Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၀၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">နတ်ဆိုးဝိညာဉ်ကို လမ်းပြခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အရမ်း အပျော်မစောနဲ့ဦး... သတိထား။ ငါ့ကို အရင်က လိုက်ဖမ်းတဲ့ နတ်ဆိုးဝိညာဉ်တွေ အားလုံး ဒီကနေ ထွက်လာတာ။</p> <p> </p> <p> ပြီးတော့ ဒီရေခဲအနှစ်သာရက မင်း စိတ်ကူးထားတာထက် အများကြီး ပိုကြီးတယ်။ အဲဒါက အတွင်းပိုင်း လေဟာနယ်ကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်သည် စောစောက ကျဉ်းမြောင်းသော အက်ကွဲကြောင်းမှ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး သိပ်သေချာ မမြင်ခဲ့ရပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအခါ သူ၏နတ်ဘုရားအာရုံမှာ ရေခဲအနှစ်သာရ နံရံကို ဖောက်ထွင်းသွားပြီး အတွင်းပိုင်း လေဟာနယ် တည်ရှိနေမှုကို အာရုံခံမိသွား၏။ ၎င်းမှာ လေဟာနယ် တစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်နေသော ကြီးမားသည့် စုစည်းနေသော ရေခဲအနှစ်သာရ အတုံးကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ဘာဖြစ်နေသည်ကို နားလည်သွားပြီး အဝေးသို့ စိုက်ကြည့်ကာ ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရ၏။ ခေတ္တမျှ ဝမ်းသာသွားပြီးနောက် သူ ငြိမ်သက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ ရေခဲအနှစ်သာရက ခန်းမ အများကြီးထဲက ဒီတစ်ခုတည်းမှာပဲ ထွက်ပေါ်လာရတာလဲ။ အဲဒါက ဒီလောက် ရိုးရှင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ မှန်းတာ မမှားဘူးဆိုရင် ရေခဲအနှစ်သာရ အပြင် ဒီအထဲမှာ တခြားတစ်ခုခု ရှိနေတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါကို ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို ပြောပြနေဖို့ လိုသေးလို့လား။ အထဲမှာ နတ်ဆိုးဝိညာဉ်တွေ အများကြီး ရှိနေတယ်လေ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါ ဆိုလိုတာက တခြား ရှားပါးပြီး အဖိုးတန်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဒါမှမဟုတ် ရေခဲအနှစ်သာရကို ထုတ်လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ အရာတွေကို ပြောတာ"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကို လာတဲ့ လမ်းမှာ ဒီနံရံဆေးရေးပန်းချီတွေကို သေချာ ကြည့်ခဲ့ရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြန်ပြော၏။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဆိုလိုတာက သူတို့ရဲ့ အမျိုးသားရေး အခြေအနေလား။ အရင်က နတ်ဆိုးတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တာဆိုတော့ လူတွေနဲ့ နတ်ဆိုးတွေ အတူတူ နေထိုင်ခဲ့တဲ့ နိုင်ငံတစ်ခုနဲ့တူတယ်။</p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်းမှာ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ပြည်တွင်းရေး ပဋိပက္ခတွေ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ နံရံဆေးရေးပန်းချီက နောက်ဆုံး ဘုရင် နန်းတက်တဲ့ အချိန်မှာ အဆုံးသတ်သွားတာ နှမြောစရာပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပြဿနာက ဒီနောက်ဆုံး ဘုရင်ဆီမှာ ရှိနေတာထင်တယ်။ ဒီနံရံဆေးရေးပန်းချီပေါ်မှာ ဖတ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ရှေးဟောင်း စာလုံးတွေ အများကြီး ရှိနေတာ နှမြောစရာပဲ... အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ငါတို့ သတင်းအချက်အလက် တချို့ကို ရှာတွေ့နိုင်မှာ"</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံး နံရံဆေးရေးပန်းချီတွင် လူငယ်ဘုရင် တစ်ပါးသည် ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ပြည်သူများ၏ ကိုးကွယ်မှုကို ခံယူနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏အနောက်တွင် မိဖုရားငယ်တစ်ပါး ရပ်နေပြီး အံ့မခန်း လှပကာ သူမ၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို အသက်ဝင်သော အသေးစိတ် အချက်အလက်များဖြင့် ထွင်းထုထား၏။ လက်ရာမြောက်သော