Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၀၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရေခဲကောင်းကင်ငယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ထောက်ခံလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး... သေချာတာပေါ့။ ငါတို့ အဲဒါကို အလဟဿ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ အကြည့်များ ရုတ်ခြည်း လေးနက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေရာက တကယ်တော့ မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ တစ်ယောက်ယောက် သတိထားမိကြလား"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီးနောက် ပိုမို သေချာစွာ ကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဖြူစင်သန့်ရှင်းသော နှင်းများအောက်တွင် အဆောက်အအုံ အများအပြား၏ အရိပ်အယောင်များကို ခပ်ရေးရေး မြင်တွေ့နေရပြီး ၎င်းတို့၏ အရွယ်အစားမှာ ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသည်။ နတ်ဘုရားအာရုံ ရောက်ရှိနိုင်သည့် နေရာတိုင်းတွင် အပျက်အစီးများ နေရာအနှံ့ ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက..."</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်မူကျန့်... အစ်ကိုကောင်းဟန်... ခင်ဗျားတို့ဆီမှာ သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုခု ရှိလား"</p> <p> </p> <p>သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းခါလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါက ရှေးဟောင်းမြေပုံကို ကျမ်းဂန်တွေထဲမှာ ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ။ ဒီနေရာမှာ လူတွေ နေထိုင်ခဲ့သလား ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ငါ ဘာမှ မသိဘူး"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါက တော်တော် ကြီးမားပုံရတယ်။ တစ်ချိန်က နာမည်ကြီးတဲ့ မြို့ကြီးတစ်မြို့ ဖြစ်ခဲ့လောက်တယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီမြို့ရဲ့ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို အရင် လေ့လာကြည့်ကြရအောင်... ပြီးမှ ရေခဲအနှစ်သာရကို ရှာဖို့ နည်းလမ်း တစ်ခု ရှာကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်သည်လည်း ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်။ မြို့တစ်မြို့ ရှိနေမှတော့ အဓိက ဗဟိုချက် တစ်ခု ရှိရမယ်...</p> <p> </p> <p> ပြီးတော့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ နှစ်တွေကြာအောင် ငုပ်လျှိုးနေခဲ့ပြီး ငါတို့ကို စောင့်နေတဲ့ ရှေးဟောင်း ရတနာတွေလည်း ရှိကောင်း ရှိနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>အဖွဲ့သည် အဓိပ္ပာယ်ရှိကြောင်း သဘောတူလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>လူငါးဦးသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားကြပြီး မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို စူးစမ်းလေ့လာရန် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ စတင် ထွက်ခွာသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ခေတ္တမျှ ပျံသန်းသွားသော်လည်း များများစားစား မရခဲ့ပေ။ မြို့၏ တည်ဆောက်ပုံမှာ မရှုပ်ထွေးသော်လည်း ၎င်းကို တည်ဆောက်ရန် အသုံးပြုထားသော ပစ္စည်းများမှာ လက်ရှိ မြို့များနှင့် အလွန် ကွာခြားနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အောက်သို့ ကြည့်ကာ သူ့လက်ထဲမှ မီးတောက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မီးတောက်သည် ဖီးနစ်ငှက်၏ ပုံသဏ္ဍာန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နှင်းများပေါ်တွင် ပျံသန်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကြီးမားသော နှင်းပွင့်များ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း အငွေ့ပျံသွားပြီး ကျယ်ဝန်းသော လမ်းမကြီး တစ်ခု ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ခိုင်မာသော ကျောက်တုံးများပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ လမ်းမကြီးပေါ်တွင် အလောင်းကောင် အနည်းငယ် ပြန့်ကျဲနေ၏။</p> <p> </p> <p>လူအလောင်းကောင် သုံးခုနှင့် သားရဲခန္ဓာကိုယ် တစ်ခု။</p> <p> </p> <p>နှင်းများ၏ အေးခဲမှု မရှိတော့ဘဲ လောင်ကျွမ်းနေသော မီးတောက်များမှ မြင့်တက်လာသော အပူချိန်ကြောင့် အလောင်းကောင်များမှာ ပုံပျက်လာပြီး ဆွေးမြည့်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် ခြောက်သွေ့နေသော ခန္ဓာကိုယ် အစုအဝေး တစ်ခုအဖြစ် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး မှတ်မိနိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် အလောင်းကောင် တစ်ကောင်စီကို သေချာစွာ စစ်ဆေးပြီး အလွန် နီးကပ်စွာ ကြည့်ရှုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံး ကောက်ချက်မှာ ထိုသုံးဦးသည် နတ်ဆိုးသားရဲ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ၎င်း၏ ကျောကို ဖောက်ထွင်းသွားသော အစွမ်းထက်သည့် ဓားအရှိန်အဝါ တစ်ခုကြောင့် သေဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီမြို့က ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ နတ်ဆိုးတွေနဲ့ လူတွေကြားမှာ တိုက်ပွဲ ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် အလောင်းကောင်တွေကို နောက်ပိုင်းမှာ ရှင်းလင်းပစ်သင့်တာပေါ့... လမ်းတွေပေါ်မှာ ဒီအတိုင်း ပစ်ထားမယ့်အစားလေ... တကယ်လို့သာ..."</p> <p> </p> <p>သူသည် ကောက်ချက်တစ်ခု ရလာ၏။ ဤတိုက်ပွဲသည် မြို့ကို တိုက်ရိုက် ပျက်စီးသွားစေခဲ့ပြီး သမိုင်းထဲတွင် မြေမြှုပ်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံး တိုက်ပွဲ၏ အရိပ်အယောင်များကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှီ..."</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် စူးရှသော လေချွန်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ မြင့်တက်သွားကာ မြို့တစ်ခုလုံး အထက်တွင် ပေါက်ကွဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွား၏။ ထိုအရပ်မျက်နှာမှာ ယွမ်ကောင်းဟန် သွားခဲ့သော နေရာ အတိအကျ ဖြစ်နေသဖြင့် သူသည် အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့နေရပေမည်။ ထို့ကြောင့် အချက်ပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်လောက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ပုံရိပ် လင်းလက်သွားပြီး ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လေထဲတွင် ဧရိယာ ကြီးကြီးမားမား ဆယ်ခုကျော်ကို တစ်ဟုန်ထိုး လေဟာနယ် ကူးပြောင်းသွားပြီးနောက် လျှပ်စီးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အမြင့်ဆုံး အမြန်နှုန်းဖြင့် ပျံသန်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်သောက်ချိန် တစ်ဝက်အတွင်း ယွင်ရှောင်သည် ယခင် အချက်ပြမှု၏ အထက်တွင် ပေါ်လာပြီး အောက်သို့ ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်သည် ဧရာမ အဆောက်အအုံ တစ်ခု၏ ထိပ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေပြီး ကာကွယ်ရေး အတားအဆီး တစ်ခုဖြင့် ဝိုင်းရံထားကာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ လာသော တိုက်ခိုက်မှုများကို ခုခံရန် အသေအလဲ ကြိုးစားနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ခိုက်မှုများတွင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပုံသဏ္ဍာန် မရှိပေ။ ၎င်းတို့မှာ ထူးဆန်းပြီး အရုပ်ဆိုးသော ဝိညာဉ်များသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဆိုးဝိညာဉ်..."