Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ယွင်ယင်းမြို့သို့သွားခြင်း၊ ဝေ့မိသားစု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လျိုယီးကျန့်သည် ရွှီနင်ပေးသော ဆေးလုံးများကို လှမ်းယူလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ကြွေပုလင်းလေးကို လက်ထဲတွင် မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။</p> <p>“ရွှီနင်... မင်း ကျိဖုန်းစီရင်စုမှာရှိတဲ့ မင်းရဲ့ဂိုဏ်းကို ပြန်သွားတော့မှာ မဟုတ်လား”</p> <p>ဆေးလုံးများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် လျိုယီးကျန့်က မေးမြန်းလိုက်သည်။ ရွှီနင်က သူ၏ အတွေ့အကြုံများကို လျိုယီးကျန့်အား ပြောပြထားဖူးလေသည်။</p> <p>“ပြန်ရမှာပေါ့”</p> <p>ရွှီနင်က ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် အိမ်မှာ ရက်နည်းနည်းလောက် ထပ်နေဦးမယ်။ ပြီးရင်တော့ ကျိဖုန်းစီရင်စုကို မပြန်ခင် ယွင်ယင်းမြို့ကို တစ်ခေါက်သွားဖို့ စိတ်ကူးထားတယ်”</p> <p>ရွှီနင်၏ လက်ရှိအခြေအနေအရ ခန်းယွင်ခရိုင်ကဲ့သို့ သေးငယ်သောနေရာလေးတွင် ထာဝရအခြေချနေထိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ ထိုနေရာမှနေ၍ တိုးတက်ရန် လုံလောက်သော အရင်းအမြစ်များကို ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပါချေ။</p> <p>ရွှီနင် ပိုမိုအစွမ်းထက်လာလေလေ၊ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်သည်လည်း စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်များ ပိုမိုပေါများသောနေရာ ဖြစ်လာရန် လိုအပ်လေလေပင်။</p> <p>“ဒါနဲ့ စကားမစပ်...”</p> <p>ရွှီနင်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “စီနီယာလျို... ကျွန်တော် တောင်းဆိုစရာလေး တစ်ခုရှိပါတယ်”</p> <p>“ပြောပါဦး... ဘာများလဲ”</p> <p>ရွှီနင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ လျိုယီးကျန့်၏ မျက်နှာပေးမှာ လေးနက်သွားသည်။ သူသည် ရွှီနင်အား မည်သို့ ကျေးဇူးဆပ်ရမည်ကို မသိဖြစ်နေချိန်တွင် ရွှီနင်က တစ်ခုခု တောင်းဆိုလာသဖြင့် ဤအခွင့်အရေးကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“ကျွန်တော် ခန်းယွင်ခရိုင်က ထွက်သွားပြီးရင် ရွာကို စောင့်ရှောက်ပေးမယ့် အစွမ်းထက် သိုင်းပညာရှင်တွေ မကျန်တော့ဘူး။ ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် မရှိတဲ့အချိန်မှာ ထောင်ရွာနဲ့ ခန်းယွင်ခရိုင်ကို စောင့်ရှောက်ပေးစေချင်ပါတယ်”</p> <p>ရွှီနင်က သူ၏ တောင်းဆိုချက်ကို ပြောပြလိုက်သည်။ သူသည် မိသားစု၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက် အစိုးရိမ်ဆုံး ဖြစ်နေသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ ပြောကြားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဒါပေါ့... ရတာပေါ့”</p> <p>လျိုယီးကျန့်က တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။ သူ၏ အမြင်တွင်မူ ဤကိစ္စမှာ သေးငယ်သော ကိစ္စလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>“နောက်ရက်နည်းနည်းနေရင် ဒီနေရာကို ပြန်ပြင်ပြီး ထောင်ရွာထဲကို ပြောင်းလာခဲ့မယ်” လျိုယီးကျန့်က ဆက်ပြောသည်။ “ငါက လောကီလူသားတွေနဲ့ ဝေးနေတာ ကြာပြီဆိုတော့ ဒါက လောကအလယ်မှာ ပြန်ပြီး အခြေချဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ”</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာလျို”</p> <p>ရွှီနင် ပြုံးလိုက်မိသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ့ရင်ထဲက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး တစ်ခု လျော့ကျသွားလေပြီ။</p> <p>လျိုယီးကျန့်ကိုယ်တိုင် ထောင်ရွာကို စောင့်ရှောက်ပေးမည်ဆိုလျှင် ထောင်ရွာသာမက ခန်းယွင်ခရိုင်တစ်ခုလုံးပါ ဘေးကင်းသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။ လျိုယီးကျန့်မှာ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် ပဉ္စမအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို အားကိုးရမည်မှာ အလွန်စိတ်ချရပေသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ခေတ္တမျှ ဆက်လက်စကားပြောဆိုကြပြီးနောက် ရွှီနင်လည်း ပြန်လာခဲ့လေသည်။</p> <p>ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ရွှီနင်သည် ထောင်ထောင်နှင့် ကောယယ်တို့ကို သိုင်းပညာ စတင်သင်ကြားပေးလေသည်။ ဤသို့သော ဘဝနေထိုင်မှုက ရွှီနင်ကို စိတ်လက်ပေါ့ပါးပြီး သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေသည်။ သို့သော် သာယာသော အချိန်များမှာ ကုန်ဆုံးတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>လဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ရွှီနင်သည် အိမ်မှ နောက်တစ်ကြိမ်ထွက်ခွာကာ ယွင်ယင်းမြို့သို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ဖေးယွင်ပြည်နယ်သားတစ်ဦးဖြစ်သလို အဆင့်မြင့် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ရွှီနင်သည် ယွင်ယင်းမြို့နှင့် ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် ပြင်းပြသော ဆန္ဒရှိနေခဲ့သည်။ ဝေ့မိသားစုဝင်များကို အိမ်ပြန်ပို့ရင်း ယွင်ယင်းမြို့နှင့် ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းအကြောင်း ပိုမိုလေ့လာရန် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ထောင်ယွမ်ချွမ်း၊ ရွှီလျန်၊ ထောင်ထောင်နှင့် ကောယယ်တို့သည် ရွှီနင် ထွက်ခွာသွားရမည်ကို သိထားကြသော်လည်း မခွဲခွာချင်ကြသေးပေ။ သို့သော် ယခုတစ်ခေါက်တွင် သူတို့ အတော်လေး စိတ်အေးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရွှီနင်၏ ကြီးထွားလာသော စွမ်းအားမှာ သူတို့ စိတ်ပူပေးရန် မလိုအပ်တော့ကြောင်း အားလုံးက နားလည်ထားကြသည်။</p> <p>မထွက်ခွာမီ ရွှီနင်သည် လုံလောက်သော ဆေးလုံးများကို ချန်ထားခဲ့လေသည်။ ထိုဆေးလုံးများသည် ထောင်ထောင်အတွက် သိုင်းပညာအခြေခံ ကောင်းမွန်စေရန်၊ ကောယယ်၏ သိုင်းပညာ တိုးတက်စေရန်နှင့် အစ်မဖြစ်သူနှင့် ယောက်ဖဖြစ်သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကျန်းမာသန်စွမ်းစေရန် အများကြီး အထောက်အကူပြုလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ရွှီနင်သည် ဝေ့ချန်ချင်း၊ ဝေ့ပင်ချီ၊ ဝေ့ပင်လင်နှင့် ဝေ့ဇစ်ချန်တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ယွင်ယင်းမြို့သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။</p> <p>…</p> <p>နှစ်ရက်ခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီးနောက်</p> <p>ခန်းယွင်ခရိုင်သည် ယွင်ယင်းမြို့နှင့် သိပ်မနီးလှသော်လည်း ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် မိစ္ဆာသားရဲဖြစ်သော ရှောင်ဟေးကို စီးနင်းလာကြသဖြင့် ခရီးမှာ အလွန်လျင်မြန်လှပေသည်။ နေ့ညမနား ခရီးနှင်ခဲ့ကြရာ နှစ်ရက်အတွင်းမှာပင် ယွင်ယင်းမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။</p> <p>“ဒါက ယွင်ယင်းမြို့ပေါ့လေ...”</p> <p>ရွှီနင်သည် ယွင်ယင်းမြို့၏ မြင့်မားသော မြို့တံခါးကြီးများကို မြင်လိုက်ရသည်။ လူအုပ်ကြီးမှာလည်း အလွန်ထူထပ်လှသည်။ ဤမျှ စည်ကားလှပသော မြင်ကွင်းကို ရွှီနင် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>“နောက်ဆုံးတော့ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီဟေ့”</p> <p>ဝေ့ချန်ချင်းနှင့် ကျန်လူများမှာ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာနေကြသည်။ ပြန်ပေးဆွဲခံခဲ့ရသော ထိုသုံးဦးမှာမူ ဤခံစားချက်ကို ပိုမိုသိသာစွာ ခံစားနေရသည်။</p> <p>သူတို့မှာ အိမ်ပြန်မရောက်နိုင်တော့ဘူးဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါမှာတော့ အိမ်ပြန်ရောက်ခဲ့ချေပြီ။</p> <p>ရွှီနင်သည် ရှောင်ဟေးကို စီးနင်းကာ မြို့ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းဝင်ရောက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် မြို့ရိုးကို ကျော်ဖြတ်တော့မည့်အချိန်မှာပင် မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ပျံသန်းနိုင်သော မိစ္ဆာသားရဲပျံများပေါ်တွင် စီးနင်းလိုက်ပါလာသော မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့ဝင်အချို့သည် သူတို့ရှေ့သို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာပြီး ရွှီနင်တို့ကို တားဆီးလိုက်ကြသည်။</p> <p>“သခင်လေး... ကျွန်တော်က ယွင်ယင်းမြို့ရဲ့ မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက်ပါ။ ယွင်ယင်းမြို့မှာ ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းက သတ်မှတ်ပေးထားတဲ့ အထောက်အထား မပါဘဲ မြို့ထဲကို ပျံသန်းဝင်ရောက်ခွင့် မရှိပါဘူး။ ပြီးတော့ သခင်လေးစီးလာတဲ့ ပျံသန်းတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲကိုလည်း မြို့ထဲ ပေးမဝင်ပါဘူး။ ဒီစည်းကမ်းကို လိုက်နာပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”</p> <p>မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ ခေါင်းဆောင်သည် အလွန်ယဉ်ကျေးသော အမူအရာ ရှိလေသည်။ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် မိစ္ဆာသားရဲကို ထိန်းချုပ်နိုင်သောသူမှာ သာမန်လူမဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိထားလေသည်။</p> <p>“ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းဆိုတာ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ စည်းကမ်းက တော်တော်တင်းကျပ်တာပဲ”</p> <p>ရွှီနင်သည် ထိုခေါင်းဆောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသူမှာ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့် ချီလှုပ်ရှားမှုနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း မြို့တံခါးစောင့်တပ်ဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်မျှသာ ဖြစ်နေသဖြင့် ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်း၏ အင်အားကြီးမားမှုကို ရွှီနင် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>“ဒါက ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ စည်းကမ်းဆိုမှတော့ ကျွန်တော်က အပြင်လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ လိုက်နာရမှာပေါ့”</p> <p>ရွှီနင်က ဇွတ်တိုးမဝင်တော့ပေ။ သူ့အတွက်မူ သူ၏ အစွမ်းထက်မှုကို