Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၆၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းများက သူ၏ ကျဆင်းနေသော စိတ်ဓာတ်ကို ခွန်အားသစ်များ ပြန်လည်ရရှိစေပြီး၊ အောက်သို့ ဆင်းရန် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို သူ ရှာဖွေလိုက်သည်။ ပိုမို လွယ်ကူချောမွေ့သော ဝင်ပေါက် ရှိမရှိ စစ်ဆေးရန် မိုင်ဝက်ခန့် အနောက်သို့ ပြန်လှည့်သွားခြင်း မပြုလျှင်တော့ ၎င်းက လွယ်ကူမည် မဟုတ်ပေ။ နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ ပေနှစ်ဆယ် အမြင့်မှ သူ သေချာပေါက် ခုန်ချမည် မဟုတ်ပေ။ သူ သိထားသလောက်တော့၊ အောက်ဘက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထက်မြက်သော လက်နက်များ ပြန့်ကျဲနေပြီး၊ သံချေးတက်နေသော လှံထိပ်ဖျားတစ်ခုပေါ်သို့ သူ တည့်တည့်ကြီး ကျရောက်သွားနိုင်လေသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူသည် တွယ်ဆင်းသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သော်လည်း၊ မဆင်းမီ၊ ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ သူ ရဲဝံ့သလောက် အကျယ်ဆုံး အော်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>"ယီရင်..."</p> <p>“...”</p> <p>မည်သူကမျှ သူ့ကို ပြန်မထူးပေ။ သူမကိုယ်သူမ နှင်းတွေထဲမှာ မြှုပ်ထားခြင်းမျိုး မဟုတ်လျှင် (အောက်ဘက်တွင် မည်သူမျှ ပုန်းအောင်းနေရန် နေရာမရှိသော်လည်း) သူ ရှာကြည့်ရမည် ဖြစ်သည်။ တစ်ခုခုကိုများ သူ တွေ့ကောင်း တွေ့နိုင်လေသည်။ ဤနေရာကို ရှာတွေ့ခြင်းကပင် ကြီးမားသော အားပေးမှု တစ်ခုဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ၊ သူမ၏ ဝတ်ရုံ အစအနလေး တစ်ခုဆိုလျှင်ပင် ကြိုဆိုရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>လင်းတုန်း အေးစက်စက် ကျောက်သားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်၏။ ထို့နောက်သူ၏ နံရိုးများကို ဂရုစိုက်ရင်း ဖြည်းညင်းစွာနှင့် သတိထား၍ တွယ်ဆင်းသွားလေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အောက်ခြေသို့ သူ ရောက်ရှိသွားသောအခါ... ဘာကိုမျှ မတွေ့ရပေ။ ချောက်ကမ်းပါးမှာ အပေါ်မှ ကြည့်ရသည်ထက်ပင် ပိုမို သေးငယ်နေပြီး၊ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် နေရာတစ်ခုလုံးကို သူ မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။ ၎င်းက လေပြင်းများကို သေသေချာချာ ကာကွယ်ပေးထား၏။ သူ လက်မောင်းများကို ပိုက်ကာ ကွေးကွေးလေးနေရင်း၊ နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလျက် တစ်ခဏမျှ အချိန်ဖြုန်းလိုက်သည်။</p> <p>ယီရင်က ဒီနေရာမှာ မရှိတာ သေချာနေလေပြီ။ သူသည် ညတစ်ညလုံးနီးပါးကို အချိန်ဖြုန်းတီးပြီး ဖြစ်နေလေပြီ။ ထို့အပြင်... ယခုအခါ ပေနှစ်ဆယ် အမြင့်ကို ပြန်တက်ရမည့် အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်နေရလေသည်။</p> <p>‘ကောင်းပြီလေ...’