Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၀၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">လျှို့ရှာရွှမ်ယွီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>မူကျန့် ထိတ်လန့်သွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ကျင်း... အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဂိုဏ်း(<strong>မရဏမိစ္ဆာဂိုဏ်း</strong>)နဲ့ မူမျိုးနွယ်စု နှစ်ခုစလုံးက ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေပါ။ ဘယ်လိုလုပ် အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီက ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းတို့ကို သတ်ပြီး အလောင်းရုပ်သေးတွေအဖြစ် သန့်စင်လိုက်လို့ ငါတို့ရဲ့ စွမ်းအား ကျဆင်းသွားရင်တောင် ငါတို့က သေနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။</p> <p> </p> <p> ဒီနည်းနဲ့ ငါတို့က ပိုပြီးတောင် အစွမ်းထက်လာဦးမှာပါ။ အဲတော့ ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ယေဘုယျ စွမ်းအားကတော့ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>မူကျန့် စကားမပြောနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက်ဆိုသလို မူယွီရုံက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဆိပ်... အဆိပ်... ဒါ အဆိပ်ပဲ"</p> <p> </p> <p>ဘယ်အချိန်ကတည်းမှန်း မသိ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ စိမ်းပုပ်ရောင် ပြောင်းလာပြီး အရေပြားပေါ်တွင် အမည်းစက်များ ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝိုး... ဒဏ္ဍာရီက တကယ် ဖြစ်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>မူကျန့် လန့်ဖြတ်သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေကာ နောက်သို့ တစ်လှမ်း မဆုတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဒဏ္ဍာရီ... ဘာဒဏ္ဍာရီလဲ"</p> <p> </p> <p>မူယွီရုံက စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဖျတ်ခနဲ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ရပ်လိုက်စမ်း"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့အား ရပ်တန့်ရန် အချက်ပြသည့်အနေဖြင့် လက်ကို ဆန့်တန်းကာ ထိတ်လန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းကိုယ်ထဲက အဆိပ်က ကူးစက်တတ်တယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ရှေ့ကို ထပ်မတိုးလာပါနဲ့ကွာ"</p> <p> </p> <p>မူယွီရုံသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အရေးတကြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲကျန့်... ဒီအဆိပ်ကို ဘယ်လို ကုရမလဲဆိုတာ မြန်မြန် ပြောပြပါ"</p> <p> </p> <p>သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ စိမ်းပုပ်ရောင်နှင့် အမည်းစက်များမှာ တိုးများလာပြီး တချို့နေရာများတွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ အမွေးများပင် ပေါက်လာလုနီးပါး ဖြစ်နေရာ အလွန် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>မူဝမ်ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက အလောင်းကောင်အဆိပ်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ အလောင်းကောင်အဆိပ်ရဲ့ အဆိပ်သင့်မှုက ငါတို့ကို အန္တရာယ် မပေးသင့်ဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>"လျှို့ရှာရွှမ်ယွီ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ရုတ်တရက် စကားပြောလာ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီအလောင်းကောင်အဆိပ်ကို လျှို့ရှာရွှမ်ယွီနဲ့ ဖန်တီးထားတာ"</p> <p> </p> <p>"လျှို့ရှာရွှမ်ယွီလား"</p> <p> </p> <p>မူဝမ်ချန်သည် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေကာ နားမလည်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မူယွီရုံ၏ မျက်နှာမှာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြာနှမ်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟူး... အခု မင်း နားလည်သွားပြီပေါ့"</p> <p> </p> <p>မူယွီရုံမှာ ငိုလုမတတ် ဖြစ်နေပြီး ငေးငိုင်စွာဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ မဟာပျက်သုဉ်းခြင်းအဆိပ်ငါးပါးက ဒဏ္ဍာရီလာတွေလေ... သူတို့က လောကကြီးမှာ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေနိုင်မှာလဲ..."</p> <p> </p> <p>"ဘာ... မဟာပျက်သုဉ်းခြင်းအဆိပ်ငါးပါးလား"</p> <p> </p> <p>မူဝမ်ချန်၏ မျက်နှာသည် ပြင်းထန်စွာ တွန့်လိမ်သွားပြီး ထိတ်လန့်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများကို ပြသနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဘုရားတစ်ပါးတောင် ဒီအဆိပ်ကြောင့် သေဆုံးသွားနိုင်တယ်။ ဒဏ္ဍာရီတွေအရ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းရဲ့ ဘိုးဘေးက ဒီအဆိပ်ကို ရရှိခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားမိစ္ဆာ အလောင်းရုပ်သေး ကန်ချီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို သန့်စင်ထည့်သွင်းခဲ့တယ်လို့ ဆိုတယ်။</p> <p> </p> <p>ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံးမှာ အဲဒါကို ဘယ်သူမှ မမြင်ဖူးကြဘူး။ ငါက အဲဒါကို အမှန်တကယ် ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး။ အရှင်ကျင်းချီကလည်း ဒီအဆိပ်ကို ကျွမ်းကျင်ထားလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မူမျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းက ကောလာဟလ အမျိုးမျိုးကို ကြားဖူးပြီး ဒီအကြောင်းကို သိနေတာက အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>သူသည် ယွင်ရှောင်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ကို အံ့သြစေတာက မင်းက ဒီလောက်မြန်မြန် မှတ်မိသွားတာပဲ။ မင်းက ဘယ်သူလဲ... ပြီးတော့ အဲဒါကို ဘယ်လိုလုပ် မှတ်မိတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ခါးသက်သက် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါက အညတရ တစ်ယောက်ပါ။ တကယ်လို့ ငါက မင်းကို ပြောပြရင် ငါ့ကို လွှတ်ပေးမှာလား"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီက ပြန်ပြော၏။</p> <p> </p> <p>"သေချာပေါက် မလွှတ်ပေးဘူးပေါ့"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ငါက ဘာလို့ ပြောပြရမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ သူပြောသည့် စကားများမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ သူ့ကို မည်သူကမျှ ပြန်လည် မချေပဖူးသဖြင့် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>တျောက်ဝူက အေးစက်စက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဖြေတာက ပျော်ရွှင်စရာ သေဆုံးမှုကို ဖြစ်စေလိမ့်မယ်။ မဖြေတာကတော့ နာကျင်စရာ သေဆုံးမှုကို ဖြစ်စေလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က လှောင်ပြုံးပြုံး၍ ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ဘာအဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ ‌ောက်ရူးကောင်ရဲ့။</p> <p> </p> <p>မင်းက မြန်မြန်ဆန်ဆန် သေချင်တယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ တန်ထျန်းကို ဖောက်ခွဲပြီး ငါ့ကိုပါ ငရဲကို ခေါ်သွားလိုက်လေ။ ဘာလို့ ဒီလောက် ဒုက္ခခံနေဦးမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>တျောက်ဝူမှာ လန့်ဖြတ်သွားပြီး အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်ကာ ကျင်းချီ၏ အနောက်တွင် ပုန်းနေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ စကားများက မူယွီရုံကို သတိပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီး သူ၏အကြည့်များ မှောင်မိုက်သွားကာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက သေရတော့မှာပဲဆိုတော့ ငါ မင်းကို အသေအလဲ တိုက်ခိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>မူယွီရုံသည် ရုတ်ခြည်း ကြမ်းတမ်းလာပြီး သူ၏တန်ထျန်းအတွင်းရှိ ယွမ်ချီများကို ဝုန်းခနဲ အသက်သွင်းလိုက်ရာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပြင်းထန်စွာ ဆူပွက်လာစေပြီး သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင် အလွန် ကြမ်းတမ်းသော ယွမ်ချီလေဝဲတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် လျှို့ရှာရွှမ်ယွီအဆိပ်သည်လည်း တန်ထျန်းအတွင်းရှိ ယွမ်ချီများနှင့်အတူ ခန္ဓာကိုယ် တစ်လျှောက် လှည့်ပတ်လာပြီး စတင် ပြန့်နှံ့လာ၏။</p> <p> </p> <p>လေဝဲအတွင်းတွင် အစိမ်းရောင် အစက်အပြောက်များ ပေါ်လာ၏။ ၎င်းသာ ပေါက်ကွဲသွားပါက ကွင်းပြင်အတွင်းရှိ လူတိုင်း အဆိပ်သင့်သွားနိုင်လောက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်လည်း လန့်ဖြတ်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွီရုံ... ဒီလို လုပ်လို့ မရဘူးလေ။ မင်းကိုယ်ထဲက အဆိပ်က..."