Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၁၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝိုင်းရံထားခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>သူ နှုတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဖုန်းယောင်လီက ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းက အဲဒီလူရဲ့ ဆက်ခံသူ ဟုတ်တာ မဟုတ်တာက အရေးမကြီးတော့ပါဘူး။ ကံကြမ္မာရဲ့ လမ်းကြောင်းက အဲဒီတုန်းက ဟောကိန်းထုတ်ခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုဆန္ဒက နှင်းအင်ပါယာဆီ ပြန်ရောက်လာပြီ... ပြီးတော့ ငါ ဒီမြေကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လာမယ်။ လောကမှာ ဘယ်သူကမှ ငါ့ကို တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ပြီးတော့ ကံကြမ္မာရဲ့ ရွေးချယ်မှုက မင်းရဲ့ ခြေရင်းမှာပဲ ရှိတယ်။ ငါ့ကို လက်အောက်ခံတဲ့ သူတွေက ငါနဲ့အတူ ကမ္ဘာကြီးကို အုပ်စိုးရမှာ သေချာတယ်။</p> <p> </p> <p>ငါ့ကို အာခံတဲ့ သူတွေကိုတော့ မင်းတို့ရဲ့ သွေးတွေကို သုံးပြီး ငါ့လက်ထဲက နတ်ဘုရားဓားကို ပူဇော်မယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်း အိပ်တာ အရမ်းကြာသွားလို့ မင်းရဲ့ ဦးနှောက်က ထိုင်းမှိုင်းသွားတာလား"</p> <p> </p> <p>ဒေါသထွက်သွားသော ဖုန်းယောင်လီက အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို... မင်းရဲ့ သွေးတွေကို ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားဓားဆီ ပူဇော်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်ပြီပေါ့"</p> <p> </p> <p>အေးစက်ပြီး နှင်းခဲနေသော ရေခဲဓားသည် အထက်မှ အောက်သို့ မခုတ်ချမီ လေထဲတွင် လမ်းကြောင်း တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>ထိုဓားချက်အောက်တွင် ဧရာမ ရေခဲအစီအရင် ပြိုကွဲသွားပြီး ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော ဓားစွမ်းအားသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို လွှမ်းခြုံသွားရာ နှင်းအင်ပါယာ တစ်ခုလုံးမှာ ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် နှစ်ပိုင်း ပိုင်းဖြတ်ခံလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အရမ်း အစွမ်းထက်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>အားလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားကြ၏။ ဤသူသည် ထိုအချိန်က သေချာပေါက် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ယခုလေးတင် နိုးထလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာကြီး၏ ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများကြောင့် သူသည် သူ၏နတ်ဘုရားအဆင့် စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ မထုတ်လွှတ်နိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဟင်... ဒီကမ္ဘာကြီးက..."</p> <p> </p> <p>ဖုန်းယောင်လီ၏ အမူအရာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားကာ ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနှင်းအင်ပါယာမှာ မင်းတို့ ဘာတွေ လုပ်ထားတာလဲ"</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် ခုတ်ချက် တစ်ခုဖြင့် ဧရာမ ဓားစွမ်းအင်သည် လေဟာနယ်ကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်ပြီး ထိုထိတ်လန့်ဖွယ် ဓားစွမ်းအားအောက်တွင် လူငါးဦးမှာ ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ သေးငယ် အရေးမပါပုံ ရနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>မြေကြီး တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ရေခဲပုံဆောင်ခဲများ ကွဲကြေကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပစ်ထွက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းယောင်လီမှာ လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီကမ္ဘာမှာ ကမ္ဘာဆယ်ခုအဆင့် နတ်ဘုရားနယ်ပယ်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေ မရှိတော့ဘူးလား။ အခု နှင်းအင်ပါယာက ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်နှင့် အခြားသူများမှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ ကမ္ဘာဆယ်ခုအဆင့် နတ်ဘုရားနယ်ပယ်၏ စည်းမျဉ်းများ မရှိဘဲ ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ဓားစွမ်းအားသည် လူတိုင်း၏ သွေးများကို ဆူပွက်လာစေလောက်အောင် အစွမ်းထက်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့က ငါ့ကို နာခံဖို့ ငြင်းဆန်နေမှတော့... သေလိုက်တော့"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းယောင်လီသည် အပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ဓားချက်များကို အဆက်မပြတ် မထုတ်လွှတ်ခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူသည် ယွင်ရှောင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ သူ၏ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယွင်ရှောင်သည် သူ လိုအပ်နေသော ဟော့သိုသားရဲ၏ တတိယမြောက် အကြွင်းအကျန် ဝိညာဉ် အပိုင်းအစကို ပိုင်ဆိုင်ထားသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>သေဆုံးနိုင်ခြေရှိသော အန္တရာယ်သည် သူ၏ရင်ထဲတွင် ကြီးစိုးသွား၏။ သူ့လက်ရှိ အခြေအနေတွင် အကယ်၍ ဤဓားချက်ကိုသာ ခံလိုက်ရပါက မသေလျှင်တောင် သေလုမြောပါး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရန် ချယ်ယုံကို ဆင့်ခေါ်ရုံမှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဝိုး... အရမ်း အစွမ်းထက်တဲ့ စွမ်းအားပဲ။ ဒါက အတိတ်က နတ်ဘုရားတွေရဲ့ စွမ်းအားလား"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံ၏ အမူအရာမှာလည်း ထပ်တူ တည်ကြည်နေလေသည်။ သူသည် လက်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် မိုင်ရူတောင်နတ္ထိပညာရပ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။ ကောင်းကင်ကြီးမှာ လူသူကင်းမဲ့နေပြီး ဘာမှ မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"နဂါးစစ်ဓား... မြေမှုန့်ကင်းစင်"</p> <p> </p> <p>ထိုဓားသိုင်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကမ္ဘာကြီးမှာ ကြည်လင်ပြီး အေးချမ်းသွားကာ အတ္တနှင့် ပုံသဏ္ဍာန် ကင်းမဲ့သွားပြီး မည်သည့် ဖုန်မှုန့်မှ မရှိတော့သည့်အလား ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းယောင်လီ၏ မျက်ဆံများ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းမှာ ဆန်းကြယ်လက်နက် တစ်လက် ရှိနေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားနယ်ပယ်မှ အစွမ်းထက်သူများ ရှိခဲ့သော ခေတ်တွင်ပင် ဆန်းကြယ်လက်နက်များမှာ အလွန် ရှားပါးလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ချယ်ယုံ၏ လှုပ်ရှားမှု ဖြစ်သော နဂါးစစ်ဓားမှာလည်း အလွန် ကျွမ်းကျင်လှသဖြင့် သူ့ကို တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်သွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>ဓားစွမ်းအင် နှစ်ခု ရိုက်ခတ်သွားရာ တစ်ခုမှာ လွှမ်းမိုးနိုင်ပြီး အစွမ်းထက်ကာ အခြားတစ်ခုမှာ လွင့်မျောနေပြီး လောကနှင့် မသက်ဆိုင်သည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဧရာမ စွမ်းအင် ပေါက်ကွဲမှု တစ်ခု တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာပြီး ချယ်ယုံအပေါ် ဖိကျလာရာ သူသည် အားနည်းချက် တစ်ခု ရင်ဆိုင်နေရကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ကျစ်</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံ အံကြိတ်ကာ သူ၏ ဘယ်လက်ဖြင့် ဆောင်းဦးတစ်ထောင်တောင်သိုင်းကို ဖော်ထုတ်လိုက်ရာ ၎င်းက အကာအကွယ် စွမ်းအင်ကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ဖုန်းယောင်လီ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး ဓားနှစ်လက်ဖြင့် ခုတ်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>ဓားသုံးလက် ရိုက်ခတ်သွားပြီး ဓားလေပြင်းများ လည်ပတ်ကာ လူနှစ်ဦးကို အဆက်မပြတ် ခုတ်ပိုင်းနေသဖြင့် သူတို့၏ အကြေးခွံများ လွင့်စင်သွားပြီး ရိုက်ခတ်သံများမှာ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းယောင်လီ၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဆိုးနဂါး တစ်ကောင်လား"</p> <p> </p> <p>သူသည် သူ၏ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် လက်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်၍ သူ့လက်ညှိုးနှင့် လက်သူကြွယ်ဖြင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အောက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လေဟာနယ် တစ်ခုလုံး၏ အပူချိန်မှာ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း အမြင့်ဆုံးသို့ ကျဆင်းသွားပြီး ချယ်ယုံမှာ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ရေခဲရုပ်တု တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းယောင်လီ လှောင်ပြုံး ပြုံးကာ သူ၏ရေခဲဓားဖြင့် ဒေါင်လိုက် ခုတ်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ရယ်စရာပဲ... ဒီအပူချိန်လောက်က ငါ့ရဲ့ နဂါးစစ် ခန္ဓာကိုယ်ကို အေးခဲသွားစေနိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလားကွ"</p> <p> </p> <p>ရေခဲပုံဆောင်ခဲများ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ကွဲကြေသွားပြီး ချယ်ယုံသည် သူ၏အမွှာဓားများကို သူ့ရှေ့တွင် အလျားလိုက် ကိုင်ထားကာ တိုက်ခိုက်မှုကို တိုက်ရိုက် ခုခံလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>ရေခဲဓားသည် ဓားနှစ်လက်ကို ထပ်မံ ရိုက်ခတ်သွားရာ ချယ်ယုံ၏ လက်မောင်းမှာ ထုံကျင်သွားကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> ပြိုင်ဘက်၏ ခွန်အားမှာ စိတ်ကူးထက် ကျော်လွန်နေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေတစ်ရာခန့် အနောက်သို့ တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဟော့သိုသားရဲက အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်လို့ ငါ အမြဲ ကြားဖူးပေမဲ့... ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးဖူးဘူး"</p> <p> </p> <p>"သူ တကယ် ခက်ခဲတာပဲ။ မျက်နှာပျက်မှာကို မေ့ထားလိုက်... အားလုံး ထွက်လာပြီး သူ့ကို ဝိုင်းတိုက်ကြ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြား အတွင်းတွင် ရှိနေသေးသော တိုက်ခိုက်ရေးသမား အားလုံး ဖြစ်သည့် ပင်းချန်၊ ပေကျန်နန်၊ မိုးကြိုးနက်နှင့် ကောင်းကင်ခွင်းနွားတို့ကို ချက်ချင်း ခေါ်ထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အဝေးမှ စောင့်ကြည့်နေသော မူကျန့်မှာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မြင့်မြတ်လက်နက် တစ်လက်... မင်းမှာ မြင့်မြတ်လက်နက် တစ်လက် ရှိနေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ချန်ချင်းယွီ လှောင်ပြုံး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းကိုယ်မင်း ကြည့်စမ်းပါဦး... တောသားလေး။ မင်း အဲဒီမှာ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ။ မြန်မြန် ပူးပေါင်းပြီး တိုက်ခိုက်လေ... မဟုတ်ရင် အားလုံး ဒီမှာ အသေဆိုးနဲ့ သေရလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းသည် ဖုန်းယောင်လီကို ချက်ချင်း ဝိုင်းရံလိုက်ကြရာ သူတို့၏ ကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါသည် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ကို လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အားလုံး အတူတူ တိုက်ခိုက်ရင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးတောင် ဒီနေ့ ကျဆုံးသွားလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းယောင်လီသည်လည်း ပြဿနာကို သတိပြုမိပုံရပြီး သူ၏ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ တစ်လက်မမျှပင် မလှုပ်ရှားဘဲ အေးစက်စက် ရပ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်က ကြုံးဝါးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်က ငါ့ကို သူ့ဓားနဲ့ သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ... အားလုံး တိုက်ခိုက်ပြီး သူ့ကို သတ်ကြ"</p> <p> </p> <p>သူ ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်နေသော်လည်း ရှေ့သို့ မတက်ရဲပေ။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းသည် အာရုံစိုက်ကာ သတိဝီရိယ ရှိနေကြပြီး အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းယောင်လီက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"လူများရင် ကွာခြားသွားမယ်လို့ မင်းတို့ ထင်နေတာလား ဟဟ"</p> <p> </p> <p>သူ၏မျက်ဝန်းများ လင်းလက်သွားပြီး သူ၏ဦးချိုများမှ ရွှေရောင်နှင့် ငွေရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ထိုက်ကျိ ပုံစံတစ်ခု လေထဲတွင် ပေါ်လာပြီး လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ဧကပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းလာကာ တိုက်ရိုက် ဖိချလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"မကောင်းတော့ဘူး... ပြေးကြ။ အဲဒါ ကပ်ဘေးမျှော်စင်(ဟော့သို)မျိုးနွယ်စုရဲ့ မွေးရာပါ နတ်ဘုရားစွမ်းအားပဲ... ထိုက်ကျိကောင်းကင်ချိတ်စည်း အစီအရင်"</p> <p> </p> <p>ရှန်၏ စွမ်းရည်ကို အရင်က အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ယွင်ရှောင် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုက်ကျိ ပုံစံ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးမှာ နေရာ၌ သော့ခတ်ခံလိုက်ရပြီး လူတိုင်းမှာ တုန်ရီနေကာ ဆက်လက် လှုပ်ရှား၍ မရတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဘာ... ဒီမွေးရာပါ စွမ်းရည်က... အရမ်း အစွမ်းထက်လွန်းတယ်"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံ ထိတ်လန့်သွား၏။ သူ၏နဂါးစစ် စွမ်းအားပင်လျှင် လည်ပတ်ရန် အလွန် ခက်ခဲနေပြီး လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုစီတိုင်းအတွက် စွမ်းအား အဆရာပေါင်း သို့မဟုတ် ထောင်ပေါင်းများစွာ ပိုမို လိုအပ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားသူများ၏ အမူအရာများမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုတည်းဖြင့် သူ သူတို့အားလုံးကို ဖိနှိပ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မထိတ်လန့်ကြနဲ့။ ဒီထိုက်ကျိကောင်းကင်ချိတ်စည်း အစီအရင်ကို အသုံးပြုလိုက်တာနဲ့ ဟော့သိုသားရဲရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ယွမ်စွမ်းအားကိုလည်း ချိတ်ပိတ်ခံရလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူတို့၏ အကြောက်တရားများ လျော့ကျသွား၏။ မဟုတ်ပါက သူတို့မှာ သတ်ဖြတ်ခံရရန် စောင့်ဆိုင်းနေရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းယောင်လီ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ကပ်ဘေးမျှော်စင်မျိုးနွယ်စု အကြောင်း နည်းနည်း သိထားပုံပဲကွ... ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ မင်း မှားနေတယ်။</p> <p> </p> <p>ဒီလှုပ်ရှားမှုကို သုံးတာက ကိုယ်ပိုင် ယွမ်စွမ်းအားကို ချိတ်ပိတ်တာ မဟုတ်ဘူး... စွမ်းအား အများကြီး သုံးစွဲရလို့ ဟော့သိုသားရဲရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်ရောက်ထားတဲ့ သူတွေတောင် ဒီလှုပ်ရှားမှုကို သုံးပြီးရင် အရမ်း အားနည်းသွားတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကွာခြားမှု ရှိလို့လား။ အကူအညီ မပါဘဲ ဒီလှုပ်ရှားမှုကို သုံးတာက မိုက်မဲရာ မကျဘူးလား။</p> <p> </p> <p>မင်းရဲ့ စွမ်းအားတွေ ကုန်ခမ်းသွားပြီး နတ်ဘုရားစွမ်းအားတွေကို ဆက်မထောက်ပံ့နိုင်တော့တဲ့ အချိန်ကျရင်... အဲဒီအချိန်က ငါတို့ လှုပ်ရှားရမယ့် အချိန်ပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... လှုပ်ရှားမယ် ဟုတ်လား။ ရယ်စရာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းယောင်လီသည် အရူးအမူး ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲရှိ ဓားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ဓားစွမ်းအင် လှိုင်းတစ်ခု အပြင်ဘက်သို့ ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ အမူအရာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ယွမ်ကောင်းဟန်က အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘယ်လိုလုပ်..."