Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၀၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရေခိုးရေငွေ့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>မူကျန့်သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဆိုးဝိညာဉ်ကို ကူးတို့ပို့ပေးတာလား... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝိညာဉ်တွေဆိုတာ သန့်စင်တဲ့ စွမ်းအင်နဲ့ အသိစိတ်တွေ ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းထားတာပဲ။</p> <p> </p> <p>ဒီနတ်ဆိုးဝိညာဉ်တွေက မရေမတွက်နိုင်တဲ့ နှစ်တွေ ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ အသိစိတ် နည်းနည်းပဲ ကျန်တော့တယ်...</p> <p> </p> <p> သူတို့က အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်တတ်တဲ့ အသိစိတ်နဲ့ စွမ်းအင်ခန္ဓာကိုယ် သက်သက်လောက်ပဲ ဖြစ်နေပြီ။ ပြီးတော့ ယွင်ရှောင်ရဲ့ ရှေးဟောင်းမဟာကျမ်းက..."</p> <p> </p> <p>သူ၏မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း လမ်းစဉ်က နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်ရမယ်... ကျစ်... သူက ဒီလို ရတနာမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားရက်နဲ့ ငါ့ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာပဲ"</p> <p> </p> <p>သူ၏မျက်လုံးများမှာ အသားကို စိုက်ကြည့်နေသော ဆာလောင်နေသည့် ဝံပုလွေ တစ်ကောင်ကဲ့သို့ နီရဲလာပြီး တံတွေးများကို အဆက်မပြတ် မျိုချနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်နှင့် အခြားသူများမှာ လုံးဝ မှင်တက်သွားကြ၏။ သူတို့သည် သေချာ နားမလည်ကြသော်လည်း အလွန် အစွမ်းထက်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သိထားကြသော်လည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ နတ်ဘုရားပညာရပ် စွမ်းအားအောက်တွင် ထိုနတ်ဆိုးဝိညာဉ်များသည် သူတို့၏ အသိစိတ်များကို ကွဲကြေသွားစေပြီး အခြေခံအကျဆုံး ဝိညာဉ်စွမ်းအားအဖြစ် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကာ လေထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>အနီရောင် နတ်ဆိုးဝိညာဉ်သည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး တွေဝေသွားသည့်အလား လေထဲတွင် အေးခဲရပ်တန့်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ပိုမို အစွမ်းထက်သော နတ်ဆိုးဝိညာဉ် လေးကောင် ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာပြီး ကယ်တင်ခြင်း စွမ်းအားကို အာရုံခံမိကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်တန့်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်မှာ ချွေးပြန်လာပြီး သူ၏ခွန်အားများ တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ယုတ်လာ၏။ သူသည် မျက်လုံးများကို ပင့်ကာ စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p><strong>ဒီခေါင်းမာတဲ့ အဘိုးကြီး ငါးယောက်က ဘာလို့ အနောက်ဘုံကို မသွားကြသေးတာလဲကွာ...</strong></p> <p> </p> <p>လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်သောက်ချိန် တစ်ဝက်အကြာတွင် အနီရောင် နတ်ဆိုးသည် ဖြည်းညင်းစွာ ငြိမ်သက်သွားပြီး သန့်စင်သော စွမ်းအင် အစုအဝေး တစ်ခုအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ဆက်ပြီး မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>မှော်စာလုံးများသည် ကောင်းကင်ယံ တစ်ခွင်သို့ ပြန့်ကျဲသွားပြီး သူသည် ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ငြိမ်းချမ်းနေခဲ့သော နတ်ဆိုးဝိညာဉ် လေးကောင်၏ အကြည့်များ ရုတ်ခြည်း ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ကြမ်းတမ်းသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်နှင့် အခြားသူများသည် သေချာစွာ စောင့်ကြည့်နေစဉ် သူက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သောကြောင့် သူတို့မှာ လန့်ဖြတ်သွားကြ၏။ သူတို့သည် နောက်သို့ ပြေးဆုတ်ရင်း ကျိန်ဆဲလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ယီးပဲ… မင်း မလုပ်နိုင်ရင်လည်း ဟန်မဆောင်နေနဲ့လေကွာ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က