Book List

<h2 style="text-align: center;">၈၀ ခုနှစ်မှာ</h2> <h2 style="text-align: center;">စာစဉ် (၃၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၂၉၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">သူတို့မှာ တူညီတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခု ရှိတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ယွမ်ချိုင်ကျိန်းရဲ့ စကားသံကြောင့် ဆစ်ဝေမင်း အနားရောက်လာတယ်။ အနားရောက်မှ ဖုန်းခေါ်ဆိုတဲ့ နယ်မြေကုဒ်က လီစီးတီး ဖြစ်နေတာကို သူ သတိထားမိလိုက်တယ်။ သူ ခဏလောက် ကြောင်အသွားပြီး သူ့မျက်နှာထားက ချက်ချင်းကို ထူးဆန်းသွားတယ်။</p> <p>​ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက ထပ်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်ပေမယ့် ဘယ်သူမှ ပြန်မထူးတဲ့အခါ ဖုန်းချဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆစ်ဝေမင်းက သူ့ဆီကနေ ဖုန်းကို ယူလိုက်တယ်။ ဘယ်သူမှ ပြန်မဖြေရသေးတာမို့ သူက စမ်းသပ်တဲ့ လေသံနဲ့ "မရီး... မရီးလား" လို့ ခေါ်လိုက်တယ်။</p> <p>​"မရီး ဟုတ်လား" ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းက သူ့မိန်းမကို တိတ်တိတ်နေဖို့ အချက်ပြလိုက်ပြီး ဖုန်းထဲကို ထပ်မေးလိုက်ပြန်တယ်။ "မရီး... မရီးလား။ ကျွန်တော် ဝေမင်းပါ"</p> <p>​သူ ပြောပြီးတာနဲ့ တစ်ဖက်ကနေ နည်းနည်း တုန်ယင်နေပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်လာတယ်။ "ဝေမင်း... တကယ်ပဲ နင်လား။ ငါ... ငါ ခုနက မိန်းမအသံ ကြားလိုက်တော့ ဖုန်းမှားနှိပ်မိတယ် ထင်လို့။ ကြည့်စမ်း... နှစ်တွေ ဒီလောက် ကြာသွားတော့ နင့်အသံကိုတောင် ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းမှန်း သေချာသွားတော့ ဆစ်ဝေမင်း ရင်ထဲမှာ ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ရောထွေးသွားပြီး ဘယ်လို ဖော်ပြရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။ သူက မျက်နှာပေါ်မှာ ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "ခုနက ဖုန်းကိုင်တာ ချိုင်ကျိန်းလေ။ သူက ကျွန်တော့် မိန်းမပါ"</p> <p>​"အို! နင် အိမ်ထောင်ကျသွားပြီလား။ ကြည့်စမ်း... ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကြီးကို ရှောင်ချန်နဲ့ ဘိုရီတို့က ငါ့ကို တစ်ခွန်းမှ မပြောကြဘူး။ အိမ်ထောင်ကျသွားတာ ကောင်းပါတယ်... ကောင်းပါတယ်။ အိမ်ထောင်ကျသွားတာ ကောင်းတာပေါ့" ယောဂ်ဖဖြစ်သူ အိမ်ထောင်ကျသွားလို့ စိတ်အေးသွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြား အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့်လား မသိပေမယ့် လင်းဖန်ရင်းရဲ့ အပြုံးက အသက်မပါဘူး ဖြစ်နေတယ်။ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့တဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ။</p> <p>​တကယ့် မရီးဖြစ်နေမှန်း သိလိုက်ရတော့ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက ဆစ်ဝေမင်းဆီကနေ ဖုန်းကို အမြန်ပြန်ယူပြီး ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောလိုက်တယ်။ "မင်္ဂလာပါ မရီး၊ ကျွန်မက ချိုင်ကျိန်းပါ။ ခုနက မရီးမှန်း မသိလို့ နည်းနည်း ရိုင်းသွားတယ်။ စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့နော်"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေမယ့် ယောက်ျားသေဆုံးပြီးကတည်းက