Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၆၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းတုန်း တွေးလိုက်မိ၏။ ဝှိုက်ဟောပြန်မရောက်လာသေးခြင်း ဖြစ်ရမည်။ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း လင်းတုန်း အကြောင်းကို သူ သတင်း မဖြန့်ရသေးခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ထို့ကြောင့် လင်းတုန်းသည် ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ တပည့် တစ်ဦးဟူသော သူ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို အသုံးပြုရန် အချိန်ရနေသေးသည်။ အနည်းဆုံးတော့၊ ဓားသူတော်စင် ၏ အလောင်း ဘယ်နေရာတွင် ရှိနေသလဲဆိုတာကို သူ ရှာဖွေနိုင်သင့်လေသည်။</p> <p>သူသည် ကျောပိုးအိတ်ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။</p> <p>"ဘယ်သွားမလို့လဲ..."</p> <p>ယီရင် က မေးလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံက ဝေဝါးပြီး အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>လင်းတုန်းက အနောက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ဓားခါးပတ်ကို နေရာကျအောင် ပြင်ဆင်နေပြီး၊ နံရိုးများကို ထိုးမိနေသော ဓားလက်ကိုင်ကို ဟိုဘက်ဒီဘက် ရွှေ့နေလေသည်။</p> <p>"ငါ့ကို စက္ကန့်နည်းနည်းလောက် အချိန်ပေး... နင့်ရဲ့ဆရာကို သူတို့ ဘယ်မှာ ထားထားသလဲ ဆိုတာကို ငါ သွားစုံစမ်းလိုက်မယ်... ဝှိုက်ဟောပြန်မလာမချင်း... ငါက တပည့် တစ်ယောက် ဖြစ်နေတုန်းပဲ..."</p> <p>သူသည် ကျောင်းတော် ကိုယ်စား တိုက်ပွဲတစ်ခုမှ ယခုလေးတင် ပြန်လာသည့်အသွင် ရှိနေလေသည်။ သူ၏ အဖြူရောင် တပည့် ဝတ်စုံများတွင် သွေးများနှင့် မြေကြီးများ ပေကျံနေပြီး၊ ခေါင်းမှသည် ခြေဖဝါးအထိ ပွန်းပဲ့ ဒဏ်ရာများ ရရှိထားသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ယခုလေးတင်မှ ပြန်လည် နာလန်ထစ ပြုလာခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အခြေခံအဆင့် ရှိသူ တစ်ဦးကို ဓားတပည့် နှင့် တိုက်ခိုက်ခွင့် ပြုထားသည်ဟူသော အယူအဆကို သူတို့ မျိုချလက်ခံထားမည်ဆိုလျှင်၊ အကြီးအကဲ အနေဖြင့် သူ ဖန်တီးသမျှ ဇာတ်လမ်းတိုင်းကို ယုံကြည်သင့်လေသည်။</p> <p>သူမက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခေါင်းဘေးဘက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း သူ့ကို မျက်လုံးမှေးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒုက္ခခံမနေပါနဲ့တော့... သူ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာကို ငါ သိတယ်..."</p> <p>လင်းတုန်းသည် တံခါးပေါက်တွင် အေးခဲသွားပြီး၊ သူ၏ စိတ်ပျက်မှုများ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာလေသည်။</p> <p>"ဒါဆို ငါတို့ ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ... နင့်ရဲ့ဆရာကို သွားယူပြီး ထွက်သွားကြရအောင်..."</p> <p>"သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ကို ရိတ်သိမ်းဖို့ လိုတယ်..."</p> <p>အကြောဆန့်ရင်း သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ငါက ကျောင်းတော် ဆီကနေ အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းတွေကို ခိုးဖို့ ရည်ရွယ်ထားခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ သူတို့က ငါ့ကို အရမ်း အလုပ်ရှုပ်နေအောင် လုပ်ထားခဲ့တယ်... ဒါက အရင်က ငါ ရောက်ခဲ့ဖူးတာထက် ခြေနှစ်လှမ်း ပိုနီးသွားတာပဲ..."</p> <p>လင်းတုန်းက သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်ကို ရိတ်သိမ်းမယ်။</p> <p>"နင်က ရွှေအဆင့် လား..."</p> <p>ရွှေအဆင့် သို့ တက်လှမ်းမည့် နောက်ဆုံးခြေလှမ်းမှာ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခုကို ရိတ်သိမ်းကာ မိမိ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပေါင်းစပ်ချည်နှောင်ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းက သင့်ကို သေမျိုးထက် ကျော်လွန်သွားစေကြောင်း လူတိုင်း သိကြလေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ရွှေအဆင့် သည် အထွတ်အထိပ် ဖြစ်ပြီး၊ ကျောက်စိမ်းအဆင့် ထက် ကျော်လွန်သော အရည်အသွေးပိုင်းဆိုင်ရာ ခုန်ပျံကျော်လွှားမှု တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။</p> <p>သေချာသည်ကတော့၊ ဆူရီရယ် ၏ အဆိုအရ၊ ရွှေအဆင့် သည် အစပြုမှု သက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။</p> <p>"မရောက်သေးပါဘူး..."</p> <p>ယီရင် က သူ့ကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲ သွင်းယူခြင်းက... နင်တို့ အားလုံး ခေါ်တဲ့ ကျောက်စိမ်းအဆင့် နဲ့ နင်တို့ ခေါ်တဲ့ ရွှေအဆင့် ကြားက ကွာခြားချက်ပဲ... အဲဒါက ဆရာ့ဆီကနေ တပည့်ဆီကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးတဲ့ မိသားစု အမွေအနှစ် တစ်ခုလိုပဲ..."</p> <p>ယီရင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်ကြေကွဲသွားသော အမူအရာတစ်ခု ခဏတာ ဖြတ်သန်းသွား၏။ သူမသည် သူမ၏ ဆရာကို ယခုလေးတင် ဆုံးရှုံးထားခဲ့ရကြောင်း လင်းတုန်း သူ့ကိုယ်သူ သတိပေးလိုက်သည်။ အချို့သူများအတွက်တော့၊ ထိုအရာက သွေးသားထက်ပင် ပိုမို နီးကပ်သော သံယောဇဉ်ကြိုး တစ်ခု ဖြစ်နိုင်လေသည်။</p> <p>လင်းတုန်း နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်ရာ၊ သူမက သိသာစွာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ကိုယ်ကို မတ်လိုက်သည်။</p> <p>"နင် ထွက်သွားတော့မယ်လို့ ထင်နေတာ..."</p> <p>"ငါတို့ ဘယ်သွားရမလဲ သိရင်... သွားစရာ မလိုတော့ဘူးလေ... အခု... အစီအစဉ် တစ်ခုလောက် ဆွဲရအောင်... နင် လိုအပ်နေတဲ့ ပစ္စည်းက ဝိညာဉ်-ချိတ်ပိတ်စာရွက်လို့ ငါ ခန့်မှန်းရတယ်..."</p> <p>ယီရင်၏ မျက်လုံးများက သူနှင့် တံခါးကြားတွင် ကူးလူးသွားလာနေသည်။</p> <p>"အင်း... အဲဒါက ဝမ်းသာစရာပဲ... ငါက နင် ဆင်ခြေပေးပြီး ထွက်သွားမယ်... အကြီးအကဲတွေကို သွားပြီး သတိပေးမယ်လို့ ထင်နေခဲ့တာ..."</p> <p>လင်းတုန်းသည် သူ၏ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှုကို ဖိနှိပ်ချုပ်တည်းလိုက်သည်။ သူမက သူ့ကို အတင်းအကျပ် ကူညီခိုင်းခဲ့ပြီး၊ အခုချိန်ထိ သူ့ကို သံသယ ဝင်နေတုန်းပဲလား။</p> <p>"ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက သစ္စာဖောက်တွေပဲ... သူတို့က ငါ့ကို နင်ထက် ပိုကောင်းအောင် ဆက်ဆံမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."</p> <p>"တံခါးကို ဟလိုက်... ဒါပေမဲ့ အပြင်ကို ထွက်မသွားနဲ့... ချောင်းကြည့်ရုံပဲ ကြည့်လိုက်..."</p> <p>အကယ်၍ လင်းတုန်းသာ သူမ၏ ကစားပွဲများကို ဆက်ကစားနေရမည်ဆိုလျှင်၊ နောက်ဆုံးတွင် သူ တစ်ယောက်တည်း ထွက်ခွာသွားရန် ကြိုးစားမိနိုင်လေသည်။</p> <p>"ဘာလို့လဲ..."</p> <p>သူမက ပြန်မဖြေဘဲ၊ သူ တံခါးဖွင့်မည့် အချိန်ကိုသာ စောင့်နေလေသည်။ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး၊ သူ ဖွင့်လိုက်သည်။ ညအမှောင်က စိုးမိုးနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>"အဲဒီမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး..."</p> <p>သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒူးတစ်ဖက် ချလိုက်..."</p> <p>သူမက တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p>လူမိုက်တစ်ယောက်လို ခံစားရလျက်၊ လင်းတုန်းသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် တံခါးဝတွင် ဒူးထောက်လိုက်လေသည်။ ထိုအခါ သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် မမြင်ရဘဲ ရှိနေခဲ့သော အရာတစ်ခုကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>သန့်စင်သော စွမ်းအားသက်သက်ဖြင့် ထုဆစ်ထားသည့် ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့၊ မျက်လုံးအမြင့်တွင် လွင့်မျောနေသော ပြန့်ပြူးသည့် တလက်လက် တောက်ပမှု တစ်ခု...</p> <p>သူ လည်ချောင်းဆို့သွားလေသည်။ စောစောကသာ၊ သူ အပြင်ဘက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းထက် ပိုပြီး လှမ်းလိုက်မိမည် ဆိုလျှင်၊ ၎င်းက သူ၏ ဦးခေါင်းခွံကို ဖြတ်တောက်သွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူက အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါဆိုရင် နင်က ဖန်တီးရှင် လား..."</p> <p>"အုပ်ချုပ်သူ အဖြစ် မွေးဖွားလာတာ... ဒါပေမဲ့ အဲဒါကိုတော့ ငါ ဖန်တီး ခဲ့တာပဲ..."</p> <p>ထိုစကား ကိုယ်တိုင်က သိပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော ဖော်ပြချက်တော့ မဟုတ်ပေ။ ဝေ့ ကလန် ၏ ပထမ အကြီးအကဲ သည် အဖြူရောင် မြေခွေး လမ်းစဉ် ၏ ဖန်တီးရှင် နည်းစနစ်ရော အုပ်ချုပ်သူ နည်းစနစ်ကိုပါ တတ်ကျွမ်းသည်ဟု ကောလာဟလ ထွက်လေ့ရှိသည်၊ သေချာသည်ကတော့ သူက တစ်ခုထက် အခြားတစ်ခုတွင် ပို၍ ပါရမီပါမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဘယ်တုန်းကလဲ..."</p> <p>သူ့ကို သတ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သော ဓားသွားကို စိုက်ကြည့်ရင်း လင်းတုန်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ မျက်လုံး မမှိတ်ခင်လေးတင်... ငါတို့ သစ္စာတော့ ဆိုခဲ့ကြတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ငါတို့က ဒီညမှ တွေ့ဖူးကြတာလေ... အဲဒီတုန်းက နင့်ကို ငါ မယုံသေးဘူး..."