Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၅၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဝှိုက်ဟောက လင်းတုန်း၏ ပခုံးပေါ်မှနေ၍ ဖြည်းညင်းစွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အနီရောင် ခါးပတ်ကြိုးများ ဝတ်ဆင်ထားသော တပည့် အနည်းငယ်သည် ဤမြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်ရန် စုဝေးနေကြလေသည်။ ဂုဏ်ကျက်သရေရှိသော တက်လှမ်းခြင်း စမ်းသပ်မှု ကို မည်သူ အောင်မြင်စွာ တက်လာနိုင်သလဲ ဆိုသည်ကို ကြည့်ရန် သူတို့၏ တစ်နေ့တာ လေ့ကျင့်မှုများကို ခေတ္တ ရပ်နားထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မျက်မြင်သက်သေများသာ မရှိလျှင်၊ သူ ကိုယ်တိုင် ဝေ့ရှီလင်းတုန်း ကို စမားရတောင် ၏ ဘေးဘက်သို့ ပစ်ချလိုက်မည် ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်မဲ့ တစ်ယောက် အနေဖြင့် အောင်မြင်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိသည်ဟု မည်သူကမျှ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ဘဲ၊ လမ်းခုလတ်တွင် သူ သေဆုံးသွားပြီဟုသာ အားလုံးက ယူဆကြမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ပြင်၊ လှေကားများကို စတင် တက်ရောက်သူ မည်သူမဆို ပြန်လည် ထွက်ခွာခြင်းမှ တားဆီးရန် အစီအရင် ရေးဆွဲထားလေသည်။ လူများသည် စမ်းသပ်မှု ထဲသို့ နောက်ကျမှ ဝင်ရောက်နိုင်သော်လည်း၊ ဝှိုက်ဟော ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် စတင်လိုက်သည်နှင့် လမ်းကြောင်းပေါ်မှ သွေဖည်၍ မရနိုင်တော့ပေ။</p> <p>ဝှိုက်ဟော သည် သစ်သားပြား သေးသေးလေး တစ်ခုကို လင်းတုန်း၏ ခေါင်းဆီသို့ ပွန်းပဲ့သွားလောက်အောင် ပြင်းထန်စွာ ပစ်ပေါက်လိုက်လေသည်။ ဝိညာဉ်မဲ့ သည် တွန့်ဆုတ်သွားပြီး သူ၏ ဦးရေပြားဆီသို့ လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ထိုအမှတ်အသားမှာ ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် ၏ သင်္ကေတ ပါရှိသော အရောင်တင်ထားသည့် အိုးရပ်စ် သစ်သားပြား ဖြစ်သည်။ ထိုသစ်သားပြား ပေါ်တွင် တောက်လောင်နေသော နေမင်းကြီး တစ်ခုအပေါ်အား ဓားသုံးလက်က ကြက်ခြေခတ်ထားကာ ၎င်းတို့ အားလုံးကို တိမ်တိုက်များက ဝန်းရံထားလေသည်။</p> <p>"အဲဒါကို သာမည ရတနာ ခန်းမဆောင် ဆီ ယူသွားပြီး အဲဒီက အကြီးအကဲ ကို ပေးလိုက်..."</p> <p>ဝှိုက်ဟော က သူ၏ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ့တွင် လုပ်စရာ ပို၍ အရေးကြီးသော ကိစ္စများ ရှိနေသည်؛ ဤ အခြေခံအဆင့် ဒုက္ခိတ က သူ၏ အချိန်ကို ပေးရန် မတန်ပေ။</p> <p>"မင်းက တန်ဖိုးကြီးတဲ့ အရာ တစ်ခုနဲ့မှ မတန်ဘူးလို့ သူ့ကို ပြောလိုက်..."</p> <p>လင်းတုန်းသည် ဒူးပြန်ထောက်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် အရိုအသေပေးကာ၊ သူ၏ နဖူးကို မြေကြီးနှင့် ဖိကပ်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂုဏ်သရေရှိ အကြီးအကဲ... ဒီငယ်သား က ကြီးမြတ်သူရဲ့ ရက်ရောမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."</p> <p>"သွားတော့..."