Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၆၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ယီရင်က လက်ညိုးကို စက်ဝိုင်းပုံစံ လှည့်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီနေရာကို အစီအရင် အလံ တွေနဲ့ ငါ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ချထားတယ်... ဒါက စွမ်းအားကြီးတဲ့ နယ်နိမိတ် တစ်ခုတော့ မဟုတ်ဘူး... စွမ်းအင်လည်း အများကြီး မယူဘူး... ဒါပေမဲ့ ဖြတ်ကျော်လာတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ငါ အာရုံခံနိုင်တယ်... အရပ်မျက်နှာ အားလုံးမှာ မိုင်ဝက်လောက် အကွာအဝေးအထိ ရှိတယ်..."</p> <p>နယ်နိမိတ် ပိုကြီးလေလေ၊ အစီအရင် က ပိုမို ရှုပ်ထွေးလေလေဖြစ်ပြီး ၎င်းကို လည်ပတ်ရန် မာဒြာ ပို၍ လိုအပ်လေလေ ဖြစ်သည်။ အချက်ပေး နယ်နိမိတ် တစ်ခုမှာ အရှင်းလင်းဆုံးနှင့် အလွယ်ကူဆုံး အမျိုးအစားများထဲတွင် ပါဝင်မည် ဖြစ်သော်လည်း၊ သူကတော့ တစ်မိုင်ခန့် ကျယ်ဝန်းသော အရာတစ်ခုကို အသက်သွင်းနိုင်စွမ်း ရှိမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ရွေးချယ်စရာများကို ချင့်ချိန်နိုင်ရန် သူက ချောက်ကမ်းပါး တစ်ခုလုံးကို အလျင်အမြန် စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"စောစောက နင် ငါ့ကို ပုန်းနေခဲ့တာဆိုတော့... ဒီနား တစ်ဝိုက်မှာ နင် ပုန်းစရာ နေရာတစ်ခုတော့ ရှိရမယ်... ငါတို့ ပုန်းပြီး စောင့်နေလို့ ရပါတယ်..."</p> <p>သူမက ရူပါရုံ ပုံရိပ်များထဲတွင် သံမဏိအဆင့် များကို သူမ တိုက်ထုတ်ခဲ့သော ချောက်ကမ်းပါး၏ အနောက်ဘက်ဆီသို့ လက်ညိုးထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p>"နင် မြင်နိုင်မယ်လို့ ယူဆရတဲ့ အက်ကွဲကြောင်းက အဲဒီမှာ ရှိတယ်... အဲဒါက တိမ်တဲ့ ဂူတစ်ခုဆီကို သွားတဲ့လမ်းပဲ... ဖွတ်တစ်ကောင်ရဲ့ အရေခွံထက်တောင် ပိုကျပ်နေသေးတော့... နင်တော့ ဝင်ဆံ့မှာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးခဲ့တဲ့ တိုက်ပွဲတုန်းက အဲဒါကို ငါ တွေ့ခဲ့တာ... ပြီးတော့ ညတိုင်း အိပ်စက်ခွင့်လေး နည်းနည်းပါးပါး ရဖို့ အဲဒီထဲကို ငါ အတင်းတိုးဝင်ရတယ်..."</p> <p>ထို့ကြောင့် ပုန်းနေခြင်းက အလုပ်မဖြစ်ပေ။ သူက အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး ဓားသူတော်စင် ၏ တပည့် ကို သူ့ဘာသာ လိုက်ရှာနေဟန် ဆောင်၍ ရနိုင်လေသည်။ သူသည် ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့်၊ သူတို့က သူ့ကို ယုံကြည်ကောင်း ယုံကြည်နိုင်လေသည်။ သို့သော် အကယ်၍ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားခဲ့လျှင်၊ ယီရင် သည် ကျင့်ကြံသူ ခုနစ်ယောက်ကို သူမ တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ကောင်းပြီ..."</p> <p>သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီလို လုပ်ကြည့်ရအောင်... နင်က ဂူထဲမှာ ပုန်းနေ... ငါ အပေါ်တက်သွားပြီး သူတို့နဲ့ စကားပြောမယ်... သူတို့ကို လမ်းမှားအောင် လမ်းလွှဲပေးလို့ ရမလားဆိုတာ ကြည့်လိုက်မယ်... သူတို့ အခု ဘယ်မှာလဲ..."