</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ထိုဝိညာဉ်များကို သေဆုံးသွားသော နတ်ဆိုးသားရဲများ၏ ဝိညာဉ်များအဖြစ် ချက်ချင်း မှတ်မိသွား၏။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်ကို ဝိုင်းရံထားသော နတ်ဆိုးဝိညာဉ် လေးခု ရှိသည်။ သူတို့သည် အသွင်အပြင် တူညီကြပြီး အလွန် အစွမ်းမထက်လှသော်လည်း ယွမ်ကောင်းဟန်မှာ အလွန် အားနည်းနေပုံရပြီး ပြိုလဲတော့မည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်သည် ယွင်ရှောင်ကို ချက်ချင်း အာရုံခံမိသွားပြီး ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးယွင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ကယ်ပါဦး။ ငါ သိပ်ကြာကြာ မခံနိုင်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မီးတောက် လေးကြောင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ခုစီမှာ နတ်ဆိုးဝိညာဉ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးဝိညာဉ် လေးခုသည် အလွန် မြင့်မားသော အပူချိန်ကို အာရုံခံမိသွားကြပြီး အားလုံးမှာ စူးရှပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။ သူတို့သည် ရုတ်တရက် မြေကြီးထဲသို့ ထိုးဆင်းသွားပြီး အဆောက်အအုံထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားကာ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>မီးတောက်များသည် ယွမ်ကောင်းဟန်ကို ဖြတ်ကျော် ပျံသန်းသွားပြီး တစ်ပတ် လည်ပတ်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ငြိမ်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်းသာအားရဖြင့် ယွမ်ကောင်းဟန်သည် ခုန်ထလာပြီး ယွင်ရှောင်၏ ဘေးသို့ ပျံသန်းလာကာ သူ၏ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါ သေတော့မလို့"</p> <p> </p> <p>သူ၏အလွန် ဖြူရော်နေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ ယွင်ရှောင်သည် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီ နတ်ဆိုးဝိညာဉ်က မစွမ်းပါဘူး... မင်းအတွက် ပြိုင်ဘက် မဖြစ်သင့်ပါဘူး။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ စိတ်စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် မင်းက သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ရင်တောင် လွယ်လွယ်ကူကူ ထွက်ပြေးလို့ ရတယ် မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်သည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါ ဒီကို ဘယ်လို ရောက်လာတယ်လို့ မင်း ထင်လဲ။ ငါက အထဲကနေ ထွက်ပြေးလာတာလေ။ အဲဒီ နတ်ဆိုးဝိညာဉ် လေးကောင်... သူတို့က ဘာတွေလဲတော့ ငါ မသိဘူး...</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ သူတို့က စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို တန်ပြန်ဖို့ အထူး ရည်ရွယ်ပြီး ဖန်တီးထားတာ။ သူတို့ရဲ့ ပေါင်းစပ် တိုက်ခိုက်မှုအောက်မှာ ငါက လေဟာနယ် ကူးပြောင်းခြင်းကိုတောင် မသုံးနိုင်ခဲ့ဘူး"</p> <p> </p> <p>"စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို တန်ပြန်ဖို့ အထူး ရည်ရွယ်ပြီး ဖန်တီးထားတာလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် လန့်ဖြတ်သွားပြီး တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည့်အလား တွေးတောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုထဲက မရဏနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုများ ဖြစ်နိုင်မလား"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်က အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း အခုလို ပြောမှပဲ အဲဒါ တကယ်ပဲ။ ငါ အဲဒီပုံစံကို ရှေးဟောင်း ကျမ်းဂန်တွေထဲမှာ အရင်က မြင်ဖူးတယ်။</p> <p> </p> <p>မရဏနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုက အရမ်း ထူးဆန်းတယ်။ သူတို့က အစွမ်းထက်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ကျင့်ကြံဖို့အတွက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူရာမှာ ကျွမ်းကျင်ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေက အရမ်း ရှားပါးတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ မရဏနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဝိညာဉ် လေးကောင် ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်သည် အောက်သို့ ညွှန်ပြကာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အထဲမှာ ပိုများသေးတယ်။ ငါ အနည်းဆုံး နတ်ဆိုးဝိညာဉ် နှစ်ဆယ်လောက်နဲ့ ကြုံခဲ့ရတယ်။</p> <p> </p> <p> ငါ လေဟာနယ် ကူးပြောင်းပြီး အပြင်ထွက်လာတာနဲ့ ဒီလေးကောင်က ငါ့ကို အမီလိုက်လာပြီး ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို အဆက်မပြတ် စုပ်ယူနေလို့ ငါ ဒီမှာ ပိတ်မိနေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေရာက နောက်ဆုံး ပျက်စီးခြင်း တိုက်ပွဲကို နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာများလား"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးပဲ။ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ မင်း အလောင်းကောင် တော်တော်များများကို တွေ့ခဲ့မှာ သေချာတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုနဲ့ တိုက်ပွဲအပြီးမှာ မြို့ကြီး ပျက်စီးသွားတာက အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ထူးဆန်းတာက နတ်ဆိုးဝိညာဉ် အများအပြား ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်ပေါ်လာရတာလဲ။ ဒီလူ့ဝိညာဉ်တွေက ရှိနေသေးလို့လား"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်သည် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေနိုင်မှာလဲ။ တကယ်လို့ ရှိနေခဲ့ရင် အဖွဲ့နှစ်ခုက ပြန်ပြီး တိုက်ခိုက်ကြမှာ မဟုတ်ဘူးလား... နောက်ဆုံးမှာ တစ်ဖက်တည်း အသက်ရှင် ကျန်ရစ်မှာပဲလေ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။ ဒီနတ်ဆိုးဝိညာဉ်တွေကို ငါတို့ တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်သင့်တယ်။</p> <p> </p> <p>အတိတ်က ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲ ဒါမှမဟုတ် အခု အကျိုးဆက်တွေက ဘာလဲဆိုတာ ငါတို့ ဂရုမစိုက်ဘူး။ အဲဒါက ငါတို့ ရေခဲအနှစ်သာရ ရယူတာကို မထိခိုက်သရွေ့ အဆင်ပြေပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်က ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း အဲဒီလို ထင်နေရင်တော့ မင်း စိတ်ပျက်ရလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြန်ပြော၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီအဆောက်အအုံအောက်မှာ ရေခဲအနှစ်သာရကို ငါ ရှာတွေ့ခဲ့တာ။ အရမ်း ဝမ်းသာသွားပြီး အဲဒါကို ယူဖို့ လုပ်နေတုန်း အတွင်းထဲကနေ နတ်ဆိုးဝိညာဉ် အများအပြား အလုံးအရင်းနဲ့ ထွက်လာကြတာ။</p> <p> </p> <p>ဒီနတ်ဆိုးတွေ သေဆုံးပြီးနောက် ဝိညာဉ်တွေ ကျန်ရစ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဒီနေရာရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ရေခဲအနှစ်သာရတွေနဲ့ အများကြီး ဆက်စပ်နေလောက်တယ်။ ရေခဲအနှစ်သာရက သူတို့ရဲ့ အကောင်းဆုံး အနားယူရာ နေရာ ဖြစ်လာတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ငါတို့ ရေခဲအနှစ်သာရကို ယူဖို့ ကြိုးစားရင် နတ်ဆိုးဝိညာဉ်တွေနဲ့ ကြုံရမယ် ဆိုတဲ့ သဘောလား"</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးပဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ အချက်ပြမှုကို မြင်ပြီးနောက် သူသည်လည်း အလျင်အမြန် ပြေးလာခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏အင်္ကျီလက်ထဲမှ အပြာရောင် ရေခဲကျောက်တုံး တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ၎င်းမှာ အရိုးကွဲမတတ် အေးစိမ့်မှုကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ဒီရေခဲအနှစ်သာရကို ယူနေတုန်းကလည်း နတ်ဆိုးဝိညာဉ် တစ်ကောင်နဲ့ ကြုံခဲ့ရတယ်"</p> <p> </p> <p>"မြောက်ဝန်ရိုးစွန်း ရေခဲအနှစ်သာရနဲ့ တူပါပေတယ်။ အရမ်း ပြင်းထန်တဲ့ အအေးဓာတ်ပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ မျက်ဆံများ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး အလွန် ဝမ်းသာသော အမူအရာကို ပြသလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> ဤနေရာတွင် ရေခဲအနှစ်သာရ အများအပြား ရှိနေကြောင်း သူ သိထားသော်လည်း ၎င်းတို့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရသောကြောင့် အလွန် ဝမ်းသာနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့က ဘယ်လို နတ်ဆိုးဝိညာဉ်တွေပဲ ဖြစ်နေပါစေ... ငါတို့ ရေခဲအနှစ်သာရ ရယူမယ့် လမ်းမှာ ဝင်နှောင့်ယှက်ရင် သူတို့ အားလုံး သေရမယ်"</p> <p> </p> <p>ချန်ချင်းယွီနှင့် စုလျန်ရီတို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်လာကြပြီး လူငါးဦးသည် သူတို့ရှေ့ရှိ အဆောက်အအုံထဲသို့ လှစ်ခနဲ ခိုးဝင်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>အတွင်းပိုင်း တည်ဆောက်ပုံအရ ဤနေရာသည် မူလက နန်းတော်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေပြီး ခမ်းနားကြီးကျယ်သော အတွင်းပိုင်း ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ရေခဲပုံဆောင်ခဲများအဖြစ် အေးခဲသွားပြီး ငွေရောင် လွှမ်းခြုံထားသော ရှုခင်းတစ်ခု ဖြစ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရေခဲနှင့် နှင်း အများအပြား အေးခဲသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လမ်းကြောင်း အားလုံးကို ပိတ်ဆို့သွားစေ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် သူ့လက်ချောင်းများကို ဖျောက်ခနဲ မြည်အောင် တီးလိုက်ရာ မီးတောက်များ ပန်းထွက်လာပြီး သူ့လက်ချောင်းထိပ်များတွင် ပျော်ရွှင်စွာ ကခုန်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>မီးတောက်များသည် ဆက်လက် ကြီးထွားလာပြီး အပြင်ဘက်သို့ ဖြန့်ကျက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>လေချွန်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး နေရာအနှံ့ အဖြူရောင် အငွေ့ အများအပြား မြင့်တက်လာကာ နန်းတော် အတွင်းပိုင်း၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖော်ပြလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း ဝင်ရောက်လာသောအခါ ၎င်းမှာ ထူးခြားကြောင်း ခံစားမိကြသော်လည်း မီးတောက်များအောက်တွင် ၎င်း၏ အလုံးစုံ ပုံသဏ္ဍာန် ထွက်ပေါ်လာသောအခါ သူတို့မှာ အလွန် အံ့အားသင့်သွားကြဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထွင်းထုထားသော တိုင်များနှင့် ကျောက်စိမ်း အလှဆင်ပစ္စည်းများသည် မြူခိုးများကြားမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အမိုးခုံးပေါ်တွင် ဖီးနစ်ငှက်များ တောင်ပံဖြန့်နေကာ မိုးပြာနဂါးတစ်ကောင် ရေသောက်နေပုံကို ထွင်းထုထားပြီး အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်း လှေကားထစ်များတစ်လျှောက် ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာသော ဖြောင့်တန်းသည့် လမ်းကြောင်း တစ်ခု ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဓိက ခန်းမ၏ နံရံများကို သလင်းကျောက် မီးအိမ်များနှင့် ပုလဲကုလားကာများဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး တိုင်ခြေအုံများကို ပလက်တီနမ်ဖြင့် ကွပ်ထား၏။</p> <p> </p> <p>ခန်းမ၏ အမိုးခုံးမှ ဧရာမ လပုလဲ တစ်လုံး တွဲကျနေသည်။ မီးတောက်များ၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် ရေခဲများ ဖြည်းညင်းစွာ အရည်ပျော်သွားပြီး ၎င်းမှာ နေနှင့် လကဲ့သို့ တောက်ပစွာ လင်းလက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ ခြေအောက်ရှိ အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်း ကြမ်းပြင်များကို ကြာပန်း ပုံသဏ္ဍာန်များ ထွင်းထုထားပြီး ဗဟိုတွင် အညှာငါးခုပါသော ဧရာမ ကြာပန်းကြီး တစ်ပွင့် ရှိကာ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းတိုင်း ကြာပန်းများ ပွင့်လာသည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသဖြင့် လူများကို ရှေ့ဆက်ရန် တုံ့ဆိုင်းသွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါ တော်ဝင် နန်းတော်လား"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p> ယွမ်ကောင်းဟန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူသည် အရင်က တစ်ကြိမ် ဆင်းလာခဲ့ဖူးပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကျယ်ဝန်းပြီး ခမ်းနားကြီးကျယ်ကြောင်း ခံစားမိခဲ့သော်လည်း ဤမျှ တင့်တယ်ပြီး ဇိမ်ကျလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်သိုင်းပညာကုန်းမြေကြီးတွင် "<strong>နိုင်ငံ</strong>" ဟူသော အယူအဆမှာ မခိုင်မာပေ။ နိုင်ငံနှင့် ဂိုဏ်းအကြား ကွာခြားချက် သိပ်မရှိချေ။ ထို့အပြင် ကောင်းကင်သိုင်းပညာကုန်းမြေကြီးရှိ အစွမ်းထက်သော