</p> <p>ဝှိုက်ဟော က အော်ဟစ်လိုက်ရာ၊ သူ၏ အသံကို စွမ်းအားဖြည့်ပေးထားသော ကျောက်စိမ်းအဆင့် မာဒြာ ကြောင့် ကျောက်စရစ်ခဲများ လွင့်စင်သွားပြီး၊ အဝေးရှိ သစ်ပင်ထိပ်မှ ငှက်တစ်အုပ် လန့်ဖျပ် ထွက်ပြေးသွားကြလေသည်။</p> <p>ကောင်လေးသည် အမှတ်အသားကို လက်တွင် ကိုင်လျက် အလောတကြီး ထွက်ပြေးသွား၏။ အကြီးအကဲ ဝှိုက်ဟော ကို တစ်ယောက်တည်း ဒေါသထွက်ကျန်ရစ်စေခဲ့လေသည်။</p> <p>…</p> <p>လင်းတုန်း၏ အစီအစဉ်က သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက်ပင် ပို၍ အလုပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် ကျန်ရှိနေသော ခရီးကို ခြေလျင်လျှောက်ရမည်ဟု ကြေးအဆင့် တပည့်အား ပြောကာ ရထားလုံးကို တောင်ပေါ်အထိ နီးပါး စီးနင်းလိုက်ပါလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရထားလုံး ကွေ့ဝိုက်၍ မျက်စိအောက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ သူသည် တောင်စောင်းများကို ပတ်၍ ဂုဏ်ကျက်သရေရှိသော တက်လှမ်းခြင်း စမ်းသပ်မှု ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့ရာ၊ ကိုက်တစ်ရာခန့်မျှသာ ထိုစမ်းသပ်မှုကို သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရလေသည်။</p> <p>သေချာသည်ကတော့၊ ၎င်းမှာ အလွန် ပင်ပန်းဆင်းရဲရသော ကိုက်တစ်ရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်များက သူ၏ စိတ်အာရုံကို လွှမ်းမိုးရှာဖွေပြီး၊ သံသယများ၊ အိပ်မက်များနှင့် တစ္ဆေဆန်သော ဒေါသတရားများဖြင့် သူ့ကို နှိပ်စက်ကြလေသည်။ သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် အော်ဟစ်နေသော အသံများနှင့်အတူ လှေကားထစ် တစ်ခုစီကို သူ ယိမ်းထိုးတက်လာခဲ့ရပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် တောင်ထိပ်သို့ ရောက်သွားချိန်၌၊ သေမင်း၏ အေးစက်သော ဖမ်းဆုပ်မှုမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့ရသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p>အကယ်၍ သူသာ လှေကားတစ်ခုလုံးကို အစအဆုံး တက်ရန် ကြိုးစားခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ အမှန်တကယ်ပင် သူ အောင်မြင်နိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>သူသည် အနီးရှိ တပည့်မလေး တစ်ဦးအား သာမည ရတနာ ခန်းမဆောင် ကို မည်သည့်နေရာတွင် ရှာတွေ့နိုင်မည်လဲဟု မေးမြန်းရင်း သူ၏ လက်ထဲမှ အကြီးအကဲ ဝှိုက်ဟော ၏ အမှတ်အသားကို လှန်ကစားနေလေသည်။ သူ နေမဝင်မီ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်လာခဲ့ကြောင်း သိသွားသောအခါ သူမက ဝမ်းသာအားရ လမ်းညွှန်ပြသပေးခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ သစ်သား တံဆိပ်ပြား ကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နားမလည်နိုင်မှုများ ထင်ဟပ်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် ၏ အသွင်အပြင်မှာ ဝေ့ ကလန် ထက် များစွာ ပို၍ ခမ်းနားထည်ဝါလေသည်။ အဆောက်အအုံ တစ်ခုစီတိုင်းကို မြစ်ကျောက်တုံး များဖြင့် ထွင်းထုတည်ဆောက်ထားပြီး၊ ၎င်းမှာ ရေစိုနေသည့်အလား