</p> <p>ဆူရီရယ် က သူ့ကို အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ၏ အပြင်ဘက်တွင် ကြီးမားသော အခွင့်အရေးများ ရရှိမည်ဟု ကတိပေးထားခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းတို့က လွယ်ကူလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မပြောခဲ့ဖူးပေ။ ကြီးမြတ်သော ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်က ဒီလိုကိစ္စမျိုးအတွက် ညည်းညူနေမှာ မဟုတ် ဟု သူ့ကိုယ်သူ သတိပေးလိုက်ပြီး၊ အပေါ်သို့ ပြန်တက်ရန် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သံမဏိလို မာကျောအောင် အားယူလိုက်လေသည်။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် အေးစက်သော အချွန်တစ်ခုက သူ၏ မေးစေ့အောက်ဘက်ကို ဖိကပ်လာပြီး၊ သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို နှင်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်လေသည်။</p> <p>"ငါ့နာမည် နင့်ကို တစ်ခါမှ မပြောဖူးဘူးဆိုတာ ကြွက်မြီး တစ်ချောင်းနဲ့ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို လောင်းရဲတယ်..."</p> <p>မိန်းကလေး တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ သူမကဲ့သို့သော လေယူလေသိမ်းမျိုးကို သူ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ၊ ၎င်းက သူမသည် အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား၏ ပြင်ပမှ အမှန်တကယ် လာရောက်သူဖြစ်ကြောင်း နောက်ထပ် သက်သေတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ လည်ပင်းတွင် ဓားတစ်လက် ထောက်ထားခံရသော်လည်း၊ လင်းတုန်းသည် သက်သာရာရမှုကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ အမှန်တကယ်ပင် သူမကို ရှာတွေ့ခဲ့လေပြီ။</p> <p>"ယီရင်လား..."</p> <p>"နင်တို့ရဲ့ အကြီးအကဲတွေက ငါ့နာမည်ကို တစ်ခါမှ မမေးခဲ့ဘူး... ပြီးတော့ နင်နဲ့ငါ အခုမတိုင်ခင်အထိ တစ်ခါမှ မျက်လုံးချင်း မဆုံဖူးဘူးဆိုတာ ငါ အခိုင်အမာ ပြောရဲတယ်... ငါ့ကို နင် ဘယ်လို သိတာလဲ..."</p> <p>ဒီကိုလာရာလမ်းတွင် လင်းတုန်းသည် လိမ်ညာဖို့ ဇာတ်လမ်း အချို့ကို စဉ်းစားလာခဲ့သော်လည်း၊ ယီရင် က သူ့ကို မိမိသဘောအလျောက် လမ်းညွှန်ပေးရန် သူ လိုအပ်လေသည်။ သူမက သူ့ ဘက်မှ ရပ်တည်ပေးရန် လိုအပ်သည်။ ဆိုလိုသည်က မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ အမှန်တရားကိုသာ သူ အားကိုးရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ကောင်းကင်ဘုံ က ငါ့ကို ပြသခဲ့တာပါ..."</p> <p>သူက ပြောလိုက်သည်။ တိတ်ဆိတ်မှုက နာကျင်စရာ ကောင်းလာသည်အထိ လေပြင်းများက ချောက်ကမ်းပါး အထက်တွင် ဝီစီမြည်နေလေသည်။ နောက်ဆုံးတွင်၊ သူမ၏ အမည်းရောင် ဆံပင်များကြားမှ မျက်နှာအမူအရာကို သူ သိပ်မမြင်ရသော်လည်း၊ သူ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရန် သူမက ကိုင်းညွတ်လာလေသည်။</p> <p>"နင် ခေါင်းများ တစ်ခုခု ချွတ်ယွင်းနေတာလား..."</p> <p>"ငါက ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ဖန်တီးပြီး ပြောနေတယ်လို့ ထင်ရနိုင်တယ်ဆိုတာကို ငါ နားလည်ပါတယ်... ငါတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မသိဘူး... နင် ငါ့ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး... နင် ငါ့ကို မယုံကြည်ဘူး၊ အဲဒါက ပညာရှိပါတယ်... ဘာလို့ ယုံကြည်ရမှာလဲ..."