အင်အားစုများကြားတွင် "နိုင်ငံ" ဟူ၍ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>အနောက်ဘက် ဒေသများ ဝူရှားတောင်ကို စောင့်ကြပ်နေသော ရှေးဟောင်း ကူဝူအင်ပါယာ၊ အိမ်နီးချင်း ယင်ချူအင်ပါယာနှင့် မြောက်ပိုင်းနှင့် အရှေ့ပိုင်း ဒေသများကို နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေသော တုံဟန်အင်ပါယာတို့ကို ကောင်းကင်သိုင်းပညာကုန်းမြေကြီးပေါ်ရှိ အဓိက အင်ပါယာ သုံးခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအင်ပါယာ သုံးခုကြားတွင်ပင် တိမ်တိုက်တောင်တန်းကို စောင့်ကြပ်နေပြီး တော်ဝင်နယ်မြေက ထောက်ပံ့ထားသော ရှေးဟောင်း ကူဝူအင်ပါယာမှလွဲ၍ ကျန်အင်ပါယာ နှစ်ခုမှာ အဓိက မြို့ကြီးများသာ ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ စွမ်းအားမှာ ထူးခြားမှု မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့ရှိ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော မြင်ကွင်းမှာ ဂိုဏ်း သို့မဟုတ် အင်အားစု တစ်ခု၏ အပြင်အဆင် မဟုတ်ပေ။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ၎င်းမှာ နိုင်ငံ တစ်ခု၏ အင်ပါယာ နန်းတော် ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် သတိပြန်ဝင်လာ၏။ အတိတ်က ဤနေရာ မည်မျှ ခမ်းနားကြီးကျယ်ပြီး အစွမ်းထက်ခဲ့စေကာမူ ယခုအခါ အတိတ်၏ ဖုန်မှုန့် တစ်ခုသာ ဖြစ်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကောင်းဟန်... ရေခဲအနှစ်သာရက ဘယ်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်သည်လည်း အံ့အားသင့်ရာမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ၏ဘေးရှိ လမ်းကြောင်းကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါ မှတ်မိတာ မှန်ရင် ငါတို့ ဒီလမ်းကြောင်းထဲ ဝင်ပြီးတာနဲ့ ရေခဲအနှစ်သာရနဲ့ တွေ့ပြီးတော့ နတ်ဆိုးဝိညာဉ် အများအပြားနဲ့ တွေ့သင့်တယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>" သွားကြစို့"</p> <p> </p> <p>သူသည် ဦးဆောင်ကာ လမ်းကြောင်းထဲသို့ ဝင်သွားရာ နတ်မီးတောက်သည် သူ့ရှေ့တွင် ပျံသန်းနေသော ကလေးငယ် တစ်ယောက်၏ ပုံသဏ္ဍာန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရေခဲများကို အဆက်မပြတ် အရည်ပျော်စေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မြောက်ဝန်ရိုးစွန်းက ရေခဲအနှစ်သာရသည် ရေခဲ၏ အနှစ်သာရ ဖြစ်ပြီး မီးတောက်များဖြင့် အချိန်တိုအတွင်း ကင်ခံရလျှင်တောင် ပြောင်းလဲသွားမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအဖွဲ့ ကျောက်စိမ်း လှေကားထစ်များမှ ဆင်းလာသောအခါ ဘေးနှစ်ဖက်ရှိ လွင့်မျောနေသော ပြတင်းပေါက်များပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော ပုံစံများကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းတို့မှာ စစ်ပွဲများ ယဇ်ပူဇော်မှုများ တစ်ယောက်ချင်း တိုက်ပွဲများ ကျင့်ကြံခြင်း အလေ့အကျင့်များနှင့် မျိုးနွယ်စု အမှတ်တံဆိပ် အမျိုးမျိုး ကဲ့သို့သော အဓိက အမျိုးသားရေး ဖြစ်ရပ်များကို ပုံဖော်ထားပြီး တစ်ချိန်က တည်ရှိခဲ့သော ရှေးဟောင်း မျိုးနွယ်စုများကို ပြသနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်လှေကားထစ်များ တစ်လျှောက် မီတာ ရာပေါင်းများစွာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ယွင်ရှောင် ရပ်တန့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဧရာမ ရေခဲနံရံကြီး တစ်ခုက သူတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။ မီးတောက်ကလေးသည် ပါးစပ်ကို ဟကာ မီးလုံးတစ်လုံး ထွေးထုတ်လိုက်ရာ ရေခဲနံရံကို လောင်ကျွမ်းသွားသော်လည်း ၎င်းကို အရည်မပျော်စေနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဝိုး... ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ရေခဲအနှစ်သာရ အတုံးကြီးပါလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှား ဝမ်းသာမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုရေခဲနံရံမှာ အလျားရော အနံပါ ဆယ်ကျန်းကျော် ရှိသည်။ ၎င်းကိုသာ တူးဖော်နိုင်ပါက တန်ဖိုးမှာ မခန့်မှန်းနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save