</p> <p> </p> <p>ဖုန်းယောင်လီက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဟော့သိုသားရဲ ဖြစ်ပေမဲ့ ကောင်းကင်ချိတ်စည်း အစီအရင်ကို သုံးတာက ဒီခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ စွမ်းအားကိုပဲ အသက်သွင်းတာ... ငါ့ရဲ့ အစစ်အမှန် စွမ်းအားကို မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ရေခဲဓားသည် သူ့လက်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် အသက်ဝင်နေပြီး အေးစက်သော ဓားစွမ်းအင်သည် ပတ်လည်တွင် လည်ပတ်နေသော ဓားစွမ်းအင် အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ မျက်နှာများ ပြာနှမ်းသွား၏။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ထိုဓားစွမ်းအင်ဖြင့် ရိုက်ခတ်ခံရပါက သေချာပေါက် သေဆုံးရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မာန ဓားသိုင်း"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းယောင်လီ တိုးတိုးလေး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရေခဲဓားကို ခုတ်ချလိုက်ရာ ဧရာမ ဓားအရှိန်အဝါသည် ကောင်းကင်ယံကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး လူတိုင်းကို တိုက်ရိုက် ခုတ်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများ နစ်မြုပ်သွားပြီး သေဆုံးနိုင်ခြေရှိသော အန္တရာယ်က သူတို့အပေါ် လွှမ်းမိုးလာ၏။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ခါးသီးစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ နောက်ဆုံးတော့ လွတ်လပ်ခွင့် ရပြီ... ခဏလေးတောင် မခံစားရသေးခင် ဒီလို ရှင်းပြလို့မရတဲ့ နေရာမှာ သေရတော့မယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ဆူပူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ညည်းတွားနေတာကို ရပ်ပြီး စိတ်ပျက်နေတဲ့ ပုံစံ မလုပ်နဲ့... မင်း မသေသေးဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဘာ..."</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီး အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ဖုန်းယောင်လီရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး ရေခဲဓားကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ဓား၏ အရှိန်အဝါများ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>ဓားစွမ်းအင်သည် ထိုလူ၏ လက်ထဲတွင် လည်ပတ်နေပြီး သူ့ရှေ့တွင် အဆက်မပြတ် ခုတ်ပိုင်းကာ မရေမတွက်နိုင်သော အမှတ်အသားများ ချန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း သူ့ကို မသတ်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ပေကျန်နန် လန့်ဖြတ်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အရှင်"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်သည်လည်း ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ အရှင်မုတိပဲ"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံမှလွဲ၍ အခြား မည်သူမျှ လင်းမုတိ၏ အထောက်အထားကို မသိကြပေ။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ မြင့်မြတ်လက်နက် အတွင်းတွင် ပညာရှင် မည်မျှ ပုန်းအောင်းနေသနည်း။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘယ်သူလဲ"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းယောင်လီ ထိတ်လန့်သွား၏။ သူ၏ရွှေရောင်နှင့် ငွေရောင် မျက်ဆံများ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဘုရားသံမဏိ ခန္ဓာကိုယ်..."</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"နှင်းအင်ပါယာရဲ့ အုပ်စိုးသူ ဖုန်းယောင်လီ အကြောင်း ငါ ကြားဖူးတယ်။ ဒီနတ်ဘုရားဓား ရေခဲဓားက မင်းရဲ့ လက်ထဲမှာ မွေးဖွားခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းမှာ ငါ့သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p>အဲဒါက နတ်ဆိုးကို ချိတ်ပိတ်တဲ့ တိုက်ပွဲမှာ အရေးပါတဲ့ အခန်းကဏ္ဍကနေ ပါဝင်ခဲ့ပြီး နတ်ဆိုးကို ချိတ်ပိတ်ဖို့ သုံးခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေထဲက တစ်လက်ပဲ"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းယောင်လီက ထိတ်လန့်ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းပြောတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ငါ နားမလည်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ထိုက်ကျိကောင်းကင်ချိတ်စည်း အစီအရင်အောက်မှာ လောကသုံးပါးနဲ့ ဓာတ်ကြီးငါးပါး အတွင်းမှာ ချိတ်ပိတ်လို့ မရတဲ့ အရာ မရှိဘူး။ မင်း ဘယ်လိုလုပ် လှုပ်ရှားနိုင်သေးတာလဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက  နားထောင်ရင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"<strong>'ချိတ်ပိတ်လို့ မရတာ ဘာမှ မရှိဘူး</strong>' ဆိုတဲ့ စကားက နှိုင်းရသက်သက်ပဲ။ ချိတ်ပိတ်လို့ မရတဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။</p> <p> </p> <p>ဒါ့အပြင် မင်းရဲ့ ကောင်းကင်ချိတ်စည်း အစီအရင်က ဟော့သိုသားရဲရဲ့ စွမ်းအား အပြည့်ကို မထုတ်လွှတ်နိုင်သေးဘူး... အဲတော့ ငါ့ကို မချိတ်ပိတ်နိုင်တာ သဘာဝပါပဲ"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းယောင်လီက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။ ငါက နဂါးစစ်ရဲ့ ဓမ္မခန္ဓာကိုတောင် ချိတ်ပိတ်ထားပြီးပြီ... မင်းက ငါ့အတွက် ဘာအရေးလဲ"</p> <p> </p> <p>သူသည် ရုတ်တရက် လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ အဆုံးမဲ့ အအေးဓာတ်များ ၎င်းအပေါ်တွင် စုစည်းလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် သူ၏ဆုပ်ကိုင်မှုကို ဖြေလျှော့လိုက်ရာ ဓားမှာ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရပြီးနောက် သူသည် ရင်ဆိုင်ရန် သူ့လက်ကို လှည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>ရေခဲအငွေ့အသက်သည် လင်းမုတိ၏ လက်ဝါးချက်ကြောင့် ကွဲကြေသွားသော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်မှာ အေးခဲသွားပြီး ပါးလွှာသော နှင်းခဲလွှာ တစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းယောင်လီသည် လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း သူ့အနောက်တွင် ပေါ်လာပြီး သူ၏ဓားဖြင့် လည်ပင်းကို ခုတ်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>ရေခဲဓားသည် လင်းမုတိ၏ လည်ပင်းထဲသို့ လက်မဝက်ခန့် စိုက်ဝင်သွားရာ ကြီးမားလှသော တုန်ခါသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိမှာ များများစားစား တုံ့ပြန်ပုံ မရပေ။ သူသည် တုန်ရီသွားရုံသာ ဖြစ်ပြီး ရေခဲလွှာကို ခါချလိုက်ကာ သူ၏ညာဘက်လက်ဖြင့် လည်ပင်းဆီသို့ လှမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အက်ကွဲကြောင်းသည် အလွန် လျင်မြန်သော နှုန်းဖြင့် ပြန်လည် ကျက်သွားပြီး အေးစက်သော ရေခဲဓားသွားကို လည်ပင်းထဲတွင် စိုက်ဝင်သွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း..."</p> <p> </p> <p>ဖုန်းယောင်လီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာသွားလေသည်။ ဘူးသီးလေးကင်းကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မှတ်ဉာဏ်မူလရွှေဖြင့် ပေါင်းစပ်ထားသောကြောင့် ၎င်းကို အလွန် တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း ပြန်လည် နာလန်ထလာစေနိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဖုန်းယောင်လီသည် ထိုက်ကျိကောင်းကင်ချိပ်စည်း အစီအရင်အောက်တွင် လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်သေးသော်လည်း သူ၏ခွန်အားမှာ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။</p> <p> </p> <p>မဟုတ်ပါက သူ၏ယခင် လွှမ်းမိုးနိုင်သော ဓားအရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဘူးသီးလေးကင်းကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပင်လျှင် ဓားတစ်ချက်တည်းကို ခံနိုင်ရည် ရှိမည် မဟုတ်ဘဲ ဦးခေါင်းနှင့် လည်ပင်းမှာ ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် အစမှအဆုံး တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေလေသည်။ ရေခဲဓား၏ အေးစက်သော ဓားသွားကို သူ၏လည်ပင်းထဲတွင် စိုက်ဝင်စေပြီးနောက် သူသည် လက်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ရာ သူ့လက်ဝါးထဲတွင် အဖြူရောင် ပန်းလေး တစ်ပွင့် ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>အဖြူရောင် ပန်းပွင့်များသည် နှင်းနှင့် တူသော်လည်း အလင်းဖောက်ထွင်းနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး သူတို့၏ တည်ရှိမှုကို မခံစားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရေခဲမိစ္ဆာနှလုံးသားမီးတောက်"</p> <p> </p> <p>သူသည် စကားလုံးအနည်းငယ်ကို ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် အဖြူရောင် ပန်းပွင့်၏ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် မန္တာန်တစ်ခုဆီ ဖော်ဆောင်ကာ ဖုန်းယောင်လီဆီသို့ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save