Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၀၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">လေပြင်းဝိညာဉ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"စိုထိုင်းဆကို စုပ်ယူရမယ် ဟုတ်လား။ ပတ်ပတ်လည်မှာ စိုထိုင်းဆတွေ အများကြီး ရှိနေတာဆိုတော့ အဲဒါက ခက်ခဲလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>စုလျန်ရီက သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ကြီးစိုးသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် အလောင်းကောင်ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါကို လုပ်ဖို့ နည်းလမ်း ရှိတယ်။ အဲဒီအရာကရော ဒီမှာ ရှိနေနိုင်မလား"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်သည် ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး ခေါင်းမော့ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဆိုလိုတာက... ရှေးဟောင်းကြယ်လေပြင်းလား"</p> <p> </p> <p>ယခင်က သူတို့နှစ်ဦး အပြင်ဘက် ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ယံတွင် ရှိနေစဉ်က နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကျွင်းကို ချိတ်ပိတ်ထားသော အတားအဆီးကို ထာဝရ မပျက်စီးနိုင်သော လေပြင်း တစ်ခုက ကာကွယ်ထားခဲ့ပြီး ထိုလေပြင်းသည် ဝိညာဉ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မိကျောင်း တစ်ကောင် ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်။ ရှေးဟောင်းကြယ်လေပြင်းက ဒီလို စိုစွတ်နေတဲ့ နေရာမျိုးမှာ စိုထိုင်းဆကို စုပ်ထုတ်နိုင်ဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံး အရာပဲ။ အဲဒါက တကယ်ပဲ အဲဒီဟာ ဖြစ်နေရင် အဲဒါက ကံကောင်းမှု တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စစ်သင်္ဘောမှာ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာပြီး ဘယ်ညာ ယိမ်းထိုးလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>အကာအကွယ် အတားအဆီး၏ စွမ်းအားများ လင်းလက်လာပြီး စတင် ပုံပျက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောမှာ စွမ်းအားတစ်ခုကြောင့် မြောက်တက်သွားသည့်အလား ဖြစ်သွားပြီး မြစ်ရေပြင်မှ ခွာထွက်ကာ စတင် မှောက်ကျတော့မည့်အလား ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်သည် စစ်သင်္ဘော၏ အတားအဆီး အပြင်ဘက်တွင် လည်ပတ်နေသော ကြမ်းတမ်းသည့် လေပြင်းမုန်တိုင်းကို အံ့သြတကြီး စိုက်ကြည့်နေရင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါက ရှေးခေတ်ကတည်းက စီးဆင်းလာခဲ့တဲ့ လေပြင်းရဲ့ စွမ်းအား တကယ် ဖြစ်နိုင်မလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါက ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးပဲ။ အားလုံး သတိထားကြ"</p> <p> </p> <p>သူသည် မိုးကြိုးတူကို ထုတ်ယူကာ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>လျှပ်စီးတန်း တစ်ခုသည် နဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လေပြင်းမုန်တိုင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ဝင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မိုးကြိုးနဂါး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေကြောင့် ချက်ချင်း လိမ်ကောက်သွားပြီး "ဒိုင်း" ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ အမှုန့်ကြိတ်ခံလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> မရေမတွက်နိုင်သော အပြာရောင် အလင်းတန်းများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ လေထဲတွင် ပြန့်ကျဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လေပြင်းမုန်တိုင်းသည် ဝိညာဉ်တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားပုံရပြီး ဤတိုက်ခိုက်မှု၏ စွမ်းအားကြောင့် ဒေါသထွက်သွားကာ အက်ကွဲသော ဟိန်းဟောက်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လေစွမ်းအားသည် စုစည်းသွားပြီး ပုံသဏ္ဍာန် ပေါ်လာကာ လေပြင်းဝိညာဉ် တစ်ခု၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ၎င်း၏ လက်များကို မြှောက်ကာ လက်သီးဆုပ်လျက် အောက်သို့ ထုချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း..."