Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၀၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">မိစ္ဆာကို ခုတ်ပိုင်းသည့် ဓားတစ်ချက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးဓမ္မပုံရိပ်သည် ၎င်း၏ လက်ကို မြှောက်ကာ အမှောင်ကြယ်ကွင်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်မှာ တုန်ခါသွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှ တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ပစ်ထွက်လာ၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ယွမ်ချီများသည် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် နတ်ဆိုးဓမ္မပုံရိပ်၏ စုပ်ယူခြင်းကို ခံနေရပြီး သူ၏ထိန်းချုပ်မှုထက် ကျော်လွန်နေလုနီးပါး ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>သူ ထိတ်လန့်သွား၏။ အကယ်၍ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူ ခန်းခြောက်သွားလောက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး သူ၏ရင်ဘတ်မှ ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားကာ ကြီးမားကျယ်ပြန့်ပြီး အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>စည်းမျဉ်းများ၏ ကွင်းဆက်မှ အာကာသအလင်းတန်းသည် လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူ၏ရင်ဘတ်မှ နံရိုးများကို တစ်ချောင်းပြီးတစ်ချောင်း ဆွဲထုတ်ခံနေရသလို ခံစားလိုက်ရရာ အလွန် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ဖြစ်စေသည်။ သူ၏ပါးပြင်ပေါ်သို့ ကြီးမားသော ချွေးသီးချွေးပေါက်များ စီးကျလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းသည် ကြီးမားသော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည့် သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ရွှေရောင် အလင်းတန်းကို ကြည့်ကာ ၎င်းမှာ အစွမ်းထက်သော တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခုခု ဖြစ်မည်ဟု ယူဆထားသဖြင့် အားလုံးမှာ အလွန် သတိထားနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်မိစ္ဆာ အလောင်းရုပ်သေးသည် ၎င်းကိုယ်၎င်း တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီးနောက် ၎င်း၏ လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်၍ ပေါင်းစပ်လိုက်ရာ လေထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားသော သဘာဝ အစီအရင်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်ပြင် တစ်ခုလုံး ကျောချမ်းဖွယ် ဖြစ်သွားပြီး တေးသွားတစ်ပုဒ်သည် လေထဲတွင် ခပ်ရေးရေး လွင့်ပျံနေကာ ဝိညာဉ်ကို လှုပ်ခတ်စေသည့်အလား ဖြစ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"ဒုက္ခပဲ... ဒါက..."</p> <p> </p> <p>မူကျန့်၏ မျက်နှာမှာ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ပြာနှမ်းသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပင်လယ်မိစ္ဆာရဲ့ မွေးရာပါ နတ်ဘုရားစွမ်းအား... ပင်လယ်တေးသွား..."</p> <p> </p> <p>မူရိထုံသည်လည်း အံ့အားသင့်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီမျောက်က အလောင်းရုပ်သေး ဖြစ်နေပြီလေ... သူ မသေခင်က ရှိခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် အသုံးပြုနိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဘုရားစွမ်းရည်... ဒါက တကယ်ကို ကမ္ဘာဆယ်ခုအဆင့် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီသည်လည်း လေးနက်ပြီး အလွန် သာယာသော အမူအရာကို ပြသကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အလောင်းရုပ်သေးက သူ့ရဲ့ အရင် စွမ်းအား အများစုကို ထိန်းသိမ်းထားပေမဲ့ သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာ စွမ်းရည်တွေကို လုံးဝ မမှတ်မိတော့ဘူး။</p> <p> </p> <p> ပြီးတော့ အဲဒါကို အသက်သွင်းနိုင်ဖို့ အခွင့်အလမ်းကလည်း အရမ်း နည်းပါတယ်။ ပင်လယ်မိစ္ဆာမျောက်ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒက နှိုးဆွခံလိုက်ရလို့ ဖြစ်မယ်... ဒါကြောင့် နတ်ဘုရားစွမ်းရည် ပင်လယ်တေးသွားက အသက်ဝင်လာတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ကြမ်းတမ်းနေသော ပင်လယ်ပြင်သည် စတင် ငြိမ်သက်လာပြီး ရွှင်လန်းသော တေးဂီတများ ထွက်ပေါ်လာရာ မရေမတွက်နိုင်သော နတ်မိမယ်လေးများ ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ကခုန်နေကြပြီး