အလင်းရောင်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေ၏။ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး တန်ဖိုးကြီးမားသည့် ပစ္စည်းတစ်ခုပင်။ ဝင်လုဆဲနေမင်း၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် နံရံတိုင်းက တောက်ပနေလေသည်။</p> <p>အဆောက်အအုံ တစ်ခုစီတိုင်းမှာ ဝေ့ ကလန် ၏ မိသားစု နေအိမ် တစ်လုံးစာမျှ ကျယ်ဝန်း၏။ အဆောက်အအုံ တစ်ခုစီ၏ ဘေးတွင် သက်ဝင်လန်းဆန်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် ဂရုတစိုက် စိုက်ပျိုးထားသော ဥယျာဉ် တစ်ခုစီ ရှိလေသည်။ အနီရောင် ခါးပတ်ကြိုးနှင့် အဖြူနှင့် ရွှေရောင် ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသော တပည့်များသည် ဤဥယျာဉ်ကွက်ငယ်လေးများထဲတွင် ပန်းများကို ပြုစုခြင်း သို့မဟုတ် သစ်ပင်များကို ကိုင်းဖြတ်ခြင်းတို့ကို မကြာခဏ လုပ်ဆောင်နေတတ်ကြသည်။</p> <p>အနောက်ဘက်ရှိ တောင်တန်းကြီးများကို နောက်ခံပြုထားသဖြင့် တလက်လက် တောက်ပနေသော အဆောက်အအုံများနှင့် စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသော အပင်များက ဤကျောင်းတော်ကို ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆွဲဆုတ်လာပြီး တောင်စောင်းပေါ်တွင် ချထားသည့် ကောင်းကင်ဘုံ ရွာလေး တစ်ရွာ၏ အသွင်အပြင်ကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။ ဝေ့ ကလန် ၏ သားတစ်ယောက်အနေဖြင့်၊ လင်းတုန်းသည် ဤကဲ့သို့သော ပုံရိပ်မျိုးကို ဖန်တီးရန် စိုက်ထုတ်ထားသည့် ဇွဲလုံ့လကို အသိအမှတ်ပြု လေးစားမိလေသည်။ အသွင်အပြင်နှင့် ပတ်သက်ပါက ပထမ အထင်အမြင်များက အရေးကြီးလေသည်။</p> <p>ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် ၏ သာမည ရတနာ ခန်းမဆောင် မှာ အခြား ခန်းမဆောင်များထက် ပိုမကြီးမားသော်လည်း၊ မိုးထိအောင် မြင့်မားသော ဆိုင်းဘုတ်ကြီး တစ်ခုပေါ်တွင် ၎င်း၏ နာမည်ကို ရွှေရောင် အက္ခရာများဖြင့် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ရေးသားထားလေသည်။ အစွန်းတစ်လျှောက်ရှိ အစီအရင် တစ်ခုက သက်စောင့် အော်ရာ များကို အလင်းရောင်အဖြစ် စုစည်းပေးထားသဖြင့်၊ ညအချိန်တွင်ပင် ၎င်းကို ရှင်းလင်းစွာ ဖတ်ရှုနိုင်လေသည်။</p> <p>ခန်းမဆောင်၏ ဆင်ဝင်ပေါ်တွင်၊ သံမဏိ ကာကွယ်သူ အစောင့် နှစ်ဦး၏ ဘေး၌၊ မည်သည့် စက္ကန့်တွင်မဆို ရှုံ့တွပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့်အလား ပုံပေါက်နေသော အဘိုးအို တစ်ဦး ထိုင်နေလေသည်။ သူ၏ ဆံပင်များက အဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး ကျိုးတိုးကျဲတဲ ဖြစ်၏။ သူ၏ အရေပြားမှာ အလွန် ပါးလျပြီး ခြောက်သွေ့နေသဖြင့် ကြွေကျသွားတော့မည့်အလား ရှိပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း တောက်ပနေသော အမည်းရောင် အစက်လေးများထက် သိပ်မပိုပေ။ တူ ပုံစံ ထွင်းထုထားသော သူ၏ လေးလံသည့် ကျောက်စိမ်း တံဆိပ်ပြား ကြီးမှာ သူ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ချိန်တွင် တုန်ခါသွား၏။ သူသည် လင်းတုန်းကို ကြည့်ရန် ခြေဆွဲကာ လျှောက်လာလေသည်။</p> <p>“ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် ကနေ ကြိုဆိုပါတယ်... တပည့်သစ်... မင်းရဲ့ အမှတ်အသားလေး ပေးပါဦး...”