</p> <p> </p> <p>စစ်သင်္ဘော၏ အတားအဆီးမှာ ချက်ချင်း ပြိုကွဲသွားပြီး သင်္ဘောကိုယ်ထည် တစ်ခုလုံး စတင် ပြိုကျလာကာ အစိတ်အပိုင်း အများအပြား ကျိုးပဲ့ထွက်သွားပြီး လေပြင်းမုန်တိုင်းကြောင့် အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းသည် အပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ကြပြီး လေပြင်းမုန်တိုင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံရန် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှ ဧကရာဇ်ချီ အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>မရေမတွက်နိုင်သော လေပြင်းများသည် ထက်ရှသော ဓားသွားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အဆင့်ကိုး စစ်သင်္ဘောထဲသို့ ခုတ်ပိုင်းဝင်ရောက်သွားရာ အဓိက အစိတ်အပိုင်းများ အားလုံးကို လုံးဝ ပြိုကျပျက်စီးသွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဧရာမ စစ်သင်္ဘောကြီးမှာ မြစ်ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖရိုဖရဲ ပြိုကျသွားပြီး ရေစီးကြောင်းနှင့်အတူ မျောပါသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လေပြင်းဝိညာဉ်ကြီး၏ မည်းမှောင်နေသော မျက်လုံးများ စတင် လည်ပတ်လာပြီး ယွင်ရှောင်နှင့် အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်က အံ့အားတသင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဓာတ်ကြီး အသွင်ပြောင်းခြင်းလား။ ဒီကောင်က နတ်သားရဲ တစ်ကောင်များလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက နတ်သားရဲ တစ်ကောင် ဖြစ်နေရင်တောင် ငါတို့ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>သူ၏ဘေးတွင် လေနှင့် မီး စွမ်းအင် ပေါက်ကွဲမှု တစ်ခု ပေါ်လာပြီး မည်းနက်နေသော မိကျောင်းတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ မင်းအတွက် အားဆေးကောင်းတစ်လက် ရှာတွေ့ထားတယ်။ မြန်မြန် မျိုချလိုက်။ ဒီလေပြင်းဝိညာဉ်ကို စားပြီးရင် မင်းမှာ နတ်သားရဲတစ်ကောင်ရဲ့ စွမ်းအား ရှိလာသင့်တယ် မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>လေပြင်းဝိညာဉ်ကြီးကို မြင်သောအခါ မိကျောင်းသည် ၎င်း၏ လေနှင့် မီး စွမ်းအားများကို ဆတ်ခနဲ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရသည့်အလား ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အမှုန်အမွှားတိုင်း တောင့်တင်းသွားပြီး နိုးနိုးကြားကြား စိုက်ကြည့်ကာ ၎င်း၏ ခြေလေးဖက်ဖြင့် နောက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆုတ်သွားရင်း ကြောက်ရွံ့သည့် လက္ခဏာများကို ပြသနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>မိကျောင်းကို မြင်သောအခါ လေပြင်းဝိညာဉ်ကြီး၏ ယခင်က မည်းမှောင်ပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ၎င်းအပေါ်သို့ မခုန်အုပ်မီ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မိကျောင်းသည် အော်ဟစ်ကာ နောက်သို့ ထွက်ပြေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် စကားမပြောနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်သည် ချွေးများကို သုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သူတို့ နှစ်ကောင်စလုံးက လေအသွင်ပြောင်း သတ္တဝါတွေပဲ... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ မိကျောင်းက အဆင့်တစ်ဆယ် နတ်မီးတောက်နဲ့ ပေါင်းစပ်ထားပြီး နတ်ဆိုးချီ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာလေ။ ဘာလို့ ကွာခြားချက်က ဒီလောက်တောင် ကြီးမားနေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီခွေးသားသားရဲက တစ်နေ့လုံး အိပ်တာကလွဲပြီး ဘာမှ မလုပ်ဘူး... သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက တိုးတက်လာမယ့်အစား ဆုတ်ယုတ်သွားတာ ဖြစ်ရမယ်။</p> <p> </p> <p> မြန်မြန် လှုပ်ရှားကြစို့... မဟုတ်ရင် ဒီကောင်က ငါ မွေးထားတဲ့ သားရဲကို စားသွားလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ မိကျောင်းသာ မျိုချခံလိုက်ရပါက ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခု ဖြစ်သွားပေမည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ချက်ချင်း ဓားချက်တစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ဓားအလင်းတန်း ပစ်ထွက်သွားပြီး လေပြင်းဝိညာဉ်ကြီးကို ဖောက်ထွင်းကာ မြစ်၏ အဝေးတစ်နေရာဆီသို့ ခုတ်ပိုင်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် အဝေးတွင် ဂယက်ထသည့် အကျိုးသက်ရောက်မှု တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လေပြင်းဝိညာဉ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားသော်လည်း ထိခိုက်မှု မရှိဘဲ မိကျောင်းကို