ကလေးသုံးယောက်ကို တစ်ကိုယ်တည်း ရှာဖွေကျွေးမွေးခဲ့တယ်ဆိုတာ ကြားဖူးထားတော့ ဖန်ရင်းအပေါ် သူ တကယ် လေးစားမိတယ်။ အမျိုးသမီးချင်း ကိုယ်ချင်းစာကြည့်ရင် လင်းဖန်ရင်းအတွက် ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းခဲ့မလဲ ဆိုတာကို သူ နားလည်ပေးနိုင်တယ်။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက အနေခက်စွာ ရယ်မောလိုက်တယ်။ "ညည်းအမှား မဟုတ်ပါဘူးကွယ်။ ငါက သေချာ မပြောပြမိတာပါ။ တောမှာပဲ နေနေကြဆိုတော့ အပြောအဆိုလည်း ကြမ်းတယ်၊ စကားလည်း သေချာ မပြောတတ်ဘူးလေ"</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးပဲ ပြန်ပြောတယ်။ "မရီးကလည်း... အဲဒီလို မပြောပါနဲ့။ မရီးက နှိမ့်ချပြီး ပြောနေတာပါ။ ဝေမင်းနဲ့ ကျွန်မ အချိန်ရရင် မရီးတို့ဆီ လာလည်မလို့ စီစဉ်ထားတာ။ သူက အဝေးမှာ ရောက်နေတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီဆိုတော့ မရီးကိုလည်း မစောင့်ရှောက်နိုင်ခဲ့ဘူးလေ။ အဲဒီအတွက် သူက အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရတာ၊ မရီးလည်း အဲဒီနှစ်တွေတုန်းက တော်တော် ပင်ပန်းခဲ့မှာပဲ"</p> <p>​"ဘာတွေ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရမှာလဲ။ သူတို့က ငါ့ကလေးတွေပဲ၊ သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ဖို့က ငါ့တာဝန်လေ။ နင်တို့မှာလည်း ကိုယ့်မိသားစုနဲ့ကိုယ်ဆိုတော့ မလွယ်ပါဘူး" လင်းဖန်ရင်းရဲ့ စကားတွေက တခြားတစ်ခုခုကို ရည်ရွယ်နေသလိုပဲ။ ယွမ်ချိုင်ကျိန်း ပြန်မပြောခင်မှာပဲ သူက စကားလမ်းကြောင်း အမြန်လွှဲလိုက်တယ်။ "ရှောင်ဟွေးနဲ့ ဆောင်ယုက နင်တို့ဆီမှာ နေနေတယ်လို့ ကြားလို့။ အဲဒါ သူတို့ နင်တို့ကိုများ ဒုက္ခပေးနေသေးလားလို့ လှမ်းမေးတာပါ"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းရဲ့ စိတ်အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားတာကို သတိမထားမိတဲ့ ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက တက်တက်ကြွကြွပဲ ပြန်ဖြေတယ်။ "ဘာဒုက္ခမှ မပေးပါဘူး၊ ရှောင်ဟွေး လာနေတာ ကျမတို့ တကယ် ဝမ်းသာတာပါ။ ဝေမင်းက သူတို့ ပညာသင်လို့ရမယ့် နေရာ ရှာပေးထားတယ်။ အချိန်နည်းနည်း ကြာရင် သူတို့အတွက် မနက်စာရောင်းတဲ့ဆိုင်လေး ဖွင့်ပေးမလို့"</p> <p>​"ဆိုင်ဖွင့်ပေးမယ် ဟုတ်လား" လင်းဖန်ရင်း စိုးရိမ်သွားတယ်။ "အဲဒါ အရင်းအနှီး အများကြီး လိုမှာပေါ့"</p> <p>​ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက ပြန်ဖြေတယ်။ "သိပ်မများပါဘူး။ အချိန်တန်ရင် ကျမတို့ ငွေကြေး ထောက်ပံ့ပေးမှာပါ။ သူတို့ကို ပိုက်ဆံချေးပေးထားပြီး သူတို့ ပိုက်ဆံရှာနိုင်တဲ့အခါမှ ပြန်ဆပ်ခိုင်းမှာပါ"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားတယ်။ "နင်တို့ကို ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားမှာ စိုးလို့ပါ"</p> <p>​"မရီးကလည်း... အားနာမနေပါနဲ့။ ဝေမင်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ရှောင်ဟွေးက သူ့သမီးအရင်းလိုပါပဲ" ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက ဆစ်ဝေမင်းဟာ ဆစ်ရှောင်ဟွေးကို တကယ် ဂရုစိုက်ကြောင်းနဲ့ မရီးအနေနဲ့ ဘာမှ စိတ်ပူစရာ မလိုကြောင်း ပြောပြချင်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ရိုးရိုးသားသား စကားလေး တစ်ခွန်းက ဆစ်ဝေမင်းရော၊ လင်းဖန်ရင်းရဲ့ မျက်နှာကိုပါ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့တယ်။</p> <p>​"မင်း