</p> <p>အကြီးအကဲ က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီ နှိမ့်ချတဲ့ တပည့် က အကြီးအကဲ ကို ဂါရဝပြု နှုတ်ဆက်ပါတယ်...”</p> <p>လင်းတုန်းက သူ၏ လက်သီးနှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ ထိုသို့ပြုပြီးမှသာ သူသည် သစ်သားပြားလေးကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>အကြီးအကဲ က အမှတ်အသားကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး လင်းတုန်းကို အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းဆီမှာ သစ်သား တံဆိပ်ပြား ရှိနေပါလား...”</p> <p>သူ ဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့မည် ဆိုလျှင်တောင်မှ၊ ဖုံးကွယ်ထားရန် အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။ လင်းတုန်းသည် ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် တွင် အချိန်အကြာကြီး နေထိုင်ရန် အစီအစဉ် မရှိသလို၊ သူ ငြင်းဆိုရန် ကြိုးစားခဲ့လျှင်တောင်မှ သူ၏ အားနည်းမှုက သူ့အတွက် ပြဿနာ ဖြစ်လာစေမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ကျွန်တော်က ဝိညာဉ်မဲ့ ပါ... အကြီးအကဲ...”</p> <p>“အကြီးအကဲ ရာမ်ပါ... ဝိညာဉ်မဲ့ တစ်ယောက်က နေမဝင်ခင် ဂုဏ်ကျက်သရေရှိသော တက်လှမ်းခြင်း စမ်းသပ်မှု ကို အောင်မြင်တာဟာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ အောင်မြင်မှု တစ်ရပ်ပါပဲ... မင်း ဘယ်လိုပဲ လုပ်ခဲ့ လုပ်ခဲ့ပေါ့...”</p> <p>အကြီးအကဲရာမ်၏ အသံထဲတွင် ဟာသဆန်ဆန် အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခု ရောနှော စိမ့်ဝင်လာပြီးနောက်၊ သူက လှည့်ကာ လင်းတုန်းကို သူ၏ နောက်မှ လိုက်ခဲ့ရန် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>လင်းတုန်းသည် ဘေးဘက်ရှိ သံမဏိအဆင့် အစောင့်များကို တမင်သက်သက် မျက်နှာလွှဲကာ နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အကြီးအကဲ အပေါ်တွင် ကောင်းမွန်သော အထင်အမြင်တစ်ခု ရရှိထားပြီးဖြစ်ရာ၊ အစောင့်များ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ လှောင်ပြောင်မှု သို့မဟုတ် သံသယ အကြည့်များကို မြင်တွေ့ရခြင်းဖြင့် သူ၏ စိတ်အခြေအနေကို မဖျက်ဆီးချင်တော့ပေ။</p> <p>“ရတနာ ခန်းမဆောင် ကို ငါ ကြီးကြပ်လာခဲ့တာ အနှစ် လေးဆယ် ရှိပြီ... ပြီးတော့ ပစ္စည်း တစ်ခုချင်းစီရဲ့ အသေးစိတ် ရှင်းလင်းချက်ကို မင်း လိုချင်ရင် မေးလို့ရတယ်... ဒါက ငါတို့ ကျောင်းတော် မှာရှိတဲ့ ရတနာ ခန်းမဆောင် သုံးခုထဲမှာ အသေးဆုံး ဖြစ်ပေမယ့်လေ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေကို မမှေးမှိန်သွားစေနဲ့... ဒါတွေက ကလန် တွေထဲက ဘယ်သူမဆို သူတို့ရဲ့ သားသမီးတွေကို ရွေးနုတ်ဖို့ ပေးရလောက်အောင် တန်ဖိုးဖြတ်မရတဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေ ဖြစ်တယ်... ထူးချွန်တဲ့ တပည့်တွေကိုပဲ ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုး ပေးတာ...”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save