Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၂၉၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ညီမဝမ်းကွဲရဲ့ ယောက်ျား ဖြစ်နေတာလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ဆစ်ချန်က ကျိုတိုဆေးတက္ကသိုလ်က ဆရာဝန်တစ်ယောက်မှန်း သိလိုက်ရလို့ လင်းမန် မျက်နှာပေါ်မှာ အံ့သြမှင်သက်သွားတဲ့ အမူအရာကို မြင်လိုက်တော့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက လင်းမန် မနာလိုဖြစ်သွားတယ်လို့ ထင်ပြီး ကြွားလုံးထုတ်တော့တယ်။</p> <p>​"ငါ့အစ်ကိုက ဒီလောက် မိုက်မယ်လို့ နင် မထင်ထားဘူး မဟုတ်လား။ နင် ငါ့အစ်ကိုနဲ့ တွေ့ဖူးတာပဲ၊ သူက ရုပ်ရှင်မင်းသားလောက်ကို ချောတယ်ဆိုတာ နင် သိမှာပေါ့။ နှမြောစရာကောင်းတာက ငါ့အစ်ကိုက အိမ်ထောင်ကျနေပြီ၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ ဆက်ဆံရေးနဲ့ဆို နင့်ကို သူ့ဆီ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်မှာ"</p> <p>​ဒီအချိန်မှာ ဆစ်ရှောင်ဟွေးရဲ့ လေသံက သူ့မရီးဖြစ်ရတာဟာ ဘယ်သူ့အတွက်မဆို အမြင့်ဆုံး ဂုဏ်ကျက်သရေ တစ်ခုလို ဖြစ်နေတယ်။ သူ လီစီးတီးက နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်နေတုန်းကဆိုရင် သူနဲ့အတူ ကြီးပြင်းလာတဲ့ ကောင်မလေးတွေက သူ့ကို အားကျလာကြပြီး သူ့ခြေရာနင်းကာ မြို့ပေါ်မှာ ပိုက်ဆံလာရှာချင်ကြတာ။</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေးက အဲဒီလို ဘဝမျိုးကို အသားကျနေခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျိုတိုကို ရောက်လာပြီးနောက်မှာတော့ သူက တောသူလေး တစ်ယောက်လို ပြန်ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒီကွာဟချက်ကြီးက သူ့ကို တော်တော်လေး ခံစားရခက်စေပြီး သူ့ရဲ့ အတ္တကို ကျေနပ်စေဖို့ အစ်ကိုနဲ့ မရီးကို ကြွားလုံးထုတ်ဖို့ ဖိအားပေးနေသလို ဖြစ်သွားတယ်။</p> <p>​လင်းမန် သတိပြန်ဝင်လာတော့ ရင်ထဲက ချဉ်စူးစူး ခံစားချက်တွေကို မျိုသိပ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်တယ်။ "နင့်အစ်ကိုနဲ့ မရီးက ဘယ်တုန်းက လက်ထပ်ခဲ့ကြတာလဲ။ ချင်းစီးတီး ငလျင် မလှုပ်ခင်ကလား၊ လှုပ်ပြီးမှလား" ဒါက သူ တကယ် သိချင်နေတဲ့ ကိစ္စလေ။</p> <p>​ဆစ်ချန်သာ ကျိုတိုကို ရောက်လာခဲ့နိုင်ရင် သူ့ကို သဘောကျလို့ ဖြစ်ရမယ်။ သူ့ကို မစောင့်နိုင်တော့လို့များ အိမ်ထောင်ပြုသွားတာလား။</p> <p>​"ဒါပေါ့... မတိုင်ခင်ကတည်းက လက်ထပ်ခဲ့တာပေါ့" လင်းမန်ရဲ့ ပြောင်းလဲသွားတဲ့ ခံစားချက်ကို သတိမထားမိတဲ့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ သူက ဆက်ပြီး ဗြုန်းခနဲ ပြောလိုက်သေးတယ်။ "ငါ့အစ်ကိုနဲ့ မရီးက ချင်းစီးတီးကိုတောင် သွားကူညီခဲ့သေးတာ။ အဲဒီမှာ သူတို့ အများကြီး ကူညီခဲ့ကြတယ်"</p> <p>​အဲဒီတုန်းက ဆစ်ချန် သူ့အပေါ် ဒီလောက် အေးစက်နေခဲ့တာ မဆန်းတော့ပါဘူး။ သူက အိမ်ထောင်ကျနေပြီပဲကိုး။ လင်းမန် အခု