အလျင်အမြန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မပြေးကြနဲ့... တိုက်ကြ"</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှ သူတို့ လေးဦးသည် သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး တုန့်ခနဲ ရပ်တန့်ကာ နတ်ဆိုးဝိညာဉ် လေးကောင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်သည် လေထဲသို့ ခုန်တက်သွားပြီး နတ်ဆိုးဝိညာဉ် တစ်ကောင်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကွက်တိ လေးကောင်ပဲ... ငါတို့ တစ်ယောက် တစ်ကောင်စီ ယူကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ချန်ချင်းယွီနှင့် စုလျန်ရီတို့သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ တစ်ကောင်စီကို ပစ်မှတ်ထားကာ တိုက်ခိုက်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်သော တစ်ကောင်သည် ဟိန်းဟောက်ကာ ယွင်ရှောင်နှင့် ယွမ်ကောင်းဟန်တို့ထံသို့ ပြေးဝင်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွား၏။ သူကိုယ်တိုင် လုပ်ရမည်ကို ပျင်းရိနေသဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန် မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် ဆင့်ခေါ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်က ရုတ်တရက် အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်... သူတို့က တကယ်တော့ အမျိုးအစား တူတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှ ယွင်ရှောင်သည် သတိထားမိသွား၏။ နတ်ဆိုးဝိညာဉ်၏ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ၎င်းသည် မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်နှင့် တူညီနေပြီး ရုပ်ဆိုးနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုတွင် ပါဝင်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်နှင့် နတ်ဆိုးဝိညာဉ်တို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားကြ၏။ အထူးသဖြင့် နတ်ဆိုးဝိညာဉ်မှာ တွေဝေသွားကာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်က ပုဆိန်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပစ်မှတ်ကို ခုတ်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အား... မင်းက ငါနဲ့ ရုပ်တူအောင် လုပ်ရဲတယ်ပေါ့... သေစမ်း"</p> <p> </p> <p>ထိုလေလွင့်ဝိညာဉ်သည် လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားသော်လည်း ရုပ်ဆိုးနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စု၏ မသေနိုင်သော လက္ခဏာကို ထိန်းသိမ်းထားပုံရ၏။ ခုတ်ပိုင်းခံရပြီးနောက် ၎င်းသည် ချက်ချင်း နှစ်ကောင် ကွဲသွားပြီး ဟိန်းဟောက်ကာ မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်ကို ကိုက်ခဲလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ဆေးလုံးအချို့ကို သောက်ကာ သူ၏စွမ်းအင် အချို့ကို ပြန်လည် ပြည့်ဖြိုးစေပြီးနောက် ရေခဲပုံဆောင်ခဲကို ကြည့်လိုက်၏။ အတွင်းရှိ နေရာမှာ အနည်းငယ် ထူးခြားနေပုံရသော်လည်း သူသည် ၎င်းကို ဖောက်ထွင်း မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီရေခဲအနှစ်သာရတွေက ထူးထူးခြားခြား မာကျောတဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံ ရှိတယ်... အဲဒါကြောင့်လည်း သူတို့က နတ်ဘုရားသံမဏိ ဖန်တီးရာမှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်တဲ့ ကုန်ကြမ်းတွေ ဖြစ်နေတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p> </p> <p> ဒီနေရာကို ဒီဓားနဲ့ ဖွင့်ဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲလောက်တယ်။ မင်းအနေနဲ့ ကြယ်ဖျက်ဆီးခြင်းဓားသိုင်းကို သုံးပြီး အဲဒါကို နှစ်ပိုင်း ပိုင်းဖြတ်လိုက်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီလိုဆိုရင် အထဲက အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘေးဘက်ကို ခုတ်ဖြတ်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်။ ဒါ့အပြင် ငါတို့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရည်မှန်းချက်က ဒီရေခဲအနှစ်သာရပဲလေ။</p> <p> </p> <p>တခြားအရာတွေကို ရနိုင်ရင်လည်း ယူမယ်... မရရင်လည်း ကိစ္စမရှိဘူး။ ငါ ဒီကနေ ရေခဲအနှစ်သာရကို