</p> <p>သူက စွန့်စားပြီး ကိုယ်ကို လှည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း၊ အချွန်က သူ၏ အရေပြားထဲသို့ ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်လာချိန်တွင် ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။ လင်းတုန်း တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။ လူတစ်ယောက်ကို ရိုးသားနေစေရန် လည်ပင်းကို ဓားနဲ့ထောက်ထားခြင်းကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိတော့ပေ။</p> <p>"ဘာလို့ ယုံကြည်သင့်လဲဆိုတာကို ငါ့ကို ပြောပြခွင့်ပြုပါ... မဟုတ်ရင် နင့်ကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ... နင် ဒီမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ငါ ဘယ်လို သိမလဲ... တကယ်လို့ ငါက နင့်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ ဆိုရင်... နင့်ရဲ့ နာမည်ကို အော်ခေါ်ပြီး ဒီအပြင်ကို ထွက်လာပါ့မလား... ကျောင်းတော် က အကြီးအကဲ တွေတောင် မသိတဲ့ နာမည်တစ်ခုကို... ငါက ဘယ်လိုလုပ် ရနိုင်မှာလဲ... အဲဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ..."</p> <p>သူမက ဘာမှ မပြောသလို၊ သူ့ကိုလည်း မသတ်လိုက်သဖြင့်၊ ထိုအရာကို အားပေးမှုတစ်ခုအဖြစ် သူ သဘောထားလိုက်သည်။</p> <p>"ကောင်းကင်ဘုံ ကနေ မသေမျိုး တစ်ယောက် ဆင်းသက်လာပြီး... နင့်ရဲ့ နာမည်ကို ငါ့ကို ပြောပြခဲ့တယ်... ဒီနေရာကို ပြသခဲ့တယ်... နင်က နံရံကို ကျောမှီထားပြီး... ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ က သံမဏိအဆင့် တစ်စုနဲ့ တိုက်ခိုက်နေတာကိုလေ..."</p> <p>ယီရင် ၏ ဓားက သူ၏ လည်ပင်းမှနေ၍ လည်ပင်းတစ်ဝိုက်ရှိ ပိုးသားကြိုးဆီသို့ ပေါ့ပါးစွာ ဆင်းသက်သွားလေသည်။ ၎င်းက အပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်ရာ၊ သူ၏ တံဆိပ်ပြား ကို အဝတ်အစားများထဲမှ ထွက်လာစေလေသည်။</p> <p>"ဒါဆိုရင် နင်က ငါ့ကို နောက်ဆုံး လိုက်ရှာခဲ့တဲ့ အုပ်စုနဲ့ အတူပါလာခဲ့တာပေါ့... အဲဒီစကားကိုတော့ ငါ ယုံနိုင်တယ်... သူတို့က ဒီနေရာကို တစ်ခါမှ မရောက်ခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ တစ်ခါမှ... မရှင်းလင်းလိုက်ရတဲ့ တိုက်ခိုက်သူ တစ်စု နောက်ဘက်မှာ ရှိနေခဲ့တယ်..."</p> <p>တံဆိပ်ပြား ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း၊ သံမဏိ မြှားပုံစံ အစား၊ သစ်သားတွင် ထွင်းထုထားသော အက္ခရာ တစ်လုံးတည်းကိုသာ ပြသနေလေသည်။</p> <p>"ဝိညာဉ်မဲ့ လား..."</p> <p>"တွေ့လား... တိုက်ခိုက်သူ မဟုတ်ပါဘူး..."</p> <p>လင်းတုန်းသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်ထားသော ဓားမှ အဝေးသို့ လျှောထွက်သွားရန် တစ်ခဏမျှ အချိန်ယူလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ့ကို ဒီလှည့်ကွက် သုံးဖို့အတွက် နင်က အတုလုပ်ထားတဲ့ တံဆိပ်ပြား ကို ထွင်းလာတာလား..."</p> <p>သူမက ယုံကြည်သွားသည့်ဟန် မပေါ်ချေ။ လင်းတုန်းသည် စွန့်စား၍ သေးငယ်သော ရယ်သံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>"တံဆိပ်ပြား အတု တစ်ခုကို ထွင်းဖို့ ငါ တစ်ခါ ကြိုးစားဖူးတယ်... အဲဒါက နင် ထင်ထားတာထက် ပိုခက်တယ်... ငါ့ လက်မ ပြတ်ရှသွားတာ အရမ်းနက်လွန်းလို့ ချုပ်လိုက်ရတဲ့ အထိပဲ..."