိန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် သွေးအရိပ်ဂိုဏ်း၌ တပ်စွဲထားသော စစ်သည်အင်အား တစ်သောင်းကျော် ရှိနေသဖြင့် ဤလူရာဂဏန်းခန့်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိလှပေ။</p> <p>ထို့ပြင် သွေးအရိပ်ဂိုဏ်းတွင် သာမန်လူသား စစ်သည်အင်အား ပြတ်လပ်မှုလည်း မရှိချေ။</p> <p>သူတို့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး သူတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုများကို အခြားသူများထံသို့ ပျံ့နှံ့စေကာ ရန်သူ၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားများကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။</p> <p>ရွှီး…</p> <p>ထိုစကားပြောပြီးသည်နှင့် ရှောင်ဟေးက အတောင်ပံများကို စတင်ခတ်လေတော့သည်။</p> <p>လေပြင်းများက သွေးအရိပ်ဂိုဏ်းသားများကို လွင့်စဥ်သွားစေသည်။</p> <p>ရွှီနင်က လေဟာပြင်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းဆုပ်လိုက်ရာ သွေးရောင်ဝတ်ရုံပိုင်ရှင်၏ ခေါင်းမှာ သူ၏ လက်ထဲသို့ လွင့်ပျံလာလေသည်။</p> <p>ရှောင်ဟေးသည် ကောင်းကင်ယံသို့ မြင့်မားစွာ ပျံသန်းသွားပြီး ကသောင်းကနင်း ဖြစ်နေသော သွေးအရိပ်ဂိုဏ်းသားများကို ချန်ရစ်ခဲ့လေတော့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်၌…</p> <p>ခန်းယွင်ခရိုင်…</p> <p>မြို့ပြင်၌ စောင့်ဆိုင်းနေသော တပ်ဖွဲ့များသည် စတင်စုရုံးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့များနှင့် မြို့စောင့်တပ်သား အများအပြားသည် မြို့ပြင်တွင် စုရုံးနေကြသည်။</p> <p>“မြို့ပြင်မှာ ရန်သူတွေ ရောက်နေပြီလား။”</p> <p>“မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့တွေ ဘာလို့ လှုပ်ရှားလာကြတာလဲ။”</p> <p>“…”</p> <p>မြို့ထဲတွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေလေသည်။ မြို့ထဲ၌ ကျန်ရှိနေသေးသူအားလုံးမှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။</p> <p>“မထိတ်လန့်ကြနဲ့။”</p> <p>“မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့နဲ့ မြို့စောင့်တပ်သားတွေ စုရုံးပြီး ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတာ။”</p> <p>မြို့စောင့်တပ်သားတစ်ဦးက မြင်းစီးကာ မြို့သူမြို့သားများ၏ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် စတင်ထိန်းသိမ်းလေသည်။</p> <p>“သူတို့ ပြန်တိုက်ကြတော့မလို့လား။”</p> <p>“ခန်းယွင်ခရိုင်တော့ ဘေးကင်းသွားပြီထင်တယ်။”</p> <p>မြို့စောင့်တပ်သား၏ လူထုစိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းသိမ်းသည့်နည်းလမ်းမှာ အလွန်ထိရောက်မှု ရှိလေသည်။</p> <p>မြို့ပြင်၌…</p> <p>“သခင်ကြီးဝေ့၊ တပ်ဖွဲ့တွေကို နာရီဝက်အတွင်း စုစည်းပြီးလောက်ပါပြီ။”</p> <p>နင်ဖုန်းဝမ်၊ ချွီးတယိုနှင့် ရှယွမ်ရှင်တို့သည် ဝေ့ပင်ချီ၏ နောက်တွင် ရပ်နေကြသည်။</p> <p>ဝေ့ချန်ချင်းနှင့် အခြားနှစ်ဦးမှာ ဤနေရာတွင် ပေါ်မလာခဲ့ပေ။</p> <p>“ညီအစ်ကိုရွှီရဲ့ သတင်းကို စောင့်ကြတာပေါ့။”</p> <p>ဝေ့ပင်ချီသည် တင့်ယွင်ခရိုင်ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဧရာမ သိမ်းငှက်မိစ္ဆာသားရဲကြီး သူတို့ဆီသို့ ပျံသန်းလာသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>“ညီအစ်ကိုရွှီ ဒီလောက်မြန်မြန် ပြန်ရောက်လာတာလား။”</p> <p>ဝေ့ပင်ချီမှာ အံ့ဩသွားပြီး အနည်းငယ်လည်း