သွားပြီး ပန်းကန်တွေ သိမ်းလိုက်တော့၊ မရီးနဲ့ ငါ စကားပြောလိုက်ဦးမယ်"</p> <p>​"မရီး... ဝေမင်းက စကားပြောချင်လို့တဲ့။ ကျွန်မ ဖုန်းပေးလိုက်မယ်နော်" ယွမ်ချိုင်ကျိန်းက လင်းဖန်ရင်းကို ပြောပြီး ဖုန်းကို ဆစ်ဝေမင်းဆီ ပြန်ကမ်းပေးလိုက်တယ်။</p> <p>​"အို... အေးအေး"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်း ဖုန်းကို တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ထားမိပြီး အဲဒီအချိန်က သူ့ခံစားချက်ကို ဘယ်လို ဖော်ပြရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။ သူ့နှလုံးသားက ဆွဲဆုတ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားနေရတယ်။</p> <p>​ဖုန်းကို ယူပြီးနောက် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ဆစ်ဝေမင်းက သတိထားပြီး စကားစတယ်။ "မရီး... ဒီနှစ်တွေအတွင်း မရီး တော်တော် ပင်ပန်းခဲ့မှာပဲနော်"</p> <p>​"ဘာတွေ ပင်ပန်းရမှာလဲ" လင်းဖန်ရင်းရဲ့ လေသံက ရုတ်တရက် အေးစက်သွားပြီး ထူးဆန်းတဲ့ ခနဲ့တဲ့ လေသံ ပါလာတယ်။ "အခု ကလေးတွေလည်း ကြီးကုန်ပြီ၊ အားလုံးလည်း အဆင်ပြေနေကြတာပဲ။ ငါ စိတ်ပူရတာဆိုလို့ ရှောင်ဟွေး တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ။ အခု သူလည်း အိမ်ထောင်ကျသွားပြီ၊ ပြီးတော့ နင့်ဆီမှာ နေနေတယ်ဆိုတော့ ငါ စိတ်အေးရပါပြီ။ ငါ့ဆီမှာ နေတာထက်စာရင် နင့်ဆီမှာ နေတာက သူ့အတွက် ပိုကောင်းတာပေါ့။ နင်က သူ ဆိုင်ဖွင့်ဖို့တောင် ထောက်ပံ့ပေးနိုင်တာကိုး။ သူ့အမေဖြစ်တဲ့ ငါက အသုံးမှ မကျတာ။ သူ့ကို ဘာမှ မကူညီနိုင်ဘူးလေ"</p> <p>​ခါးသက်သက် အပြုံးနဲ့ သူ ဆက်ပြောတယ်။ "ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး နင် သေပြီလို့ပဲ ငါ ထင်ခဲ့တာ။ နင် အသက်ရှင်နေမယ်၊ အိမ်ထောင်တောင် ကျနေပြီလို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ကြည့်ရတာ နင် တော်တော်လေး အဆင်ပြေနေပုံရတယ်။ ငါ အသက်ရှင်နေသရွေ့တော့ နင့်သတင်းတွေ ကြားနေရမှာပေါ့။ နင် အိမ်ထောင်ကျပြီး အတည်တကျ ဖြစ်သွားပြီဆိုတာ သိရလို့ ငါ ကျေနပ်ပါတယ်။ နင့်အစ်ကိုနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ ဒီအကြောင်းလေးတော့ အနည်းဆုံး ပြောပြလို့ ရတာပေါ့"</p> <p>​သူ့စကားတွေက မရီးတစ်ယောက်က ယောက်ဖကို ဆုံးမစကား ပြောသလိုမျိုး ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိတဲ့ပုံပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီစကားတွေက ဆစ်ဝေမင်းကို ပိုပြီး အပြစ်ရှိသလို ခံစားရစေတယ်။ အထူးသဖြင့် "အစ်ကို" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ နောင်တတရားတွေ အထင်းသား ပေါ်လာတယ်။</p> <p>​ကိစ္စရပ်တွေကို ပြန်ပြင်လို့ မရတာ တကယ့်ကို နှမြောစရာပဲ။ တချို့ကိစ္စတွေက တစ်ခါဖြစ်ပြီးသွားရင် ပြန်ရုပ်သိမ်းလို့ မရတော့ဘူးလေ။ ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး သူ လီစီးတီးကို ပြန်ဖို့ တမင် ရှောင်လွှဲနေခဲ့ပေမယ့် သူ့ရင်ထဲမှာတော့ ဘယ်တော့မှ ငြိမ်းချမ်းမှု မရခဲ့ဘူး။</p> <p>​ဆစ်ချန်နဲ့ စတွေ့ကတည်းက သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖြေသိမ့်ထားပြီးပြီ။ ရှောင်ပြေးနေလို့ မရဘူး၊ လက်တွေ့ကို ရင်ဆိုင်ရမယ်ဆိုတာ သူ သိတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ အခုလို အတိတ်က လူတွေ၊ အဖြစ်အပျက်တွေကို တကယ်တမ်း