ဆက်လက် လိုက်ဖမ်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်က အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လေဓာတ် ခန္ဓာကိုယ်... ဒါ ပြဿနာပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဓာတ်ကြီး သတ္တဝါတွေကလည်း အသက်ရှင်နေတဲ့ သက်ရှိတွေပဲ။ အသက်ရှင်ခြင်း ရှိရင် သေဆုံးခြင်းလည်း ရှိရမှာပဲ။ ကြောက်စရာ ဘာမှ မရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>တုသိတာဘုံတောင်သည် သူ့လက်ဖဝါးမှ ပျံတက်သွားပြီး အောက်သို့ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လေထဲတွင် အရောင်ငါးမျိုးရှိသော အလင်းတန်းများ လည်ပတ်နေပြီး မြစ်ကြမ်းပြင် တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေ၏။</p> <p> </p> <p>လေပြင်းဝိညာဉ်သည် တစ်ခုခုကို ခံစားမိသွားသည့်အလား ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွားပြီး ရုတ်တရက် လှည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လက်သီးဆုပ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>လေကို ထိန်းချုပ်ထားသော လက်သီးများသည် တုသိတာဘုံတောင်ကို ထိမှန်သွားရာ လက်သီး တစ်ခုလုံး လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ပြိုကွဲသွား၏။</p> <p> </p> <p>တုသိတာဘုံတောင်သည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသော်လည်း ဖြည်းညင်းစွာ ဆက်လက် လည်ပတ်နေပြီး လေပြင်းဝိညာဉ်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြိတ်ချေနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>တုသိတာဘုံတောင်၏ ကြိတ်ချေမှု စွမ်းအားအောက်မှ ဓားသွားများကဲ့သို့ ထက်ရှသော လေပြင်း အမျှင်တန်းများသည် ပျံထွက်လာပြီး အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ခုတ်ပိုင်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း... ဝုန်း..."</p> <p> </p> <p>မြစ်ကြမ်းပြင် တစ်ခုလုံး ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်နှင့် အခြားသူများသည်လည်း ခွဲခြားမှု မရှိသော တိုက်ခိုက်မှုတွင် ပိတ်မိသွားကြပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကာကွယ်ရန် အသေအလဲ ကြိုးစားနေကြရ၏။</p> <p> </p> <p>မိကျောင်းသည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းကာ နိုးနိုးကြားကြား စိုက်ကြည့်နေပြီး ၎င်းဆီသို့ ခုတ်ပိုင်းလာသော လေဓားသွားကို အားဆေးကောင်း တစ်ခုကဲ့သို့ ကျယ်ကျယ်ဟထားသော ပါးစပ်ဖြင့် တစ်လုတ်တည်း မျိုချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>တုသိတာဘုံတောင် လည်ပတ်နေစဉ် ကျယ်လောင်သော မြည်သံများကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် လေပြင်းဝိညာဉ်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို ကြိတ်ချေပစ်လိုက်၏။ လေထဲတွင် လည်ပတ်ပြီးနောက် တောင်မှာ ယွင်ရှောင်၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည် ပျံသန်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံကို အချိန်အတော်ကြာ ခုတ်ပိုင်းပြီးနောက် မရေမတွက်နိုင်သော လေဓားသွားများမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သေသွားပြီလား... သူ သေသွားပြီလား"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်သည် ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေရင်း ယွင်ရှောင်ကို ပို၍ပင် သတိထားလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအရောင်ငါးမျိုးရှိသော တောင်သည် တောင်ခွဲနတ်ဘုရား(<strong>တောင်ခွဲကောင်းကင်စစ်သည်</strong>)ကိုပင် တိုက်ရိုက် ကြိတ်ချေပစ်နိုင်သော ဆန်းကြယ်လက်နက် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလေပြင်းဝိညာဉ်ကြီး မည်မျှ အစွမ်းထက်သည်ကို သူ မသိသော်လည်း တောင်ခွဲနတ်ဘုရားမှာ မူမျိုးနွယ်စု၏ ရုပ်သေးရုပ်များ အားလုံးထဲတွင် တည်ဆောက်ပုံအရ အခိုင်မာဆုံးနှင့် အစွမ်းထက်ဆုံး သန့်စင်သော ခွန်အား ရုပ်သေးရုပ် ဖြစ်သည်။ သူသည် အပြည့်အဝ ဖွဲ့စည်းထားသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုကို ရရှိလုနီးပါး အခြေအနေတွင် ရှိနေပြီး အပိုင်းပိုင်း ကြိတ်ချေခံရနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ လုံးဝ တုန်လှုပ်သွား၏။</p> <p> </p> <p><strong>အဲဒီ ငါးရောင်ခြယ်တောင်က ဘာကြီးလဲဟ</strong><strong>… </strong></p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် တောင်ကို ထောက်ပံ့ထားရင်း သတိကြီးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သတိထားကြ။ ငါတို့က သူ့ရဲ့ ပုံစံကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရုံပဲ ရှိသေးတယ်... သူ့ကို သတ်ဖို့ အလှမ်းဝေးနေသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>စီးဆင်းနေသော ရေသံမှလွဲ၍ မြစ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် အခြား မည်သည့်အသံမျှ မရှိဘဲ တစ္ဆေ မြို့တစ်မြို့ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မိကျောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အနက်ရောင် အမှုန်အမွှားများသည် အလွန် တင်းမာသော အခြေအနေဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားနေကြပြီး ၎င်းတို့အတွင်း တောက်ပသော အနီရောင် မီးတောက်များ လင်းလက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း..."</p> <p> </p> <p>မီးတောက်များသည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော မီးပွားများကို ပျံထွက်သွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မိကျောင်းသည် တဖျစ်ဖျစ် မြည်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့်နေပုံရကာ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါနေပြီး လျင်မြန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ သွေးလမင်းကဲ့သို့သော မျက်လုံးများဖြင့် မြင်လိုက်ရသည်မှာ မိကျောင်း၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ပွင့်လင်းမြင်သာသော လေအလွှာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် ဝါးမျိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် သူ၏ဓားသေတ္တာကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ဓားသုံးဆယ့်ခြောက်လက် ရွှီးခနဲ ပျံထွက်လာပြီး ဝင်္ကပါတစ်ခု ဖွဲ့စည်းကာ မိကျောင်းကို သိပ်သည်းစွာ ဝိုင်းရံလိုက်ပြီး လေပြင်းမုန်တိုင်းကို ပိတ်လှောင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်နှင့် အခြားသူများသည်လည်း လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြပြီး ဓားဝင်္ကပါ ပတ်လည်တွင် လက်ကွက်များကို အလျင်အမြန် ဖော်ကာ လေပြင်းမုန်တိုင်း လွတ်မြောက်မသွားစေရန် နောက်ထပ် အတားအဆီး တစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ယွင်ရှောင်သည် လျှပ်စီးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဓားဝင်္ကပါထဲသို့ တည့်တည့် ပြေးဝင်သွားလေသည်။ လျှပ်စီးများသည် မိကျောင်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး လျှပ်စီးများအတွင်းမှ ဧရာမ အပြာရောင် လက်ကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ မိကျောင်း၏ အမြီးကို ဆွဲကိုင်၍ အပြင်ဘက်သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အခြား အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုတွင် လေပြင်းဝိညာဉ် တစ်ခု၏ ပုံသဏ္ဍာန် ပေါ်လာပြီး မိကျောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားကာ ၎င်း၏ တစ်ဝက်ခန့်မှာ ပါးစပ်ထဲသို့ မျိုချခံထားရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ လွန်ဆွဲနေသည့်အလား ဖြစ်နေပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ပိုပို ရှည်ထွက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝုန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ၎င်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လည်ပတ်နေသည့် အမှုန်အမွှားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင့် အကြည့်များ အေးစက်သွား၏။ သူသည် လက်ငါးချောင်းကို ဖြန့်ကာ လေပြင်းဝိညာဉ်ကြီးကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မိုးကြိုးငါးပါး ပစ်ချခြင်း..."</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း..."</p> <p> </p> <p>မိုးကြိုးလျှပ်စီးများသည် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး လေပြင်းဝိညာဉ်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ ပေါက်ကွဲသွားရာ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ဓားဝင်္ကပါကို လင်းလက်နေသော လျှပ်စီးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း..."