ဘယ်လို ခံစားနေရလဲ ဆိုတာကို သူကိုယ်တိုင်တောင် ဖော်ပြလို့ မရဘူး။ ရှာလကာရည်အိုး အဟောင်းကြီးကို သောက်လိုက်ရသလို ချဉ်စူးစူး ခံစားချက်ကြီးက သူ့ကို နေရခက်စေတယ်။ "နင့်မရီးက လှလား"</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေးရဲ့ အကြည့်က လင်းမန် မျက်နှာပေါ်ကို ကျရောက်လာပြီး လင်းမန်နဲ့ ထုန်ယောင်ကို နှိုင်းယှဉ်နေသလိုပဲ။</p> <p>​"ငါက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောတတ်တဲ့သူဆိုတော့ စိတ်ထဲ မထားနဲ့နော်။ ငါ့မရီးက နာမည်ကြီး မင်းသမီးတစ်ယောက်လို လှတာ၊ နင့်ထက် အများကြီး ပိုဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်။ ပြီးတော့ သူက ကျိုတိုသူလေ၊ စီးပွားရေး ဉာဏ်လည်း အရမ်းကောင်းတယ်။ သူက နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင် သုံးဆိုင်တောင် ဖွင့်ထားတာ၊ စတုတ္ထမြောက်ဆိုင်ကို အောက်တိုဘာလ တစ်ရက်နေ့မှာ ဖွင့်မှာတဲ့"</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေးက သူ့အစ်ကိုကြီးနဲ့ အဆက်အသွယ် မရှိပေမယ့် အစ်ကိုနဲ့ မရီးအကြောင်း သတင်းတွေကို ဦးလေးလေးနဲ့ အန်တီချိုင်ကျိန်းတို့ဆီကနေ အများကြီး ကြားထားတာ။ သူတို့လင်မယား ဆိုင်တွေ ဖွင့်နေတယ်လို့ ကြားရတော့ သူ ခဏလောက် မနာလိုဖြစ်ပြီး အတော်လေးကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားတယ်။</p> <p>​ကျိုတိုက ဒီလောက်ကြီးတာ၊ သူရော ဘာလို့ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ဖွင့်လို့ မရရမှာလဲ။</p> <p>​ဘာလို့ သူ့မရီးကျတော့ ဆိုင်ဖွင့်လို့ရပြီး သူကျတော့ မရရတာလဲ။</p> <p>​အဆင်မပြေဘူးဆိုရင် သူ့အစ်ကိုဆိုင် နာမည်ကို မသုံးဘဲ နေမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကလေးကိစ္စကို အသုံးချပြီး ဖိအားပေးတာတောင် ဦးလေးလေးက ငြင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ဦးလေးက သဘောမတူဘဲ တခြားလမ်းကြောင်း တစ်ခု ရှာပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်။ အခုတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အနားယူဖို့ လိုနေတယ်လေ။ ဦးလေးလေးက ဆောင်ယုကိုလည်း နေ့တိုင်း သူ့ကို ပြုစုဖို့ ပြောထားပြီး ဘာအလုပ်မှ မခိုင်းဘူး။ ဆစ်ရှောင်ဟွေးလည်း မလောပါဘူး။</p> <p>​ဒီမှာ သူ စားစရာ၊ နေစရာ ရှိပြီး ပြုစုစောင့်ရှောက်မယ့်သူလည်း ရှိတယ်။ ဦးလေးလေးပေးတဲ့ မုန့်ဖိုးနဲ့ ဈေးဝယ်ထွက်လို့ ရတယ်။ ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုး ရနေတာကို သူက ဘာကိစ္စ အလုပ်သွားလုပ်ရမှာလဲ။</p> <p>​ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပေမယ့် ဆစ်ရှောင်ဟွေးက မရီးဖြစ်သူက သူ့ထက် ပိုလှတယ်လို့ ပြောတာကို ကြားတော့ လင်းမန် နည်းနည်း စိတ်ခုသွားသေးတယ်။ "နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ သူ့မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားတယ်။ "နင့်မရီး နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ"</p> <p>​တကယ်ပဲ ဒီလောက် တိုက်ဆိုင်နိုင်လို့လား။</p> <p>​မကြာသေးခင်က ထုန်ယောင် နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင် အနည်းငယ် ဖွင့်ထားတယ်လို့ သူ ကြားခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက သူက လှောင်ပြုံးလေး ပြုံးပြီး လက်ဖက်ရည်ရောင်းတာ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်များ ရနိုင်မှာမို့လို့ ဆိုင်ခွဲတွေတောင် ဖွင့်ရတာလဲလို့ တွေးခဲ့တာ။</p> <p>​တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရ တစ်ယောက်အနေနဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ အလုပ်တစ်ခု ရှာမယ့်အစား ဒီလို လျှောက်လုပ်နေတာက နှစ်ပေါင်းများစွာ ပညာသင်ခဲ့ရတာတွေကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်တာပဲ။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ အခု "နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ထပ်ကြားရလိမ့်မယ်လို့ သူ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး။</p> <p>​"ငါ့မရီး နာမည်က ထုန်ယောင် လို့ ခေါ်တယ်" အဲဒီနောက် ဆစ်ရှောင်ဟွေးက လင်းမန်ကို မေးလိုက်တယ်။ "နင်က ငါ့အစ်ကိုနဲ့ ဘယ်လိုသိတာလဲ"</p> <p>​'ထုန်ယောင်' ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ကြားလိုက်ရတော့ လင်းမန်ရဲ့ ဘေးမှာ တွဲကျနေတဲ့ လက်က မသိစိတ်ကနေ လက်သီးဆုပ်အဖြစ် တင်းကျပ်သွားတယ်။ ဒါ ကောင်းကင်ဘုံက နောက်နေတာလား။ သူ သဘောကျနေတဲ့ ယောကျ်ားက သူ့ညီမဝမ်းကွဲရဲ့ ယောကျ်ား ဖြစ်နေတာလား။</p> <p>​အဲဒီတော့မှ လင်းမန် တစ်ယောက် ထုန်ယောင်ရဲ့ ယောကျ်ားက လီစီးတီးက ဆရာဝန်ဆိုတာကို သတိရသွားတယ်။ အရင်က ထုန်ယောင်ရဲ့ ယောကျ်ားနဲ့ ဆစ်ချန်ကို သူ တွဲပြီး မစဉ်းစားမိခဲ့ဘူး။ ဒီလောကကြီးမှာ ဒီလိုတိုက်ဆိုင်မှုမျိုး ဖြစ်လာမယ်လို့ ဘယ်သူကမှ ထင်ထားမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p>​ဒါဆို ဆစ်ချန် လီစီးတီးမှာ လိုက်ရှာနေခဲ့တဲ့ မိန်းမက ထုန်ယောင်ပေါ့။</p> <p>​အချိန်အကြာကြီး သိချင်နေခဲ့တဲ့ မေးခွန်းရဲ့ အဖြေကို ရလိုက်ပေမယ့် လင်းမန် မပျော်နိုင်ဘူး။ ဆစ်ချန်နဲ့ မဆုံတွေ့ခဲ့ဘဲ လှပတဲ့ မှတ်ဉာဏ်လေးအဖြစ် အိုမင်းတဲ့အထိ သိမ်းထားရတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်။</p> <p>​ဒီအချိန်မှာ လင်းမန်ရဲ့ စိတ်တွေက ရှုပ်ထွေးနေပြီး ဘာမှ မတွေးနိုင်တော့ဘူး။ သူက ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ "ချင်းစီးတီးမှာ နင့်အစ်ကိုက ငါ့ကို ကယ်ခဲ့တာ"</p> <p>​"ဝိုး... ငါ့အစ်ကိုက နင့်အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာလား။ တကယ့်ကို တိုက်ဆိုင်တာပဲ! ဒါဆို နင် ငါ့အပေါ် ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံရမယ်နော်။ ငါက မိသားစုထဲမှာ အစ်ကိုကြီး အချစ်ဆုံး တစ်ယောက်တည်းသော မိန်းကလေးလေ" လို့ ဆစ်ရှောင်ဟွေးက ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​အစ်ကိုနဲ့ မရီးအပေါ်မှာ ရှိတဲ့ အငြိုးကိုတော့ သူ ထည့်မပြောပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တခြားသူတွေရှေ့မှာ ဆွေမျိုးတော်စပ်ကြောင်း ကြွားလုံးထုတ်ရုံနဲ့ လုံလောက်နေပြီလေ။ မသက်ဆိုင်တဲ့ မိသားစု ပြဿနာတွေကို ဘာလို့ ထုတ်ပြောနေရမှာလဲ။</p> <p>​"ဘာတွေများ စကားကောင်းနေကြတာလဲ။ ပျော်နေတဲ့ပုံပဲ" ဆောင်ယုက စပျစ်သီးတွေ ဝယ်ပြီး ပြန်ရောက်လာတယ်။ လင်းမန် အဲဒီမှာ ရှိနေတာကို မြင်တော့ သူက အမြန် ကမ်းပေးလိုက်တယ်။</p> <p>​မဆေးရသေးတဲ့ အသီးတွေကို ကြည့်ပြီး လင်းမန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ လက်ကာပြလိုက်တယ်။ "ကျေးဇူးပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ စပျစ်သီး မကြိုက်ဘူး။ ရှောင်ဟွေး၊ အခုချိန်မှာ အေးတဲ့ အစားအစာတွေ မစားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ နင်စားမယ့် အစားအစာတွေ သန့်ရှင်းမှုရှိအောင် ဂရုစိုက်နော်"</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေးနဲ့ ဆောင်ယုတို့က အိမ်သာတက်ပြီး လက်မဆေးဘဲ အစားစားတတ်တာကို လင်းမန် အကြိမ်ကြိမ် သတိထားမိခဲ့တယ်။ သန့်ရှင်းမှု အားနည်းလွန်းလို့ သူတို့ပေးတဲ့ အစားအစာကို သူ မစားရဲဘူး။</p> <p>​ဆောင်ယုက လင်းမန် ရွံရှာသွားတာကို သတိမထားမိဘူး။ သူ တကယ် မစားတာကို မြင်တော့ အတင်းမကျွေးတော့ဘူး။ ဒီစပျစ်သီးတွေက ဈေးမပေါဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် လင်းမန် မစားတာက ပိုကောင်းတယ်။ သူ စားမယ်ဆိုရင်တောင် ဆောင်ယုက ကျွေးချင်မှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​"စပျစ်သီးတွေ ဒီနားယူလာခဲ့၊ ငါ့ကို အခွံနွှာကျွေး။ ငါ စပျစ်သီး အရမ်းကြိုက်တာ" စပျစ်သီးတွေကို မြင်တာနဲ့ ဆစ်ရှောင်ဟွေး မျက်လုံးတွေ အရောင်တောက်သွားပြီး လင်းမန် ပြောခဲ့တာတွေကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။</p> <p>​ဒါကို မြင်တော့ လင်းမန် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘူး။ နှုတ်ဆက်ပြီးတာနဲ့ သူ လူနာခန်းထဲကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ ဆစ်ချန်ဟာ သူ့ညီမဝမ်းကွဲရဲ့ ယောကျ်ားဖြစ်တယ် ဆိုတဲ့အကြောင်းကို သူ ဆက်တိုက် တွေးနေမိတယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်က ခေါင်တဲ့ဒေသက ဆင်းရဲတဲ့ ဆရာဝန်တစ်ယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျတာလို့ သူ အစက ထင်ထားခဲ့တာ။ အခုမှ ထုန်ယောင် လက်ထပ်ခဲ့တာ သူ အမြဲ လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေရတဲ့ ယောကျ်ားဖြစ်နေမှန်း သဘောပေါက်သွားတယ်။</p> <p>​ငယ်ငယ်ကတည်းက လူကြီးတွေက သူ့ကို ထုန်ယောင်နဲ့ အမြဲ နှိုင်းယှဉ်တတ်ကြတယ်။ အပြင်ပန်းမှာတော့ သူက ထုန်ယောင်ထက် ပိုသိမ်မွေ့လိမ္မာတယ်လို့ ချီးကျူးကြပေမယ့် ကွယ်ရာမှာတော့ ထုန်ယောင်က သူ့ထက် ပိုလှတယ်လို့ ပြောကြတယ်။</p> <p>​သိမ်မွေ့လိမ္မာတာနဲ့ လှပတာ နှစ်ခုကြားမှာ သူက လှပတဲ့သူပဲ ပိုဖြစ်ချင်တယ် ဆိုတာကို လူကြီးတွေ ဘယ်သိပါ့မလဲ။</p> <p>​နောက်ပိုင်း ထုန်ယောင် လီစီးတီးမှာ အိမ်ထောင်ကျသွားတယ်လို့ ကြားတော့ 'ထုန်ယောင် လှတော့ကော ဘာအရေးလဲ။ သူက သာမန် ယောကျ်ားတစ်ယောက်ကိုပဲ လက်ထပ်လိုက်တာပဲ' လို့ တွေးပြီး သူ ခဏလောက် အထင်သေးခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်က သူ့အတွေးတွေ ဘယ်လောက်တောင် ရယ်စရာကောင်းလဲဆိုတာကို အခုမှ သူ သဘောပေါက်သွားတယ်။</p> <p>​ဒီအကြောင်းတွေကို တွေးမိတော့ လင်းမန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ အလိုလို နီရဲလာပြီး သူ့နှလုံးသားလေး ကွဲအက်သွားတဲ့ အသံကိုတောင် ကြားလိုက်ရသလိုပဲ။</p> <p>​"မန်မန်" တစ်ယောက်ယောက်က သူ့နောက်ကနေ လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။</p> <p>​အဲဒီအသံကို ကြားတော့ လင်းမန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ခြေလှမ်းတွေကို ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက်လိုက်တယ်။</p> <p>​"မန်မန်... ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်မြန် လျှောက်နေတာလဲ" ရှီယန်က သူ့ကို မှီအောင်လိုက်လာပြီး ရှေ့ကနေ ပိတ်ရပ်လိုက်တယ်။ အဲဒီတော့မှ လင်းမန် မျက်လုံးတွေ နီရဲနေတာကို သူ သတိထားမိသွားတယ်။ သူ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ မေးလိုက်တယ်။ "မန်မန်... ဘယ်သူ နင့်ကို အနိုင်ကျင့်လိုက်တာလဲ"</p> <p>​လင်းမန်က မျက်နှာကြုတ်လိုက်ပြီး "နင် ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ" လို့ မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​ဒီကာလအတွင်းမှာ လင်းမန်က သူ့အပေါ် ဖော်ဖော်ရွေရွေ ရှိလာပြီး အတူတူ ထမင်းစားဖို့၊ ရုပ်ရှင်ကြည့်ဖို့တောင် လက်ခံလာတယ်။ ရှီယန်ရဲ့ ဇွဲလုံ့လတွေ အရာထင်လာပြီလို့ အားလုံးက ပြောကြတယ်။ လင်းမန်ရဲ့ အရင်လို အချိုးမျိုးကို ပြန်မြင်လိုက်ရတော့ ရှီယန်က သူ့ကို တစ်ယောက်ယောက် အနိုင်ကျင့်လိုက်လို့ စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်နေတာလို့ပဲ ထင်ပြီး ဒေါသမထွက်ပါဘူး။</p> <p>​သူက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ မေးလိုက်တယ်။ "ငါ ဒီနေ့ အလုပ်မဆင်းရလို့ နင့်ကို လာကြည့်တာ။ မန်မန်... ငါ့ကို ပြောစမ်း၊ ဘယ်သူ နင့်ကို အနိုင်ကျင့်တာလဲ"</p> <p>​လင်းမန်က စိတ်မရှည်စွာနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။ "ဘယ်သူမှ ငါ့ကို အနိုင်မကျင့်ဘူး။ ငါ အလုပ်လုပ်နေတာ။ နင် ပြန်တော့!"</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း (၂၉၆) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save