Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၆၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းတုန်း အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်၏။ အဖြူနှင့် ရွှေရောင် အလင်းတန်းက နောက်တစ်ကြိမ် ဖြတ်သန်း ပေါက်ကွဲသွားပြန်၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ လင်းတုန်းသည် မျက်နှာပေါ်တွင် အပူလှိုင်းကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ အခြား အမျိုးသား တစ်ဦး၏ သွေးသံတရဲရဲ အော်ဟစ်သံက ယီရင် သည် သူမကိုယ်သူမ ကောင်းစွာ ခုခံတိုက်ခိုက်နေကြောင်း သူ့ကို ပြောပြနေလေသည်။</p> <p>ဂျိန်း...</p> <p>အနီးအနားမှ မိုးခြိမ်းသံတစ်ခုက သူ၏ အာရုံကို ကာဇန် မာဒဲရက် ထံသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားစေသည်။ နယ်နိမိတ် အတွင်းရှိ မြင်ကွင်းက လင်းတုန်းအတွက် အပြည့်အဝ ရှင်းလင်းမနေသလို၊ ပိုမို အသေးစိတ် ကြည့်ရှုနိုင်ရန်အတွက် အစောင့်အရှောက် သော့ ကိုလည်း သူ သုံးမထားချေ။ သို့သော်လည်း...  ထိုသံမဏိအဆင့် သည် သင်တုန်းဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော လက်သည်းများရှိသည့် ကဏန်း တပ်မတော်ကြီး တစ်ခုနှင့် တိုက်ခိုက်နေရသည့်အလား ရှိလေသည်။ ထို ထင်ယောင်ထင်မှား အရာများက အမှန်တကယ် သွေးထွက်အောင် လုပ်နေသည့်အလား သူက အော်ဟစ်ကာ သူ၏ မျက်နှာကို ကုတ်ခြစ်နေလေသည်...။</p> <p>သို့သော် သူသည် ထိုကဏန်းများကို သူ၏ အုတ်ခဲများဖြင့် တိုက်ခိုက်မနေခဲ့ပေ။ သူသည် တူညီသော လှည့်ကွက်တစ်ခုတည်းတွင် ဒုတိယအကြိမ် ကျော့ကွင်းမိသွားခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ သူ မေ့သွားခြင်းမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ အိပ်မက်တစ်ခုမှန်း သူ သိထားပြီး၊ သူသည် လင်းတုန်းကို ထိမှန်ရန် သို့မဟုတ် အစီအရင် ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ပုံသွင်းဖန်တီးထားသော မာဒြာ များကိုသာ ပစ်ပေါက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>‘သူ့ကို ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ...’</p> <p>လင်းတုန်း တွေးမိလေသည်။ အဖြူရောင် မြေခွေး နယ်နိမိတ် ကို တည်ဆောက်ခြင်းမှာ နောက်ဆုံးမိနစ် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ လုပ်ဆောင်လိုက်ရသော လုပ်ရပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး၊ လင်းတုန်းတွင် အစစ်အမှန် အစီအစဉ် တစ်ခု ချမှတ်ရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။ ယခုအခါ ဒေါသထွက်နေသော သံမဏိအဆင့် တစ်ယောက်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင်၊ သူ ဘာလုပ်ရမည်ကို မသိကြောင်း သူ နားလည်သွားလေသည်။</p> <p>ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က၊ သူသည် အကြီးအကဲ ရာမ် ၏ ရှေ့တွင် ဒဲရက် ကို အနိုင်ယူရန်သာ လိုအပ်ခဲ့သည်။ သူ့ကို နယ်နိမိတ် အတွင်း မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် လုပ်ထားခြင်းက သူ့ကို သတိလစ်သွားအောင် ရိုက်နှက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ကောင်းမွန်လေသည်။ ယခုတော့...</p> <p>လင်းတုန်း သူ့ကို ဒီမှာ ထားခဲ့၍ မရနိုင်ပေ။ အစီအရင် ကို သက်စောင့် အော်ရာ ဖြင့် လောင်စာဖြည့်ထားသော်လည်း၊ ၎င်းပင်လျှင် နောက်ဆုံးတွင် ကုန်ဆုံးသွားမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန် မတိုင်မီမှာပင်၊ ဒဲရက် က သူ ရမ်းသမ်းပစ်ပေါက်နေသော အုတ်ခဲများဖြင့် အလံ ခုနစ်ခုထဲမှ တစ်ခုကို ထိမှန်သွားနိုင်ခြေ အလွန်များလေသည်။ သူ့ကို ထားခဲ့ခြင်းမှလွဲ၍၊ အခြား ဘာများ ရှိဦးမည်နည်း။</p> <p>‘အချိန်တန်လာပြီဆိုရင်... သွေးထွက်သံယို ဖြစ်ရမှာပဲ...’