</p> <p> </p> <p>အက်ကွဲပြီး ဟိန်းဟောက်နေသော လေပြင်းတစ်ရပ် ထွက်ပေါ်လာပြီး မိုးကြိုးများအတွင်း ကြမ်းတမ်းသော လေပြင်းများကို လည်ပတ်စေကာ လျှပ်စီးများကို လွင့်စင်သွားစေပြီးနောက် မိုးကြိုးကို ယှဉ်ပြိုင်ရန် လေနယ်မြေ တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်ဟန်တစ်ခုပြုလုပ်၍ ကောင်းကင်သို့ ညွှန်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဓားဝင်္ကပါမှ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပပြီး အေးစက်သော အလင်းတန်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အဆုံးအစမဲ့သော ဓားပင်လယ်ကြီး ပြန့်ထွက်သွားကာ ထက်ရှသော ဓားသွားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မရေမတွက်နိုင်အောင် အောက်သို့ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှစ်... ရွှစ်... ရွှစ်..."</p> <p> </p> <p>ဓားသွားများသည် လေနယ်မြေကို ဖောက်ထွင်းသွား၏။ ၎င်းက ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာ မရစေနိုင်သော်လည်း တစ်ဖက်သား၏ အစစ်အမှန် ယွမ်ချီများကို အဆက်မပြတ် ကုန်ခမ်းစေပြီး ၎င်း၏ စုစည်းနေသော စွမ်းအားများကို ပြန့်ကျဲသွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တုသိတာဘုံတောင်သည် ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လာပြီး ၎င်း၏ ငါးရောင်ခြယ် အလင်းတန်းများက ဓားဝင်္ကပါ တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း... ဝုန်း..."</p> <p> </p> <p>လေနယ်မြေ အတွင်းမှ ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှု တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး နက်ရှိုင်းသော ဟိန်းဟောက်သံ တစ်ခုနှင့်အတူ ပါလာရာ ၎င်းမှာ တုသိတာဘုံတောင်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>လေတုန်ခါမှုများမှာ ပိုမို အားကောင်းလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လျှပ်စီးများကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်ကာ ဓားဝင်္ကပါကို ဝင်တိုက်ပြီး လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကောင်းကင်သို့ ညွှန်ပြထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တုသိတာဘုံတောင်ကို ထိန်းချုပ်ထား၏။</p> <p> </p> <p>လေပြင်းမုန်တိုင်း၏ ရိုက်ခတ်မှု စွမ်းအားကြောင့် သူ၏သွေးနှင့် ယွမ်ချီများ ဆူပွက်လာပြီး သူ၏လည်ချောင်းထဲတွင် ငန်ကျိကျိနှင့် ချိုအီအီ အရသာတစ်ခု ပြည့်နှက်လာရာ သူ၏ကိုယ်တွင်း အင်္ဂါများ ထိခိုက်ပျက်စီးသွားကြောင်း ပြသနေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏အကြည့်များ အေးစက်သွားပြီး လေထဲတွင် သူ၏ဘယ်ဘက်လက်ကို အောက်သို့ လှည့်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>တုသိတာဘုံတောင်သည် လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ကျဆင်းလာပြီး လေနယ်မြေထဲသို့ ဝင်တိုက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>လေဆင်နှာမောင်း တစ်ခုလုံး လုံးဝ ပြိုကွဲသွားပြီး ထက်ရှသော လေဓားသွားများ နေရာအနှံ့ ပျံထွက်သွားသော်လည်း ၎င်းတို့ထဲမှ မည်သည့်အရာကမျှ ဓားဝင်္ကပါကို မဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် အလျင်အမြန် လက်ကို နှိမ့်ကာ ကာကွယ်ရေး မန္တာန် ဖော်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့တွင် အတားအဆီး တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လေဓားသွား အများအပြားမှာ ခုတ်ပိုင်းလာဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ကို တိုက်မိကာ ပျက်စီးသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဂလု... ဂလု..."</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံရှိ အနက်ရောင် အမှုန်အမွှား အများအပြားသည် ရူးသွပ်စွာ စုစည်းလာပြီး မိကျောင်းအဖြစ် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားကာ မတ်တတ်ရပ်၍ ဟိန်းဟောက်ရင်း လေဆင်နှာမောင်းများကို ဝါးမျိုနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒုတိယအကြိမ် ကြိတ်ချေခံရပြီးနောက် လေပြင်းဝိညာဉ်သည် အချိန်တိုအတွင်း ပြန်လည် စုစည်းရန် ၎င်း၏ စွမ်းအား ဆုံးရှုံးသွားပုံရပြီး မိကျောင်း၏ အဆက်မပြတ် စားသောက်ခြင်းကိုသာ ခံနေရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မိကျောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ စားသောက်လေ ပိုမို ကြီးမားလာလေဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ကြမ်းတမ်းမှုများ လင်းလက်နေကာ မကြာမီ လေပြင်းမုန်တိုင်း စွမ်းအား အားလုံးကို မျိုချပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>စားသောက်ပြီးနောက် ၎င်းသည် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့်အလား