Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၆၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ညသန်းခေါင်ယံ အချိန်တွင် လင်းတုန်းသည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှု သမာဓိမှ လန့်နိုးလာခဲ့၏။ စမားရ၏ အလင်းကွင်းမှ အလင်းရောင်က ဆေးကုသရေး ခန်းမဆောင်၏ အတွင်းပိုင်းကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလင်းရောင်တစ်ခု ပေးစွမ်းနေလေသည်။ သူသည် ညတိုင်း ခေါင်းပေါ်ရှိ အလင်းကွင်းကြီးနှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့သော်လည်း၊ အောက်ဘက် တောင်ကြားထဲတွင်တော့ ၎င်းက အလင်းရောင် အများကြီး မပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>ပြောရလျှင်... ၎င်းမှာ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်း၏ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော အသွင်အပြင်တစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင်တော့ ၎င်းက လပြည့်ဝန်း တစ်စင်းကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်နေသည်။ သို့သော် ၎င်း၏ အလင်းရောင်က ပါးလွှာပြီး တစ်နည်းနည်းဖြင့် ဆန့်ထွက်နေကာ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖြူဖျော့ပြီး အိပ်မက်ဆန်သော အသွင်အပြင်ကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။</p> <p>အခြား လူနာများအားလုံး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ အိပ်မောကျသွားကြပြီဖြစ်ပြီး၊ တာဝန်ကျ ဆေးကုသပေးသူ ပင်လျှင် အခန်း၏ အခြားတစ်ဖက်ရှိ နံရံကို မှီကာ ခွေကျနေလေပြီ။ သူမသည် ဒဏ်ရာရသူ လှိုင်းလုံးကြီးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရင်း သူမ၏ ဝိညာဉ်ကို အကုန်အစင် သုံးစွဲထားခဲ့လေပြီ။</p> <p>လင်းတုန်းသည် သူ မည်သို့ နိုးကြားနေနိုင်ခဲ့သလဲ ဆိုသည်ကို မသေချာပေ။ သူ၏ အဝတ်အစားများနှင့် အိပ်ရာခင်းများမှာ ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေသည်။ သူ၏ အရေပြားအောက်ရှိ ဆူးများက အရှိန်လျော့သွားသော်လည်း သူ၏ သွေးကြောများက ယားယံနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မာဒြာများက နိမ့်ကျနေပြီဖြစ်ရာ၊ ဒီညမှာ သူ နောက်ထပ် အများကြီး ထပ်လုပ်လိုက်မည်ဆိုလျှင် သူ၏ ဝိညာဉ်ကို လိုအပ်သည်ထက် ပိုသုံးမိသွားမည်ဖြစ်ပြီး ရက်ပေါင်းများစွာ ကုတင်ပေါ်တွင် ပိတ်မိနေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံမှု တွင် ပိတ်မိကာ နာရီပေါင်းများစွာ အာရုံစိုက်ထားခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ ခေါင်းပင် ကိုက်ခဲနေလေပြီ။</p> <p>သို့သော် သူ လက်မလျှော့ခဲ့ပေ။ သူက ပါးစပ်ကို ဟကာ မေးရိုးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းက နာကျင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ သူ ရောက်လာစကလောက်တော့ မဆိုးတော့ပေ။ သူ၏ နံရိုးများနှင့် လက်မောင်းကပင် ပထမတုန်းကလို ကျိုးကြေသွားသကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ပွန်းပဲ့သွားရုံမျှသာ ခံစားရလေသည်။ အကယ်၍ ခံနိုင်ရည်ရှိမည်ဆိုလျှင်၊ သူ လမ်းလျှောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>လင်းတုန်း ဒဏ်ရာများနှင့် ဝိညာဉ်ကို အနားပေးရန်မှလွဲ၍ ဘာကိုမျှ ပိုမလိုချင်ခဲ့ပေ...။ သို့သော် ယခုအချိန်က အချိန်အခါကောင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလေသည်။ ယီရင် ကို သွားရောက် ရင်ဆိုင်ခဲ့သော ယခင် သံမဏိအဆင့် တစ်စုသည် ရှုံးနိမ့်ကာ ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြပြီး၊ နောက်တစ်သုတ်က မနက်ဖြန် မနက်မတိုင်မီ ထွက်ခွာကြမည် မဟုတ်ပေ။ သူမကို ရှာဖွေရန် သူ၏ လက်ထဲတွင် ဒီည၊ ဒီတစ်ညသာ အချိန်ရှိလေသည်။</p> <p>လင်းတုန်းသည် ကုတင်ထောင့်ကို ချိုင်းထောက်အဖြစ် အသုံးပြုကာ တုန်ရီနေသော ခြေထောက်များဖြင့် ယိမ်းထိုး ထရပ်လိုက်သည်။ လေထုက သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက်ပင် ပိုမို အေးစိမ့်နေသဖြင့်၊ အိပ်ပျော်နေသော အခြား လူနာတစ်ဦးထံမှ အပြင်ဝတ်ရုံ တစ်ထည်ကို သူ ဆွဲယူလိုက်သည်။ ထိုတပည့်က သတိထားမိမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး အိမ်သို့ ခြေဆွဲကာ ပြန်လာခဲ့ပြီး၊ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့်အမျှ ခွန်အားများ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်ရရှိလာလေသည်။ ဖြူဖျော့သော အလင်းရောင်က အရာအားလုံးကို ထူးဆန်းသော အရောင်အသွေးတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းပေးထားသည်။ အထူးသဖြင့် မိုးရေကျောက် အဆောက်အအုံများမှာ ယခုအခါ နွားနို့ထဲ နှစ်ထားသည့်အလား ပုံပေါက်နေလေသည်။</p> <p>စမားရ၏ အလင်းကွင်း မှာ ကောင်းကင်ယံတွင် လက်မောင်းလုံးခန့် ထူထဲနေပြီး၊ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်း တစ်ဖက်မှ တစ်ဖက်သို့ အလင်းမြစ် တစ်စင်းကဲ့သို့ ဆန့်တန်းတည်ရှိနေလေသည်။ အလင်းကွင်း၏ အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေသော အဖြူရောင် မှော်ပစ္စည်း အဆောက်အအုံများဖြင့် ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် ၏ ခမ်းနားထည်ဝါမှုက သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။</p> <p>‘တကယ်ကိုပဲ ကောင်းကင်ဘုံက ရွာလေးတစ်ရွာမှာ နေထိုင်ရသလိုပါပဲလား...  ကောင်းကင်ဘုံက သစ္စာဖောက်တွေကို ဘာလုပ်ကြသလဲ မသိဘူး...’</p> <p>လင်းတုန်း အခန်းဆီသို့ ရောက်ချိန်တွင် တွေးလိုက်၏။ ထို့နောက်... အတွင်းရှိ အစီအရင် အလံများ ပါဝင်သော သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို ယူရန် အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်သွားလေသည်။</p> <p>‘အောက်ကို ပြန်ပစ်ချလိုက်တာပဲ ဖြစ်မှာပေါ့...’</p> <p>တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏ ဒုတိယမြောက် တပည့် ဝတ်စုံကိုပါ သူ ယူဆောင်လာခဲ့လေသည်။ အကယ်၍ ဤနေရာတွင်လည်း ထိုကဲ့သို့ ပြစ်ဒဏ်မျိုး ရှိမည်ဆိုလျှင်၊ "သူ့ကို အောက်သို့ ပစ်ချခြင်း" မှာ တောင်ပေါ်မှနေ၍ သူ့ကို ပစ်ချခြင်းပင် ဖြစ်လောက်လေသည်။</p> <p>ထိုအရာကို ရှောင်ရှားရန် အလွယ်ကူဆုံး နည်းလမ်းမှာ အဖမ်းမခံရအောင် ရှောင်ရှားခြင်းပင် ဖြစ်သဖြင့်၊ လင်းတုန်းသည် သူ၏ သစ်သား တံဆိပ်ပြားကို အဝတ်အစားများအတွင်းသို့ ထိုးသွင်း ဖုံးကွယ်လိုက်လေသည်။ သူ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရန် လိုအပ်လာပါက အသုံးပြုနိုင်ရန် ၎င်းကို သူ ချန်ထားခဲ့၍ မရနိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းကို ဗြောင်ကျကျ ဝတ်ဆင်ထားခြင်းက သူ၏ နာမည်ကို အဝတ်အစားများပေါ်တွင် ဆေးသုတ်ထားခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်လေသည်။ ကျောင်းတော် တွင် ဝိညာဉ်မဲ့ ဆိုလို့ သူ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိလေသည်။</p> <p>မာကျောသော ကုတင်ဆီသို့ နောက်ဆုံးအကြိမ် တမ်းတမ်းတတ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ လင်းတုန်းသည် ကျောပိုးအိတ်ကို ပခုံးပေါ် သိုင်းတင်ကာ အေးခဲနေသော ညအမှောင်ထဲသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။</p> <p>တောင်ပေါ်သို့ မြောက်ဘက်ဆီ ဦးတည်သွားသည်နှင့်အမျှ နှင်းပြင်ကွက်များက ပိုမို မကြာခဏ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ပိန်လှီသော သစ်ပင်များက ပိုမို စိပ်လာပြီး၊ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် အချို့ကိုပင် သူ ရိပ်ခနဲ မြင်လိုက်ရလေသည်။</p> <p>တောက်ပနေသော ဦးချိုများ၏ လင်းလက်မှု... သို့မဟုတ် တက်ကြွသော အစိမ်းရောင် အကြေးခွံများ၏ လှုပ်ရှားမှု တစ်ခု...