အနုပညာမှတစ်ဆင့် သူမထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အေးစိမ့်မှုကိုပင် ခံစားနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီးနှင့် အဝေးတစ်နေရာတွင် နတ်ဆိုး အများအပြားက စောင့်ကြည့်နေကြပြီး ၎င်းမှာ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေရုံ သက်သက်ဖြစ်ပုံ ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>လူများနှင့် နတ်ဆိုးများသည် အတူတကွ နေထိုင်ကြသော်လည်း နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုသည် ဤနိုင်ငံ၏ ဘုရင်ကို အညံ့မခံခဲ့ကြောင်း ပြသနေဟန်တူသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီစာလုံးတွေကို ငါ မှတ်မိတယ်။ အဲဒါတွေက ရှေးခေတ်က မြောက်ဝန်ရိုးစွန်းမှာ အသုံးများခဲ့တဲ့ စာလုံးတွေပဲ။ အဲဒါတွေက ဘယ်ဖြစ်ရပ်တွေကိုမှ မှတ်တမ်းမတင်ထားဘူး... နာမည်တချို့ကိုပဲ မှတ်သားထားတာ။ ဘုရင်သစ်ရဲ့ နာမည်က ဖုန်းယောင်လီ ဖြစ်ပြီး မိဖုရားရဲ့ နာမည်က ရွှေယန်လော့ တဲ့"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် တုန်ခါသွားပြီး အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာ... ဘုရင်နဲ့ မိဖုရားရဲ့ နာမည်တွေက ဘာတွေလဲ"</p> <p> </p> <p>ဖော်ပြ၍မရသော ခံစားချက်တစ်ခု သူ၏ရင်ထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွား၏။ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်နှင့် အခြားသူများ အားလုံးမှာ သူ၏အမူအရာကြောင့် လန့်ဖြတ်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် မူကျန့်ကို လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သူတို့ နာမည်တွေက ဘာလို့ ခင်ဗျား ပြောလိုက်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်သည်လည်း ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စာသားကနေ ဘာသာပြန်ကြည့်ရင် သူတို့ကို ဖုန်းယောင်လီနဲ့ ရွှေယန်လော့လို့ ခေါ်သင့်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ... သခင်လေးယွင်က တစ်ခုခု သိနေလို့လား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းကာ လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်သော ရေခဲဓားသည် သူ့လက်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ အေးစက်သော အလင်းတန်းမှာ ရေထဲတွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေကာ ဓားသွားမှာ ကြည်လင်ပြီး တောက်ပနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အရှေ့ပိုင်း ဒေသရှိ ဖုန်းလင်မြို့တွင် လွီမိသားစုသည် ရေခဲဓားကို သိမ်းပိုက်လိုခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ဇာစ်မြစ်အကြောင်း သူ့ကို ပြောပြခဲ့ဖူးလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဖုန်းယောင်လီ... ရွှေယန်လော့..."</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး နံရံဆေးရေးပန်းချီကို ထပ်မံ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ပုံမှန်မဟုတ်သော ကျောချမ်းဖွယ် ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ရွှေယန်လော့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာမှာ ကျက်သရေရှိကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပုံရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဓားကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်၏။ လွီမိသားစု၏ အဆိုအရ ကောလာဟလများသာ မှန်ကန်ပါက ရွှေယန်လော့၏ ကြွင်းကျန်ရစ်သော ဝိညာဉ်မှာ သူ၏ဓားထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရေကြာပန်းကို အထဲတွင် ချိတ်ပိတ်ထားရုံသာမက သက်ကယ်မြက်၏ ကြွင်းကျန်ရစ်သော ဝိညာဉ်ကိုပင် အတွင်း၌ ချိတ်ပိတ်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p><strong>ရေကြာပန်း နံရံဆေးရေးပန်းချီကို ကြည့်ရတာ တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ ခံစားရတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ဘူးပဲ... အဲဒါကို ဓားအရိပ်ထဲမှာ မြင်ဖူးတာကိုး။</strong></p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး သူ၏ညာဘက်မျက်လုံးတွင် နောက်ထပ် ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခု ပေါ်လာ၏။ ၎င်းသည်လည်း နတ်ဆိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး သူ၏ညာဘက်သူငယ်အိမ် လေဟာနယ်ထဲတွင် လွင့်မျောနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်ဘုရင် ပေါင်လွန်၏ ချစ်ဇနီး ရိုဝေအတွက် ခုနစ်စင်ကြယ် မီးအိမ်ကို ထွန်းညှိပေးခဲ့စဉ်က သူမ၏ အစောင့်အရှောက်သားရဲမှာ ဟော့သို၏ ပုံရိပ်ယောင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟော့သို မျိုးနွယ်စုသည်လည်း လမ်းကြောင်း တစ်လျှောက်ရှိ နံရံဆေးရေးပန်းချီများတွင် အကြိမ်များစွာ ပေါ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနတ်ဆိုးတွေက ဘာလို့ နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေရတာလဲ။ သူတို့က ဇွဲကောင်းတဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေလိုပဲ။ ရှေးခေတ်တုန်းက ဒီမျိုးနွယ်စုကို အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်ခဲ့တာများလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ထိုအတွေးကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှားပစ်လိုက်၏။ အစွမ်းထက်သော မျိုးနွယ်စု တစ်ခုသည် အရေအတွက် နည်းပါးရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက ကမ္ဘာကြီး၏ ဟန်ချက်ညီမှုမှာ ပျက်စီးသွားလောက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွင်ရှောင်... အတိအကျ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ တစ်ခုခု စဉ်းစားမိလို့လား"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်မှာ စိတ်မရှည်ဖြစ်လာပြီး သူ့ကို မြန်မြန် ပြောရန် တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ဒီအေးစက်တဲ့ ရေခဲနံရံအောက်မှာ ဓားဆွဲထုတ်ပြီး ကခုန်ချင်စိတ် ပေါက်လာလို့ပါ... ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း သူရဲကောင်း စိတ်ဓာတ်ကို ပြသချင်လို့လေ"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက သူ့ကို သတ်ချင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် လူအများ၏ ဒေါသကို အာရုံခံမိသွားသဖြင့် ချွေးများကို သုတ်ကာ ရေခဲဓား၏ ဇာစ်မြစ်အကြောင်းကို အကျဉ်းချုံး ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အဖွဲ့မှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး သူ့လက်ထဲရှိ ဓားကို မစိုက်ကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ ဓားကို ထူးဆန်းတယ်လို့ အမြဲတမ်း ထင်ခဲ့တာ။ အဲဒါရဲ့ ထက်ရှမှုက လောကကြီးမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီး အရိုးကွဲမတတ် အေးစိမ့်မှုကိုလည်း ပေးစွမ်းနိုင်တယ်။</p> <p> </p> <p>ရှေးဟောင်း ကျမ်းဂန်တွေထဲမှာ အဲဒါနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မှတ်တမ်း မရှိဘူး။ အဲဒါက ဒီမြောက်ဝန်ရိုးစွန်းက ရေခဲအင်ပါယာငယ်လေးကနေ ဆင်းသက်လာတာကိုး... ပြီးတော့ ဒီနေရာကို နှင်းကုန်းမြေလို့ ခေါ်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ ကိစ္စတွေက ရိုးရှင်းသွားပြီ။ အဲဒီ ကမောက်ကမ ဖြစ်မှုအပြီးမှာ နှင်းအင်ပါယာ တစ်ခုလုံး ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရလို့ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါကြောင့် အခုလို ဖြစ်နေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အားလုံးပဲ... ဒီနံရံဆေးရေးပန်းချီတွေကို သေချာ ကြည့်ကြပါဦး။ ဟော့သို ဘယ်နှစ်ကောင် ရှိလဲ"</p> <p> </p> <p>သူ၏ညာဘက်သူငယ်အိမ်ထဲရှိ ဟော့သို၏ ကြွင်းကျန်ရစ်သော ဝိညာဉ်အကြောင်းကို သူ မပြောခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်နှစ်ကောင်ရှိလဲ ဟုတ်လား။ ဟားဟား... ယွင်ရှောင်က နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စု အကြောင်းကို လုံးဝ နားမလည်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်က လှောင်ပြောင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟော့သိုက နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုကြားမှာ အရမ်း ကျော်ကြားတယ်။ ပေါ်လာတိုင်း သမိုင်းစင်မြင့်ပေါ်မှာ ရပ်တည်လေ့ ရှိတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ တစ်ကောင်တည်းပဲ ပေါ်လာနိုင်တယ်... ချွင်းချက် မရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>"တစ်ကောင်တည်း"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ မျက်ဆံများ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တစ်ကောင်တည်းပဲ ရှိတယ်ဆိုရင် သားမွေးလာတဲ့အခါ မိဘတွေ သေရမယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟော့သိုကို မျိုးနွယ်စုလို့ ခေါ်ပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ပါရမီ အမွေအနှစ်ကို ရရှိထားတဲ့ နတ်ဆိုးတွေကိုပဲ ဟော့သိုလို့ ခေါ်နိုင်တာပါ။</p> <p> </p> <p>ကျန်တဲ့ အကောင်တွေ အားလုံးက တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအား အရမ်း နိမ့်ကျတဲ့ သတ္တဝါတွေ ဖြစ်ပြီး နတ်ဆိုးအဖြစ်တောင် အသွင်မပြောင်းနိုင်ကြဘူး။</p> <p> </p> <p> တစ်နည်းပြောရရင် ဘယ်အချိန်မဆို နတ်ဆိုးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းနိုင်တဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ သတ္တဝါ တစ်ကောင်တည်းသာ ဟော့သို မျိုးနွယ်စုမှာ ပေါ်လာနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် ဟော့သိုရဲ့ သားဖြစ်နေရင်တောင် အသုံးမကျတဲ့ကောင် ဖြစ်ဖို့ အလားအလာ များတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်။ ဒါက လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ သွေးကြော အမွေအနှစ် တစ်ခုပဲ။ ဘယ်အချိန်မှာ ပေါ်လာမလဲဆိုတာ ငါတို့ မသိပေမဲ့ ခေတ်တစ်ခေတ်တည်းမှာ တစ်ကောင်တည်းပဲ ပေါ်လာမယ်ဆိုတာ သေချာတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နှစ်ကောင် ရှိနေရင်ရော"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်သည် ခေါင်းခါကာ ပြန်ပြော၏။</p> <p> </p> <p>"လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ငြိမ်သက်စွာ တွေးတောနေလိုက်သည်။ ထောင်သောင်းချီသော နှစ်ပေါင်းများစွာ အိပ်စက်နေခဲ့သော ရှန်ကဲ့သို့ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် အချိန်ကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လက်ရှိ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုတွင် ဟော့သို တစ်ကောင် ရှိနေပါက ၎င်းမှာ ပဋိပက္ခ တစ်ခု ဖြစ်မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ် ရှန်သာ မသေဆုံးခဲ့ပါက ဒုတိယ တစ်ကောင် ပေါ်လာမည် မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ဤအရာများကို သူ ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့စိတ်ထဲမှ အလျင်အမြန် ဖယ်ရှားပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အခု ငါ ဒီဓားကို ရထားပြီဆိုတော့ နှင်းအင်ပါယာရဲ့ ကံကြမ္မာပါတဲ့ လူတစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်လို့ ရပါတယ်။</p> <p> </p> <p> ဒီရေခဲအနှစ်သာရတွေကို စုဆောင်းဖို့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုတော်က ငါ့ကို လမ်းပြပေးတာ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်တယ်။</p> <p> </p> <p> ဒီလိုဆိုမှတော့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုတော်ကို မလွန်ဆန်နိုင်တော့ဘူး... ဒါကြောင့် ငါ အားနာမနေတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို သပ်လိုက်ရာ ရေခဲပုံဆောင်ခဲကို စိုက်ကြည့်နေစဉ် သူ၏မျက်လုံးများ လင်းလက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်က ကျိန်ဆဲလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းက လူယုတ်မာပဲ။ မင်း ဘာလို့ ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရနေတာလဲဆိုတာ ငါ တကယ် နားမလည်နိုင်ဘူး။</p> <p> </p> <p>တော်လောက်ပြီ... မြန်မြန်လုပ်ပြီး ဒီရေခဲအနှစ်သာရကို တူးထုတ်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာတော့။ အထဲက နတ်ဆိုးဝိညာဉ်ကို