Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဥယျာဉ်အတွင်းမှ ပဋိပက္ခ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ယွင်ယင်းမြို့တွင် အစွမ်းထက်သည့် ပညာရှင်များစွာ ရှိကြပြီး ကျားနဂါးတို့နေထိုင်ရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် ဝူချင်းဖူကဲ့သို့ မောက်မာရဲခြင်းမှာ သူ၏ နောက်ခံမိသားစုက အလွန်အင်အားကြီးမားပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း မိသားစု၏ အလိုလိုက်ခြင်းကို ခံရသူဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။</p> <p>“အစ်ကိုရွှီ... ကျွန်တော့်ကြောင့် စိတ်ပျက်သွားရပြီ ထင်ပါတယ်” ဝေ့ပင်လင်က တောင်းပန်သည့် လေသံဖြင့် ဆိုလာသည်။</p> <p>“ဒါက ဘာပြောစရာ ရှိလို့လဲ...” ရွှီနင်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး ဘာမှ စိတ်ထဲမထားကြောင်း ပြလိုက်သည်။</p> <p>ဝူချင်းဖူ၏ မောက်မာမှုက ရွှီနင်ကို တမင်တကာ ပစ်မှတ်ထားခြင်း မဟုတ်သဖြင့် ရွှီနင်လည်း မကျေမနပ် ဖြစ်မနေခဲ့ပေ။</p> <p>သို့သော် ရွှီနင်က ဘာမှ မခံစားရသော်လည်း ဝေ့ပင်လင်မှာမူ အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေရှာသည်။</p> <p>သူသည်လည်း ယွင်ယင်းမြို့ရှိ အဓိက မိသားစုကြီး ခြောက်ခုအနက် တစ်ခုမှ မျိုးဆက်ဖြစ်သော်လည်း ဝူချင်းဖူနှင့် ယှဉ်လျှင် ကွာခြားချက်က ကြီးမားလွန်းနေသည်။</p> <p>မိသားစု အင်အားဖြစ်စေ၊ ကိုယ်ပိုင် သိုင်းပညာ အဆင့်ဖြစ်စေ ဝေ့ပင်လင်မှာ ဝူချင်းဖူကို မယှဉ်နိုင်ချေ။</p> <p>‘ငါသာ အစ်ကိုရွှီရဲ့ ပါရမီ ဆယ်ပုံတစ်ပုံလောက် ရှိရင် ယွင်ယင်းမြို့မှာ ဒီလို အမည်မရှိ အညတရ ဖြစ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး’ ဝေ့ပင်လင်က သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူတို့ သုံးဦး တောင်ပေါ်သို့ ဆက်လက် တက်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>အထက်သို့ ရောက်လေလေ မေပယ်ပင်များက ပို၍ စိပ်လာလေဖြစ်ပြီး ပိုမို ဝေဆာလာလေသည်။</p> <p>မေပယ်ရွက်များမှာ မီးလျှံပမာ နီရဲနေကြပြီး အလွန်ပင် လှပပေသည်။</p> <p>“ဟင်...” ဝေ့ပင်လင်က ရုတ်တရက် အာမေဋိတ် သံပြုလိုက်သည်။</p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ရွှီနင်နှင့် ဝေ့ဇစ်ချန်တို့က ဝေ့ပင်လင်ကို တစ်ပြိုင်နက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ဝေ့ပင်လင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “တောင်ပေါ်တက်တဲ့ လမ်းမှာ ဝူချင်းဖူ အပြင် ဂိုဏ်းက အသိ တချို့ကိုလည်း တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူတို့ထဲမှာ အတွင်းစည်း တပည့်တွေနဲ့ တပည့်ရင်းတွေတောင် ပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဝူချင်းဖူလိုတော့ မဟုတ်ဘူး၊ အကုန်လုံးက လူမသိအောင် ခပ်အေးအေးပဲ သွားနေကြတာ”</p> <p>“ဒီနေ့ တျန်ယွမ်တောင်မှာ ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းက တပည့်တွေ အစည်းအဝေး ရှိနေကြတာလား” ဝေ့ဇစ်ချန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းသို့ ဝင်ပြီး မကြာမီမှာပင် ကျိဖုန်းစီရင်စုသို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသဖြင့် ဂိုဏ်းထဲရှိ တပည့်များစွာကို မမှတ်မိချေ။ အကယ်၍ ဝေ့ပင်လင် သတိပေးခြင်း မရှိပါက တောင်ပေါ်သို့ အလျင်အမြန် တက်သွားနေကြသည့် ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းမှ တပည့်များကို သူမ သတိထားမိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>“ဖြစ်နိုင်တာပဲ” ဝေ့ပင်လင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှီနင်လည်း စိတ်ဝင်စားသွားမိသည်။</p> <p>ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းမှ ထူးချွန်သော တပည့်များ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို သူ တကယ် မြင်တွေ့လိုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရွှီနင်ကိုယ်တိုင်လည်း သူတို့ထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်လာလုနီးပါး မဟုတ်ပါလား။</p> <p>နောက်ထပ် တစ်နာရီခန့် ကုန်လွန်သွားသည်။</p> <p>ရွှီနင်နှင့် အခြားနှစ်ဦးတို့သည် တောင်ထိပ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။</p> <p>“အစ်ကိုရွှီ... ကျွန်တော် ပြောခဲ့တဲ့ ဥယျာဉ်ကို မကြာခင် ရောက်တော့မယ်” ဝေ့ပင်လင်က လမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p>မကြာမီ တျန်ယွမ်တောင်ထိပ်ရှိ ကျောက်တုံး ခြံစည်းရိုး တစ်ခုက သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။</p> <p>ကျောက်တုံး ခြံစည်းရိုး၏ အနောက်တွင် လှပပြီး ထူးဆန်းသော ပန်းများနှင့် သစ်ကိုင်းများ ရှိနေကြသည်။ ပန်းရနံ့များကို အဝေးကပင် စူးရှစွာ ရရှိနိုင်သည်။</p> <p>အဝေးက ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်း ဖြစ်နေပြီကို မေ့လျော့သွားစေကာ နွေဦးရာသီသို့ ရောက်သွားသကဲ့သို့ အသက်ဝင်လှပနေသော မြင်ကွင်းက စိတ်ကို ကြည်လင်စေပေသည်။</p> <p>“တကယ့်ကို လှပတဲ့ မြင်ကွင်းပါပဲ” ရွှီနင်က ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p>သူတို့ သုံးဦးသည် ဥယျာဉ် တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားပြီး ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဝတ်စုံဆင်တူ ဝတ်ထားသည့် လူငယ်များကို တံခါးဝတွင် တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>“သူတို့က ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ အပြင်စည်း တပည့်တွေပဲ” ဝေ့ပင်လင်နှင့် ဝေ့ဇစ်ချန်တို့က ထိုသူများကို မှတ်မိလိုက်ကြသည်။</p> <p>“ခင်ဗျားတို့ သုံးယောက်... ဒီနေ့ ဒီဥယျာဉ်ထဲမှာ ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းက တပည့်တွေ အစည်းအဝေး ရှိတယ်။ အကယ်၍ ခင်ဗျားတို့က ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းက တပည့် မဟုတ်ရင် ဒါမှမဟုတ် ဖိတ်စာ မပါရင် ဒီကနေ ထွက်သွားပေးပါ” ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းမှ အပြင်စည်း တပည့်တစ်ဦးက ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ငါက ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ အတွင်းစည်း တပည့်ပဲ” ဝေ့ပင်လင်နှင့် ဝေ့ဇစ်ချန်တို့က သူတို့၏ ခါးချိတ် ပြားများကို ထုတ်ပြလိုက်ကြသည်။</p> <p>“ဂိုဏ်းတူ အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်မကြီးတို့ပါလား” ဝေ့ပင်လင်နှင့် ဝေ့ဇစ်ချန်တို့၏ အထောက်အထားကို အတည်ပြုပြီးနောက် အပြင်စည်း တပည့်က အလျင်အမြန်ပင် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။</p> <p>ဝေ့ပင်လင်နှင့် ဝေ့ဇစ်ချန်တို့မှာ သာမန်လူသား နယ်ပယ် သိုင်းသမားများသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ အာရုံခံမိသည်။</p> <p>သာမန်လူသား နယ်ပယ်မှာပင် အတွင်းစည်း တပည့်များ ဖြစ်နေကြသည်မှာ ယွင်ယင်းမြို့ရှိ မိသားစုကြီး ခြောက်ခုမှ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p>“သွားရအောင် အစ်ကိုရွှီ” ဝေ့ပင်လင်က ရွှီနင်ကို အရင်ဝင်ရန် အမူအရာ ပြလိုက်သည်။</p> <p>“ခဏလေး နေပါဦး...” အပြင်စည်း တပည့်က သူတို့ သုံးဦးကို တွေဝေသော အမူအရာဖြင့် တားလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ရဲ့ ခါးချိတ်ပြား ဒါမှမဟုတ် ဖိတ်စာကို ပြပေးပါဦး”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝေ့ပင်လင်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး တပည့်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ဝေ့မိသားစုကပဲ။ ငါတို့ သူငယ်ချင်းကို ဥယျာဉ်ထဲ ခေါ်လာဖို့ အထောက်အထား ပြဖို့ လိုသေးလို့လား”</p> <p>“ဒါက...</p> <p>ထိုတပည့်မှာာ အခက်တွေ့သွားသည်။</p> <p>သူသည် ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းမှ အပြင်စည်း တပည့် တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဝေ့မိသားစုနှင့် ရင်ဆိုင်ရန်မှာတော့ အင်အား မရှိချေ။</p> <p>“သွားကြရအောင် အစ်ကိုရွှီ” ဝေ့ပင်လင်က ထိုတပည့်ကို လျစ်လျူရှုကာ ရွှီနင်နှင့် ဝေ့ဇစ်ချန်ကို ခေါ်ပြီး ဥယျာဉ်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့လိုက်သည်။</p> <p>အပြင်စည်း တပည့်မှာ အတော်ကြာ တွေဝေနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ မတားရဲခဲ့ပေ။</p> <p>“ဒီနေ့ အစည်းအဝေး လုပ်တဲ့လူတွေက တကယ် လွန်လွန်းတယ်”</p> <p>ဝေ့ပင်လင်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒီတျန်ယွမ်တောင်က ဘယ်သူ့ပိုင်နက်မှ မဟုတ်ဘဲနဲ့ သူတို့ဘာသာ သိမ်းပိုက်ပြီး လူအဝင်အထွက် ပိတ်ပင်နေတာက တကယ်ကို မသင့်တော်ဘူး”</p> <p>ထို့နောက် ဝေ့ပင်လင်က ရွှီနင်ကို ဥယျာဉ်အနှံ့ လိုက်ပြပြီး ပန်းမျိုးစိတ် အချို့ကို ရှင်းပြပေးနေသည်။</p> <p>ရုတ်တရက် သူတို့ သုံးဦးသည် လမ်းချိုး တစ်ခုတွင် လူအချို့နှင့် ထိပ်တိုက် ဆုံမိကြသည်။</p> <p>ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်လာသူမှာ အသက် ၂၆ သို့မဟုတ် ၂၇ နှစ်ခန့် ရှိမည် ဖြစ်သည်။ သူသည် ခါးတွင် ရွှေရောင် ခါးပတ် ပတ်ထားသော ပိုးထည် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ နောက်တွင်လည်း လူငယ်အချို့ လိုက်ပါလာကြသည်။</p> <p>ထိုသူ၏ ဘေးတွင် အနက်ရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသည့် အသက်လတ်ပိုင်း အစောင့်တစ်ဦး ရှိနေ၏။ သူ၏ မျက်နှာမှာ သာမန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း မျက်လုံးများကမူ စူးရှလှပေသည်။</p> <p>“ဝူချင်းဖူ...” ဝေ့ပင်လင်က တစ်ဖက်လူကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ရွှီနင်ကို ဝင်ခွင့်မပေးရန် တားဆီးခဲ့သည့် အပြင်စည်း တပည့်များကို စိတ်ထဲမှ ကဲ့ရဲ့လိုက်မိသည်။</p> <p>ဝူချင်းဖူ၏ ဘေးမှ အသက်လတ်ပိုင်း အစောင့်မှာ ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းမှ တပည့် မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း သူကတော့ ဥယျာဉ်ထဲ ဝင်ခွင့်ရနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သိသာလှသည်မှာ တံခါးစောင့်နေသူမှာ အားနည်းသူကို နှိပ်စက်ပြီး အားကြီးသူကို ကြောက်ရွံ့သူသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>“မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ” ဝေ့ပင်လင်နှင့် ဝေ့ဇစ်ချန်တို့က ရွှီနင်ကို ခေါ်ပြီး သူတို့ကို ရှောင်သွားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ပုခုံးချင်း မထိတထိ ကျော်သွားချိန်တွင် ဝူချင်းဖူ၏ နောက်မှ လူတစ်ဦးက သူတို့ကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီနေရာကို ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းက တပည့်တွေ သိမ်းပိုက်ထားတာ။ အကယ်၍ မင်းတို့က ခိုးဝင်လာတာ ဆိုရင် အခုချက်ချင်း ထွက်သွားကြ</p> <p>ပြောလိုက်သူမှာာ ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် မိန်းမလျာ ရုပ်ပေါက်နေပြီး မျက်လုံးများက မှိုင်းညှို့နေလေသည်။</p> <p>ထိုသူမှာ ဝူချင်းဖူ၏ နောက်လိုက် တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အမည်မှာ ယွီဇီမင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝေ့ပင်လင်နှင့် ဝေ့ဇစ်ချန်တို့သည် ဂိုဏ်းမှ ထွက်သွားသည်မှာ တစ်နှစ်ခန့် ရှိပြီဖြစ်သဖြင့် သူတို့မှာ အမည်မရှိလှပေ။ ထို့ကြောင့် ယွီဇီမင်က သူတို့ကို မှတ်မိခြင်း မရှိချေ။</p> <p>ဝေ့ပင်လင်နှင့် ဝေ့ဇစ်ချန်တို့ တစ်ပြိုင်နက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြသည်။ “အပြင်စည်း တပည့်တွေက ငါတို့ အထောက်အထားကို အတည်ပြုပြီးပြီပဲ။ မင်းကိုပါ ထပ်ပြီး သတင်းပို့ရဦးမှာလား”</p> <p>ဝေ့ပင်လင်၏ လေသံတွင် ရန်လိုမှုများ ပါဝင်နေသည်။</p> <p>ဝေ့ပင်လင်သည် ဝူချင်းဖူ၏ မောက်မာသော အပြုအမူများကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုအခါ သူ၏ နောက်လိုက်ကပါ သူ့ကို လာရောက် စစ်ဆေးနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဝေ့ပင်လင်မှာ အတော်လေး ဒေါသထွက်သွားရသည်။</p> <p>ယွီဇီမင်မှာ ဝူချင်းဖူ၏ ဘေးတွင် အမြဲ မာန်တက်နေကျ ဖြစ်သဖြင့် ဝေ့ပင်လင်၏ ပြန်ပြောမှုကို ကြားသောအခါ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလာပြီး ခြိမ်းခြောက်သည့် လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“အကယ်၍ မင်းတို့ အထောက်အထား မပြနိုင်ရင် ငါကိုယ်တိုင် မင်းတို့ကို အပြင်ကို ကန်ထုတ်ပစ်မယ်”</p> <p>ယွီဇီမင် ဤသို့ လုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝူချင်းဖူက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ယွီဇီမင်၏ အပြုအမူကို သဘောမကျသော်လည်း သူစိမ်းများ ရှေ့တွင်မူ ဝင်မတားခဲ့ပေ။</p> <p>သူသည် နောက်မှသာ ယွီဇီမင်ကို သင်ခန်းစာ ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါတို့ကို ကန်ထုတ်မယ် ဟုတ်လား</p> <p>ဝေ့ပင်လင်ကက လှောင်ရယ်လိုက်ပြီး ယွီဇီမင်ကို ရင်ဆိုင်ရန် ရှေ့သို့ တိုးလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအခါ ယွီဇီမင်က ဝေ့ပင်လင်၏ လက်မောင်းကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။</p> <p>ဝေ့ပင်လင်ကလည်း ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p>ဝေ့ပင်လင်သည် ယခုအခါ သာမန်လူသား နယ်ပယ် အဋ္ဌမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သလို အလယ်အလတ်အဆင့် အပြင်အား သိုင်းပညာ တစ်ခုကိုလည်း တတ်မြောက်ထားသူ ဖြစ်သည်။</p> <p>မကြာမီ သူတို့ နှစ်ဦး တိုက်ခိုက်မိကြတော့သည်။</p> <p>ဝူချင်းဖူက ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း စိတ်မရှည် ဖြစ်လာသဖြင့် ဘေးမှ အသက်လတ်ပိုင်း အစောင့်ကို အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်သည်။</p> <p>အစောင့်က ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p>သူသည် ထိုနေရာမှာပင် ရပ်နေပြီး သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အနည်းငယ် လှုပ်လိုက်ရာ ချီစွမ်းအင် တစ်ခုက ဝေ့ပင်လင်ဆီသို့ ဦးတည် ပြေးထွက်သွားသည်။</p> <p>ထိုအစောင့်က သူ၏ ချီစွမ်းအင်သည် ဝေ့ပင်လင်ကို အလွယ်တကူ လဲကျသွားစေလိမ့်မည်ဟု ထင်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ ချီစွမ်းအင်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>“ဒြပ်စင်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးက သာမန်လူသား နယ်ပယ် သိုင်းသမား တစ်ဦးကို အလစ်ဝင် တိုက်ခိုက်တယ်ဆိုတာ ရယ်စရာ အကောင်းဆုံးပဲ မဟုတ်လား”</p> <p>ထိုစဉ် ရွှီနင်က ရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး ယွီဇီမင်၏ လည်ပင်းကို ဖမ်းကာ ဝူချင်းဖူ၏ ခြေရင်းသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။</p> <p>ယွီဇီမင်မှာ ရွှီနင်ကိုပင် သေချာ မမြင်လိုက်ရဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားကာ မူးဝေသွားတော့သည်။</p> <p>“မင်း...”</p> <p>ယွီဇီမင် ပြန်ထရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဝူချင်းဖူ၏ ကန်ထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ “ဒါက အရှက်ကွဲတာ မလုံလောက်သေးဘူးလား”</p> <p>“ဂိုဏ်းတူ အစ်ကိုကြီးဝူ...” ယွီဇီမင်သည် အဆူခံလိုက်ရသဖြင့် ဝူချင်းဖူ၏ အနောက်တွင် ငြိမ်ငြိမ်လေး သွားရပ်နေလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းရဲ့ နာမည်ကို သိခွင့်ရမလား” ဝူချင်းဖူက ရွှီနင်ကို စိုးရိမ်စိတ်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဝူချင်းဖူသည် ဟင်းလင်းပြင် နယ်ပယ် ပထမအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူ၏ ဘေးမှ အစောင့်မှာ ဟင်းလင်းပြင် နယ်ပယ် တတိယအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝူချင်းဖူသည် သူ၏ အစောင့် ပစ်လွှတ်လိုက်သော ချီစွမ်းအင်မှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ပြယ်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် အံ့သြသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝေ့ပင်လင်နှင့် ဝေ့ဇစ်ချန်တို့မှာ သာမန်လူသား နယ်ပယ် သိုင်းသမားများသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ အာရုံခံမိသဖြင့် ထိုသို့ လုပ်နိုင်သူမှာ သူတို့ ဘေးမှ လူငယ်သာ ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p>ယွင်ရှီနယ်ပယ်မှ ချီစွမ်းအင်ကို အလွယ်တကူ ပျက်ပြယ်စေနိုင်ခြင်းမှာ ဤလူငယ်သည် အရည်အသွေးပြောင်းလဲခြင်းနယ်ပယ် သို့မဟုတ် ထိုထက် မြင့်မားသော အဆင့်မှ ပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p>သို့သော် ဝူချင်းဖူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ယွင်ယင်းမြို့၌ ဤမျှ ငယ်ရွယ်ပြီး အစွမ်းထက်သည့် သိုင်းပညာရှင်မျိုး ရှိခဲ့ဖူးသည်ကို မမှတ်မိချေ။</p> <p>“ငါက ယွင်ယင်းမြို့ကို ခဏလာတဲ့ ခရီးသည် တစ်ဦးပါပဲ” ရွှီနင်က ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>“ပြင်ပလူတွေကို ဒီနေရာမှာ မကြိုဆိုဘူးဆိုမှတော့ ငါတို့ ထွက်သွားကြတာပေါ့”</p> <p>“ပင်လင်၊ ဇစ်ချန်... သွားကြရအောင်” ရွှီနင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းပါပြီ”</p> <p>ထိုနှစ်ဦးမှာလည်း အလွန် စိတ်ပျက်နေကြသော်လည်း ရွှီနင်ကို ချက်ချင်း ပြန်ထူးလိုက်ကြသည်။</p> <p>“ဪ... ဒါနဲ့”</p> <p>မထွက်ခွာမီ ရွှီနင်က ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကာ အလစ်ဝင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် အသက်လတ်ပိုင်း အစောင့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“နောက်တစ်ခါ သာမန်လူသား နယ်ပယ် သိုင်းသမားတွေအပေါ် မင်းရဲ့ ညစ်ပတ်တဲ့ လက်တွေကို အသုံးမပြုပါနဲ့ဦး။ ဒါက သိက္ခာမဲ့လွန်းလို့ပါ”</p> <p>အသက်လတ်ပိုင်း အစောင့်က ရွှီနင်ကို ကြည့်ကာ ပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် အကြောင်းရင်း မရှိဘဲ ရွှီနင်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်မိချိန်တွင် သူသည် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော ထိတ်လန့်မှု တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>မကြာမီ ရွှီနင်နှင့် အခြားသူများ ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p>ဖူး...</p> <p>ရွှီနင်တို့ သုံးဦး လမ်းချိုး တစ်ခုသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အသက်လတ်ပိုင်း အစောင့်မှာ သွေး တစ်လုတ်ကို အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။</p> <p>“ဘာဖြစ်တာလဲ”</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဝူချင်းဖူ၏ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>“အဲဒီလူ မထွက်သွားခင်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ချီစွမ်းအင် တစ်ခု ထည့်သွင်းသွားခဲ့တယ်...”</p> <p>အသက်လတ်ပိုင်း အစောင့်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေမှုကြောင့် မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေသည်။ “သူ့ရဲ့ ခွန်အားက အနည်းဆုံး ဟင်းလင်းပြင် နယ်ပယ် ဆဋ္ဌမအဆင့်မှာ ရှိရမယ်”</p> <p>“ပင်လင်နယ်ပယ် ပညာရှင် တစ်ယောက်ပေါ့လေ...” ဝူချင်းဖူသည် ရွှီနင် ပျောက်ကွယ်သွားရာ နေရာကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>‘ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့ ဟင်းလင်ပြင်နယ်ပယ် ပညာရှင် တစ်ယောက်က ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာပါလိမ့်’</p> <p>ဝူချင်းဖူမှာ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို သွားပြစ်မှားမိသဖြင့် သူ အတော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>“တကယ့်ကို အသုံးမကျတဲ့ကောင်”</p> <p>ဝူချင်းဖူက သူ၏ ဒေါသများကို ယွီဇီမင်အပေါ်သို့ ပုံချကာ ကန်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ယွီဇီမင်မှာ သူ ပြဿနာ ရှာမိမှန်း သိလိုက်သဖြင့် ဘာမှ ပြန်မပြောရဲတော့ပေ။</p> <p>“ဒီနေ့ အစည်းအဝေးကို ငါ မတက်တော့ဘူး၊ အခု ပြန်ကြမယ်”</p> <p>ဝူချင်းဖူမှာ အိမ်ပြန်ပြီး ရွှီနင်၏ သရုပ်မှန်ကို စုံစမ်းရန် အလောတကြီး ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save