ငြိမ်းချမ်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနေသည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤငြိမ်းချမ်းသော မျက်နှာစာ၏ အနောက်တွင် မုန်တိုင်းတစ်ခု စတင် ဖြစ်ပေါ်နေပြီး မည်မျှ ကြမ်းတမ်းသော မုန်တိုင်းကြီး တိုက်ခတ်လာမည်ကို လူတိုင်း သိထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းသည် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံ ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီနှင့် မူညီအစ်ကိုများမှာလည်း စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ ခံစားချက်များမှာ လုံးဝ ကွာခြားနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူညီအစ်ကိုများအတွက် ယွင်ရှောင်သည် သူတို့နှင့် လမ်းကြောင်း မတူသော်လည်း သူသာ ပင်လယ်မိစ္ဆာမျောက်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားပါက သူတို့၏ ကံကြမ္မာသည်လည်း သိပ်ပိုကောင်းလာမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်မိစ္ဆာမျောက်၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ဂီတသင်္ကေတများ ကခုန်နေပြီး မိုင်အနည်းငယ် ပတ်လည်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အားလုံးကို ချက်ချင်း စုပ်ယူလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ လက်ဖဝါးထဲရှိ အလင်းတန်းမှာ ပိုမို တောက်ပလာပြီး လှိုင်းထနေသော ပင်လယ်ပြင်ကို လင်းထိန်သွားစေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဂရား"</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ စွမ်းအား အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ပင်လယ်မျောက်သည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး အဆုံးအစမဲ့သော လှိုင်းလုံးများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ လူတိုင်းကို နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ သေမင်းတမျှ ပြာနှမ်းနေသော မျက်လုံးများတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>လက်ဝါးရိုက်ချက် နှစ်ခုသည် အောက်သို့ အဟုန်ပြင်းပြင်း ကျဆင်းလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်နှင့် ကောင်းကင်ကြီး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး အဆုံးမဲ့ စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာကာ အံ့မခန်းဖွယ်ကောင်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါနေ၏။ ဤနတ်ဘုရားစွမ်းအား၏ ဖိနှိပ်မှုကြောင့် သူ တုန်ခါနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု လူတိုင်းက ထင်မှတ်ထားကြသည်။</p> <p> </p> <p> အကယ်၍ သူသာ ဤမျှ အစွမ်းထက်နေပြီဆိုပါက နတ်ဘုရားစွမ်းအား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ကြိတ်ချေခံရလောက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီ အလွန် ဝမ်းသာသွား၏။ ပင်လယ်မိစ္ဆာမျောက်သည် ၎င်း၏ အတွင်းပိုင်း နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ထပ်မံ သန့်စင်ပြီးနောက် ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်သွားလောက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီအခွင့်အရေးကို ယူပြီး ငါ့ကိုယ်ထဲကနေ ထွက်သွားချင်တာလား အရှင်ဖူ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင့် ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွားပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားမှာ အတားအဆီးကို ချိုးဖျက်ဖို့ စွမ်းအား မရှိတာကို မပြောနဲ့ဦး။ ကျုပ်သာ သေသွားရင် ခင်ဗျား လွတ်မြောက်ဖို့ ဒီလမ်းကြောင်းကို ထာဝရ ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p> ပြီးတော့ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ခင်ဗျား ဘယ်မှာ ပိတ်မိနေလဲဆိုတာ ကျုပ်ကလွဲရင် တခြား ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ ခင်ဗျား ထာဝရ အိပ်စက်ချင်လို့လား"</p> <p> </p> <p>အတွေးများကို ပေးပို့လိုက်ပြီးမှသာ မိစ္ဆာစွမ်းအားများ ငြိမ်ကျသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သွေးနှင့် အနှစ်သာရများကို ဆက်လက် စုပ်ယူနေပါက ခန်းခြောက်သွားပြီး မံမီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလောက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>စုပ်ယူနေသော