Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၂၉၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ခွဲစိတ်မှု သဘောတူညီချက် လက်မှတ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​လင်းမန်က စိတ်မရှည်စွာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "ဘယ်သူမှ ငါ့ကို အနိုင်မကျင့်ဘူး။ ငါ အလုပ်လုပ်နေတာ။ နင် အခု အိမ်ပြန်တော့!"</p> <p>​ဆစ်ချန်ဆီက ဘာသတင်းမှ မကြားရတော့ လင်းမန်တစ်ယောက် လက်လျှော့တော့မလို့ ဖြစ်နေတာ။ ရှီယန်ရဲ့ ဇွဲမလျှော့တဲ့ ကြိုးစားမှုတွေနဲ့ ပေါင်းလိုက်တော့ သူလည်း တဖြည်းဖြည်း ယိမ်းယိုင်လာပြီး ရှီယန်ကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးကြည့်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေခဲ့တာ။</p> <p>​ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဆစ်ချန်လောက် အရည်အချင်းမရှိ၊ ရုပ်မချောတာကလွဲရင် ရှီယန်က သိပ်တော့ မဆိုးပါဘူး။</p> <p>​သူက ကျိုတိုဒေသခံဖြစ်လို့ နောက်ခံအသိုင်းအဝိုင်းလည်း ပိုကောင်းတယ်။ တခြားမိန်းမ တစ်ယောက်ရဲ့ အမြင်နဲ့ဆိုရင်တော့ သူက တော်တော်လေး သဘောကျစရာ ကောင်းတဲ့သူလို့ သတ်မှတ်ခံရမှာပဲ။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ဆစ်ချန်နဲ့ တွေ့ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ရှီယန်ကို မြင်ရတာက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းပြီး ရွံစရာတောင် ကောင်းနေသလိုပဲ။ သူ့ကို တစ်စက္ကန့်လေးတောင် ပိုပြီး မကြည့်ချင်တော့ဘူး။</p> <p>​ရှီယန်နဲ့ တွဲပြီး အလျှော့ပေးလိုက်လျောဖို့ တွေးခဲ့မိတာကို သူ နောင်တရသွားတယ်။ ဒီလို ယောကျ်ားမျိုးနဲ့ သူ ဘယ်လိုလုပ် သဘောတူနိုင်မှာလဲ။</p> <p>​နောင်ကျရင် မိသားစု ဆွေမျိုးတွေ ဆုံကြတဲ့အခါ သူ့ကို ထုန်ယောင်နဲ့ ရှောင်လွှဲလို့မရဘဲ နှိုင်းယှဉ်ကြမှာပဲ ထုန်ယောင်ရဲ့ ယောကျ်ားထက် နိမ့်ကျတဲ့ ယောကျ်ားမျိုးနဲ့တော့ သူ လုံးဝ သဘောမတူနိုင်ဘူး။</p> <p>​"ဘယ်သူမှ အနိုင်မကျင့်ဘူးသာ ပြောတယ်၊ နင့်မျက်လုံးတွေက ဘာလို့ ဒီလောက် နီရဲနေတာလဲ" ရှီယန်က မယုံဘူး။ "မန်မန်... ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောစမ်းပါ..."</p> <p>​"တော်တော့" လင်းမန်က စိတ်မရှည်စွာနဲ့ ပြန်ဟောက်လိုက်တယ်။ "နင် ဘယ်တော့မှ ရပ်မှာလဲ။ ငါ အခု တာဝန်ကျနေတာ၊ နင်က ငါ့အလုပ်ကို လာနှောင့်ယှက်နေတယ်။ ငါ့ကိစ္စကို ဝင်စွက်ဖက်ရအောင် နင့်ကိုယ်နင် ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ"</p> <p>​"မန်မန်... နင်က ဘာသဘောနဲ့ ပြောတာလဲ" ရှီယန်က စိုးရိမ်တကြီး မေးတယ်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကတင် ငါတို့ အတူတူ ထမင်းစားပြီး ရုပ်ရှင်ကြည့်ခဲ့ကြတယ် မဟုတ်ဘူးလား။ နင့်လက်ကို ကိုင်တာတောင် နင် ဘာမှ မငြင်းဆန်ခဲ့ဘူးလေ။ ငါထင်ခဲ့တာက..."