သတိထား။</p> <p> </p> <p> ဟော့သိုရဲ့ ကြွင်းကျန်ရစ်တဲ့ ဝိညာဉ်က မင်းရဲ့ ဓားထဲမှာ ရှိနေမှတော့ ဒီနတ်ဆိုးကောင်လေးတွေရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို ကြောက်စရာ မလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"အင်း... ဒီရေခဲအနှစ်သာရကို ငါ ခုတ်ထုတ်နိုင်မလား စမ်းကြည့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် သူ၏ရေခဲဓားကို မြှောက်ကာ ထိုးသွင်းလိုက်၏။ ကြည်လင်သော စွပ်ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ဓားသွားသည် မြေကြီးထဲသို့ လက်မဝက်ခန့် ဖြည်းညင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရတယ်..."</p> <p> </p> <p>ခုခံမှုမှာ ကြီးမားသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ စုဆောင်းရန် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ယွင်ရှောင်သည် ၎င်းကို အထဲသို့ ထိုးသွင်းရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သော မြည်သံနှင့်အတူ ရေခဲနံရံ အတွင်းမှ နတ်ဆိုးဝိညာဉ် တစ်ကောင်၏ တဖျစ်ဖျစ် မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သွေးလမျက်လုံးဖြင့် မြင်နိုင်သလောက် အကွာအဝေးတွင် နံရံအတွင်းမှ လွင့်မျောနေသော ဝိညာဉ် အများအပြား ပျံထွက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်နှင့် မူကျန့်တို့သည်လည်း သတိပြုမိသွားကြပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>"သတိထား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က လှောင်ပြုံးပြုံး၍ ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ သူတို့က လွင့်မျောနေတဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေပါ။ သူတို့ကို ငရဲပြည် ပို့ပေးတာ ကောင်းပါတယ်"</p> <p> </p> <p>သူသည် သူ၏ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် လက်ဟန်များ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ဓားကို ထိလိုက်၏။ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ဓားပုံစံ အဝိုင်းများ ပြန့်ထွက်လာပြီး ရေခဲနံရံ တစ်လျှောက် အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အမြန်နှုန်းမှာ မမြန်ဆန်သော်လည်း ရေပြင်ပေါ်ရှိ လှိုင်းဂယက်များကဲ့သို့ နတ်ဆိုးဝိညာဉ်အပေါ်သို့ ညင်သာစွာ လိမ့်ဝင်သွား၏။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးဝိညာဉ်များမှာ ကြောက်ရွံ့တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ လိမ်ကောက်ကာ တွန့်လိမ်သွားကြရာ ဓားပုံစံများကြောင့် ဒဏ်ရာရသွားကြောင်း ရှင်းလင်းနေသော်လည်း သူတို့သည် အပြင်ဘက်သို့ ခေါင်းမာစွာ ဆက်လက် ပြေးထွက်လာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွတ်... ကျွတ်..."</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးဝိညာဉ် ဆယ်ခုကျော်သည် ယွင်ရှောင်ကို ဝိုင်းရံထားပြီး အော်ဟစ်ကာ သူ့ကို မညှာမတာ တိုက်ခိုက်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>အတွင်းမှ ဝိညာဉ်များ ပိုမို ပျံထွက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကြိုက်သလောက် အော်ကြစမ်း... အရမ်း ဆူညံတာပဲကွာ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ရာ သူ့ခန္ဓာကိုယ် တစ်လျှောက် ပြင်းထန်သော လျှပ်စီးကြောင်းများ စီးဆင်းသွားပြီး အလင်းတန်းများ အဆက်မပြတ် ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ နတ်ဆိုးဝိညာဉ်များကို အဝေးတွင် ရှိနေစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အစွမ်းထက်သော သတ္တဝါ တစ်ကောင်လည်း ရှိနေ၏။ တစ်ကိုယ်လုံး အနီရောင် ရှိသော နတ်ဆိုးဝိညာဉ်တစ်ကောင်သည် သေဆုံးခြင်း မတိုင်မီက ၎င်း၏ မူလ ပုံသဏ္ဍာန်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဟိန်းဟောက်ကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ ယွင်ရှောင်၏ ခေါင်းကို ထိမှန်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် သူ့လက်ဟန်များကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး လက်ဝါးသိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ၏ခေါင်းပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း..."