ပြသရန်အတွက် မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့ဝင်များနှင့် ရန်ဖြစ်နေရန် မလိုအပ်ပါချေ။</p> <p>ရွှီနင်က စကားပြောရလွယ်ကူသဖြင့် မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်မှာ စိတ်အေးသွားရသည်။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p>မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်က လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ရွှီနင်သည် ရှောင်ဟေးကို မြို့ပြင်သို့ ဆင်းသက်စေလိုက်သည်။ သူတို့ငါးဦး မြေပြင်ပေါ် ဆင်းပြီးနောက် ရွှီနင်က ရှောင်ဟေးကို မြို့ပြင်တစ်နေရာတွင် နားနေရန် ခိုင်းလိုက်လေသည်။</p> <p>မထွက်ခွာမီ ရွှီနင်သည် ရှောင်ဟေးအား မိစ္ဆာသားရဲများအတွက် အထူးစီမံထားသော ဆေးလုံးအချို့ကို ပေးလိုက်သည်။ ရှောင်ဟေးမှာ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် အခြေခံအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် လက်တစ်ကမ်းအလိုသာ ရှိတော့သည်။ ရွှီနင်က ရှောင်ဟေးကို ဤအတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်စေရန် ကူညီပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှောင်ဟေးသည်လည်း သူ၏ အဆင့်တက်ခါနီးပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အလွန်ပျော်ရွှင်သွားသည်။ သူသည် ရွှီနင်၏ ကိုယ်ကို ခေါင်းဖြင့် ပွတ်သပ်နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် အတောင်ပံများကို ဖြန့်ကာ အဆင့်တက်ရန် နေရာတစ်ခုရှာရန် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>“ရွှီနင်... ဒါက ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ စည်းကမ်းတွေမို့လို့ စိတ်ထဲမထားပါနဲ့”</p> <p>ဝေ့ချန်ချင်းက ရွှီနင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားမည်စိုးသဖြင့် ရှင်းပြလေသည်။ “ဝေ့မိသားစုဝင်တွေတောင် ယွင်ယင်းမြို့ရဲ့ စည်းကမ်းကို လိုက်နာရတယ်။ ဒါကြောင့် လူတိုင်းအတွက် အတူတူပါပဲ”</p> <p>ရွှီနင်က ဘာမှ မဖြစ်သလိုပင် ပြန်ပြောလိုက်ပြီး သူတို့ မြို့ထဲသို့ ဝင်ခဲ့ကြလေသည်။</p> <p>ကျယ်ဝန်းသော လမ်းမများပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်ရင်း ရွှီနင်သည် ယွင်ယင်းမြို့သားများ၏ စည်ကားလှသော ဘဝနေထိုင်မှုပုံစံကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>“ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းက ဒီလို စည်ကားတဲ့ မြို့ကြီးထဲမှာ ဂိုဏ်းကို အခြေစိုက်ထားတာက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ”</p> <p>ဝေ့မိသားစုဝင်များ၏ လမ်းပြမှုဖြင့် ရွှီနင်သည် ဝေ့အိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>“အိမ်တော်သခင်ကို သွားပြောလိုက်ပါ... ကျွန်တော်တို့ ပြန်ရောက်ပြီလို့” ဝေ့ချန်ချင်းက တုန်ရီနေသောအသံဖြင့် ကင်းစောင့်ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ကင်းစောင့်က ဝေ့ချန်ချင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးသွားပြီး ဝေ့ချန်ချင်း၏ နောက်မှ လူများကို ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>“တတိယသခင်လေး၊ သခင်လေးစွန်း၊ သခင်မလေးစွန်း... ခင်ဗျားတို့... ခင်ဗျားတို့ အားလုံး ပြန်ရောက်လာကြပြီပဲ”</p> <p>“ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း သွားသတင်းပို့လိုက်ပါ့မယ်”</p> <p>ကင်းစောင့်သည် အိမ်တော်ထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားလေတော့သည်။</p> <p>ဝေ့ချန်ချင်းက