</p> <p>ယီရင် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သော်လည်း၊ သူမ ဂူဆီသို့ မသွားခဲ့ပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ကောင်းကင်ယံဆီသို့ ရောက်နေပြီး၊ လက်က ဓားပေါ်တွင် ရှိနေလေသည်။</p> <p>"ကျင့်စဉ်သိုင်းပညာရပ် တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ့ရဲ့ ဆရာ ငါ့ကို ပထမဆုံး သင်ပေးခဲ့တဲ့ အရာကတော့... အချိန်တန်လာပြီဆိုရင်... သွေးထွက်သံယို ဖြစ်ရမှာပဲ... ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူးတဲ့..."</p> <p>သူမ၏ စကားများမှာ အလွန် အေးစက်ပြီး အရှိကို အရှိအတိုင်း ပြောနေသဖြင့် လင်းတုန်း၏ အရိုးများထဲအထိ ချမ်းစိမ့်သွားစေလေသည်။</p> <p>"အချိန်မကျသေးပါဘူး..."</p> <p>လင်းတုန်းက အသည်းအသန် ပြောလိုက်သည်။ သူက ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ခရမ်းရောင် အလံပုံကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး၊ နှင်းများထဲတွင် စိုက်ထူရန် ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းတစ်လျှောက် အပြေးအလွှား သွားလေသည်။</p> <p>"ငါ့ဆီမှာ ကိုယ်ပိုင် နယ်နိမိတ် အစီအရင် တစ်ခု ရှိတယ်... နှင်းတွေအောက်မှာ တွင်းတူးပြီး ပုန်းနေလို့ ရတယ်... ပြီးတော့ သူတို့ အောက်ဆင်းလာတဲ့ အချိန်ကျရင်..."</p> <p>ယီရင် သည် နံရံဆီသို့ ယိမ်းထိုးနေသော ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ၊ သူမ၏ အားနည်းမှုက သိသာထင်ရှားနေလေသည်။ လေပြင်းက သူမ၏ တွဲလောင်းကျနေသော ဝတ်ရုံစုတ်များကို လှုပ်ခါသွားစေပြီး၊ ထိုမျှလောက်သော အင်အားကပင် သူမကို မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားစေနိုင်လောက်သည့်အလား ရှိလေသည်။</p> <p>ခုနစ်ယောက်သော တိုက်ခိုက်သူများကို တိုက်ထုတ်ရန်ဆိုသည်မှာ ထားလိုက်တော့၊ သူမ ဘယ်လိုများ မတ်တပ်ရပ်နေနိုင်သလဲ ဆိုတာကိုပင် လင်းတုန်း နားမလည်နိုင်တော့ပေ။ ထိုစကားကိုပင် သူ ပြောထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအခါ သူမသည် ချောက်ကမ်းပါးထဲမှ ခုန်ထွက်သွားလေတော့သည်။ ၎င်းမှာ ပေနှစ်ဆယ် မြင့်သော ကျောက်နံရံ၏ အောက်ခြေတွင် ခြေတစ်လှမ်း စတင်လိုက်ပြီး ထိပ်ဆုံးတွင် ထိုခြေလှမ်းကို အဆုံးသတ်လိုက်သည့်အလား အားစိုက်ထုတ်စရာ မလိုသကဲ့သို့ ပုံပေါက်နေလေသည်။ သူမကို အနောက်မှနေ၍ သူ မြင်လိုက်ရ၏။ သူမ၏ ဆံပင်များနှင့် စုတ်ပြဲနေသော ဝတ်ရုံများက လေထဲတွင် လွင့်ဝဲနေလေသည်။ သူမ၏ အနီရောင် ကြိုးခါးပတ်မှာ လုံးဝ လှုပ်ရှားမှု မရှိဘဲ ငြိမ်သက်နေပြီး၊ သူမ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ချိန်အထိ ၎င်းက သူ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားထားလေသည်။</p> <p>သူသည် အလံ ခုနစ်ခုကို အလျင်စလို စိုက်ထူပြီး နှင်းများထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူမက သူမ၏ လက်နက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီဆိုလျှင်၊ ၎င်းက ဆိုလိုသည်မှာ...</p> <p>စူးရှသော ကလေးအသံ တစ်သံ လေပြင်းကို ကျော်လွန်၍ ထွက်ပေါ်လာရာ၊ လင်းတုန်း၏ စိတ်ဓာတ်များကို ပို၍ပင် ကျဆင်းသွားစေလေသည်။ ထိုအသံကို သူ သိလေသည်။</p> <p>"မင်းရဲ့ သတ္တိအတွက် မင်းရဲ့ ဆရာက ဂုဏ်ယူနေလိမ့်မယ်... အဲဒါကိုတော့ ငါ အသိအမှတ်ပြုပါတယ်..."</p> <p>အကြီးအကဲ ဝှိုက်ဟောက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုကလည်း မင်းအရွယ်နဲ့ဆိုရင် အလွန် ထူးချွန်လွန်းပါတယ်... တကယ့်ကို ထူးချွန်တာပါ..."</p> <p>"အသက်အရွယ် အကြောင်းကို မင်း သေချာပေါက် ပြောချင်တာလား..."</p> <p>ယီရင် က ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။ သူသည် သူမကို အောက်ဘက်မှနေ၍ မြင်နေရပြီး၊ ယခုအခါ သူမ ဆံပင်များကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ဖြောင့်စင်းနေအောင် ညှပ်ထားသလဲ ဆိုသည်ကို သူ နားလည်သွားလေပြီ: လေက မည်မျှပင် တိုက်ခတ်ဆွဲငင်နေပါစေ၊ ဆံပင်တစ်မျှင်မှ သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖုံးကွယ်မသွားပေ။</p> <p>"ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် က ငါ ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုပြီး အောက်တန်းကျသေးတယ်... ခွေးတွေတောင်မှ သူတို့ရဲ့ ခွေးပေါက်စတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ မလွှတ်ဘူး..."</p> <p>ဝှိုက်ဟော၏ အသံက အေးစက်သွားလေသည်။</p> <p>"ငါက တပည့်တစ်ယောက်နဲ့ အပြန်အလှန် စော်ကားပြောဆိုမှုတွေ မလုပ်နိုင်ဘူး... ငါ အဲဒီလို မလုပ်ဘူး... ငါ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဒီကိုလာဖို့ ငါ့ကိုယ်ငါ နှိမ့်ချခဲ့ပြီးပြီ... ပြီးတော့ မင်းရဲ့ လမ်းစဉ် ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်သွားပြီဆိုတာကို မျက်ကန်း တစ်ယောက်တောင် မြင်နိုင်တယ်... မင်း မတ်တပ်တောင် အနိုင်နိုင် ရပ်နေရတယ်... မင်း တစ်ညလုံး အိပ်ရေးဝဝ မအိပ်ရတာ သီတင်းပတ်တွေချီနေပြီ ဆိုတာလည်း ရှင်းနေတယ်... ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ဝတ်ရုံတွေကလည်း ပျက်စီးနေပြီ... မင်း အေးခဲနေရမှာပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ ဒီကိုလာတာက ပါရမီ ကို လေးစားလို့ပဲ... ငါ တကယ် လေးစားတယ်... ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကလည်း အဲဒီလိုပါပဲ..."</p> <p>‘သူတို့ ယီရင်ကို လိုအပ်နေတာပဲ...’</p> <p>လင်းတုန်း နားလည်သွားပြီး၊ ရွေးချယ်စရာ နည်းလမ်းအသစ်များ သူ၏ ရှေ့တွင် ပွင့်ဟလာလေသည်။ သူတို့က ယီရင် ကို ရှင်းလင်းပစ်ရန်သာ ကြိုးစားနေသည်ဟု သူ ယူဆထားခဲ့သဖြင့်၊ ၎င်းက သူမအတွက် ထွက်ပြေးရန် သို့မဟုတ် တိုက်ခိုက်ရန် ဟူသော ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုသာ ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့က သူမကို လိုချင်နေသည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ သူမတွင် အပေးအယူ လုပ်စရာ တစ်ခုခု ရှိနေသည်။ သူမတွင် အသာစီးရမှု ရှိနေသည်။</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က အောက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သဖြင့် ချောက်ကမ်းပါး အထက်တွင် ခေါင်းတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အကြည့်တစ်ချက်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်းက လင်းတုန်းကို ဘေးဒုက္ခ ဆိုက်သွားစေရန် လုံလောက်နေလေပြီ။</p> <p>ကာဇန် မာဒဲရက် က သူ့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ပထမတွင် နားလည်ရခက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက်တွင်တော့ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။</p> <p>"ဝိညာဉ်မဲ့က ဒီကောင်မနဲ့ အတူတူပဲ..."