</p> <p>ဘုန်း...</p> <p>လက်မအနည်းငယ် အကွာမှ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား၊ ပုံသွင်းဖန်တီးထားသော အုတ်ခဲ တစ်လုံးက သူ၏ ခေါင်းဘေးရှိ ကျောက်နံရံဆီသို့ သံမဏိအဆင့် တစ်ယောက် ထုတ်သုံးနိုင်သမျှ အင်အားအပြည့်ဖြင့် ဝင်ဆောင့်သွားလေသည်။ ကျောက်စများက လင်းတုန်း၏ မျက်နှာကို လာစင်၏။ သူသည် အလွန်အမင်း လန့်ဖျပ်ရှောင်တိမ်းလိုက်ရာ မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားလေသည်။ သူ၏ နားထဲတွင် ရိုက်ခတ်ခံလိုက်ရသော မောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ အူထွက်သွားလေသည်။</p> <p>ဒီထက် နည်းနည်းလေး ပိုနီးသွားခဲ့လျှင်၊ သူ သေသွားခဲ့လောက်ပြီ။</p> <p>ဒဲရက်သည် ထင်ယောင်ထင်မှားမှုထဲတွင် ဟိန်းဟောက်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူ အောင်ပွဲနှင့် မည်မျှ နီးစပ်သွားခဲ့ပြီလဲ ဆိုသည်ကို လုံးဝ မသိရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ထိုအုတ်ခဲက လင်းတုန်း၏ အခြေအနေ အမှန်ကို ပြိုကျလာစေခဲ့လေသည်။</p> <p>သူ သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ဇာတ်လမ်းက ဤနေရာတွင် အဆုံးသတ်သွားရန် လက်တစ်လုံးအလိုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံ က တစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့ပြီးပြီ၊ ကောင်းကင် တမန်တော် တစ်ပါးက သေခြင်းတရားကို ပြောင်းပြန်လှန်ပြီး အချိန်ကိုပင် နောက်ပြန် စီးဆင်းစေခဲ့သည်... ပြီးတော့ ထိုအရာတွေ အားလုံးက ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>နားမလည်နိုင်သော အကြောင်းပြချက်များကြောင့်၊ သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ဆူရီရယ် ၏ ဖန်ပုတီးစေ့ ကို နှိုက်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းက အထိအတွေ့တွင် နွေးထွေးနေပြီး၊ သူ တွေးတောနေစဉ် လက်ချောင်းများကြားတွင် လှိမ့်ကစားနေလိုက်သည်။</p> <p>အချက်တစ်ချက်ကတော့ လုံးဝကို ရှင်းလင်းနေလေသည်။ ဒီချောက်ကမ်းပါးထဲမှာ ဒဲရက် နဲ့ အတူရှိနေခြင်းက၊ လင်းတုန်းကို သေရေးရှင်ရေး အန္တရာယ်ထဲ ကျရောက်စေလေသည်။ ပြီးတော့ ကောင်းကင်ဘုံ က သူ့ကို ဒုတိယအကြိမ် ထပ်ကယ်တင်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်၍ မရနိုင်တော့ပေ။</p> <p>သူ၏ အကြည့်များက ယီရင် ၏ နောက်ဆုံး တိုက်ပွဲမှ စွန့်ပစ်ထားခဲ့ပြီး နှင်းများထဲတွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် မြှုပ်နေသော လှံတစ်လက်ဆီသို့ ရောက်သွားလေသည်။ ပျံသန်းလာနိုင်သော အုတ်ခဲများကို ရှောင်ရှားရန် သူက ကိုယ်ကို နှိမ့်ထားလိုက်ပြီး၊ လက်နက်ဆီသို့ တွားသွားကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p>‘သွေးထွက်သံယို ဖြစ်ရမှာပဲ...’