စိုးရိမ်သွားသည်။ “ရန်သူက အရမ်းသန်မာလွန်းလို့ ညီအစ်ကိုရွှီ မအောင်မြင်ခဲ့တာများလား။”</p> <p>ရှောင်ဟေးသည် သူတို့ရှေ့တွင် ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“သွေးအရိပ်ဂိုဏ်းက ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်ကို သတ်လိုက်ပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ အချိန်မရွေး တပ်တွေ စေလွှတ်လို့ ရပါပြီ။”</p> <p>ရွှီနင် ဆင်းသက်လာပြီးနောက် သွေးရောင်ဝတ်ရုံရှင်၏ ခေါင်းကို ဝေ့ပင်ချီနှင့် အခြားသူများ၏ ခြေရင်းသို့ ပစ်ချလိုက်လေသည်။</p> <p>“ဟင်။”</p> <p>ဝေ့ပင်ချီနှင့် အခြားသူများမှာ မသိစိတ်အရ ခေါင်းကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ကြပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်မိကြသည်။</p> <p>သွေးသံရဲရဲ ခေါင်းကို ကြည့်ရင်း ဝေ့ပင်ချီနှင့် အခြားသူများမှာ မှင်သက်သွားကြသည်။</p> <p>ရွှီနင်သည် တစ်ဖက်ရန်သူ၏ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်၏ ခေါင်းနှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“ညီ... ညီအစ်ကိုရွှီ...”</p> <p>ဝေ့ပင်ချီက တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး မဝံ့မရဲ မေးလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ ခွန်အားအဆင့်က...”</p> <p>အမှန်တကယ်တွင် အခြားသူတစ်ဦး၏ နယ်ပယ်ကို မေးမြန်းခြင်းမှာ မသင့်လျော်ပေ။</p> <p>ဝေ့ချန်ချင်းပင်လျှင် ရွှီနင်ကို တိုက်ရိုက် မမေးခဲ့ချေ။</p> <p>သို့သော် ရွှီနင်က ဝေ့ပင်ချီအပေါ် လွှမ်းမိုးမှု အလွန်ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် ရွှီနင်၏ ခွန်အားကို သိချင်စိတ် ပြင်းပြသွားစေခဲ့သည်။</p> <p>“တံဆိပ်တော်နယ်ပယ်ပါ။”</p> <p>ရွှီနင်က တိုက်ရိုက်ပင် ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>“တံဆိပ်တော်နယ်ပယ်။”</p> <p>ဝေ့ပင်ချီမှာ သူ၏ သွေးများ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>‘သူက သာမန်လူသားနယ်ပယ်ကနေ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် အဆင့်ခုနစ်အထိ တက်လှမ်းသွားတာလား။’</p> <p>ဤပါရမီကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ဟုပင် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်တော့ချေ။</p> <p>အကယ်၍ ရွှီနင်သာ ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းတွင် ရှိနေပါက ဂိုဏ်းစတင်တည်ထောင်ကတည်းက နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p>မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းတွင် ထွန်းတောက်လာခဲ့သော ဝမ်ရန်ကျင်းပင်လျှင် ရွှီနင်နှင့် အဆင့်တူ မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဝေ့ပင်ချီက ရွှီနင်ကို အတွင်းပိုင်းချီနယ်ပယ် သို့မဟုတ် ချီလှုပ်ရှားမှုနယ်ပယ်တွင် ရှိနေမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ရွှီနင်မှာ တံဆိပ်တော်နယ်ပယ်တွင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>တံဆိပ်တော်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ ခွန်အားမှာ သူ၏ မိသားစုရှိ ဂိုဏ်းအကြီးအကဲတစ်ဦးနှင့် ယှဉ်နိုင်လေသည်။</p> <p>“တံဆိပ်တော်နယ်ပယ်။”</p> <p>ဝေ့ပင်ချီနှင့် ယှဉ်လျှင် ချွီးတယိုနှင့် အခြားနှစ်ဦးမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။</p> <p>သူတို့သည် ဝေ့ပင်ချီကဲ့သို့ မျိုးရိုးကြီး မိသားစုမှ မွေးဖွားလာခြင်း မဟုတ်သဖြင့် သူတို့၏ ဗဟုသုတမှာ အတော်လေး တိမ်ကောလေသည်။ သူတို့သည် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်အကြောင်းကို သိပ်မသိကြသဖြင့် ဝေ့ပင်ချီတစ်ယောက် အံ့ဩလွန်း၍ သေလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်ကို နားမလည်နိုင်ကြပေ။</p> <p>“ညီအစ်ကိုဝေ့၊ အခု တပ်တွေကို စထွက်ဖို့ အမိန့်ပေးလို့ရပါပြီ။ နေ့ဝက်အတွင်း ခရိုင်နှစ်ခုကို ရောက်တဲ့အခါ အလွယ်တကူ သိမ်းပိုက်နိုင်လောက်ပါတယ်။”</p> <p>ရွှီနင်က ဝေ့ပင်ချီအား ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အို... ကောင်းပါပြီ...”</p> <p>ဝေ့ပင်ချီမှာ ထုံထိုင်းနေဆဲပင်။</p> <p>“ကံကောင်းပါစေဗျာ။”</p> <p>ရွှီနင်က သူ၏တာဝန် ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိသဖြင့် ဆက်မနေတော့ပေ။</p> <p>ထို့နောက် ရှောင်ဟေးသည် ရွှီနင်နှင့်အတူ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p>“တပ်မှူးဝေ့၊ တံဆိပ်တော်နယ်ပယ်ဆိုတာ ဘယ်နယ်ပယ်ကို ပြောတာလဲဗျ။”</p> <p>ရွှီနင် ထွက်သွားသည်ကို မြင်ပြီးနောက် ချွီးတယိုက ဝေ့ပင်ချီအား တီးတိုးမေးလိုက်သည်။</p> <p>ဝေ့ပင်ချီက နှုတ်ခမ်းကိုစေ့ကာ ရိုးရှင်းစွာ ဖြေလိုက်သည်။ “ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် အဆင့်ခုနစ်လေ။”</p> <p>ချွီးတယိုနှင့် အခြားနှစ်ဦး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် ဝေ့ပင်ချီကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ၊ အချိန်မဖြုန်းကြနဲ့တော့၊ သွားကြစို့။”</p> <p>ဝေ့ပင်ချီလည်း သတိဝင်လာသည်။ “တင့်ယွင်ခရိုင်နဲ့ ချိုးယွင်ခရိုင်ကို ပြန်သိမ်းကြမယ်။”</p> <p>ဝေ့ပင်ချီ၏ အမိန့်ဖြင့် ခန်းယွင်ခရိုင်တွင် တပ်စွဲထားသော မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့များနှင့် မြို့စောင့်တပ်သားများအား ခရိုင်နှစ်ခုဆီသို့ စေလွှတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ခရိုင်နှစ်ခုအား ပြန်လည်သိမ်းပိုက်ရသည့် လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ဝေ့ပင်ချီ အစပိုင်းက မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ လွယ်ကူနေခဲ့သည်။</p> <p>သူတို့ ခရိုင်နှစ်ခုသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် တပ်စွဲထားသော သွေးအရိပ်ဂိုဏ်းသားအားလုံးမှာ ပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရွှီနင်သည် သွေးအရိပ်ဂိုဏ်းသားများအပေါ် ကြီးမားသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ကျရောက်စေခဲ့သည်။</p> <p>သူတို့မှာ ထွက်ပြေးရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။</p> <p>ရွှီနင်ကြောင့် ဖေးယွင်ပြည်နယ် အရှေ့တောင်ပိုင်းရှိ ခက်ခဲသော အခြေအနေမှာ အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။</p> <p>တစ်ရက်အကြာတွင် မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့က ခရိုင်နှစ်ခုကို သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ကိုယ်ပိုင်လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်နေကြသော ခန်းယွင်ခရိုင်သူခရိုင်သားများအားလုံး သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြသည်။ မြို့နှင့် မြို့သူမြို့သားများအားလုံးမှာ စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြလေသည်။</p> <p>ရွှီနင်မှာမူ ထောင်ရွာသို့ ပြန်လာကာ သူ၏ မိသားစုနှင့် ဆက်လက်နေထိုင်လေသည်။</p> <p>ရက်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီးနောက်…</p> <p>ထောင်ထောင်နှင့် ကောယယ်တို့သည် ရွှီနင်၏ အိမ်၌ ရှိနေကြသည်။</p> <p>“ရွှီနင်၊ မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ ဒီခေါ်လိုက်တာလဲ။”</p> <p>အစောပိုင်း၌ ရွှီနင်သည် ကောယယ်အား သူတို့အိမ်သို့ လာရန် ထောင်ထောင်ကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ရွှီနင်က ကောယယ်ကို လျစ်လျူရှုကာ ကြွေပုလင်းနှစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းတို့ တစ်ယောက်တစ်ပုလင်းစီ၊ အထဲက ဆေးလုံးတွေကို စားလိုက်။”</p> <p>ရွှီနင်က အမိန့်ပေးသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဆေးလုံးတွေ။ ဒါတွေကို စားလို့ရတာ မဟုတ်ဘူးမလား။”</p> <p>ကောယယ်က အတော်လေး သတိထားနေသည်။</p> <p>သို့သော် ထောင်ထောင်က ရှေ့သို့ကိုင်းကာ ကြွေပုလင်းကို လှမ်းယူရန် သူမ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်လေပြီ။</p> <p>ဖောက်…</p> <p>ထောင်ထောင်က ပုလင်းအဆို့ကို ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>ပြင်းထန်သော ဆေးရနံ့တစ်ခုက အခန်းတစ်ခုလုံးသို့ ချက်ချင်း ပြန့်နှံ့သွားလေသည်။</p> <p>“အရမ်းမွှေးတာပဲ။”</p> <p>ထောင်ထောင်မှာ သွားရည်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမက လက်အင်္ကျီစဖြင့် ပါးစပ်ကို အမြန်သုတ်လိုက်ပြီး ပုလင်းကို ပါးစပ်တည့်တည့်ချိန်ကာ ခေါင်းကို မော့ချလိုက်သည်။</p> <p>ဆေးလုံးများက ထောင်ထောင်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ လိမ့်ဝင်သွားပြီး သူမ၏ အစာအိမ်ထဲသို့ စီးဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p>“အရမ်းပူတာပဲ။”</p> <p>ထောင်ထောင်က နောင်တရနေသည့် မျက်နှာထားဖြင့် သူမ၏ ဗိုက်ကို ဖိထားလိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် အရသာကိုပင် မမြည်းစမ်းရသေးမီ ဆေးလုံးများကို အရည်ပျော်သွားစေခဲ့သည်မှာ သိသာလှပေသည်။</p> <p>“ဦးလေးယယ် မစားဘူးလား၊ မစားရင် သမီးစားလိုက်မှာနော်။”</p> <p>ထောင်ထောင်က စားပွဲပေါ်ရှိ ကြွေပုလင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကောယယ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါ စားမှာပေါ့။”</p> <p>ကောယယ်က ကြွေပုလင်းကို အမြန်ဆွဲယူလိုက်သည်။</p> <p>ကောယယ်လည်း စောစောက ဆေးရနံ့ကို ရလိုက်သဖြင့် သွားရည်ကျနေခဲ့သည်။</p> <p>ကောယယ်သည် ဆေးလုံးကို မျိုချလိုက်သည်။</p> <p>‘ဒီခံစားချက်က...’</p> <p>ဆေးလုံးများကို မျိုချပြီးနောက် ကောယယ်မှာ သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>“ဒါက ဘာဆေးလုံးတွေလဲ။”</p> <p>ကောယယ်က ရွှီနင်ကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းရဲ့ သိုင်းပညာအခြေခံကို တည်ဆောက်ပေးမယ့် ဆေးလုံးတစ်မျိုးပဲ။”</p> <p>ရွှီနင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါဆို ငါစားလိုက်ရင် နှမြောစရာကြီး မဟုတ်ဘူးလား။”</p> <p>ကောယယ် ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ရုတ်တရက် နောင်တရသွားသည်။ “ငါ့ရဲ့ သိုင်းပညာပါရမီက အရမ်းညံ့နေပြီလေ။ ငါစားလိုက်လည်း အလကားပဲ ဖြစ်မှာ။”</p> <p>ရွှီနင် ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ “ရပါတယ်။”</p> <p>ရွှီနင်က ထောင်ထောင်နှင့် ကောယယ်ကို ဤဆေးလုံးများ ကျွေးရခြင်းမှာ သူတို့၏ သိုင်းပညာလမ်းစဉ်အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးရန် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ပြင် ရွှီနင်သည် သူတို့နှစ်ဦးအတွက် မတူညီသော ကျင့်ကြံရေးအစီအစဉ်ကို ရေးဆွဲထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>ထောင်ထောင်မှာ ငယ်ရွယ်သေးပြီး အလားအလာကောင်းများစွာ ရှိသည်။ သူမအတွက် ကောင်းမွန်သော အခြေခံတစ်ခုကို တည်ဆောက်ပေးနိုင်ပြီး သူမ၏ ပါရမီကို မြှင့်တင်ပေးကာ အနာဂတ်တွင် သူမ၏ ခွန်အားကို မှန်မှန် တိုးတက်စေနိုင်ပေသည်။</p> <p>ကောယယ်မှာမူ အသက်ပိုကြီးနေပြီဖြစ်ကာ သူ၏ သိုင်းပညာပါရမီမှာလည်း အလွန်အမင်း ညံ့ဖျင်းလှသည်။ ရွှီနင်သည် သူ၏ ခွန်အားကို တိုးမြှင့်ရန်အတွက် ဆေးလုံးများကို အသုံးပြုရန် စီစဉ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ၏ အမြင့်ဆုံးရောက်ရှိနိုင်မှုမှာ မမြင့်မားသဖြင့် ကောယယ်မှာ ဆေးလုံးများ အလွန်အကျွံ စားသုံးမိပြီး ပါရမီ ထိခိုက်သွားမည်ကို ရွှီနင် မကြောက်ပေ။</p> <p>“ဒီအတွင်းအားကျင့်စဉ်ကို ယူထားလိုက်။”</p> <p>ရွှီနင်သည် <ချင်းမြောင်ကျင့်စဉ်> ဟု ခေါ်သော အတွင်းအားကျင့်စဉ် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ရွှီနင်၏ လက်ရှိအခြေခံအရ ကောယယ်နှင့် သင့်လျော်မည့် အတွင်းအားကျင့်စဉ် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူရန်မှာ မခက်ခဲလှချေ။</p> <p>“ချင်းမြောင်ကျင့်စဉ်...”</p> <p>ကောယယ်က ၎င်းကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စာအုပ်မျက်နှာဖုံးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒီနေ့ကစပြီး မင်း ငါ့အိမ်ကို နေ့တိုင်းလာရမယ်၊ ပြီးတော့ ငါ မင်းကို ဒီအတွင်းအားကျင့်စဉ် သင်ပေးမယ်။”</p> <p>ရွှီနင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟင်။”</p> <p>ကောယယ် ချက်ချင်းပင် ရှုပ်ထွေးသွားပုံပေါ်သည်။ “ထားလိုက်ပါတော့ကွာ... ငါက...”</p> <p>“ငါ့ဆေးလုံးတွေ စားပြီးတာတောင်မှ မင်းက ထားလိုက်ပါတော့ ပြောချင်သေးတာလား။”</p> <p>ရွှီနင်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>ကောယယ်က သူ့ကိုယ်သူ အလိမ်ခံလိုက်ရပြီဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ကံကြမ္မာကိုသာ လွှဲချလိုက်တော့သည်။ “ကောင်းပါပြီကွာ...”</p> <p>“သမီးကျတော့ရော။ သမီးကျတော့ရော။”</p> <p>ထောင်ထောင်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ “ဦးလေး၊ သမီးကျတော့ ဘာကျင့်ရမလဲဟင်။”</p> <p>“သမီးလား။”</p> <p>ရွှီနင်က ထောင်ထောင်၏ နဖူးကို ခပ်ဖွဖွ တောက်လိုက်သည်။ “သမီးက ငယ်သေးတယ်လေ၊ နည်းနည်းလောက် စောင့်ပါဦး။”</p> <p>“မရပါဘူး။”</p> <p>ထောင်ထောင်က ချက်ချင်း ကန့်ကွက်လိုက်သည်။ “သမီးလည်း ဆေးလုံးတွေ စားထားတာပဲဟာကို။”</p> <p>“အင်း...”</p> <p>ရွှီနင်က နှုတ်ခမ်းကိုစေ့ကာ စဉ်းစားဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို သမီးအရင် လေ့ကျင့်လို့ရမယ့် အခြေခံ ပြင်ပသိုင်းကွက်တချို့ကို ဦးလေး သင်ပေးမယ်။”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့။”</p> <p>ထောင်ထောင်က သူမ၏ ကျစ်ဆံမြီးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ခေါင်းလေးစောင်းလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save