</p> <p> </p> <p>သူ့လက်ဖဝါးမှ ရွှေရောင် အလင်းတန်း ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အနီရောင် အလင်းတန်းနှင့် ဝင်တိုက်ကာ နတ်ဆိုးဝိညာဉ်ကို တွန်းလှန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် ရေခဲနံရံ အတွင်းမှ ပိုမို အစွမ်းထက်သော အငွေ့အသက် အချို့ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ယွင်ရှောင်သည် ၎င်းတို့ကို ဖောက်ထွင်းကြည့်ရှုလိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် လေးနက်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤရေခဲအနှစ်သာရသည် ဤနတ်ဆိုးဝိညာဉ်များ၏ နေထိုင်ရာ နေရာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ပြင်ပ စွမ်းအားများက ဖျက်ဆီးသောအခါ သူတို့အားလုံးသည် ၎င်းကို အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ကြပြီး အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားလာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး သူတို့သည် သူတို့၏ မူလ အသိစိတ်ကို ဆုံးရှုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်ကာ ဤရေခဲအနှစ်သာရနှင့် သူတို့၏ အိမ်ကို ကာကွယ်ခြင်းသာ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>" သေပြီးပြီဆိုမှတော့ ဒီလောကမှာ ဘာလို့ ဆက်နေနေဦးမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ဓားကို လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ဆွဲထုတ်ကာ နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်လိုက်ပြီး ဓားသိုင်းတစ်ခုကို ဖော်ထုတ်လိုက်ရာ အေးစက်သော အလင်းတန်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကိုယ်သူ ဓားပင်လယ်ကြီး တစ်ခုအတွင်း နေရာချထားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ရေခဲဓားကို မြေကြီးထဲသို့ စိုက်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့တွင် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်ဟန်တစ်ခု ဖော်ကာ နားလည်ရခက်သော စာသား တစ်တန်းကို သူ၏ပါးစပ်မှ ရွတ်ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဓားပင်လယ် အပြင်ဘက်တွင် ရွှေရောင် အလင်းတန်း ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး မဟာကျယ်ပြန့်ခြင်းနတ်ဘုရားကျမ်းက တည်ငြိမ်မှု မရှိဘဲ လင်းလက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဝေးရှိ လူအုပ်ကြီး၏ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏လည်ပင်းကို ဆွဲညှစ်ထားသည့်အလား အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှေးဟောင်းမဟာစာလုံး... အပြည့်အစုံနဲ့ အပျက်အစီး မရှိတဲ့ ရှေးဟောင်းမဟာစာလုံး"</p> <p> </p> <p>မူကျန့်သည်လည်း အလွန် အံ့အားသင့်သွား၏။ သူသည် ရှေးဟောင်းမဟာစာလုံးကို သဘာဝကျကျ မှတ်မိပြီး အစုံလိုက် ပေါ်လာသော အရာများအားလုံးမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ ဖြစ်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>မဟာကျယ်ပြန့်ခြင်းနတ်ဘုရားကျမ်း ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ လေထဲတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား တစ်ခု လှိုင်းထသွား၏။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးဝိညာဉ်များ အားလုံး ငြိမ်သက်သွားကြပြီး ကြမ်းတမ်းသော အငွေ့အသက်များ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>စောစောက တွန်းလှန်ခံရသော အနီရောင် နတ်ဆိုးဝိညာဉ်အပြင် ယခုလေးတင် ပေါ်လာသော အစွမ်းထက်သည့် အငွေ့အသက် အချို့ပင်လျှင် ငြိမ်သက်သွားကြပြီး နားထောင်နေသည့်အလား ဖြစ်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်သည် တံတွေးကို အခက်အခဲ မြိုချလိုက်ပြီး ခက်ခဲစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သူက ဒီနတ်ဆိုးဝိညာဉ်တွေကို လမ်းညွှန်နေတာပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save