Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၂၉၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပိုက်ဆံလိုချင်လို့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​အတိတ်က မှတ်ဉာဏ်တွေ အလုံးအရင်းနဲ့ ဝင်လာတော့ ဆစ်ဝေမင်း လည်ချောင်းတွေ ခြောက်သွေ့သွားပြီး ဆစ်ချန်ကို ဘယ်လို ရင်ဆိုင်ရမလဲဆိုတာ မသိတော့ဘူး။ ခဏနေတော့ သူက "မရီး... စိတ်မပူပါနဲ့။ အခု ရှောင်ချန်လည်း အရွယ်ရောက်နေပြီလေ။ တချို့ကိစ္စတွေက... သူ ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး မပြောခဲ့ဘူး ဆိုကတည်းက ဘာကို ဦးစားပေးရမလဲ ဆိုတာ သူ သိမှာပါ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​သူ့ရဲ့ ဝေဝါးဝါး သတိပေးချက်က ဆစ်ချန်အနေနဲ့ ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး မပြောခဲ့ဘူး ဆိုကတည်းက နောင်လည်း ပြောဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုလိုချင်တဲ့ပုံပဲ။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး တော်တော် ပင်ပန်းခဲ့ရတာ။ အခု အသက်လည်း ကြီးလာပြီဆိုတော့ အတိတ်က ကိစ္စတွေကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်သင့်တော့ဘူးလေ။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းကလည်း သူ့အတွေးကို ရိပ်မိပုံရပြီး ရုတ်တရက် ပြောလိုက်တယ်။ "ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး ကလေးသုံးယောက်ကို ငါတစ်ယောက်တည်း ရှာဖွေကျွေးမွေးခဲ့ရတာ။ အဲဒါ ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ကို ပေးတဲ့ ပြစ်ဒဏ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p>​"မရီး..." ဆစ်ဝေမင်း တစ်ခုခု ပြောမလို့ လုပ်တုန်း သူ့မိန်းမ ဝင်လာတာကို မြင်လိုက်ရတော့ ပြောမယ့်စကားကို မြိုချလိုက်ပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ မေးလိုက်တယ်။ "အခု မရီးတို့အိမ်မှာ ဖုန်းတပ်ထားပြီလား။ မတပ်ရသေးရင်လည်း ဖုန်းနံပါတ်လေး ပေးထားပါလား၊ နောင်ကျ ဆက်သွယ်ရ လွယ်အောင်လို့လေ"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက မတပ်ရသေးဘူးလို့ ဖြေမလို့ လုပ်ပေမယ့် နှုတ်ခမ်းဖျားရောက်တော့ စကားက ပြောင်းသွားတယ်။ "ဖုန်းတစ်လုံးတပ်ဖို့ စဉ်းစားနေတာ"</p> <p>​"ကောင်းတာပေါ့၊ အမြန်ဆုံး တပ်လိုက်ပါ။ တပ်ပြီးရင် ကျွန်တော့်ကို နံပါတ်ပေးဦး။ ဒီမှာ ရှောင်ဟွေးကိစ္စ တစ်ခုခုရှိရင် မရီးဆီ လှမ်းအကြောင်းကြားလို့ ရတာပေါ့"</p> <p>​"တခြားကိစ္စ မရှိရင်... ငါ ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက မချင့်မရဲနဲ့ ဖုန်းချလိုက်ပြီးတဲ့နောက် အထီးကျန်ဆန်မှုက သူ့ကို ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားတယ်။ တစ်လောကလုံးက အစုံတွဲတွေနဲ့ ဖြစ်နေပြီး သူ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။</p> <p>​သူ့သားနဲ့ သမီးမှာလည်း ကိုယ်ပိုင် မိသားစုတွေ ရှိသွားပြီ၊ သူ့ယောက်ဖငယ်မှာလည်း ကိုယ်ပိုင် မိသားစု ရှိနေပြီ။ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ကလေးသုံးယောက်ကို အရွယ်ရောက်အောင် တစ်ကိုယ်တည်း ကျွေးမွေးပြုစုခဲ့ရပြီး အခု အသက်ကြီးလာတဲ့ အချိန်ကျမှ အဖော်မရှိ ဖြစ်နေရတယ်။</p> <p>​ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆစ်ဝေမင်းနဲ့ အဆက်အသွယ် ရသွားတော့ သူ စိတ်နည်းနည်း ပေါ့သွားတယ်။</p> <p>​နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို ပြန်ရောက်တော့ လင်းဖန်ရင်းက အိမ်မှာ ဖုန်းတစ်လုံး တပ်ဖို့ စဉ်းစားနေတဲ့အကြောင်း ဘိုရီကို ပြောပြတယ်။ ဘိုရီက မကန့်ကွက်တဲ့အပြင် ချက်ချင်းပဲ သဘောတူပြီး သူ့ပိုက်ဆံနဲ့ သူ တပ်ပေးမယ်လို့တောင် ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ဒါကို ကြားတော့ ကျန်လီကျွမ်းက မကျေမနပ်နဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတယ်။ "အမေ... အစ်ကိုကြီးက ကျွန်မတို့ထက် ပိုအဆင်ပြေတယ်လေ။ ဖုန်းတပ်မယ်ဆိုရင် သူက ပိုက်ဆံစိုက်သင့်တာပေါ့! ကျွန်မက နောက်လအနည်းငယ် နေရင် ကလေးမွေးတော့မှာ၊ ကုန်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်"</p> <p>​"ဖုန်းတစ်လုံးက ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်များ ကုန်မှာမို့လို့လဲ" ဘိုရီက ကျန်လီကျွမ်းကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်ပြီး လင်းဖန်ရင်းကို ပြောလိုက်တယ်။ "အမေ... သူပြောတာကို နားမထောင်နဲ့။ ဖုန်းဖိုး ကျွန်တော် ပေးမယ်"</p> <p>​သူတို့အစ်ကိုကြီးက သူတို့အတွက် အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့ပြီးပြီ၊ အမြဲတမ်းလည်း နားလည်ပေးခဲ့တယ်။ သူကတော့ နှမြောစေးနှဲတဲ့သူ တစ်ယောက်လို မနေနိုင်ဘူး။ အဲဒီလို လုပ်ဖို့ သူ့မှာ အရည်အချင်း မရှိဘူး။</p> <p>​ဒါ့အပြင် သူတို့အစ်ကိုကြီး အိမ်ထောင်ကျတုန်းက မိသားစုပိုက်ဆံ တစ်ပြားမှ မသုံးခဲ့ဘူး။ သူ မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက ယွမ်ရာချီ ကုန်ခဲ့တာကို အစ်ကိုကြီးက တော်တော်များများ စိုက်ပေးခဲ့တာ။ အခုမှ သေးမွှားတဲ့ ကိစ္စလေးတွေအတွက် လိုက်တွက်ကပ်နေမယ်ဆိုရင် အစ်ကိုကြီးကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေရုံတင်မကဘူး၊ သူ့လိပ်ပြာလည်း မလုံဘူးလေ။</p> <p>​"ကျွန်မပြောတာ နားမထောင်နဲ့ဆိုတာ ဘာသဘောလဲ။ ကျွန်မက ကိုယ့်အတွက် ပြောနေတာလား"</p> <p>​ကျန်လီကျွမ်းက ပြန်ပက်လိုက်ပြီး လင်းဖန်ရင်းဘက် လှည့်ကာ ဆက်ပြောတယ်။ "အမေ... ဘိုရီက အရမ်းရိုးတော့ အနစ်နာခံဖို့ပဲ ဝန်မလေးတာ။ ကျွန်မက ရင်ထဲက ရှိတဲ့အတိုင်း ပြောတာပါ။ စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အမေ့အတွက် ကုန်ကျစရိတ်တွေကို သားသမီးတွေ အားလုံးက ခွဲဝေကျခံသင့်တာပဲလေ။ ရှောင်ဟွေးက မိန်းကလေးဆိုတော့ အများကြီး ထည့်စရာ မလိုပေမယ့် အစ်ကိုကြီးကတော့ ထည့်သင့်တာပေါ့။ အကုန်မပေးရင်တောင် အနည်းဆုံး တစ်ဝက်လောက်တော့ ပေးသင့်တယ် မဟုတ်လား"</p> <p>​ကျန်လီကျွမ်းက အရူးမှ မဟုတ်တာ။ ဆစ်ချန်နဲ့ ထုန်ယောင်တို့မှာ ဆိုင်နှစ်ဆိုင် ရှိပြီး ဝင်ငွေကောင်းနေတယ် ဆိုတာ သူ သိတယ်။ ဖုန်းတစ်လုံးတပ်တဲ့ ကုန်ကျစရိတ်က ယောင်ယောင်အတွက်တော့ မပြောပလောက်ပါဘူး။</p> <p>​မူအရဆိုရင် ပိုက်ဆံပိုရှိတဲ့ ယောင်ယောင်က ကုန်ကျစရိတ် အကုန်လုံးကို တာဝန်ယူပြီး သူတို့ မိသားစုလေးရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို လျှော့ချပေးသင့်တာပေါ့။</p> <p>​"လီကျွမ်း... မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ငါက ဖုန်းဖိုးပေးမယ်လို့ ပြောပြီးပြီလေ။ ဝင်မပါနဲ့တော့။ အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးက ငါတို့ကို ကူညီပေးခဲ့တာ မလုံလောက်သေးဘူးလား" ကျန်လီကျွမ်းရဲ့ လောဘကြီးလွန်းတဲ့ စကားတွေကြောင့် ဘိုရီ တော်တော် ဒေါသထွက်သွားတယ်။</p> <p>​သူတို့နှစ်ယောက်မှာ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံ ရှိတာမို့ အမေ့အတွက် ဖုန်းတပ်ပေးဖို့က ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး။</p> <p>​"ရှင်က စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံလေး နည်းနည်းရှိတာနဲ့ ဒီမှာ လူကြီးလာလုပ်နေတာလား။ ကျွန်မပြောတာ ဘာမှားလို့လဲ။ မိဘတွေ အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်ရင် ကျွေးမွေးပြုစုဖို့က သားနှစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ရှင်က အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးကို ပြောရမှာ အားနာနေရင် ကျွန်မပဲ ပြောလိုက်မယ်"</p> <p>​ကျန်လီကျွမ်းက ဖုန်းကို လှမ်းယူလိုက်ပေမယ့် ဘိုရီက ဆွဲလုလိုက်ပြီး "ဆက်ရဲ ဆက်ကြည့်လေ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ဘိုရီက ခေါင်းမာတယ်။ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဒီလောက် တွက်ကပ်နေစရာ မလိုဘူး၊ ဒါက ညီအစ်ကို သံယောဇဉ်ကို ထိခိုက်စေတယ်လို့ သူ ယုံကြည်တယ်။ ကျန်လီကျွမ်းက ဒါကို နားမလည်ရင် ဒါက သူ့ပြဿနာပဲ။ သူကတော့ ဒီလောက် အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်မျိုး အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။</p> <p>​သူတို့နှစ်ယောက် အပြန်အလှန် ငြင်းခုန်နေကြပြီး ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတွေ နီရဲနေတာကို ကြည့်ရင်း လင်းဖန်ရင်းလည်း စိတ်ရှုပ်ပြီး မျက်နှာ ရဲတက်လာတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ငေါက်လိုက်တယ်။ "တော်ကြတော့! လီကျွမ်းပြောတာ မှန်တယ်။ ဖုန်းဖိုးကို နင်တို့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက် ခွဲပေးသင့်တယ်။ ငါ အခုပဲ နင့်အစ်ကိုကြီးဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်"</p> <p>​ဒီစကားကို ကြားတော့ ကျန်လီကျွမ်း ချက်ချင်း ငြိမ်သွားပြီး "အမေ... အမေ နားလည်ပေးမယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိသားပဲ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ဘိုရီက ကျန်လီကျွမ်းကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်ပြီး လင်းဖန်ရင်း ဖုန်းမဆက်အောင် ချက်ချင်း တားဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် လင်းဖန်ရင်းက "နင် ငါ့ကို အမေလို့ သတ်မှတ်သေးရင် ဝင်မရှုပ်နဲ့" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​"..."</p> <p>​ဘိုရီ တောင့်တင်းသွားပြီး ကောင်တာရှေ့မှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေလိုက်တယ်။</p> <p>​ကံကောင်းလို့ ရှောင်ရွှမ်း (Xiaoshuang) က နားရက်ဖြစ်နေတာ။ အပြင်လူတွေရှေ့မှာသာ ဒီလိုဖြစ်ခဲ့ရင် ဆစ်မိသားစုတော့ အရှက်ကွဲပြီပဲ။</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းဆီက ဖုန်းလာတော့ ထုန်ယောင်က ကူဟုန်ဝေနဲ့ ချေးငွေကိစ္စ အသေးစိတ် ဆွေးနွေးနေတာ။ ဖုန်းစခရင်မှာ အိမ်ဖုန်းနံပါတ် ပေါ်လာတာ မြင်တော့ သူ ကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။ နှုတ်ဆက်ပြီးတဲ့နောက် လင်းဖန်ရင်းရဲ့ အသံ ထွက်လာတယ်။</p> <p>​"ယောင်ယောင်... အိမ်မှာ ဖုန်းတစ်လုံး တပ်မလို့ အဲဒါ တိုင်ပင်ချင်လို့ ဖုန်းဆက်လိုက်တာ။ သူများအိမ်ကနေ ခဏခဏ ဖုန်းသွားဆက်ရတာ အဆင်မပြေဘူးလို့ ထင်လို့၊ အိမ်မှာပဲ တစ်လုံး တပ်လိုက်ချင်လို့ပါ"</p> <p>​လင်းဖန်ရင်းက ထုန်ယောင်ကို ဖုန်းတပ်ဖို့ ကိစ္စကို "တိုင်ပင်ချင်လို့" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတောင် သုံးပြီး သိပ်ချိုသာနေတာကို မြင်တော့ ကျန်လီကျွမ်းက မနေနိုင်ဘဲ တိုးတိုးလေး ပွစိပွစိ ပြောလိုက်တယ်။ "ပိုက်ဆံရှိတဲ့ ချွေးမကျတော့လည်း ကွာတာပဲ၊ ခွေးတွေ ကြောင်တွေတောင် သူ့ကိုဆို အမြီးနှံ့ပြရမှန်း သိနေတယ်"</p> <p>​သူ့အသံက သိပ်မကျယ်ပေမယ့် တံခါးဝက ခွေးသုံးကောင်က နားအရမ်းပါးတယ်။ "ခွေး" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြားတာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ဟောင်ကြတော့တာပဲ။</p> <p>​ထုန်ယောင်က ဖုန်းထဲကနေ ခွေးဟောင်သံတွေကို ကြားတော့ ရယ်လိုက်ပြီး "ဖုန်းတပ်လိုက်ရင်တော့ တကယ် အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ ဘိုရီကို ဆိုင်ကနေ ဖုန်းဖိုး ယူလိုက်ခိုင်းပါ။ ကျွန်မတို့ပဲ ကုန်ကျစရိတ်ကို တာဝန်ယူလိုက်ပါ့မယ်။ လီကျွမ်းက မကြာခင် ကလေးမွေးတော့မှာဆိုတော့ သူတို့မှာလည်း ကုန်စရာတွေ အများကြီး ရှိနေမှာပဲ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​အိမ်မှာ ဖုန်းတပ်မယ်ဆိုတာက သွယ်ဝိုက်ပြီး ပိုက်ဆံတောင်းတာပဲ ဖြစ်ဖို့များတယ်။ လင်းဖန်ရင်းလည်း အသက်မငယ်တော့သလို လယ်လုပ်လို့ရတဲ့ ဝင်ငွေကလည်း နည်းတော့ ဖုန်းတပ်ဖို့ ပိုက်ဆံ မတတ်နိုင်ဘူးလေ။ ထုန်ယောင်အတွက်ကတော့ အိမ်ကို ဆက်သွယ်ရတာ ပိုအဆင်ပြေသွားမှာမို့ ဒီအတွက် ပိုက်ဆံပေးရတာ ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး။</p> <p>​"အေးအေး... ပြီးမှ ဘိုရီကို ငါ ပြောလိုက်ပါ့မယ်" ထုန်ယောင်က သူ့သဘောနဲ့သူ ပိုက်ဆံပေးမယ်လို့ ကမ်းလှမ်းလာတာမို့ လင်းဖန်ရင်းတစ်ယောက် အလေးထားခံရတယ်လို့ ခံစားရပြီး စိတ်အခြေအနေ တော်တော်လေး ကောင်းသွားတယ်။ "သမီးနဲ့ ရှောင်ချန်လည်း အဝေးမှာ အရမ်း ပင်ပန်းခံပြီး အလုပ်မလုပ်ကြနဲ့။ စားချင်တာရှိရင် စားကြ။ သမီးက အရမ်း ပိန်လွန်းတယ်၊ အားရှိအောင် စားမှဖြစ်မယ်"</p> <p>​ကိုယ်ဝန်ရဖို့ဆိုတာ ကျန်းမာရေး ကောင်းမှ ပိုသေချာတာလေ။ ထုန်ယောင်က အိမ်ထောင်ကျတာ တစ်နှစ်ကျော်နေပြီ၊ ကိုယ်ဝန်မရသေးဘူး။ ဒါက သူ အရမ်းပိန်လွန်းလို့ ဖြစ်ရမယ်။ မြို့သူတွေကတော့ ပိန်တာကိုမှ လှတယ်ထင်ပြီး လိုက်လုပ်နေကြတာ။ ပိန်ညောင်ခွေနေတာ ဘယ်နားကများ ကြည့်ကောင်းလဲ ဆိုတာ သူ နားမလည်နိုင်ဘူး။</p> <p>​ကျန်လီကျွမ်းလို တောင့်တောင့်တင်းတင်း ခန္ဓာကိုယ်မျိုးကမှ ကလေးမွေးဖို့ ပိုသင့်တော်တာ။ ထုန်ယောင်သာ ကျန်လီကျွမ်းလို တောင့်တင်းရင် ကလေးမွေးပြီးလောက်ပြီ။</p> <p>​အခုလေးတင် ဖုန်းတပ်ဖို့ ပိုက်ဆံ တောင်းထားတာ မဟုတ်ရင်၊ တခြားကိစ္စတွေ ပြောဖို့ မသင့်တော်ဘူးလို့ မတွေးမိရင် လင်းဖန်ရင်းတစ်ယောက် ကလေးကိစ္စကို ထပ်ပြီး ပွစိပွစိ လုပ်နေဦးမှာ။</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း (၂၉၂) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save