</p> <p>သူက ဝှိုက်ဟောထံသို့ လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။ လင်းတုန်းက သူ၏ နာကျင်နေသော မေးရိုးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံမှ တမန်တော် တစ်ပါးနှင့် တွေ့ဆုံလိုက်ရခြင်းက သူ၏ ဘဝတွင်ရှိသော ကံကောင်းမှု အားလုံးကို အသုံးချပစ်လိုက်သည် ဖြစ်ရမည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆူရီရယ် ထံမှ အလည်အပတ် ခရီးစဉ် နောက်ပိုင်းတွင်၊ သူ၏ ကံကြမ္မာများက ဆိုးရွားလာပုံပေါ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>"ဝေ့ရှီလင်းတုန်း ဟုတ်လား..."</p> <p>ဝှိုက်ဟောက ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာ... ဘာလို့လဲ... သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်လာတာလဲ..."</p> <p>"သူက သူတော်စင် ရဲ့ တပည့် နဲ့ အတူတူပဲ..."</p> <p>ဒဲရက် က လင်းတုန်းထံမှ မျက်လုံးမလွှဲဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီငယ်သား က သူ့ကို ရန်သူတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ် ကိုင်တွယ်ဖို့ နှိမ့်ချစွာ ခွင့်တောင်းပါတယ်..."</p> <p>"ခွင့်ပြုချက် ဟုတ်လား... ဝိညာဉ်မဲ့ တစ်ယောက် နှစ်ယောက် ဘာဖြစ်သွားဖြစ်သွား ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... သူ့လိုလူ အယောက် တစ်ရာ ရှိနေရင်တောင် ငါ ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး... သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်... အဲဒီမှာ ထားခဲ့လိုက်... မင်းရဲ့ ပခုံးပေါ် ထမ်းပြီး ပြန်ခေါ်လာခဲ့... ငါ အလုပ်လုပ်နေတုန်း ငါ့ကို လာမရှုပ်ရင် ပြီးတာပဲ..."</p> <p>ယီရင် က အမာရွတ်များရှိသော သူမ၏ မျက်နှာကို သူ့ ဘက်သို့ စောင်းလိုက်သော်လည်း၊ ဝှိုက်ဟော ဖြစ်ရမည့် သူဆီသို့သာ ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p>"မင်း တစ်ယောက်တည်း သူ့ကို မြှုပ်ပစ်လိုက်လို့ ရမလား..."</p> <p>သူမက မေးလိုက်ရာ၊ ထိုစကားက သူ၏ ရင်ကို အောက်ခြေအထိ ထပ်မံ ကျဆင်းသွားစေလေသည်။ သူမနှင့် အတူရှိမနေကြောင်း၊ သို့မဟုတ် သူမက သူ့ကို ပြန်ပေးဆွဲထားကြောင်း သူ ဟန်ဆောင်၍ ရနိုင်သေးသည်။ ယခုတော့၊ သူ့တွင် ရွေးချယ်စရာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။</p> <p>လင်းတုန်းက ဒဲရက် ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>"ခွေးတစ်ကောင်ကို နှိမ်နင်းဖို့ ဘယ်သူ့ အကူအညီမှ ကျွန်တော် မလိုပါဘူး..."</p> <p>ခိုင်မာသော မာဒြာ ဖြင့် ပုံသွင်းဖန်တီးထားသော အနီနှင့် အညိုရောင်စပ် အုတ်ခဲများသည် ကာဇန် တပည့် ၏ အနောက်ဘက် လေထုထဲတွင် စုစည်းလာလေသည်။ သူသည် ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ခြေနှစ်ဖက်ပေါ်သို့ ပေါ့ပါးစွာ ကျဆင်းလာချိန်တွင်၊ ၎င်းတို့သည် ငှက်တစ်ကောင်၏ အမြီးကဲ့သို့ ယပ်တောင်သဖွယ် ဖြန့်ကားသွားလေသည်။</p> <p>"အခုကတည်းက စပြီး တောင်းပန်ထားတော့..."