မြန်မြန် ထုတ်ယူပြီး အဲဒီ နတ်ဘုရားသံမဏိကို ဖန်တီးချင်နေပြီ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည်လည်း အနည်းငယ် စိတ်အားထက်သန်နေပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ... ဒါဆို ငါ မင်းပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပြီး ဒီနေရာကို လုံးဝ ခုတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>သူသည် သူ၏ရေခဲဓားကို မြှောက်လိုက်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော မှော်စာလုံးများသည် လေထဲတွင် ကခုန်သွားပြီး နန်းတော် လမ်းကြောင်း တစ်ခုလုံးကို အမှောင်ထုထဲသို့ ကျဆင်းသွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားစွမ်းအင် ပင်လယ် တစ်ခု ဖြန့်ကျက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>အဝေးတွင် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြသော လူလေးဦးစလုံးသည် ဓားဆန္ဒကို ခံစားမိကြပြီး တိတ်တဆိတ် ထိတ်လန့်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားကို မြှောက်လိုက်သော အချိန်တွင် အချိန်နှင့် လေဟာနယ်၏ စွမ်းအား အားလုံးမှာ အေးခဲသွားသည့်အလား ဖြစ်သွားပြီး ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးမှာ ထိုဓားတစ်လက်တည်း အတွင်းသို့ လုံးဝ ကျုံ့ဝင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အေးစက်သော အလင်းရောင်သည် ရေထဲတွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး ဓားသွားကို အလင်းဖောက်ထွင်းနိုင်စေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားကို မြှောက်လိုက်သောအခါ ၎င်း၏ အတွင်းတွင် ရွှေယန်လော့၏ အရိပ် ပေါ်လာသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ခံစားချက် တစ်ခု ယွင်ရှောင် ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုခံစားချက်ကို ချက်ချင်း ပယ်ချလိုက်ပြီး ဓားအပေါ်သို့ အာရုံအားလုံး စုစည်းကာ ၎င်းနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားစေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကြယ်ဖျက်ဆီးခြင်းဓားသိုင်း"</p> <p> </p> <p>ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများမှ စကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော ဓားစွမ်းအားများ ဆက်တိုက် လင်းလက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>လေဟာနယ် တစ်ခုလုံးရှိ စည်းမျဉ်းများ အားလုံး စုဆုံသွားကြပြီး လမ်းကြောင်းမှာ ပထမဆုံး ထိခိုက်မှု ခံရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ၎င်းမှာ လုံးဝ ပွင့်ထွက်သွားပြီး ဓား၏ စွမ်းအားကြောင့် မြေကြီးမှာ စတင် အက်ကွဲလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>ထိတ်လန့်ဖွယ် ဓားစွမ်းအားက ရေခဲနံရံကို ခုတ်ချလိုက်သဖြင့် နန်းတော်အတွင်းရှိ မရေမတွက်နိုင်သော အဆောက်အအုံများ လျှပ်တစ်ပြက် ပြာကျသွားပြီး ၎င်းကို မည်သည့် ခုခံမှုမျှ မရှိဘဲ ချေမှုန်းပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>သူတို့ရှေ့ရှိ ရေခဲအနှစ်သာရ အားလုံး ပေါက်ကွဲသွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အပိုင်းအစများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ လွင့်စင်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ ဓားသည် နန်းတော်ကို နှစ်ပိုင်း ပိုင်းဖြတ်လိုက်ရာ လူတိုင်းကို နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကောင်းကင်ယံသို့ ထိတွေ့စေလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ငွေရောင်ဝတ်ရုံတွင် စုတ်ပြဲသွားသည့်အလား အမှောင်ထု အက်ကွဲကြောင်းကြီး တစ်ခုသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဆန့်တန်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>ထိုဓားချက်ကြောင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး နတ်ဆိုးဝိညာဉ်သည်လည်း တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ရပ်တန့်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကွဲအက်သွားသော ရေခဲပုံဆောင်ခဲ အတွင်းတွင် လျှို့ဝှက် အခန်းတစ်ခန်း ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်း၏ တစ်ဝက်ခန့်မှာ ခုတ်ပိုင်းခံလိုက်ရသော်လည်း ယွင်ရှောင်သည် အလွန် ချင့်ချိန်ကာ သူ၏အာရုံများကို အားကိုး၍ ဘေးဘက်ကိုသာ ခုတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထွက်ပေါ်လာသော အတွင်းပိုင်း မြင်ကွင်းကြောင့် လူတိုင်း မှင်တက်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>မြေကြီးပေါ်တွင် ဧရာမ ပုံသဏ္ဍာန် တစ်ခုကို ထွင်းထုထား၏။ အမျိုးသမီး တစ်ဦးသည် မျက်လုံးတစ်ထောင် လက်တစ်ထောင်ဖြင့် ကြာပန်းပေါ်တွင် ထိုင်နေလေသည်။ သူမ၏ ပုံသဏ္ဍာန် တစ်ဝက်မှာ ယွင်ရှောင်၏ ခုတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး တစ်ခုသည် ပုံစံပေါ်တွင် လွင့်မျောနေ၏။ ၎င်းမှာ အခြား မဟုတ်ဘဲ ရွှေရောင်နှင့် ငွေရောင် ဦးချိုများ ရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းထားသော ဟော့သိုသားရဲ ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် လေထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဆွေးမြည့်ခြင်း ပုပ်သိုးခြင်း မရှိဘဲ အိပ်ပျော်နေသည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးဝိညာဉ် လေးကောင်သည် လန့်ဖြတ်သွားပြီး အလျင်အမြန် နောက်သို့ ပျံသန်းသွားကာ သားရဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝိုင်းရံ၍ လှည့်ပတ်ကာ ဝမ်းနည်းဖွယ် အော်ဟစ်သံများကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>မူကျန့်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒီအကောင် သေသွားပြီလား"</p> <p> </p> <p>အင်အား လွန်ကဲစွာ သုံးစွဲလိုက်ရခြင်းကြောင့် သို့မဟုတ် အခြား အကြောင်းရင်း တစ်ခုခုကြောင့် ယွင်ရှောင်၏ အမူအရာမှာလည်း အနည်းငယ် မသာမယာ ဖြစ်နေပြီး သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရေခဲအနှစ်သာရကို မြန်မြန် စုဆောင်း... ဒါတွေကို ယူပြီးရင် ထွက်သွားကြစို့။ သူတို့ သေသေ ရှင်ရှင် ငါတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>သူ့လက်ထဲရှိ ဓားသည် ချွင်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး ပိုမို စူးရှကာ နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ဓားပုံစံ စက်ဝိုင်းများသည် အလိုအလျောက် ထိန်းချုပ်မရစွာ ရိုက်ခတ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွင်ရှောင်... ဘာဖြစ်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ လက်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး သူသည် ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ ရေခဲဓားသည် သူ့လက်ထဲမှ ထွက်ပြေးသွားပြီး လေထဲတွင် လည်ထွက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က အသံနက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ ပြဿနာပဲလို့ ငါ ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>သူသည် သူ့လက်ဝါးကို မြှောက်လိုက်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ သူ့လက်ဝါးထဲတွင် လွင့်မျောလာပြီးနောက် ရှေ့သို့ ရိုက်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရေခဲဓားသည် ဟော့သိုသားရဲ၏ အထက်သို့ ပျံသန်းသွားပြီး ဓားပုံစံများကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။ ထို့နောက် အလင်းစက်ဝိုင်း တစ်ခုသည် အတားအဆီး တစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားပြီး ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်လာ၏။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>အဆုံးအစမဲ့ လက်ဝါးစွမ်းအားသည် ဆင်းသက်လာပြီး ဟော့သိုသားရဲဆီသို့ ပေါက်ကွဲသွားသော်လည်း သုံးကျန်း အကွာရှိ ဓား၏ အတားအဆီး စွမ်းအားကြောင့် ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရကာ အနည်းငယ်မျှပင် ထိခိုက်မှု မဖြစ်စေနိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ချန်ချင်းယွီက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ဒီဓားက သူ့အလိုလို ဟော့သိုသားရဲကို ကာကွယ်ပေးနေတာလား။ အဲဒီတုန်းက သူ့ကို သတ်ခဲ့တဲ့ ဓား မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်က အသံနက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါက ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု သက်သက်ပဲ။ အမှန်တရားကို ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ အခု အကြီးမားဆုံး ပြဿနာက ဒီအကောင် အသက်ဝင်လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း စိုးရိမ်နေချိန်တွင် သာယာသော အမျိုးသမီး အသံတစ်သံ လေထဲတွင် တိုတောင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုးရက်မြောက်... နင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်လိပ်ကို စွန့်ခွာ... ခြောက်သုံး... နင့်ရဲ့ မေးစေ့ကို ပွတ်ဆွဲ... ခြောက်ထိပ်ဆုံး... နင့်ရဲ့ ခေါင်းကို စိုစွတ်စေ..."