စွမ်းအား ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယွင်ရှောင်၏ တုန်ခါမှုလည်း တိခနဲ ရပ်တန့်သွား၏။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးဓမ္မပုံရိပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ၎င်း၏ မျက်နှာမှာ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေ၏။</p> <p> </p> <p>တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ မျက်နှာ၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သာမန်လူ တစ်ဦး၏ မျက်နှာ ပေါ်လာသော်လည်း အမြဲတမ်း အေးစက်ပြီး ခံစားချက်မဲ့သော အမူအရာဖြင့်သာ ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် ကြယ်ကွင်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ပြီး ဓားတစ်လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ ဓား၏ ပုံသဏ္ဍာန်မှာ မတည်ငြိမ်ဘဲ အစစ်အမှန်ပုံစံ မပေါ်နိုင်သည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးဓမ္မပုံရိပ်သည် ဖူ၏ မျက်နှာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ၎င်း၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို မြှောက်၍ လက်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ရာ လက်ချောင်းထိပ်များတွင် ရွှေရောင် အလင်းဝိုင်းတစ်ခု လင်းလက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဧရာမ ဓားကြီးမှာ ချက်ချင်း တည်ငြိမ်သွားပြီး ဖြည်းညင်းစွာ မြင့်တက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းတွင် ကျက်သရေရှိသော အလင်းဘီး ဆယ့်နှစ်ခု ရှိပြီး လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေကာ ငှက်တစ်ထောင်၏ အော်မြည်သံကဲ့သို့ တကျီကျီ မြည်သံများကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဝေးတွင် ရှိနေသော ကျင်းချီသည် ရုတ်တရက် မျက်ခုံးပင့်သွားပြီး မဖော်ညွှန်းနိုင်သော ခံစားချက်တစ်ခု သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွားရာ သူ့နှလုံးသားမှာ တုန်ခါသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထူးဆန်းသော ဓားရှည်ကြီးက သူ့အား ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေးစွမ်း၏။ သူသည် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"</p> <p> </p> <p>သူ အလွန် အံ့အားသင့်သွား၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ကျင့်စဉ်အဆင့်အရ ဤကဲ့သို့သော ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်သည့် အခြေအနေမျိုးတွင် ရှိနေရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးဓမ္မပုံရိပ်သည် ၎င်း၏ ဓားကို မြှောက်ကာ အောက်သို့ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အာဂွန်အရိုးခုတ်ဓား"</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>လေဟာနယ်မှာ မသိမသာ တုန်ခါသွားပုံရပြီး ပင်လယ်မိစ္ဆာမျောက်၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားဖြစ်သော ပင်လယ်တေးသွားသည် တိခနဲ အေးခဲသွားပုံရကာ ၎င်း၏ ကြီးမားသော စွမ်းအားမှာ နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားပြီး အောက်သို့ မကျဆင်းနိုင်တော့သည့်အလား ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း..."</p> <p> </p> <p>ဓား၏ စွမ်းအားများ ပြန့်ထွက်သွားပြီး ဧရာမ အလင်းနှင့် အရိပ်ဘီးများ လည်ပတ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်နှင့် ကောင်းကင် တစ်ခုလုံး လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး ပင်လယ်တေးသွားမှာ ပြိုကွဲသွား၏။</p> <p> </p> <p> ဧရာမ မျောက်ကြီးမှာ ဓားစွမ်းအားကြောင့် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် မှင်တက်စွာ ရပ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဗွမ်း"</p> <p> </p> <p>ဧရာမ ဓားရာကြီး တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်ကာ ပင်လယ်နှင့် ကောင်းကင် တစ်ခုလုံးကို ပင်လယ်ကြီးနှစ်စင်း မျက်နှာချင်းဆိုင်နေသည့်အလား နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားရာမှာ လေဟာနယ် အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခုကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေပြီး ထိုနေရာကို ဖြတ်သန်းကာ ထာဝရ ကျန်ရှိနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မြင့်မားသော ပင်လယ်ပြင်သည် ဓားရာ၏ အစွန်းတွင် ဟိန်းဟောက်နေပြီး ပင်လယ်ပြင် တစ်ခုလုံး၏ ရေစီးကြောင်းကို လုံးဝ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ ပညာရှင် အများအပြားသည်လည်း ဤဓားချက်ကြောင့် မျိုးသုဉ်းသွားကြ၏။ သူတို့သည် သေမင်းဆီသို့ မပို့ဆောင်ခံရမီ ဘာဖြစ်နေမှန်းပင် နားမလည်လိုက်ကြချေ။</p> <p> </p> <p>တိတ်ဆိတ်ခြင်း... ကျောချမ်းဖွယ် တိတ်ဆိတ်ခြင်း။</p> <p> </p> <p>လှိုင်းလုံးများ၏ လှိုင်းတံပိုးသံမှလွဲ၍ လေထဲတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော လူရာပေါင်းများစွာ ရှိနေသော်လည်း မည်သည့်အသံမျှ မထွက်ပေါ်လာသည့် တစ္ဆေ နယ်မြေတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဗွမ်း"</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသော ပင်လယ်မျောက်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဘေးသို့ လဲကျသွားပြီး ရေများကို နေရာအနှံ့ ပက်ဖျန်းသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျွန်းကို သယ်ဆောင်ထားသော ဧရာမ လိပ်ကြီးသည် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး တောအုပ်အတွင်းရှိ အဆောက်အအုံ အများအပြား ပြိုကျသွားကာ အတားအဆီးမှာလည်း လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ပြိုကျပျက်စီးသွား၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လိပ်အသေကောင်ကြီးသည် ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ နစ်မြုပ်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားသည် မရွေ့လျားနိုင်သော တောအုပ်ကို အမှန်တကယ် မထိမှန်ဘဲ ဘေးမှသာ ခုတ်ပိုင်းသွားသော်လည်း ဤအကျိုးသက်ရောက်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ တိုက်ရိုက်သာ ထိမှန်ခဲ့မည်ဆိုပါက...</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီ၏ မျက်နှာမှာ သေမင်းတမျှ ပြာနှမ်းသွားကာ မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာပေါ်တွင် ရှိပင်မနေသင့်သော ထိုဓားချက်သည် မရွေ့လျားနိုင်သော တောအုပ်ကို ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ဆွဲဖြဲပစ်နိုင်သည့် စွမ်းအား ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ့အနောက်တွင် အရိပ်တစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး သူ့ဘေးတွင် ကျောက်စိမ်းခေါင်းတလားတစ်ခု ပေါ်လာကာ မြစိမ်းရောင်နှင့် အဖြူရောင် အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူမျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ အံ့အားသင့်မှု လှိုင်းလုံးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ခံစားရပြီးနောက် အလျင်အမြန် သတိပြန်ဝင်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအဖွဲ့သည် ယွင်ရှောင်ကို ထိတ်လန့်တကြား ထပ်မံကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် သူတို့၏ အကြည့်များမှာ ကျောက်စိမ်းခေါင်းတလားပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ ခက်ခဲစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဘုရားမိစ္ဆာ အလောင်းကောင် "</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီ၏ အမူအရာမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ လေးနက်နေပြီး ခေါင်းတလားပေါ်တွင် အလင်းတန်းများ အဆက်မပြတ် လင်းလက်နေစဉ် အစွမ်းထက်သော ရန်သူကို ရင်ဆိုင်နေရသည့်အလား ယွင်ရှောင်ကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုအပြီးတွင် နတ်ဆိုးဓမ္မပုံရိပ်သည် ပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင် နတ်ဆိုးစွမ်းအင် အမှုန်အမွှားများအဖြစ် ပြိုကွဲပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူရော်နေကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် လင်းလက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p> သူ၏စွမ်းအားများကို ဖူက လုံးဝ စုပ်ယူသွားပြီး ယခုလေးတင် ဓားချက်ကို ထုတ်လွှတ်ရန် အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဖူ၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုသာ မရှိခဲ့ပါက အာဂွန်အရိုးခုတ်ဓား၏ အစစ်အမှန်ပုံစံကို သူ ဘယ်တော့မှ ဖန်တီးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးသက်ရောက်မှုများမှာ အလွန် ပြင်းထန်နေ၏။</p> <p> </p> <p> သူသည် လုံးဝ ခန်းခြောက်သွားပြီး သူ၏တန်ထျန်းအတွင်းရှိ မှေးမှိန်သော အသက်ရှူသံနှင့် မပျက်စီးနိုင်သော ရွှေခန္ဓာကိုယ်မှာ ခေတ္တမျှ ရှုပ်ထွေးသွားပြီးနောက် ပုံမှန် အရေပြားအရောင်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူမျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ အဝတ်အစားများမှာ ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေပြီဖြစ်ပြီး ကျောက်စိမ်းခေါင်းတလားကို ထိတ်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားမိစ္ဆာ အလောင်းကောင်သည် သီးခြားနေထိုင်သော မိသားစုများအကြားတွင် အလွန် ကျော်ကြားသော်လည်း...</p> <p> </p> <p>ထိုအဖွဲ့သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ယွင်ရှောင်ကို ထပ်မံကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> <strong>ကန်ချီက မယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်နေရင်တောင် အဲဒီဓားချက်ကို ကာကွယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး မလား။</strong></p> <p> </p> <p>ထိုဓားချက်၏ စွမ်းအားသည် လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်သွားပြီး အရိုးထဲထိတိုင် စွဲကပ်သွားကာ ဖျောက်ဖျက်၍ မရနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားများအတွက် ၎င်းမှာ ပို၍ပင် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p> မရေမတွက်နိုင်သော အဖော်များမှာ သူတို့ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်းပင် မရှိမီ လုံးဝ မျိုးသုဉ်းသွားခဲ့ရပြီး သေဆုံးသူ အရေအတွက် အတိအကျကိုပင် မသိရသေးပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါ ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီ ပင်လယ်မျောက်က ငါ့ကို အရင် တိုက်ခိုက်တာ... လူတိုင်း မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ။ တခြားကိစ္စ မရှိတော့ဘူးဆိုရင် ငါ အခု သွားတော့မယ်"</p> <p> </p> <p>သူသည် လှည့်၍ ပင်လယ်ပြင်ကို ဖြတ်လျှောက်သွားရာ ခြေတစ်လှမ်းတည်းဖြင့် ပေတစ်ရာခန့် အကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး နောက်သို့ လှည့်မကြည့်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် ရုန်းကန်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူမျိုးနွယ်စုဝင်များ ထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်းပင် နတ်ဘုရားမိစ္ဆာ အလောင်းရုပ်သေးပင်လျှင် ထိုကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေသော ဓားချက်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ် အများအပြားသည် ယွင်ရှောင်၏ စွမ်းအားများ အနိမ့်ဆုံးအမှတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီမှာ သူ့အား တားဆီးရမည်လား မတားဆီးရဘူးလားဟူ၍ ရုန်းကန်နေရလေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါက သူသည် မကြာမီ သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းတွင် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှု တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ့ကို တားဆီးရန် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည်ဆိုပါက စောစောက သူ ပြသခဲ့သော ဓားအရှိန်အဝါကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အကယ်၍ သူသာ နောက်ထပ် ဓားချက်တစ်ခု ထပ်မံ ထုတ်လွှတ်နိုင်ပါက နတ်ဘုရားမိစ္ဆာ အလောင်းရုပ်သေးပင်လျှင် ပင်လယ်မိစ္ဆာမျောက်ကဲ့သို့ ကံကြမ္မာမျိုး ကြုံတွေ့ရနိုင်လောက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"တောက်..."</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် လမ်းလျှောက်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ရာ ပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းဂယက်တစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အနည်းငယ် လှည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာလဲ... မင်းက မယုံကြည်သေးဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီသည် သူ့ကို အမီလိုက်ရန် ခုန်တက်လိုက်ချိန်မှာပင် တုန့်ခနဲ ရပ်တန့်သွားပြီး နိုးနိုးကြားကြား ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်စိမ်းခေါင်းတလားကို