Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၀၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">နက်ရှိုင်းသော ခင်မင်ရင်းနှီးမှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် လျှပ်စီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့် အချိန်မှာပင် မူမျိုးနွယ်စုဝင် လေးဦးသည် တစ်ပြိုင်နက် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြပြီး ဧရာမ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ယွင်ရှောင် သွားခဲ့သော လမ်းကြောင်းအတိုင်း ထွက်ပြေးသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့က ထွက်သွားလို့ရမယ် ထင်နေတာလား။ သေစမ်း"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီ၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားပြီး သူတို့ကို လိုက်ဖမ်းရန် လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ အစွမ်းထက်သော ဂိုဏ်းဝင် အများအပြားသည်လည်း သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် အေးစက်မှုနှင့် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေကာ အမြင့်ဆုံး အမြန်နှုန်းဖြင့် အလျင်အမြန် ပျံသန်းလိုက်ပါသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>အမုန်းတရားနှင့် ဒေါသအားလုံးသည် ယခုအချိန်တွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူတို့အားလုံးသည် သူတို့၏ ဒေါသများကို ဤလူလေးဦးအပေါ် ပုံချရန် ရည်ရွယ်ထားကြ၏။</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ တိုက်ခိုက်မှုတွင် ပိတ်မိနေသော မူယွီရုံပင်လျှင် သတိ လုံးဝ လစ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူမျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်ရာ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆက်မပြတ် ပြိုကွဲသွားပြီး အနောက်မှ လိုက်လာသူများကို တားဆီးရန် ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်နေသော ရှစ်ကျန်းအမြင့်ရှိ ရုပ်သေးရုပ် တစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ဖန်တီးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မူရိထုံသည် သူ၏တောင်ခွဲနတ်ဘုရားကို ဆုံးရှုံးသွားပြီးနောက် သေးငယ်သော ရုပ်သေးရုပ် နှစ်ခု ပျံထွက်လာရာ တစ်ခုစီတွင် ကြေးနီတူတစ်လက်စီ ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ရပ်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>မူဝမ်ချန်သည် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားများနှင့် ဓားမော့များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကွန်ရက်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် သိပ်သည်းစွာ ပြည့်နှက်နေကာ ဓားနှင့် ဓားမော့ အစီအရင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မူယီကျွင်းသည် ရွှေရောင် အလင်းတန်း မိုးရွာချလိုက်ရာ ပဲစေ့များကို စစ်သည်များအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ရုပ်သေးရုပ် ရာပေါင်းများစွာ ပေါ်လာကာ အစီအရင်တစ်ခု ဖွဲ့စည်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ သေခြင်းရှင်ခြင်း ကိစ္စဖြစ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် သူတို့လေးဦးသည် သူတို့ အသုံးပြုဖူးသမျှ စွမ်းရည် အားလုံးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ရုပ်သေးရုပ် အများအပြားကို ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားစေရန် လက်ဟန် အများအပြား ပြုလုပ်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် အလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ၏အသက်ဘေးမှ ထွက်ပြေးသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျစ်... သောက်ကျိုးနည်း။</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီသည် ပဲစေ့များကို စစ်သည်များအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သော ရုပ်သေးရုပ်များ၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို တမဟုတ်ချင်း ခံလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် သူ၏ဘယ်လက်သီးနှင့် ညာလက်ဖဝါးကို အသုံးပြုကာ လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုတိုင်းတွင် ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ကြိတ်ချေပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသော အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းဝင်များသည်လည်း အလျင်အမြန် ပြေးလာကြပြီး ရုပ်သေးအဖွဲ့ကို လုံးဝ ကြိတ်ချေပစ်လိုက်သည့် တစ်ဖက်သတ် အခြေအနေ တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤသည်က အချိန်များကို ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်သဖြင့် မူမျိုးနွယ်စုဝင် လေးဦးကို အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် ထွက်ပြေးခွင့် ပြုလိုက်သလို ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီ ဒေါသခြောင်းခြောင်းထွက်သွား၏။ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း သူသည် ပင်လယ်ပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူတို့ကို တစ်ကိုယ်တော် လိုက်ဖမ်းလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းဝင်များမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေကြ၏။ သမုဒ္ဒရာ</p> <p> </p> <p>သူတို့သာ လိုက်ဖမ်းလျှင်ပင် အရိပ်အယောင်မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သမုဒ္ဒရာကြီးမှာ အလွန် ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသဖြင့် သူတို့၏ စွမ်းအားဖြင့် သူတို့ကို အမီလိုက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် မရွေ့လျားနိုင်သော တောအုပ်သည်လည်း ပင်လယ်ကြမ်းပြင်သို့ နစ်မြုပ်သွားပြီဖြစ်ပြီး ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အလောင်းကောင်များနှင့် ခြေလက်အင်္ဂါ အများအပြား လွင့်မျောနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အထင်ရှားဆုံးနှင့် မျက်စိအဖမ်းစားဆုံး အရာမှာ ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေသော ပင်လယ်မျောက်၏ ခန္ဓာကိုယ် နှစ်ခြမ်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဂိုဏ်း အဖွဲ့ဝင်များ၏ ရင်ထဲတွင် စွဲထင်နေဆဲ အရာမှာ ထိုဓားချက်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အက်ကွဲကြောင်းကြီးသည် ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ကန့်လန့်ဖြတ် တည်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားမည့် အရိပ်အယောင် မပြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤတိုက်ပွဲသည် တစ်ချိန်က မာနကြီးခဲ့သော အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ တပည့်များအပေါ် အရိပ်တစ်ခု ကျရောက်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကုန်းမြေကြီးကို ကြီးစိုးနိုင်မည်ဟူသော ယခင်က မယိုင်လဲသော ယုံကြည်ချက်တွင် အက်ကြောင်းများ စတင် ပေါ်လာလေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ကောင်းကင်သိုင်းပညာကုန်းမြေကြီးပေါ်သို့ ခြေမချရသေးမီမှာပင် အမည်မသိ ကောင်လေးတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ ကမ္ဘာကြီးကို ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဂလု..."</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲတစ်ဦးသည် တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မြိုချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အကြွင်းအကျန်တွေကို သိမ်းဆည်းပြီး အားလုံးကို ပြန်ယူသွားကြ။ ပင်လယ်မိစ္ဆာမျောက်ကို ပြန်ဆက်လို့ ရသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါရဲ့ စွမ်းအားကတော့ အရင်ကထက် အများကြီး အားနည်းသွားမှာ သေချာတယ်"</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူနှင့် အခြားနှစ်ဦးမှာ ထိတ်လန့်သွားကြ၏။ မျောက်အသေကောင် နှစ်ခြမ်းနှင့် နေရာအနှံ့ လွင့်မျောနေသော အလောင်းကောင်များကို ကြည့်ကာ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းသည် ဤမျှ အစွမ်းထက်နေခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ တွေးလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးသည် သေဆုံးပြီးနောက်တွင်ပင် အပြည့်အဝ အသုံးချခံရနိုင်ရာ ၎င်းမှာ မသေဆုံးခြင်းနှင့် တူညီနေလေသည်။ ဂိုဏ်း၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားမှာ တိုးလာရုံသာ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်တို့... လောဘမြွေကြီးက အခု မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ အရှင်တို့က မရွေ့လျားနိုင်တဲ့ တောအုပ်မှာ ခဏလောက် မနေချင်ကြဘူးလား"</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲသည် လုံယွမ်ဝူနှင့် အခြားနှစ်ဦးထံသို့ လျှောက်လာကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသုံးဦးသည် အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဂိုဏ်း မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း သတိပြုမိသွားကြပြီး သူတို့၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့မှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ လုပ်စရာ ရှိသေးလို့ မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။ ငါတို့ရဲ့ ကိစ္စတွေ ပြီးသွားရင် ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ဘာ... မင်းတို့က အခုချက်ချင်း ထွက်သွားမလို့လား"</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာမှာ သုန်မှုန်သွားပြီး အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်သုံးယောက်က ငါ့ရဲ့ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းကို အထင်သေးနေတာလား။ မင်းတို့က ငါ့ကို လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်တောင် မတိုက်ဘူးပေါ့"</p> <p> </p> <p>ထိုသုံးဦးမှာ လန့်ဖြတ်သွားပြီး သူတို့အပေါ် ဖိကျလာသော အစွမ်းထက်သည့် အရှိန်အဝါ အချို့ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရကာ မလိုလားအပ်သော အကြည့် အများအပြားက သူတို့ဆီသို့ ဦးတည်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ လက်ရှိ အကျပ်အတည်းမှာ ဤလူသုံးဦးကြောင့် အပြည့်အဝ ဖြစ်ပေါ်လာရခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းသည် အလွန် မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသော်လည်း မျက်နှာကို ထောက်ထား၍ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခု သူတို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်တော့မည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားကြပြီး အားလုံး ဝိုင်းအုံလာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>လုံယွမ်ဝူ၏ ပါးပြင်များပေါ်တွင် ချွေးပြန်လာကာ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး၊ အကြီးအကဲ... ခင်ဗျား ငါတို့ကို နားလည်မှုလွဲနေပါပြီ။ ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါတို့ သုံးယောက် ဒီမှာ ခဏလောက် နေပါ့မယ်။ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရင် တောင်းပန်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲသည် အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရာ သူ၏အမူအရာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွား၏။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ အနှောင့်အယှက် မပေးပါဘူး။ ငါတို့ အားလုံးက ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေဆိုတော့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီတာက မှန်ကန်တဲ့ ကိစ္စပါပဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုသုံးဦး၏ မျက်နှာများမှာ ခါးသက်သက် ဖြစ်နေကြပြီး သူတို့သည် နစ်မြုပ်နေသော သင်္ဘောတစ်စင်းပေါ်တွင် ရှိနေကာ ထွက်သွားရန် လမ်းစ မရှိနိုင်တော့ကြောင်း သိထားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် ထွက်သွားပြီးနောက် သူသည် အလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သီးသန့်ရေနက်ကြောင်းလမ်းဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>နာရီဝက်ခန့် ပျံသန်းပြီးနောက် သူ၏ယွမ်ချီများ လုံးဝ ခန်းခြောက်သွားပြီဟု ခံစားရသောအခါ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် စုလျန်ရီကို ထွက်လာခွင့်ပြုလိုက်ပြီး လေထဲတွင် ပင်လယ်ကို ဖြတ်ကူးရန် အဆင့်ကိုး စစ်သင်္ဘောကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရက်အနည်းငယ်ကြာ ချောမွေ့စွာ ခရီးနှင်ပြီးနောက် သူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင်  ရေနက်ကြောင်းလမ်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က နှလုံးသားမဲ့ခေါင်းလောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူနှင့် ယွမ်ကောင်းဟန်တို့သည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ခေါင်းလောင်းကို လေ့လာနေခဲ့ကြပြီး သူတို့သည် ခေါင်းလောင်းကို အတော်လေး နားလည်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ခေါင်းလောင်း၏ အတွင်းပိုင်းတွင် အစွမ်းထက်သော လေဟာနယ် အစီအရင် အစီအရင်များကို ထွင်းထုထားပြီး ၎င်းအစီအရင်များမှာ ရှေးဟောင်းဖြစ်ကာ မှတ်မိနိုင်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးပင်လျှင် အနည်းငယ်ကိုသာ မှတ်မိရန် အလွန် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရရာ ခေါင်းလောင်း၏ အလွန် ရှေးကျမှုနှင့် ထူးခြားသော ဇာစ်မြစ်ကို ပြသနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ၎င်းတွင် အမြဲတမ်း လေဟာနယ်ဆုံမှတ် ရာကျော်ကို သိမ်းဆည်းထားပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ အများအပြားမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတွင်ပင် မရှိတော့ပေ။ သေချာစွာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံး လေဟာနယ်ဆုံမှတ် ခြောက်ခုကို သူတို့ ရွေးချယ်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီခေါင်းလောင်းရဲ့ လေဟာနယ်ဆုံမှတ် အများအပြားက အခု မရှိတော့ဘူး။ မြောက်ပိုင်း ရေခဲအင်ပါယာလို အဲဒီ လေဟာနယ်တွေက ကောင်းကင်သိုင်းပညာကုန်းမြေကြီးမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက မျိုးသုဉ်းသွားခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။</p> <p> </p> <p>ဒီခေါင်းလောင်းက အရမ်း ရှေးကျလွန်းတယ်... လေဟာနယ် ကူးပြောင်းချိန်မှာ ချို့ယွင်းသွားမလား မသိဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်သည် စိုးရိမ်သော အမူအရာကို ပြသလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီ သီးသန့်ရေနက်ကြောင်းလမ်းက ဝူချင်းဂိုဏ်းရဲ့ ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးရာ နေရာဆိုတော့ အသုံးဝင်သေးလောက်ပါတယ်။</p> <p> </p> <p> ငါတို့သာ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ လေဟာနယ်ဆီ လေဟာနယ် ကူးပြောင်းခံလိုက်ရရင် အဲဒါက ပြဿနာ အကြီးကြီး ဖြစ်သွားမှာကိုပဲ ငါ စိုးရိမ်တယ်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းတာက နောဧသင်္ဘောက ငါတို့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတော့ အားထုတ်မှု အများကြီး လိုအပ်ရင်တောင် ငါတို့ ပြန်လာနိုင်လောက်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ ဆွေးနွေးပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် အစီအစဉ် အချို့ကို ရေးဆွဲကာ စတင် အကောင်အထည်ဖော်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ယွင်ရှောင်သည် အကြံတစ်ခု ရလာသည်။ သူသည် အဝေးသို့ ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မြစ်ကို ဖြတ်ဖို့ ငါတို့ စမ်းတဝါးဝါး လုပ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>အလင်းတန်း တစ်ခုသည် အဝေးမှ ပင်လယ်ပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ၎င်း၏ လမ်းကြောင်းမှာ လှိုင်းထနေကာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရေထဲသို့ ပြန်လည် ထိုးဆင်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်သည်လည်း ၎င်းကို မြင်လိုက်ရပြီး အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မူကျန့်..."</p> <p> </p> <p>အဝေးမှ သူတို့ဆီသို့ ပြေးလာနေသူမှာ မူကျန့်ဖြစ်ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူရော်နေကာ သူ၏နောက်ဆုံး ထွက်သက်တွင် ရှိနေသည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးယွင်... ငါ့ကို ကယ်ပါဦး"</p> <p> </p> <p>အဆင့်ကိုး စစ်သင်္ဘောနှင့် အတွင်းရှိ လူများကို မြင်သောအခါ မူကျန့်သည် အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် သူသည် နောက်ဆုံး ထွက်သက်ကို ရှူရှိုက်ကာ လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး စစ်သင်္ဘောပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျလျက် အသက်လုရှူနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် သူ့ရှေ့ရှိ ဦးတည်ရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏နတ်ဘုရားအာရုံ မြင်နိုင်သလောက် အကွာအဝေးတွင် မူကျန့်မှလွဲ၍ အခြား မည်သူမျှ မရှိချေ။ သူသည် အံ့သြတကြီး မအော်ဟစ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"တခြား အကြီးအကဲတွေရော ဘယ်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်မှာ ရေရွှဲနစ်နေပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ သေမင်းတမျှ ပြာနှမ်းနေကာ အသက်လုရှူရင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဝမ်... ဝမ်ချန် သေလောက်ပြီ။ ယိ... ထုံနဲ့ ယိကျွင်းတို့... လူစုကွဲသွားတယ်"</p> <p> </p> <p>"အို... အကြီးအကဲမူဝမ်ချန် သေသွားပြီလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်က ဒီအနက်ရောင် ဓားမော့ကို သူ့ဆီ ပြန်ပေးမလို့ပဲ... ဒါပေမဲ့ အရာအားလုံးက မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာ အရမ်း ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ဒါကို ကျုပ်အတွက်ပဲ သိမ်းထားရတော့မှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>သူ့လက်ထဲတွင် အနက်ရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး ဧရာမ လနက်ဓားမော့ကြီးမှာ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မူကျန့် စကားမပြောနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါ ခန့်မှန်းကြည့်ရအောင်... ကျင်းချီက မင်းတို့ လေးယောက်ကို