</p> <p>ဒဲရက် က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မင်း တောင်းပန်နိုင်သေးတဲ့ အချိန်လေးမှာပေါ့..."</p> <p>လင်းတုန်းက နက်ရှိုင်းသော စိတ်သက်သာရာရမှု သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး၊ ခါးပတ်တွင် ချိတ်ထားသော သစ်သား အစောင့်အရှောက် သော့ ဆီသို့ လက်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။ သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက်ပင် ပို၍ လွယ်ကူနေခဲ့လေသည်။</p> <p>စောင်းကြိုးများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တေးဂီတသံများက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားပြီး၊ အပေါ်ဘက် ကမ်းပါးယံမှနေ၍ ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော နှင်းမုန်တိုင်းကြီး တစ်ခု ပြိုကျလာလေသည်။ ၎င်းမှာ အစစ်အမှန်အပေါ်တွင် ထပ်တင်ထားသော ပန်းချီကား တစ်ချပ်ကဲ့သို့ လင်းတုန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် အတုမှန်း သိသာထင်ရှားနေသော်လည်း၊ ဒဲရက် က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာကို လက်မောင်းဖြင့် ကာကွယ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p>"မင်း မေ့သွားပြီလား..."</p> <p>လင်းတုန်းက ပြောလိုက်၏။ ဒဲရက်သည် သူ၏ အသံထွက်ပေါ်လာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။ အဖြူရောင် မြေခွေး နယ်နိမိတ် က သူ၏ အာရုံများကို ပုံပျက်သွားစေပြီး၊ သံမဏိအဆင့် က ပုံသွင်းဖန်တီးထားသော အုတ်ခဲတစ်လုံးကို နံရံဆီသို့ တည့်တည့် ပစ်ပေါက်လိုက်လေသည်။</p> <p>"တစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတယ်... ပြီးတော့ ငါက အဲဒီ လှည့်ကွက်တစ်ခုတည်းနဲ့ပဲ ထပ်ပြီး အနိုင်ရပြန်ပြီ... ခွေးတစ်ကောင်တောင်မှ အရိုက်ခံရတာကို မှတ်မိတယ်လို့ မပြောကြဘူးလား..."</p> <p>“သေစမ်း...”</p> <p>ဒဲရက်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး၊ နောက်ထပ် အုတ်ခဲတစ်လုံးကို နံရံဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်ပြန်၏။ နောက်တစ်ကြိမ် လင်းတုန်းကို လုံးဝ လွဲချော်သွားပြန်လေသည်။</p> <p>အထက်ဘက်တွင်၊ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိသော အဖြူနှင့် ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု လင်းလက်သွားချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံက တစ်ခဏမျှ ရွှေရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ အကြီးအကဲ ဝှိုက်ဟောက သူ၏ တပည့်များကို အော်ဟစ်လိုက်၏။ တစ်စုံတစ်ယောက်က စူးစူးဝါးဝါး အော်လိုက်လေသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် အကြာတွင်၊ သွေးစီးကြောင်း ပါးပါးလေးတစ်ခုက ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ စီးကျလာလေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save