သူ၏ကျောပေါ်တွင် အလျားလိုက် သယ်ဆောင်ထားရာ ၎င်းမှာ သူ၏အရွယ်အစားနှင့် အလွန် အချိုးအစား မညီမျှပေ။</p> <p> </p> <p>"ဟွန့်... မင်းက ငါ့ရဲ့ ပင်လယ်မိစ္ဆာမျောက် ရုပ်သေးရုပ်ကို သတ်ပြီးတာနဲ့ ဒီအတိုင်း ထွက်သွားလို့ရမယ် ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို မင်းက ဘာလိုချင်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီသည် သူ၏မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်နေရင်း သူ့နှလုံးသားမှာ ပိုပိုပြီး နစ်ဆင်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ မျက်လုံးများမှတစ်ဆင့် မည်သည့် စိတ်ခံစားမှု လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိသော ငြိမ်သက်ပြီး နက်ရှိုင်းသည့် ရေတွင်းတစ်တွင်းကိုသာ သူ မြင်တွေ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းက တစ်ဖက်လူသည် အကြောက်အလန့်ကင်းပြီး ပူပန်မှုကင်းကာ အလွန် ခိုင်မာသော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု၏ လက္ခဏာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ ယုံကြည်မှု ဘယ်ကလာသည်ကို သူ မသိပေ။ သို့သော် သေချာတာတစ်ခုကတော့ တစ်ဖက်လူသည် နောက်ထပ် တိုက်ပွဲတစ်ခုကို မကြောက်ရွံ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အနည်းဆုံးတော့ မင်းရဲ့ နာမည်ကို ချန်ထားခဲ့"</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းဝင်များနှင့် မူမျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ အမူအရာများ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး စိတ်ပျက်မှုများကို ပြသနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီသည် ရှင်းလင်းစွာ နောက်ဆုတ်သွားပြီဖြစ်ရာ ဤတိုက်ပွဲမှာ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်လောက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်နှင့် အခြားသူများ အားလုံးသည် လေးနက်သော အမူအရာများ ရှိနေကြပြီး ထွက်ပြေးရန် လမ်းစကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားရင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အဆက်မပြတ် အပြန်အလှန် ကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့နာမည် လီယွင်ရှောင်"</p> <p> </p> <p>"လီယွင်ရှောင်..."</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီသည် ထိုနာမည်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါ မှတ်ထားလိုက်ပြီ။ မင်း အခု သွားလို့ ရပြီ"</p> <p> </p> <p>သူသည် ပြတ်သားလှသည်။ သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချပြီးနောက် သူသည် လှည့်ထွက်သွားကာ ယွင်ရှောင်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။ သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ရန် မကြောက်ရွံ့သော်လည်း ကျင်းချီသည် နတ်ဘုရားတက်လှမ်းခြင်းနယ်ပယ် သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်သို့ ဝင်ရောက်ထားသော အစွမ်းထက်သည့် ပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> စွမ်းအား မသိရသော နတ်ဘုရားမိစ္ဆာ အလောင်းရုပ်သေးနှင့်တကွ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ အစွမ်းထက်သော ဂိုဏ်းဝင် အများအပြား၊ အမျိုးအစားစုံလင်သော အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ အမြောက်အမြားတို့နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ၎င်းမှာ အနိုင်အရှုံး မသေချာသော အလွန် ပြင်းထန်သည့် တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ပြိုင်ဘက်သည် သူ၏ဓားချက်ကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် သတိထားနေခြင်း ဖြစ်လောက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဤကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်မှုကို သူ ထပ်မံ မပြုလုပ်နိုင်ကြောင်း သူတို့သာ သိပါက သူတို့သည် သေချာပေါက် မဆိုင်းမတွ တိုက်ခိုက်လာလောက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ထိုနေရာတွင် ဆက်လက် မနေရဲသဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါလည်း ကျင်းချီဆိုတဲ့ နာမည်ကို မှတ်ထားလိုက်ပါပြီ"</p> <p> </p> <p>သူ၏ပုံရိပ်သည် လျှပ်စီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ပင်လယ်ပြင်ဆီသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save