လိုက်ဖမ်းလာတော့ မူဝမ်ချန်က ရှေ့ထွက်ပြီး မင်းတို့ ထွက်ပြေးဖို့ အချိန်ရအောင် သေတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။</p> <p> </p> <p> ပြီးတော့ မင်းတို့ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အလမ်း ပိုများအောင် မင်းတို့က လူစုခွဲပြီး လမ်းကြောင်း သုံးခုကို ထွက်ပြေးခဲ့ကြတယ် မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ အနားယူပြီးနောက် မူကျန့်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်။ ဝမ်ချန်က နှေးတော့ ကျင်းချီက လိုက်မီသွားတယ်။ ပြီးတော့ သူက တစ်ဖက်လူရဲ့ မဟာပျက်သုဉ်းခြင်းအဆိပ်ငါးပါး အဆိပ်သင့်သွားတော့ သေဖို့ သေချာသွားပြီလေ"</p> <p> </p> <p>သူ၏မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူက ဆက်ပြော၏။</p> <p> </p> <p>"ကျင်းချီရဲ့ စွမ်းအားက အရမ်း ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်သည်။ မူမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် သဘာဝအရ အနည်းငယ် သွေးအေးပြီး ဂရုမစိုက်တတ်သော်လည်း သူတို့သည် အလွန် ထိရောက်မှု ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူတို့သာ ပို၍ ဂျီကျပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်သော လူများဖြစ်ပါက သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ လွတ်မြောက်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အရှင်မူ... ကြောက်စရာ မလိုပါဘူး။ အခု မင်းက ငါတို့ သင်္ဘောပေါ် ရောက်နေပြီဆိုတော့ ငါတို့ ဒီအတိုင်း လက်ပိုက်ကြည့်မနေပါဘူး။</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီက ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်ပေမဲ့ ဒီမှာ သူ့ထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်လေ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်သည် အလိုအလျောက် တုန်ခါသွားပြီး ယွင်ရှောင်ကို ကြောက်ရွံ့စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမိုးမြေ တုန်လှုပ်စေသော ဓားချက်ကို ပြန်တွေးကြည့်မိတိုင်း သူ၏ဘဝတစ်သက်တာတွင် မေ့ပျောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ဟု သူ ထင်မိလေသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီကပင် သူသည် ဤလူနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရန် အခြား လေးယောက်ကိုပင် စုစည်းခဲ့သေး၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ရန် အလျင်လိုမနေခဲ့ပါက သူတို့ ငါးဦးစလုံးမှာ ပင်လယ်ထဲတွင် ကြာမြင့်စွာကတည်းက မြေမြှုပ်ခံလိုက်ရလောက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"အရင်က ငါ မင်းကို စော်ကားမိခဲ့တာတွေရှိရင် တောင်းပန်ပါတယ်။ သခင်လေးယွင် ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ငါတို့က လျန်ကျဲ့တောင်ရဲ့ ရွှမ်ဝူကြယ်နန်းတော်မှာ ရှိနေခဲ့တုန်းက..."</p> <p> </p> <p>မူကျန့်သည် ချက်ချင်း ရိုးသားစွာ တောင်းပန်လိုက်ပြီး ရန်သူကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် သူတို့၏ ယခင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု အကြောင်းများကို စတင် ပြန်လည် ပြောပြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်မှာ ခေတ္တမျှ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားပြီးနောက် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ စကားဖြတ်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ရပ်... ရပ်... ရပ်။ အရှင်မူကျန့် ဘာပြောချင်လဲဆိုတာ ကျုပ် နားလည်ပါတယ်။ ကျုပ်တို့က အတူတူ ဒုက္ခတွေ အများကြီး ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး ကျုပ်တို့ရဲ့ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုက အရမ်း နက်ရှိုင်းပါတယ်။</p> <p> </p> <p> စိတ်မပူပါနဲ့... ခင်ဗျား ဒီသင်္ဘောပေါ် ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ ခင်ဗျားရဲ့ လုံခြုံရေးကို သေချာပေါက် အာမခံပါတယ်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ အနာဂတ်မှာ ခင်ဗျားသာ သစ္စာဖောက်ဖို့ ကြံစည်ခဲ့ရင် ခင်ဗျားရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာမပေးဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဟင့်အင်း... ဟင့်အင်း... လုံးဝ မဖြစ်စေရပါဘူး"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က အလျင်အမြန် ကတိပေးလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ကာ သူ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားပြီဟု သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်လေသည်။ သူ၏အကာအကွယ်ဖြင့် ကျင်းချီ လိုက်ဖမ်းလာလျှင်တောင် သူ ကြောက်ရွံ့နေမည် မဟုတ်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့။ ကျုပ်က အရှင်မူကို အကူအညီ တောင်းချင်တာလေး တစ်ခု ရှိနေလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါက ရေနက်လမ်းကြောင်း ကိစ္စပဲ ဖြစ်ရမယ်၊</p> <p> </p> <p>စိတ်မပူပါနဲ့... နှလုံးသားမဲ့ခေါင်းလောင်းက ဒီမှာ ရှိနေသရွေ့ ငါ ဂရုစိုက်ပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>" ရေနက်ကြောင်းလမ်းက တစ်ကဏ္ဍပေါ့... ဒါပေမဲ့ အရှင်မူကို ကျုပ် မေးချင်တဲ့ နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်။ ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ဆိုတာ အတိအကျ ဘာကြီးလဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့် တုန်လှုပ်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ အကြောင်း မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ"</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထို့နောက် သူ ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ သူ အရင်က ပြောဖူးကြောင်း သတိရသွားပြီး ယွင်ရှောင်သည်လည်း ၎င်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး အများအပြား ကြားဖူးလောက်ပေသည်။ သူ မသိမှသာ ထူးဆန်းနေပေမည်။</p> <p> </p> <p>သူက တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟူး... သခင်လေးယွင်က မေးလာပြီဆိုမှတော့ ငါ သိသမျှ အကုန်လုံးကို ဖြေပေးပါ့မယ်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ဆိုတာ တကယ်တော့ ကုန်းမြေကို ကြီးစိုးဖို့နဲ့ ဝိညာဉ်ရေးရာ တောင်တွေ မြစ်တွေကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ သီးခြားနေထိုင်တဲ့ မျိုးနွယ်စုတချို့ရဲ့ မဟာမိတ်အဖွဲ့တစ်ခုပါ။</p> <p> </p> <p>မကြာသေးခင် နှစ်တွေအတွင်းမှာ ပင်လယ်ရပ်ခြားက အရင်းအမြစ်တွေ အကြီးအကျယ် ခန်းခြောက်လာပြီး သီးခြားနေထိုင်တဲ့ ဂိုဏ်းနဲ့မျိုးနွယ်စုအများအပြားက သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို စတင်ဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့ကြတာကြာပြီလေ"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်က ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာရယ်စရာ စကားလဲ။ ပင်လယ်လေးစင်းရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေက ကုန်ခန်းသွားစရာ အကြောင်း မရှိပါဘူး... ဘယ်လိုလုပ် ခန်းခြောက်သွားနိုင်မှာလဲ။</p> <p> </p> <p>ဒီပင်လယ်ပြင် တစ်ဝိုက်က ဧရိယာလေးတင်ပဲ အစွမ်းထက်တဲ့ ဂိုဏ်းတချို့ရဲ့ စံအိမ်တွေနဲ့ ယှဉ်နိုင်ပါတယ်။ ငါ့အထင်တော့ သူတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ကုန်းမြေကြီးကို ကြီးစိုးချင်တာပဲ ဖြစ်မယ်"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အသေးစိတ်ကိုတော့ ငါလည်း မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ယေဘုယျအားဖြင့် ဒီလို အဖွဲ့အစည်းမျိုးပါပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေက ဘယ်သူတွေလဲ။ မင်းတို့ မူမျိုးနွယ်စုကလည်း အဲဒီထဲက တစ်ခုပဲ မဟုတ်လား။ မူမျိုးနွယ်စုက အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းနဲ့ ဘယ်လို ယှဉ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ပြန်ပြော၏။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့မှာ လောလောဆယ် မဟာမိတ် အဖွဲ့အစည်း ဆယ့်ခုနစ်ဖွဲ့ ရှိပါတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ငါ့ရဲ့ မူမျိုးနွယ်စု၊ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဂိုဏ်း ဝူချင်းဂိုဏ်း၊ ဝူရှန်းဂိုဏ်းနဲ့ ကွေ့ကျောင်းဂိုဏ်းတို့ ပါဝင်တယ်။</p> <p> </p> <p> စွမ်းအားတွေကို ယှဉ်ပြိုင်တဲ့ နေရာမှာတော့... ဟွန့်... အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းက အစွမ်းထက်ပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ မူမျိုးနွယ်စုနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် သူတို့တွင် မာနကြီးသည့် စရိုက်ရှိကြောင်း သိထားသဖြင့် သူတို့ကို လှောင်ပြောင် သရော်ရန် အချိန်မဖြုန်းတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏အမြင်တွင် မူမျိုးနွယ်စုသည် အလောင်းကောင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းနှင့် ဆင်တူလောက်ပေသည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက ကွာဟချက်သာ အရမ်း ကြီးမားနေလျှင် ကျင်းချီသည် လူအများအပြားကို မဆင်မခြင် သတ်ဖြတ်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save