</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီး၏ အသံမှာ ဝေဝါးပြီး နားလည်ရန် ခက်ခဲသဖြင့် လူတိုင်းကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေကာ မျက်မှောင် အကြိမ်ကြိမ် ကြုတ်သွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုးသုံး... နေဝင်ချိန်... ခြောက်နှစ်... အဝါရောင် လ... ..."</p> <p> </p> <p>သူတို့ အသံထဲတွင် နစ်မျောနေစဉ် အမျိုးသမီး ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခုသည် ရေခဲဓားပေါ်တွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထဲတွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ကာ သူမ၏ လက်များက လက်ဟန် တစ်ခု ဖော်ဆောင်လိုက်ရာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လက်တစ်ထောင် မျက်လုံးတစ်ထောင် ပုံသဏ္ဍာန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါက..."</p> <p> </p> <p>မူကျန့်သည်လည်း လန့်ဖြတ်သွား၏။ ယွင်ရှောင်ကဲ့သို့ပင် သူသည် လျန်ကျဲ့တောင်တွင် ဤကဲ့သို့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားများကို အသုံးပြုသူ တစ်ဦးကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>"သွမ့်မုချန်း"</p> <p> </p> <p>ဤမျက်လုံးတစ်ထောင် လက်တစ်ထောင် ပုံသဏ္ဍာန်မှာ အတိတ်က သွမ့်မုချန်း အသုံးပြုခဲ့သော ပုံသဏ္ဍာန်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနတ်ဘုရား ဖြစ်စဉ်က အရမ်း ထူးဆန်းလွန်းလို့ သူတို့က လူတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်ဖို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သွမ့်မူချန်းနဲ့ ရွှေယန်လော့က မျိုးဆက် တစ်ခုတည်းက ဖြစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှေယန်လော့၏ ပုံရိပ်ယောင်မှာ လင်းလက်ကာ တုန်ခါနေ၏။ သူမက မန္တန်များကို ရွတ်ဆိုလိုက်သောအခါ သူမ၏ လက်တစ်ထောင် အတွင်းရှိ ဓမ္မပုံသဏ္ဍာန်သည် နေနှင့် ဘီးတစ်ဘီးကဲ့သို့ တောက်ပစွာ လင်းလက်လာပြီး အောက်သို့ စီးကျကာ ဟော့သိုသားရဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဝိညာဉ်အလင်းတန်း တစ်ခုသည် ဓားထဲမှ ပစ်ထွက်လာပြီး ဟော့သိုသားရဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ထိုဝိညာဉ်အလင်းတန်းမှာ ဟော့သိုသားရဲ၏ အကြွင်းအကျန် ဝိညာဉ် ဖြစ်ကြောင်း ယွင်ရှောင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒုက္ခပဲ... တကယ် ရှင်သန်လာတော့မယ်"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်၏ အမူအရာမှာလည်း ခက်ထန်သွား၏။ သူက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ။ ထွက်သွားမလား ဒါမှမဟုတ် လှုပ်ရှားမလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ အကြည့်များ မည်းမှောင်သွား၏။ သူက အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သေချာပေါက် ငါ လှုပ်ရှားမှာပေါ့။ ငါ့ဓားကို အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန် မှင်တက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီဓားက ဟော့သိုသားရဲ ပိုင်တာ ဖြစ်လောက်တယ်... ဒါမှမဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ ရွှေယန်လော့ ပိုင်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ မင်းက သူများပစ္စည်းကို ခိုးနေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် နှာမှုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မရေမတွက်နိုင်တဲ့ နှစ်တွေတုန်းက သူတို့ ပိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီခေတ်မှာတော့ အဲဒါက ငါပိုင်တယ်။ အခုက