</p> <p>လှံကို သူ စစ်ဆေးကြည့်ရန် အခွင့်အရေး မရမီမှာပင်၊ အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားလေပြီ။ အုတ်ခဲတစ်လုံးက အလံကို ထိမှန်သွားပြီး၊ စက်ကွင်းက လေထဲမှ မြူခိုးများကဲ့သို့ ချက်ချင်း လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p>လင်းတုန်းအတွက်တော့၊ ၎င်းမှာ လေထဲတွင် တိမ်တိုက်တစ်ခု လွင့်မျောသွားသည်ကို ကြည့်နေရသည့်အလား အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်သော်လည်း၊ ဒဲရက် ကတော့ လက်တွေ့ဘဝ တစ်ခုမှ အခြားတစ်ခုသို့ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် အမှန်တကယ် ယိမ်းထိုးသွားလေသည်။ အလံ ကိုယ်တိုင်က ကျိုးပဲ့သွားခြင်း မရှိသော်လည်း၊ ကျန်ရှိသော အစီအရင် များနှင့် ချိန်ညှိထားမှုမှ လွတ်ထွက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>နယ်နိမိတ် ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။ အသက်တစ်ခါရှူချိန်ထက် နည်းသော အချိန်အတွင်းမှာပင်၊ ဒဲရက် သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး လှည့်ကာ သူ့ကို သတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။</p> <p>လင်းတုန်းသည် သူ့ကိုယ်သူ စုစည်းလိုက်သည်။ သူ ဘယ်လိုပဲ အကြောင်းပြချက် ပေးပေး၊ ဒီနေရာမှာ လုပ်စရာဆိုလို့ တစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။ သူသည် အေးစက်ပြီး ချောကျိကျိဖြစ်နေသော သစ်သားကို တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p>ထို့နောက် ဒဲရက် ကို သူ ထိုးချလိုက်လေသည်။</p> <p>၎င်းမှာ သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ ရိုးရှင်းနေလေသည်။ ပထမဆုံး ထိုးသွင်းမှုမှာ အခြေခံအားဖြင့် မြေကြီးထဲသို့ ဓားတစ်လက်ကို စိုက်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ သူက ၎င်းကို ဒဲရက် ၏ ကျောပြင်ထဲသို့ စိုက်သွင်းလိုက်ပြီး၊ အလျင်အမြန် ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ လင်းတုန်း လှံကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ချိန်အထိ ကာဇန် က ဘာမှ မတုံ့ပြန်ခဲ့ချေ။ ထိုအခါမှသာ တစ်ခုခုက သူ့ကို တုပ်လိုက်သည့်အလား ရှေ့သို့ ဆတ်ကနဲ ဖြစ်သွားလေသည်။ သူက ဒဏ်ရာရသွားသည့်ပုံ လုံးဝ မပေါ်ပေ။</p> <p>လင်းတုန်း အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားလေသည်။ ဒဲရက် သည် မည်သည့် စက္ကန့်တွင်မဆို လှည့်လာပြီး လင်းတုန်း၏ ခေါင်းကို ဖောက်ထွက်သွားမည့် အုတ်ခဲတစ်လုံး ပစ်ပေါက်လိုက်မည်ဖြစ်ကာ၊ ၎င်းမှာ အဆုံးသတ် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူက ထိုလူ၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားပြီး၊ မည်သည့် စက္ကန့်တွင်မဆို သူ၏ ဦးခေါင်းခွံကို ဖောက်ထွက်လာမည့် ပုံသွင်းဖန်တီးထားသော မာဒြာ ဒုံးကျည်တစ်ခုဖြင့် အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ရင်း သူ့ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ထိုးချလိုက်လေသည်။</p> <p>ဘာပညာရပ်မှ မပါဘဲ၊ ဘာကျွမ်းကျင်မှုမှ မပါဘဲ၊ သွေးထွက်နေသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု နှင်းဖုံးနေသည့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်အထိ လင်းတုန်းသည် ကာဇန် မာဒဲရက် ကို ထိုးချနေခဲ့လေသည်။ လှံကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ကာ၊ သူကပါ အတူတူ လဲကျသွားပြီး လေကို မဝနိုင်သည့်အလား အငမ်းမရ ရှူရှိုက်လိုက်လေသည်။</p> <p>ထို့နောက်... သူ၏ ရှေ့တွင် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ၊ ခါးသီးသော မျက်ရည်များကို သူ မျိုသိပ်လိုက်လေသည်။</p> <p>တောင်တန်း နှလုံးသား စွမ်းအားဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဤ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် မှာ ရွှံ့ဖြင့် ဆွဲထားသော ဘီလူးတစ်ကောင်၏ ပုံကြမ်းနှင့် တူလေသည်။ ၎င်းက လေးလံသော