ရွှီနင်ကို ဦးစွာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့ အိမ်တော်တံခါးကို  ဝင်ခဲ့လိုက်လေသည်။ လမ်းတစ်ဝက်မှာပင် လူတစ်ဒါဇင်ကျော်ခန့် အိမ်တော်ထဲမှ အပြေးအလွှား ထွက်လာကြသည်။ ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသောသူမှာ</p> <p>ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် မုတ်ဆိတ်ဖြူဖြူဖြင့် ဖြစ်သော်လည်း အလွန်ပင် ခွန်အားရှိပြီး ထွားကျိုင်းသန်မာလှသည်။</p> <p>သူ၏ ရုပ်သွင်မှာ ဝေ့ချန်ချင်းနှင့် အတော်လေး ဆင်တူလှပေသည်။</p> <p>“ချန်ချင်း၊ ပင်လင်၊ ဇစ်ချန်”</p> <p>ထိုလူကြီးမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ရှေ့သို့ အမြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>“ဖေဖေ”</p> <p>“အဖိုး”</p> <p>ဝေ့ချန်ချင်းနှင့် ကျန်လူများသည် သူတို့၏ မိသားစုဝင်များနှင့် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခွင့် ရခဲ့ကြချေပြီ။</p> <p>ပြန်လည်ဆုံတွေ့ပြီးနောက် ဝေ့ချန်ချင်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံဖြင့် ထိုလူကြီး၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ ရွှီနင်ရှိရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ “ဖေဖေ... ဒါက ရွှီနင်ပါ။ သူက ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာပါ”</p> <p>“ဝေ့အိမ်တော်သခင်ကို နှုတ်ခွန်ဆက်သပါတယ်”</p> <p>ရွှီနင်က လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>“မိတ်ဆွေလေး ရွှီနင်”</p> <p>ထိုလူကြီးသည် ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော အမူအရာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်တော်က ဝေ့မိသားစုရဲ့ အိမ်တော်သခင် ဝေ့ရှင်းဖုန်းပါ။ ဝေ့မိသားစုဝင်တွေကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မင်းက ကျွန်တော်တို့ ဝေ့မိသားစုရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ကြီးပါပဲ”</p> <p>ဝေ့ရှင်းဖုန်းသည် ရွှီနင်သည် သူနှင့် နယ်ပယ်တူညီသော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သိထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် သူ၏သဘောထားမှာ ကျေးဇူးတင်မှုအပြင် လေးစားအားကျမှုလည်း ပါဝင်နေလေသည်။</p> <p>“အိမ်တော်သခင်ဝေ့ကလည်း ချီးကျူးလွန်းနေပါပြီ”</p> <p>ရွှီနင်က ပြောလိုက်သည်။ “ဦးလေးဝေ့က ကျွန်တော့်ကို အရင်က ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ဖူးသလို ပင်လင်နဲ့ ဇစ်ချန်တို့ကလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေပါ။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ကျေးဇူးရှင်ဆိုတာမျိုး မလိုအပ်ပါဘူး”</p> <p>ရွှီနင်က ထိုသို့ ပြောလိုက်သောအခါ ဝေ့မိသားစုဝင်များသည် ရွှီနင်အပေါ် ပိုမို၍ အထင်ကြီး လေးစားသွားကြလေတော့သည်။</p> <p>“ဒါက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ”</p> <p>ဝေ့ရှင်းဖုန်းက “ရွှီနင် မင်းကို အရင်ဆုံး ဧည့်ခန်းထဲကို ဖိတ်ပါရစေ။ နောက်မှ သီးသန့် နေ့လယ်စာ စားသောက်ပွဲ ပြင်ဆင်ပြီး မင်းကို အထူးတလည် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပါ့မယ်” ဟု ဆိုကာ ရွှီနင်ကို ဝေ့အိမ်တော်အတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ် ခေါ်ဆောင်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save