</p> <p>​သူက အဲဒီအချိန်တွေအကြောင်း ပြန်ပြောနေတာကို ကြားတော့ လင်းမန် ပိုပြီး ရွံရှာသွားတယ်။ သူက ရှီယန်ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ရွံရှာမုန်းတီးမှုတွေ အပြည့်ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>​"နင်က ဘာထင်နေတာလဲ။ နင်နဲ့ အတူတူ ထမင်းစား၊ ရုပ်ရှင်ကြည့်တာနဲ့ နင်နဲ့ တွဲဖို့ သဘောတူတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက အိမ်ဆော့တမ်း ကစားရင် သူငယ်ချင်းတွေ အများကြီးရဲ့ လက်ကို ကိုင်ဖူးမှာပေါ့ ကြီးလာရင် သူတို့အားလုံးကို ငါက လက်ထပ်ရမှာလား။ နင်က လူကြီးဖြစ်နေပြီ၊ ကလေးဆန်တာတွေ ရပ်လိုက်တော့ အခု သေချာ ပြောလိုက်မယ်၊ ငါ နင့်ကို လုံးဝ သဘောမကျဘူး။ နင် ငါ့နောက်ကို နောက်ထပ် ရှစ်နှစ်၊ ဆယ်နှစ်လောက် ထပ်လိုက်ရင်တောင် ငါ့ခံစားချက်က ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလို ယောင်ချာချာ စိတ်ကူးယဉ်နေတာတွေကို လက်လျှော့လိုက်တော့! ပလာစတာ တစ်ခုလို ငါ့ကို လာလာကပ်မနေနဲ့။ တကယ့် ယောကျ်ားကောင်း တစ်ယောက်လို မနေတတ်ဘူးလား"</p> <p>​စကားပြောပြီးတာနဲ့ သူက လှည့်ထွက်ပြီး လှေကားပေါ်ကနေ မြန်မြန် ဆင်းသွားတယ်။ ယောကျ်ားပီသမှု လုံးဝမရှိဘဲ အလိုလိုက် အကြိုက်ဆောင်တတ်တဲ့ ခွေးလေးတစ်ကောင်လို နေတတ်တဲ့ ဒီလို ယောကျ်ားမျိုးကို သူ တကယ် ရွံရှာတယ်။</p> <p>​မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အနားမှာချည်း အမြဲ လည်ပတ်နေတဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်က ဘယ်လို အနာဂတ်မျိုး ရှိနိုင်မှာလဲ။</p> <p>​သူက ဆစ်ချန်လို ရည်မှန်းချက်ကြီးပြီး ဘယ်နေရာရောက်ရောက် တောက်ပနေတတ်တဲ့ ယောကျ်ားမျိုးနဲ့ပဲ အတူတူ ရှိချင်တာ။</p> <p>​ထွက်သွားတဲ့ လင်းမန်ရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရှီယန်က အရင်လို နောက်ကနေ လိုက်မသွားတော့ဘူး။ သူ့မျက်နှာက မည်းမှောင်နေပြီး အရမ်းကို စိတ်ထိခိုက်သွားပုံရတယ်။ မကြာသေးခင်က သူတို့ တွေ့ဆုံခဲ့တာတွေက လင်းမန် သူ့ကို စတင် လက်ခံလာပြီလို့ ဆိုလိုတာပဲလို့ သူ ထင်ထားခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ သူ မှားသွားပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။</p> <p>​ဘယ်တုန်းကမှ မျှော်လင့်ချက် မရှိခဲ့တာနဲ့၊ မျှော်လင့်ချက်တွေ ရှိလာပြီးမှ ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရတာက ကွာခြားတယ်လေ。