</p> <p>ဤအပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် အများစုသည် အလင်း သဘာဝ များကို သယ်ဆောင်ထားကြသဖြင့်၊ စမားရ၏ အလင်းကွင်း ဆီသို့ ဆွဲဆောင်ခံရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ကလေးဘဝက ထိုအကြောင်းကို သူ၏ မိခင်က သင်ပေးခဲ့ဖူးလေသည်။ လူများက မြစ်ထဲမှ ရေသောက်သကဲ့သို့ ၎င်းတို့က အလင်းကွင်းထံမှ သောက်သုံးကြသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း... ထိုအကျိုးဆက်အနေဖြင့် ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ၏ နယ်မြေသည် ညအချိန်တွင် လုံခြုံမှု မရှိပေ။ အရိုင်းဆန်သော ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များက သူ့ကို ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ကျိန်းသေ တိုက်ခိုက်မည်တော့ မဟုတ်ပေ...။ သို့သော် အရိုင်းဆန်သော ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များက ဘာလုပ်မည်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>သူတို့က သူ့ကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆွဲဖြဲပစ်နိုင်သည်၊ လျစ်လျူရှုသွားနိုင်သည်၊ တစ်ချက်ကိုက်ပြီး ထွက်ပြေးသွားနိုင်သည်၊ သူ၏ မျက်လုံးထဲသို့ အလင်းရောင် တစ်ချက် ထိုးပြနိုင်သည်၊ သူ့ကို ဂူတစ်ခုထဲ ဆွဲသွင်းပြီး အကျဉ်းချထားနိုင်သည်၊ သို့မဟုတ် သူ့ကို မြင်မြင်ချင်းပင် ထာဝရ သစ္စာစောင့်သိပါမည်ဟု ကတိသစ္စာ ပြုနိုင်လေသည်။</p> <p>အကယ်၍ သင်က ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခုကို မသိဘူးဆိုလျှင်... ထိုအရာက ဘာမဆို လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်လို့ သဘောထားပြီး ဆက်ဆံရလိမ့်မည်။</p> <p>လင်းတုန်းသည် ဒရက်ဂျ် (မှော်ပစ္စည်း အကူ) တစ်ခု ရှိရန် အလွန်အမင်း ဆန္ဒရှိနေမိလေသည်။ သာမည ရတနာ ခန်းမဆောင် တွင် အဆင့်နိမ့် ဒရက်ဂျ် တစ်ခု ရှိခဲ့သည်။ သူသည် ဝိညာဉ်ပန်းပဲဆရာ တစ်ယောက် မဟုတ်သောကြောင့်သာ ၎င်းကို ကျော်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင်တော့၊ ၎င်းက သူ၏ ခရီးစဉ် တစ်ခုလုံးကို ရိုးရှင်းသွားစေမည် ဖြစ်သည်။ သူက ဂရက်ဂျ်ကို ဓား မာဒြာ ၏ နောက်သို့ လိုက်ရန် စေခိုင်းနိုင်ရုံသာမက၊ အထူးသဖြင့် ၎င်းက အန္တရာယ်များသော ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များအကြောင်း သူ့ကို သတိပေးနိုင်သည်။ အကယ်၍ သူ အတိုက်ခိုက်ခံရပါက သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ရန် ရွေးချယ်စရာ အချို့ကို ပေးစွမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုအခြေအနေအရတော့၊ သူက စွန့်စားရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုဖြစ်နိုင်ခြေက သူ့ကို ဓားသွားပေါ်တွင် ကခုန်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်စေပြီး၊ အရိပ်တိုင်းကို စူးစမ်းရှာဖွေကာ ဝိညာဉ်တိုင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အေးခဲသွားစေလေသည်။</p> <p>အကယ်၍ သူတို့က အနည်းငယ်မျှ ရန်လိုသည့်ပုံ ပေါက်နေမည်ဆိုလျှင်၊ အာရုံလွှဲရန် ဖန်ပုလင်း တစ်လုံးကို ပစ်ချကာ သူ၏ အသက်လု၍ ပြေးရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ညအချိန် ပိုမို ရှည်လျားလာသည်နှင့်အမျှ၊ နိုးကြားသတိရှိမှုက သူ၏ အာရုံကြောများကို ပွတ်တိုက်စားပစ်နေ၏။ နောက်ဆုံးတွင် လင်းတုန်း တစ်ယောက် မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်လျက် အေးခဲနေကာ နားများက အသံတိုင်းတွင် တုန်ခါနေသကဲ့သို့ ခံစားလာရလေသည်။ အေးစက်စက် လေပြင်းများကြားတွင် တစ်ယောက်တည်း သူ နာရီပေါင်း မည်မျှ ကြာအောင် အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီလဲ ဆိုသည်ကို သူ မသိသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာသွားသည့်အလား ခံစားရသည်။ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း ယိမ်းထိုးသွားပြီး သူ၏ ခြေထောက်များမှ အာရုံခံနိုင်စွမ်းများ အနည်းငယ်စီ ထပ်မံ ဆုံးရှုံးသွားလေသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင်၊ သဘာဝ ချောက်ကမ်းပါး တစ်ခုကို စီးမိုးကြည့်နိုင်သော ချွန်ထက်သည့် တောင်စောင်းတစ်ခုပေါ်တွင် သူ ရပ်လိုက်လေသည်။ သူသည် တစ်ညလုံး မရေရာသော ညွှန်ကြားချက်များဖြင့် လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့ပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံ ယီရင် ၏ နာမည်ကို အော်ခေါ်ကာ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခုခု မကြားမီ သူမ ကြားပါစေဟု မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။</p> <p>၎င်းက အလုပ်ဖြစ်ရန် မည်မျှ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ သိထားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ခံနိုင်ရည်ရှိသလောက် ဤကဲ့သို့သော ညပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းရန် အစောကြီးကတည်းက စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်လေသည်။</p> <p>သို့သော် ယခုအခါတွင်တော့... သူ သတိပြုမိသွားချိန်၌ သူ၏ အဆုတ်ထဲသို့ လေအသစ်များ ဝင်ရောက်လာလေသည်။ သူ ဤနေရာကို မှတ်မိနေလေပြီ။ ဤနေရာမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဆူရီရယ်၏ အနာဂတ် ရူပါရုံထဲတွင် ယီရင် ကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော နေရာပင် ဖြစ်သည်။ ချောက်ကမ်းပါးမှာ ပေနှစ်ဆယ်ခန့်သာ နက်ပြီး၊ ပြန့်ပြူးသော အောက်ခြေတွင် နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။ အနက်နှင့် အနီရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော ကောင်မလေးသည် ချောက်ကမ်းပါး၏ အဆုံးကို ကျောမှီထားပြီး၊ ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ တပည့်များ၏ ရန်မှ သူမကိုယ်သူမ ကာကွယ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ တိုက်ပွဲ၏ သဲလွန်စအချို့ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>နှင်းပုံအောက်တွင် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပေါ်ထွက်နေပြီး တလက်လက် တောက်ပနေသည့် စွန့်ပစ်ထားသော ဓားတစ်လက်...</p> <p>သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းတွင် ရစ်ပတ်နေသော သွေးစွန်းနေသည့် အဝတ်စတစ်ခု...</p> <p>ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ပြတ်တောက်သွားအောင် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်စွာ ခုတ်ပိုင်းထားသဖြင့် ကြေးမုံပြင်ကဲ့သို့ ပြန့်ပြူးချောမွေ့နေသော ကျောက်သားပြင် တစ်နေရာ...</p> <p>ဤအရာကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မျက်မြင်တွေ့ရခြင်းက ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းလေသည်။ ဆူရီရယ်၏ အနာဂတ် အာရုံများကို သူ တစ်ခါမျှ အမှန်တကယ် သံသယ မဝင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ အတည်ပြုချက် မရှိလျှင်တော့ ၎င်းတို့သည် အထူးသဖြင့် အသက်ဝင်နေသော အိပ်မက်များကဲ့သို့ အစစ်အမှန် မဟုတ်ဘဲ ကျန်ရစ်နေမည်သာ ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ သူ၏ မျက်စိရှေ့တည့်တည့်တွင် သက်သေအထောက်အထား ရှိနေလေပြီ။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save