လက်များဖြင့် လေထဲတွင် ရမ်းကားရင်း တစ်ခဏမျှ ယိမ်းထိုးသွားလာနေခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းမှာ အားနည်းနေပြီး အသိစိတ် သိပ်မကပ်တော့ပေ။ လင်းတုန်းသည် မျက်တောင်ခတ်ရမည်ကို ကြောက်ရွံ့လျက် မျက်ရည်များ ထွက်လာသည်အထိ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် က သူ့ကို မြင်သည်ဟူသော အရိပ်အယောင် လုံးဝ မပြခဲ့ပေ။ ၎င်းက နံရံဆီသို့ ဖိကပ်ကာ စိမ့်ထွက်သွားပြီး၊ ပျော့အိနေသော ရွှံ့များကဲ့သို့ သေးငယ်သော အက်ကွဲကြောင်းများထဲသို့ တိုးဝင်သွားလေသည်။</p> <p>ဝိညာဉ် ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် လင်းတုန်းသည် သူ၏ လက်နက်ကို အောက်သို့ ချလိုက်ပြီး၊ အမောတကော အသက်ရှူလိုက်၏။ သူ၏ ဗိုက်ထဲတွင် ကယောက်ကယက် ဖြစ်နေလေသည်။ သူ အန်ချင်လာသလိုပင် ထင်လိုက်မိသည်။</p> <p>တစ်နေ့နေ့ကျရင် လူတစ်ယောက်ကို သူ သတ်ရလိမ့်မည်ဟူသော အချက်ကို သူ အမြဲတမ်း လက်ခံထားခဲ့လေသည်။ တိုက်ခိုက်ရေး ဆိုသည်မှာ ကျင့်စဉ်သိုင်းပညာရပ် များ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ ကလန် များကိုလည်း အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံပါက အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ရန် အားပေးထားကြလေသည်။ သူ၏ မိဘများ ရှားရှားပါးပါးသာ ပြောလေ့ရှိသော်လည်း၊ သူတို့ ငယ်စဉ်က လူများကို သတ်ခဲ့ဖူးကြောင်း သူ သိထားလေသည်။</p> <p>သို့သော် ထိုအရာက ဒီထက်ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။ သွေးရန်သူ တစ်ယောက်အပေါ် အောင်ပွဲခံလျက် ရပ်နေပြီး၊ တိုက်ပွဲ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သွေးကြောများ ပေါက်ထွက်မတတ် ဖြစ်ကာ၊ နောက်ဆုံး အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲတွင် သူ၏ သာလွန်မှုကို သက်သေပြနိုင်မည်ဟု သူ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူးလေသည်။ အေးခဲနေတဲ့ နေရာလေးမှာ ကွေးကွေးလေးနေပြီး၊ မျက်ကန်းဖြစ်နေသည့် လူတစ်ယောက်ကို ထိုးသတ်ရမယ်လို့တော့ မဟုတ်ပါချေ။</p> <p>သို့သော်... ဒဲရက် က သူ့ကို ရွေးချယ်စရာ မပေးခဲ့ပေ၊ ထို့အပြင် ဝေ့ ကလန် အကြီးအကဲများက ကာဇန် သံမဏိအဆင့် တစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့သည့်အတွက် သူ့ကို ဆုချီးမြှင့်ကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ မည်သူကမျှ သူ့ကို အပြစ်တင်မည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူသာ နောက်ထပ် တစ်စက္ကန့်လောက် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့မိလျှင်၊ သူ သေချာပေါက် သေသွားခဲ့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့တိုင်အောင်၊ အလောင်းဆီမှ သူ မျက်နှာလွှဲထားလိုက်သည်။ ကလေးဘဝကတည်းက သူ့ကို ဘယ်လိုပဲ ပြောဆိုသင်ကြားထားပါစေ၊ ဒီနေရာမှာ အောင်ပွဲခံစရာ ဘာမှ မရှိပေ။</p> <p>ရွှေရောင် အလင်းတန်း နောက်တစ်ချက် ထပ်မံ လင်းလက်သွားပြီး၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရေပြင်ညီ အကွေးပုံစံ တံမြက်လှည်းသကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်သွား၏။အကြီးအကဲ ဝှိုက်ဟောက အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"သူ့ကို တားထား... ဖမ်းချုပ်ထားစမ်း..."</p> <p>ယီရင် ခုန်ပျံကျော်လွှားသွားစဉ်၊ အနက်နှင့် အနီရောင် ရောယှက်နေသော မှုန်ဝါးဝါး အရိပ်တစ်ခုက ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save