</p> <p>ဓားက သူ၏ ရင်ဘတ်မှ ဖယ်ခွာသွား၏။ လင်းတုန်း ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုညအတွက် ဒုတိယအကြိမ်အဖြစ် ရေခဲရေဖြင့် ပက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ တုန်လှုပ်မှုဒဏ်ကို သူ ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p>ယီရင်သည် ရူပါရုံထဲတွင် သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။  စုတ်ပြဲနေသော အမည်းရောင် ဝတ်ရုံနှင့် ဓားသွားကဲ့သို့ ဖြောင့်စင်းနေသော ဆံပင်များရှိသည့် ဖိုသီဖတ်သီ စစ်သည်တော် တစ်ဦး။ အလွန် နီးကပ်နေသည့် အကွာအဝေးတွင် သူမ၏ မျက်နှာကို ဖြတ်သန်းသွားသော ဆံခြည်မျှင်လောက်သာ ရှိသည့် အမာရွတ်များကို သူ မြင်တွေ့နိုင်သည်။ သူမ၏ ခါးတစ်ဝိုက်တွင် အထူစား ခါးပတ်တစ်ခုကဲ့သို့ ချည်နှောင်ထားသော သွေးကဲ့သို့ နီရဲသည့် ကြိုးမှ အမျှင်များကို သူ မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။ သူမက ဓားရှည်တစ်လက်ကို သူမ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေမှန်း မေ့နေသည့်အလား ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။</p> <p>အသေးစိတ် အချက်အလက်များ အားလုံး တူညီသော်လည်း၊ သူမသည် သေနင်၏ နှုတ်ခမ်းဝသို့ ရောက်နေသော မိန်းကလေး တစ်ဦးနှင့် တူနေလေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်နေပြီး သွေးကြောများ နီရဲနေကာ၊ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက ကွဲအက်နေသည်၊ သူမ၏ ပါးပြင်များက သွေးခြည်ဥများဖြင့် ခရမ်းရောင် သန်းနေပြီး၊ သူမ၏ ဝတ်ရုံများက မြေကြီးများဖြင့် ကပ်ငြိနေလေသည်။ သူမ၏ ဓားက ငြိမ်သက်နေသော်လည်း၊ ဓားလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ဆစ်များက ဖြူလျော့နေကာ၊ ၎င်းကို လွတ်ကျမသွားစေရန် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အင်အားကို သုံး၍ ရုန်းကန်နေရသည့်အလား ရှိလေသည်။</p> <p>အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရလျှင်... သူမသည် လွန်ခဲ့သော သီတင်းပတ်များစွာကတည်းက တောရိုင်းမြေထဲတွင် ထွက်ပြေးပုန်းအောင်းနေခဲ့ရသည့် မိန်းမငယ်လေး တစ်ဦးနှင့် တူနေလေသည်။ သူ ဤသို့ မျှော်လင့်ထားသင့်သော်လည်း၊ ရူပါရုံထဲတွင် သူမက ကျန်းမာရေး ကောင်းမွန်နေပုံရပြီး၊ သူမ၏ အသံထဲတွင်လည်း ဤသို့ မျှော်လင့်ထားစေမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မပါဝင်ခဲ့ပေ။</p> <p>"ငါက တစ်ယောက်တည်းလာတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို မသတ်နိုင်လောက်အောင်တော့ အားမနည်းသေးပါဘူး... နင်က ကျောက်စိမ်းအဆင့် တစ်ယောက် ဖြစ်နေရင်တောင်မှပဲ..."</p> <p>လင်းတုန်းက လက်ဝါးများကို ဖြန့်ကာ ဘာမှမရှိကြောင်း ပြသလိုက်သည်။</p> <p>"နင် အိပ်မောကျနေရင်တောင် ငါ့ကို သတ်နိုင်ပါတယ်... ဖုံးကွယ်ထားစရာ ခွန်အား ငါ့ဆီမှာ မရှိပါဘူး..."