အတိတ် မဟုတ်တော့ဘူး... တခြားခေတ်က လူတွေက အတင်းအကျပ် ဝင်မလာသင့်ဘူး"</p> <p> </p> <p>သူသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ တုသိတာဘုံတောင် ဖြည်းညင်းစွာ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာပြီး ဟော့သိုသားရဲဆီသို့ တိုက်ရိုက် ထုချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ချလပ်"</p> <p> </p> <p>ဓားသည် လျင်မြန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားပြီး စူးရှသော အသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဓားအတားအဆီးသည် ဆက်လက် ကျယ်ပြန့်လာပြီး စုံလင်စွာ လုံးဝန်းကာ ခိုင်မာသော စိမ်းပြာရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>တုသိတာဘုံတောင်သည် အတားအဆီးပေါ်သို့ ကျဆင်းလာရာ ရေခဲဓားကို ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားစေပြီး ရွှေယန်လော့၏ ပုံရိပ်ယောင်ကို ရေကဲ့သို့ လှိုင်းထသွားစေကာ အချိန်မရွေး ပျောက်ကွယ်သွားမည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>ဓားအတားအဆီးသည် ခဏမျှသာ ခံနိုင်ရည် ရှိပြီး ပေါက်ကွဲသွားကာ ရွှေယန်လော့၏ အရိပ်မှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အတားအဆီး၏ စွမ်းအားသည် အဆုံးမဲ့ ဓားစွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အပြင်ဘက်သို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ငါးဦးစလုံးမှာ လန့်ဖြတ်သွားကြပြီး အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ကြပြီး ဓားစွမ်းအင်၏ စွမ်းအားကို ထိပ်တိုက် မရင်ဆိုင်ရဲကြပေ။</p> <p> </p> <p>ဓားမိုးများ ရွာသွန်းပြီးနောက် လူတိုင်း သေချာ ကြည့်လိုက်ရာ လျှို့ဝှက်အခန်း၏ တစ်ဝက်မှာ လုံးဝ ပြိုကျသွားပြီး ဟော့သိုသားရဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြောင်း မြင်လိုက်ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ရေခဲဓား တစ်လက်တည်းသာ မြေကြီးထဲတွင် စိုက်ဝင်နေပြီး အထီးကျန်ဆန်ကာ အေးစက်ပြီး မောက်မာနေပုံရလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... မင်း အကြောက်ဆုံးအရာက တကယ် ဖြစ်လာတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေပြီး သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရေခဲအနှစ်သာရကို မြန်မြန် စုဆောင်းပြီး ဒီကနေ ထွက်သွားကြစို့"</p> <p> </p> <p>ထိုသားရဲသည် ရှင်သန်လာရန် အလားအလာ အများဆုံး ဖြစ်သည်။ နှင်းအင်ပါယာ တည်ရှိခဲ့စဉ်က နတ်ဘုရားနယ်ပယ်မှ အစွမ်းထက်သူများပင်လျှင် ၎င်းကို မနှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ကြပေ။ သူသည် ၎င်းကို မရင်ဆိုင်ချင်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့ လေးဦးသည် သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရေခဲအပိုင်းအစများကို အလျင်အမြန် စုဆောင်းလိုက်ကြပြီး ယွင်ရှောင်ကတော့ ရှေ့သို့ ပြေးသွားကာ ဓားရိုးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ချလပ်"</p> <p> </p> <p>ဓားအရှိန်အဝါ တစ်ခုသည် ဓားပေါ်တွင် နောက်တစ်ကြိမ် ပေါင်းစည်းလာပြီး အတားအဆီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ့လက်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်ရာ သူ့နောက်သို့ လိုက်ရန် ဆန္ဒမရှိပုံရလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျစ်... မင်းက ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျမှ ငါ့ကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်ပြီး သစ္စာဖောက်တော့မလို့လား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်း တစ်ခု လင်းလက်သွား၏။ ရှုံးနိမ့်မှုကို လက်မခံလိုသဖြင့် သူသည် ရုတ်တရက် အောက်သို့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သူ့လက်ငါးချောင်းမှာ ရွှေရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဓားစွမ်းအင်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး အဆုံးမဲ့ အအေးဓာတ်နှင့် ကြမ်းတမ်းသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်ကာ သူ၏စွမ်းအားကို အဆက်မပြတ် ခုခံနေလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save