ကောင်းကင်ယံသို့ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ဓားဝင်္ကပါကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အခြားသူများသည်လည်း အတားအဆီးကို ဖယ်ရှားလိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ ဟိန်းဟောက်ပြီးနောက် မိကျောင်းသည် ခြေလေးဖက်ဖြင့် တွားသွားသည့် အနေအထားသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပြီး ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျကာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ကျိန်ဆဲရင်း သူ့အား ကန်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက မင်း ဘဝမှာ အကောင်းဆုံး လုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ အရာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဖောင်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ မိကျောင်းမှာ အဝေးသို့ လွင့်စဉ်သွားပြီး မြစ်ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားကာ ရေစီးကြောင်းနှင့်အတူ အောက်သို့ မျောပါသွားရင်း အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်ပုံ ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် ဆွံ့အသွား၏။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သူက ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ သတ္တဝါကို မျိုချလိုက်ရုံပဲ ရှိသေးတော့ အချိန်တိုအတွင်း အစာမကြေနိုင်သေးလို့ အချိန်ကြာမြင့်စွာ အိပ်စက်ခြင်းထဲ ဝင်သွားတာပါ။ သူ အခုလောလောဆယ် မနိုးလာတော့ဘူးထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် မိကျောင်း မျောပါသွားသော လမ်းကြောင်းဆီသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် အလင်းရောင် တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ ထွက်ပေါက်များလား"</p> <p> </p> <p>အဖွဲ့မှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားကြပြီး မိကျောင်းနောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>အလင်းရောင်မှာ ပိုပိုပြီး ကြီးမားလာကာ ၎င်း၏ အတွင်းပိုင်းကို ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း ၎င်းမှာ အပြင်ဘက်ကမ္ဘာသို့ ဦးတည်နေသော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>နက်ရှိုင်းပြီး တုန်ခါနေသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်း ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း အပူချိန်မှာ ရုတ်ခြည်း ထိုးကျသွားပြီး ရေခဲနှင့် နှင်းကမ္ဘာကြီး တစ်ခု သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"မြောက်ဝန်ရိုးစွန်းက ရေခဲကောင်းကင်ငယ်လေးပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးမှာ ကျောက်စိမ်းဖြင့် ခြယ်သထားသည့်အလား ငွေရောင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှာ အရောင်တစ်ရောင်တည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားကာ ခမ်းနားကြီးကျယ်ပြီး လှပသော အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>တောင်တန်းများတွင် ငှက်များ ပျောက်ကွယ်နေပြီး လမ်းကြောင်းများတွင် လူရာများ ပျောက်ကွယ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ နှာခေါင်းများမှ ထွက်လာသော အသက်ရှူငွေ့များသည် အဖြူရောင် အငွေ့များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် မိကျောင်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုရန် သူ၏သွေးလမျက်လုံး စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက တကယ်ကို သုဿန်တစပြင်လို တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ နေရာပဲ... သက်ရှိ အရိပ်အယောင် ဘာမှ မရှိဘူး။ ရေခဲအနှစ်သာရကို ငါတို့ ဘယ်လို ရှာကြမလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါက ရေခဲရဲ့ အနှစ်သာရ ဖြစ်တော့ အအေးဓာတ်ရဲ့ အလွန်အမင်း စုစည်းမှုကနေ မွေးဖွားလာတဲ့ အနှစ်သာရ ဖြစ်ရမယ်။</p> <p> </p> <p> ဒီနေရာက နှစ်ပေါင်းများစွာ စွန့်ပစ်ခံထားရတာဆိုတော့ ဒီရေခဲနဲ့ နှင်းကမ္ဘာမြေမှာ ရေခဲအနှစ်သာရတွေ အများကြီး ရှိသင့်တယ်"</p> <p> </p> <p>သူ၏မျက်လုံးများတွင် လောဘများ လင်းလက်နေပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို သပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဖြစ်နိုင်ရင် အကုန်လုံး ပြန်ယူသွားရအောင်"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save