</p> <p>သူက ချောက်ကမ်းပါး အထက်ရှိ ကောင်းကင်ယံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ ထိုနေရာတွင် စမားရ ၏ အလင်းကွင်း က မှေးမှိန်လာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဒီနေ့ နင့် နောက်ကို တပည့်တွေ ပိုပြီး လွှတ်ကြလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ ဒီတစ်ခါတော့ နင့်ကို အထင်သေးနေတာတွေ ရပ်တန်းက ရပ်လိုက်ကြပြီလို့ ငါ ထင်တယ်... ငါတို့ အတူတူ ပူးပေါင်းကြရအောင်..."</p> <p>သူ၏ တပည့် ဝတ်ရုံများကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက မှောင်မိုက်သွား၏။ သူမက ဓားကို လင်းတုန်း ထိတ်လန့်သွားစေလောက်အောင်ပင် ငြိမ်သက်စွာ ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။</p> <p>"ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် နဲ့ ငါ ဘာအပေးအယူမှ မလုပ်ဘူး..."</p> <p>လင်းတုန်းက အလျင်စလို ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ ကိုယ်တိုင် သူတို့နဲ့ အစီအစဉ် တချို့ လုပ်ထားရုံပါ... အဲဒါတွေကို အပေးအယူတွေလို့ မခေါ်နိုင်ပါဘူး... ဆက်ဆံရေး တချို့လို့တော့ ခေါ်လို့ရမယ်... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒါတွေ ပြီးသွားပါပြီ... ငါ ပြီးသွားပြီ... သူတို့ဆီက ရနိုင်တာ အကုန်ယူပြီးသွားပြီ... သူတို့ကို ချန်ထားခဲ့ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ...”</p> <p>သူမက သူ့ကို မျက်လုံးမှေးကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ လက်နက်က ယိမ်းယိုင်သွားလေသည်။</p> <p>“ဒီအခြေအနေကို နင် မြင်အောင် ငါ ရှင်းပြပါရစေ... ငါက အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ကနေ ထွက်သွားဖို့ လိုအပ်တယ်... နင်က ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ လိုအပ်တယ်... ငါတို့ လိုချင်တာကို ရဖို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီလို့ ရပါတယ်...”</p> <p>သူမက ဓားကို ညင်သာသော လှုပ်ရှားမှု တစ်ချက်တည်းဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ပြန်သွင်းလိုက်သော်လည်း၊ လက်ကိုတော့ ဓားလက်ကိုင်ပေါ်တွင် တင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ပထမဆုံးအနေနဲ့... ငါ့ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောစမ်း... နင်က ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် က တပည့်တစ်ယောက်လား...”</p> <p>“ငါက လှည့်စားပြီး ဝင်လာခဲ့တာပါ...”</p> <p>သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“နှစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတယ်... ပြီးတော့ သူတို့က ငါ့ကို အနည်းဆုံး သုံးခါလောက် နှင်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပြီးပြီ...”</p> <p>“တံဆိပ်ပြား ကကော...”</p> <p>“အဲဒါက အစစ်ပါ... တကယ့် အစစ်ကြီးပါ... ငါ ဒီကျောင်းတော်ထဲကို ဝင်ချင်ခဲ့တာက နင့်ကို ရှာဖို့ သက်သက်ပါပဲ... ဟို... ကောင်းကင် တမန်တော် က... နင်ဆီမှာ ထွက်ပေါက် တစ်ခု ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်...”</p> <p>ထိုကဲ့သို့ အသံထွက် ပြောလိုက်ရတာက အနည်းငယ် မိုက်မဲသလို ခံစားရသော်လည်း၊ ၎င်းက အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save