</p> <p>သူမက ၎င်းကို လွန်ခဲ့သော နာရီပေါင်းများစွာကတည်းက ပုံသွင်းဖန်တီးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ တည်ငြိမ်ပြီး ခိုင်မာနေဆဲ ဖြစ်သည်။ မိခင်အနီးတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သူပီပီ၊ ၎င်းအတွက် မည်မျှ ကျွမ်းကျင်မှု လိုအပ်သည်ကို သူ သိလေသည်။ အကယ်၍ သူမသည် ဖန်တီးခြင်းကို အပျော်တမ်းလောက်သာ လုပ်တတ်သူဖြစ်လျှင်၊ ၎င်းကို ဘယ်သောအခါမျှ လုပ်နိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>မမြင်ရသော ဓားတစ်လက်က သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး၊ သူ၏ ဦးနှောက်ကို နှစ်ပိုင်း ခွဲပစ်လိုက်မည့်ပုံကို သူ စိတ်ကူးယဉ်နေမိ၏။ သူ အတင်းအကျပ် ထိုအတွေးကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။</p> <p>"အဲဒါက ငါ့အတွက် သေစေနိုင်တဲ့ ထောင်ချောက်တွေ ထပ်မချတော့ဘူးလို့ ငါ ယုံကြည်လို့ ရပြီဆိုတဲ့ သဘောလား..."</p> <p>သူမက တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး၊ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"သေစေနိုင်တာတွေတော့ မလုပ်တော့ပါဘူး..."</p> <p>"အဲဒီလို ကြားရတာ ဝမ်းသာပါတယ်..."</p> <p>သူ ရနိုင်သမျှကို ယူရမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ကဲ... အခု... ငါတို့ ဝိညာဉ်-ချိတ်ပိတ်စာရွက် လိုတယ်မလား..."</p> <p>ယီရင် က သူမ၏ ပခုံးများကို လျှော့ချလိုက်ပြီး၊ ခြေထောက်များကို ကုတင်၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ လွှဲချလိုက်လေသည်။ သူမက ဓားကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အားပြု ကိုင်တွယ်လိုက်ရာ၊ သူမ အမှန်တကယ် ဖြစ်တည်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးနှင့် ပိုတူသွားလေသည်။</p> <p>"အဲဒါတွေကို ဘယ်မှာ သိမ်းထားလဲဆိုတာ နင် သိလား..."</p> <p>"သာမည ရတနာ ခန်းမဆောင် မှာ... ကျောက်စိမ်းအဆင့် ဖန်တီးရှင် တစ်ယောက်က ခန်းမဆောင် အပေါ်ထပ်မှာ နေတယ်... ပြီးတော့ ကြမ်းပြင်တွေအောက်မှာ အစီအရင် နဲ့ အသက်သွင်းထားတဲ့ လုံခြုံရေး မှော်ပစ္စည်း တွေ ဖုံးကွယ်ထားတယ်..."</p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး အနီးသို့ ပို၍ ကိုင်းညွတ်လာလေသည်။</p> <p>"အဲဒါက ဘာမှမဟုတ်တာထက်စာရင်တော့ ပိုပါတယ်... ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုလို့ ပြောရအောင်လည်း မပြည့်စုံသေးဘူး... ကဲ... ဒီ ရတနာ ခန်းမဆောင် က... သူတို့ဆီမှာ ချိတ်ပိတ်စာရွက်တွေ ထက်ပိုပြီး သိမ်းထားတယ် မဟုတ်လား..."</p> <p>ရုတ်တရက်၊ အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား တွင် နေထိုင်ရခြင်းမှ ကောင်းမွန်သောအရာ တစ်ခုခု အမှန်တကယ် ထွက်ပေါ်လာနိုင်ကြောင်း လင်းတုန်း သတိပြုမိသွားလေသည်။</p> <p>"အဲဒီအထဲမှာ သူတို့ဆီ ဘာတွေရှိသလဲ ဆိုတာကို နင် ယုံတောင် ယုံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>"အဲဒီလို ကြားရတာ ဝမ်းသာစရာပဲ... ကဲ... ရန်သူတွေဆီကနေ ခိုးယူတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဝေ့ ကလန် က နင့်ကို ဘာတွေ သင်ပေးထားလဲ..."</p> <p>"ငါ့ ကျောပိုးအိတ် ယူလာခဲ့မယ်..."</p> <p>***</p> <p> </p>


Save