</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်။ သူ့ကိုယ်ပေါ်က အလောင်းကောင်အဆိပ်က အကြိမ်များစွာ ကူးစက်ခံထားရတာဆိုတော့ စွမ်းအားက အများကြီး လျော့ကျသွားပြီ။</p> <p> </p> <p>အဆိပ်က မူလကတည်းက အလောင်းရုပ်သေးပေါ်မှာ ရှိနေခဲ့တယ်ဆိုရင် ကျင်းချီက ဒုတိယအကြိမ် အဆိပ်သင့်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး အဲဒါရဲ့စွမ်းအားက အစစ်အမှန် လျှို့ရှာရွှမ်ယွီနဲ့ အများကြီး ကွာခြားသွားပြီ။</p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ မူယွီရုံအပေါ် တတိယအကြိမ် အဆိပ်သင့်ခဲ့တာဆိုတော့ အဲဒါက ခင်ဗျားတို့ ကျုပ်တို့ကို လုံးဝ အန္တရာယ် မပေးနိုင်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>မူကျန့် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ ငါ စိတ်အေးသွားပြီ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင့် ရင်ထဲတွင် ကြပ်တည်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ မူမျိုးနွယ်စုဝင်များက အလွန် သွေးအေးလွန်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။ သူတို့သည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အသက်များကိုသာ ဂရုစိုက်ပြီး အခြားသူများ၏ ခံစားချက်များကို ထည့်သွင်း မစဉ်းစားကြပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ၎င်းမှာ မူကျန့် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ မူရိထုံနှင့် အခြားသူများ အားလုံးမှာလည်း ထိုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သင့်သည်ဟု ယူဆထားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏အာရုံကို ဖမ်းစားသွားသည့်အလား ကျင်းချီသည် ယွင်ရှောင်ကို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းက လျှို့ရှာရွှမ်ယွီနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခု သိနေပုံပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က အေးစက်စက် ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟက်..."</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီက ပြန်ပြော၏။</p> <p> </p> <p>"ဟက် ဆိုတဲ့ စကားလုံးက တကယ်ကို နာကျင်စေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာက မင်းက အရမ်း မာနကြီးလွန်းတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီသည် သူ့လက်မြှောက်ကာ ယွင်ရှောင်ကို ညွှန်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က မကြောက်ရွံ့ဘဲ အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့အား ပြန်လည် စိုက်ကြည့်နေကာ မာနကြီးပြီး ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရသော အမူအရာကို ပြသနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူယွီရုံက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျစ်... မင်းတို့က ငါ့ကို လျစ်လျူရှုရဲတယ်ပေါ့လေ။ ကျင်းချီ... ငါနဲ့အတူ ငရဲကို လိုက်ခဲ့စမ်း"</p> <p> </p> <p>သူသည် လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ကျင်းချီ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး သူ၏တန်ထျန်းကို ရုတ်တရက် ဖွင့်ဟကာ အသက်သွင်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီသည် ရုတ်တရက် သူ့လက်ကို လှည့်ကာ လက်နှစ်ချောင်းဖြင့် မန္တာန်တစ်ခု ပြုလုပ်၍ သူ့လက်ဖဝါးမှ ပြန့်ထွက်လာသော အဖြူရောင် အလင်းဝိုင်းတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်ရာ ၎င်းမှာ မူယွီရုံ၏ တန်ထျန်းပေါ်တွင် ရိုက်နှိပ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကြမ်းတမ်းသော အငွေ့အသက်မှာ ရုတ်ခြည်း ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာ... ဟားဟား... မင်းက ငါ့ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖောက်ခွဲဖို့ ဖိအားပေးချင်တာလား။</p> <p> </p> <p>ဒါက မင်းရဲ့ သေဆုံးမှုကိုပဲ ဦးတည်စေလိမ့်မယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား။ ပေါက်ကွဲမှုရဲ့ စွမ်းအားက အဆပေါင်းများစွာ တိုးလာလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>မူယွီရုံသည် အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီက ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းက အရမ်း ဆူညံတာပဲကွာ"</p> <p> </p> <p>သူ့လက်ချောင်းများမှာ လက်ဟန်များ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေပြီး စုစုပေါင်း သုံးခု ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မူယွီရုံသည် ရုတ်တရက် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒုက္ခပဲ..."</p> <p> </p> <p>သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အဖြူရောင် အမည်းစက်များမှာ လျင်မြန်စွာ ကျယ်ပြန့်လာပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ် အများစုကို လျင်မြန်စွာ ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ခန္ဓာကိုယ်... ငါ့ခန္ဓာကိုယ်..."</p> <p> </p> <p>သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန် တောင့်တင်းလာပြီး ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲလာကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။ ထို့အပြင် ကျင်းချီ၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် ပိုမို ကြမ်းတမ်းလာသင့်သော သူ့အတွင်းရှိ ယွမ်ချီများသည်လည်း အားနည်းလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာ... ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..."</p> <p> </p> <p>သူသည် ခက်ခက်ခဲခဲ ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ကြောင်း သတိပြုမိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အလောင်းကောင် ပြောင်းလဲခြင်း..."</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီ၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏အကြည့်များ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် သူ့ခန္ဓာကိုယ် လင်းလက်သွားပြီး ယွင်ရှောင်၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာကာ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်မှာ နိုးနိုးကြားကြား ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့လက်မောင်းပေါ်တွင် ရွှေရောင် အလင်းတန်း လင်းလက်သွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လေထဲမှ ဆွဲချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ့လက်ထဲတွင် အနက်ရောင် အလင်းလုံးတစ်ခု လည်ပတ်နေပြီး လေပြင်းမုန်တိုင်း လက်သီးတစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤတိုက်ခိုက်မှုသည် သူ၏ မပျက်စီးနိုင်သော ရွှေခန္ဓာကိုယ်ကို အန္တရာယ် မပေးနိုင်ကြောင်း သူ ယုံကြည်ချက် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် သူသည် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်၏ စွမ်းအားဖြင့် ကာကွယ်ထားသောကြောင့် မည်သည့် ဓာတ်ကြီးများကမျှ သူ့အား ထိခိုက်ပျက်စီးစေရန် ခက်ခဲစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း..."</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် လေထဲတွင် လက်ဝါးရိုက်ချက်များ အပြန်အလှန် ဖလှယ်လိုက်ကြရာ စောစောက မူယွီရုံနှင့် ဖြစ်ခဲ့သော မြင်ကွင်းကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"လီယွင်ရှောင်... မင်း..."</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူက အစွမ်းထက်မှန်း သိသိရက်နှင့် သူ ဘာကြောင့် မရှောင်တိမ်းခဲ့သည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ လက်သီးများနှင့် လက်ဖဝါးများကြားတွင် အနက်နှင့် အဖြူရောင် အလင်းဝိုင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု တိုက်စားနေကာ မည်သူကမျှ ရှင်းလင်းသော အသာစီးရမှုကို မပြသနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဘာ..."</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီ၏ အမူအရာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အလွန် တုန်လှုပ်ကာ ထိတ်လန့်သွားလေသည်။ သူ၏ လျှို့ရှာရွှမ်ယွီသည် အမြဲတမ်း ပြိုင်ဘက်ကင်းခဲ့ပြီး ၎င်းကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သော ရုပ်ဝတ္ထုဂုဏ်သတ္တိ မရှိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါ ဘာကြီးလဲ"</p> <p> </p> <p>သူသည် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ စူးရှစွာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က လှောင်ပြုံးပြုံး၍ ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါက မင်းကို ပညာပေးဖို့ တာဝန်မရှိဘူး။ လစ်စမ်း"</p> <p> </p> <p>အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့လက်သီးစွမ်းအား တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာကာ ကျင်းချီအား နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြူးကျယ်နေကြ၏။ သူသည် ကျင်းချီကို တွန်းလှန်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ မယုံကြည်နိုင်ကြဘဲ မူမျိုးနွယ်စုဝင်များပင် မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ အရမ်း အလုပ်များနေလို့ လက်ဖက်ရည်သောက်ဖို့ နေခဲ့ဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ ကံစပ်ရင် နောက်တစ်နေ့ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ထွက်ပြေးချင်နေသည့်အလား သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ချင်း လျှပ်စီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးယွင်... ငါတို့ကို မင်းနဲ့အတူ ခေါ်သွားပါ။ ငါ မင်းကို ရေနက်လမ်းကြောင်းဆီ ခေါ်သွားပေးမယ်။</p> <p> </p> <p> အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် မင်း အဲဒီနေရာကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နှုတ်ဆက်ပါတယ်... ကျုပ် ခင်ဗျားကို ထပ်ယုံရင် ကျုပ် တကယ် သရဲပူးခံရမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>လျှပ်စီးတစ်ချက် လက်သွားပြီး မီတာတစ်ရာအထိ ထွက်ပြေးပြီးနောက် သူတို့အပေါ် အမှောင်ထု ကျဆင်းလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဧရာမ ပင်လယ်သားရဲကြီးသည် ထပ်မံ၍ ရိုက်ချလိုက်ရာ ၎င်း၏ လက်ဖဝါးမှာ ဧကဝက်ခန့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး လေဟာနယ် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ဖိနှိပ်ကာ လျှပ်စီးများကို အတွင်း၌ ချုပ်နှောင်ထားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ကြီးက သူ့အပေါ် ဖိကျလာပြီး မြေကြီးမှာ အမှောင်ထုထဲ နစ်မြုပ်သွားသလို ယွင်ရှောင် ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်သားရဲကြီးမှာ အရုပ်ဆိုးပြီး ခါးကုန်းနေသော်လည်း ၎င်း၏ ဦးခေါင်းမှာ တိမ်တိုက်များဆီသို့ ရောက်ရှိနေကာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ အစိမ်းရောင် မျက်လုံးများမှာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှု မရှိဘဲ ၎င်းမှာ သေဆုံးနေပြီဖြစ်ပြီး ယခုအခါ အလောင်းရုပ်သေး တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလက်ဝါးရိုက်ချက်တွင် အလွန် ပြင်းထန်သော လေဟာနယ် စွမ်းအားများ ပါဝင်နေပုံရပြီး ယွင်ရှောင်၏ မပျက်စီးနိုင်သော ရွှေခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုလက်ဝါးစွမ်းအားကြောင့် ဆွဲဖြဲခံနေရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ထစမ်း"</p> <p> </p> <p>သူ အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ပတ်ပတ်လည်တွင် နတ်မီးတောက်များ လည်ပတ်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ပင်လယ်ရေများကို ချက်ချင်း အငွေ့ပျံသွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"မဟာလေမီးဘီး..."</p> <p> </p> <p>နတ်မီးတောက်များနှင့် ပြင်းထန်သော လေပြင်းတို့ ရုတ်တရက် ပေါင်းစပ်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ပစ်တက်သွားသော အဆုံးအစမဲ့ မီးတိုင်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ အကြံအစည်မှာ ရိုးရှင်း၏။ ဤပင်လယ်သားရဲကြီးသည်လည်း အလောင်းကောင်တစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့် နတ်မီးတောက်များ၏ ချုပ်နှောင်ခြင်းကို သဘာဝကျကျ ခံရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်မိစ္ဆာကြီးသည် ၎င်း၏ လက်ဖဝါးဖြင့် မီးတိုင်ကို ရိုက်ချလိုက်ရာ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း မီးတောက်များသည် ၎င်း၏ လက်မောင်းတစ်လျှောက် ပြန့်နှံ့သွားပြီး ၎င်း၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း လောင်ကျွမ်းသွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုလက်ဝါးရိုက်ချက်အောက်ရှိ လေဟာနယ် စွမ်းအားသည်လည်း အလွန် ပြင်းထန်နေပြီး မီးတိုင်ကို လုံးဝ ဖိနှိပ်ကာ ပင်လယ်ရေပြင်ဆီသို့ ရိုက်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>မီးတိုင်ကြီး ပြိုကျသွားပြီး လက်ဖဝါးက ယွင်ရှောင်ကို ဖိချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဗွမ်း"</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်ပြင်ကြီး ပွင့်ထွက်သွားပြီး အဆုံးမဲ့ လှိုင်းလုံးကြီးများကို ဖန်တီးကာ ပင်လယ်မိစ္ဆာ အလောင်းရုပ်သေးကို ရိုက်ခတ်သွားသော်လည်း ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မီးတောက်များကို မငြိမ်းသတ်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ လှိုင်းလုံး အလွှာများကို ဖြတ်၍ ကြည့်လိုက်ရာ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ဧရာမ လက်ဝါးကြီးအောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော မှေးမှိန်သည့် ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုကို သူတို့ မြင်လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာ... ဒီလက်ဝါးရိုက်ချက်က သူ့ကို သတ်ဖို့ မလုံလောက်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းသားများအားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီ၏ အမူအရာသည်လည်း မကောင်းလှပေ။ သူသည် သူ့အား အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် မူယွီရုံသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့ဖြင့် သူသည် တဖြည်းဖြည်း မှင်တက်သွားပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အလောင်းကောင် မိစ္ဆာတစ်ကောင်အဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အရုပ်ဆိုးလိုက်တာကွာ"</p> <p> </p> <p>ထိုလက်ဝါးရိုက်ချက်အောက်မှ ယွင်ရှောင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်ပြင်ကြီး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လှိုင်းလုံးများ လည်ပတ်လာလေသည်။ သူသည် ခေါင်းသုံးလုံးလက်ခြောက်ဖက် ရှိလာပုံရပြီး လက်ဝါးရိုက်ချက်၏ ဖိအားကို အတင်းအဓမ္မ ခုခံနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်တွင် ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေပြီး သူ့လက်ခြောက်ဖက်ဖြင့် ဖန်တီးထားသော အတားအဆီးထဲသို့ အဆက်မပြတ် စီးဝင်နေကာ ပင်လယ်သားရဲ အလောင်းရုပ်သေး၏ လက်ဖဝါးကို တွန်းဖယ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှစ်..."</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်မိစ္ဆာ အလောင်းရုပ်သေးသည် ကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ခု၏ ရိုက်ခတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နောက်သို့ အကြိမ်အနည်းငယ် လန်ကျသွားကာ ပင်လယ်ရေများကို နင်းဖွင့်ပြီး ဧရာမ လှိုင်းလုံးကြီးများကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... သူက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီလား။ သူက ပင်လယ်မိစ္ဆာမျောက် အလောင်းကောင်ကို တကယ်ကြီး ခံနိုင်ရည် ရှိနေတာလား"</p> <p> </p> <p>အံ့သြသံများနှင့် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံ အသီးသီး ထွက်ပေါ်လာပြီး မူမျိုးနွယ်စုဝင် လေးဦးမှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် သူ့လက်ခြောက်ဖက်ဖြင့် ပင်လယ်မိစ္ဆာကို အတင်းအဓမ္မ ခါထုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့လက်များကို ဖြည်းညင်းစွာ ချကာ တစ်ဖက်ချင်းစီဖြင့် လက်ဟန်များ ပြုလုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့နောက်တွင် ဧရာမ အနက်ရောင် ပုံရိပ်ယောင်ကြီး တစ်ခု ပေါ်လာပြီး တိမ်တိုက်များဆီသို့ မြင့်တက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးဓမ္မပုံရိပ်သည် ၎င်း၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်တွင် အမှောင်ကြယ်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများ စီးဆင်းလာကာ လက်နက်များ လွင့်မျောနေသည်ကို ခပ်ရေးရေး မြင်တွေ့နေရလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save