ပြန်ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ဆစ်ဝေမင်းတစ်ယောက် အဲဒီတုန်းက သူဟာ လူတစ်ယောက်တောင် မဟုတ်ဘဲ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်နဲ့ တူခဲ့တယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ငယ်ရွယ်မှုဆိုတာ အမှားတွေအတွက် ဆင်ခြေပေးစရာ မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းက သူ့ခံစားချက်တွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး ပြောတယ်။ "မရီး... ရှောင်ဟွေးအတွက် စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော် သူ့ကို သေချာ စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်။ သူနဲ့ ဆောင်ယု အလုပ်တတ်သွားရင် မနက်စာဆိုင်လေး တစ်ဆိုင် ဖွင့်ပေးမလို့ပါ။ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှာနိုင်မယ်လို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ စားဝတ်နေရေးအတွက် ပူစရာ မလိုတော့ဘူးလေ"</p> <p>​သူ ခဏရပ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောတယ်။ "ဘိုရီ ရွာပြန်ရောက်နေပြီး ထုန်ယောင်ကို ဆိုင်ကူလုပ်ပေးနေတယ်၊ မကြာခင် အဖေဖြစ်တော့မယ်လို့ ကြားတယ်။ သူတို့ ကလေးမွေးပြီးရင် တစ်ခေါက်လောက် အလည်ပြန်လာမလို့ စီစဉ်ထားတယ်။ ရှောင်ချန်ကတော့ ကျွန်တော့်ကို အငြိုးထားနေပုံရတယ်၊ သူ ကျွန်တော့်ကို မတွေ့ချင်ဘူး"</p> <p>​နေရထိုင်ရ မသက်မသာ ဖြစ်နေတဲ့ လင်းဖန်ရင်းက ခနဲ့တဲ့ စကားတချို့ ထပ်ပြောချင်နေသေးတာ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆက်တွဲ စကားတွေကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သူ့မျက်နှာ ဖြူရော်သွားတယ်။ ယွမ်ချိုင်ကျိန်း အနားမှာ ရှိနေမှာစိုးလို့ လင်းဖန်ရင်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောရဲဘူး။</p> <p>​သူက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ပြောတယ်။ "နင့်အစ်ကို သေဆုံးပြီးကတည်းက ရှောင်ချန်က ပြောင်းလဲသွားတာ၊ ငါ့အပေါ်တောင် အေးစက်စက်နိုင်တယ်။ သူ့အဖေ ဆုံးသွားတာကို လက်မခံနိုင်လို့ ဒီလို ဖြစ်သွားတာပဲလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဘိုရီ မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက သူ ငါ့ကို နားလည်ရခက်တဲ့ စကားတချို့ ပြောသွားတယ်။ ရှောင်ချန် တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားသလို ငါ ခံစားရတယ်"</p> <p>​'တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတယ်' ဆိုတာကို ဆစ်ဘိုရီရော၊ လင်းဖန်ရင်းပါ ကောင်းကောင်း သိကြတယ်။ နှစ်ယောက်စလုံး ဘာမှ ဖွင့်မပြောကြပေမယ့် ဖုန်းထဲကနေ တစ်ယောက်ရဲ့ မသက်မသာဖြစ်မှုနဲ့ ထိတ်လန့်မှုကို နောက်တစ်ယောက်က ခံစားသိရှိနိုင်တယ်။</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်း အတန်ကြာ စကားမပြောတာကို မြင်တော့ လင်းဖန်ရင်း ရုတ်တရက် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတယ်။ သူတို့က ကြိုးတစ်ချောင်းတည်းမှာ ချည်ခံထားရတဲ့ နှံကောင်တွေလိုပဲလို့ သူ ခံစားလိုက်ရတယ်။ မသိစိတ်ထဲမှာတော့ သူတို့ ပိုပြီး နီးကပ်သွားတယ်လို့ သူ တွေးလိုက်မိတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့မှာ တူညီတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခု ရှိနေတယ်လေ။</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း (၂၉၁) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save