</p> <p>​လင်းမန်က ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်မြန်ကြီး သဘောထား ပြောင်းသွားပြီး သူ့ကို နာကျင်စေမယ့် ဒီလို ရက်စက်တဲ့ စကားတွေကို သုံးခဲ့တာလဲ ဆိုတာကို ရှီယန် နားမလည်နိုင်ဘူး။</p> <p>​ဆေးရုံကို စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ လာခဲ့ပေမယ့် မှုန်ကုပ်ကုပ် မျက်နှာနဲ့ ပြန်ထွက်လာခဲ့ရတဲ့ ရှီယန်တစ်ယောက် အရမ်းကို စိတ်ညစ်သွားတယ်။ အရာအားလုံးက သူ့အတွက် အဆင်မပြေဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ ဆေးရုံကနေ ထွက်လာပြီး ဖုန်းရုံကို တန်းသွားကာ အပြင်ထွက် အရက်သောက်ဖို့ သူငယ်ချင်း တချို့ကို ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ရဲ့ အမေက ရုတ်တရက် ဦးနှောက်ကင်ဆာ ဖြစ်နေမှန်း သိလိုက်ရပြီး ကျိုတိုဆေးရုံကို ရောက်နေတယ် ဆိုတာကို သူ သိလိုက်ရတယ်။</p> <p>​အချိန်တစ်စက္ကန့်လေးတောင် မဖြုန်းတော့ဘဲ ရှီယန်က ဘတ်စ်ကားစီးပြီး ဆေးရုံကို အမြန်သွားလိုက်တယ်။ ဆေးရုံအပေါက်ဝမှာ သူ့သူငယ်ချင်း ရှောင်မင်ချန်က စောင့်နေတယ်။</p> <p>​ရှီယန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတယ်။ "အန်တီက ကျန်းမာရေး ကောင်းတယ် မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက်ကြီး ဦးနှောက်အကျိတ် ဖြစ်သွားရတာလဲ"</p> <p>​"မနေ့ညက ငါ့အမေ ရုတ်တရက် ခေါင်းတွေ အရမ်းကိုက်ပြီး အန်ချတော့တာပဲ ငါက အစားမှားတာ ထင်လို့ အစာအိမ်ဆေး နည်းနည်း တိုက်လိုက်တယ်။ ဘယ်သူက သိမှာလဲ၊ ရုတ်တရက်ကြီး သူ အကြောသေသွားတယ်။ ဆေးရုံကို အမြန်ခေါ်လာတော့ ရုတ်တရက်ဖြစ်တဲ့ ဦးနှောက်အကျိတ်လို့ ရောဂါရှာတွေ့သွားတယ်။ ချက်ချင်း ခွဲစိတ်ဖို့ လိုတယ်လို့ ပြောတယ်။ ဆေးရုံက စိုးရိမ်ရတဲ့ အခြေအနေဆိုပြီး အကြောင်းကြားစာတောင် ထုတ်ထားပြီ..."</p> <p>​သူ့အမေရဲ့ အခြေအနေကို ပြောပြနေရင်း အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် မင်ချန်တစ်ယောက် ငိုထားတဲ့ပုံ ပေါက်နေတယ်။ သူက မောင်နှမ ငါးယောက်ထဲမှာ အကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး ငယ်တဲ့သူတွေက ကျောင်းတက်နေကြတုန်းပဲ။ သူတို့အဖေက နယ်မှာ အလုပ်လုပ်နေတာဖြစ်ပြီး အိမ်ကို အမြန် ပြန်လာနေတယ်။ လောလောဆယ်တော့ ဆေးရုံမှာ သူတစ်ယောက်တည်းပဲ မိသားစုဝင်အနေနဲ့ ရှိနေတာ။</p> <p>​ဆရာဝန်တွေက သူ့ကို ခွဲစိတ်မှု သဘောတူညီချက် လက်မှတ် ထိုးခိုင်းနေကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာ ရေးထားတဲ့ အန္တရာယ်ရှိနိုင်ခြေတွေကြောင့် သူ တွန့်ဆုတ်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ လက်မှတ်က သူ့အမေရဲ့ အသက်ကို အဆုံးသတ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားမှာကို သူ ကြောက်နေတာ。 ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့အတွက် သူ့အဖေ ရောက်လာတာကို သူ စောင့်ချင်နေတယ်။</p> <p>​ရှီယန်က ဆေးပညာရှင် တစ်ယောက် မဟုတ်ပေမယ့် ရုတ်တရက်ဖြစ်တဲ့ အကျိတ်ဆိုတာ ပြင်းထန်တဲ့ အခြေအနေဆိုတာ သူ သိတယ်။ "ဆရာဝန်တွေက ဘာပြောလဲ"</p> <p>​သူ ပြန်ဖြေဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းမှာပဲ တင်းမာတဲ့ သူနာပြု တစ်ယောက်က ဝင်ဟန့်တားလိုက်တယ်။</p> <p>​"ရှောင်မင်ချန်... နင် ဘာလို့ ဒီမှာ ရပ်နေသေးတာလဲ။ ဆရာဝန်တွေ နင့်ကို လိုက်ရှာနေကြတယ်။ နင့်အမေ အခြေအနေ မကောင်းဘူး။ နင် သွားကြည့်သင့်တယ်!"</p> <p>​မင်ချန်တစ်ယောက် သူ့သူငယ်ချင်းနဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောနေတာကို မြင်တော့ သူနာပြုက အရမ်း ဒေါသထွက်သွားတယ်။ ဒီ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် လူငယ်က အရေးကြီးတာနဲ့ အရေးမကြီးတာကို မခွဲခြားတတ်ဘူးလား。</p> <p>​အရေးပေါ် အခြေအနေ ကြုံလာတိုင်း ဒီလို လူနာရှင်မျိုးတွေကို သူ အမြင်ကတ်ဆုံးပဲ。 ဆရာဝန်တွေနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု မရှိဘဲ၊ တစ်ခုခု အဆင်မပြေဖြစ်ရင် အပြစ်ပုံချဖို့ပဲ တတ်ကြတယ်။</p> <p>​ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ မင်ချန်တစ်ယောက် အခြေအနေကို သေချာ မစဉ်းစားနိုင်တော့ဘဲ ခွဲစိတ်ခန်း တံခါးပေါက်ဆီ ချက်ချင်း ပြေးသွားတယ်။ ဒီအချိန်မှာ ပါမောက္ခချူနဲ့ ဆစ်ချန်တို့က ခွဲစိတ်ခန်းသုံး ဝတ်စုံတွေ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကုသမှု အစီအစဉ်ကို ဆွေးနွေးနေကြတယ်။ မင်ချန်ကို မြင်တော့ ပါမောက္ခချူက လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​"လူနာရဲ့ အခြေအနေက စိုးရိမ်ရပြီး ချက်ချင်း ခွဲစိတ်ဖို့ လိုတယ်။ မင်းအဖေ မရှိတဲ့အတွက် သဘောတူညီချက် လက်မှတ်ကို မင်း ထိုးရမယ်။ မင်းရဲ့ လက်မှတ်မပါဘဲ ငါတို့ မင်းအမေကို ခွဲစိတ်ပေးလို့ မရဘူး。 သူ့အခြေအနေက အရေးပေါ်ပဲ。 တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် လက်မှတ်ထိုးပေးပါ!"</p> <p>​တုန်ယင်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ မင်ချန်က ခွဲစိတ်မှု သဘောတူညီချက် စာရွက်ကို ယူလိုက်ပေမယ့် လက်မှတ်မထိုးနိုင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။ ဒီလို ကြီးမားတဲ့ အဖြစ်အပျက်မျိုးကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးတော့ မင်ချန်တစ်ယောက် အသက်အန္တရာယ်ရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို မထမ်းပိုးနိုင်ဘူးလို့ ခံစားနေရတယ်။</p> <p>​"မင်ချန်... မင်း အခု အရမ်း ခံစားနေရတယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း ဆက်ပြီး တွန့်ဆုတ်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ လက်မှတ်ထိုးလိုက်ပါ!" ရှီယန်က မင်ချန်ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်တယ်။ သူက ဆစ်ချန်ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို ရည်ရွယ်ကာ ပြောလိုက်တယ်။ "တကယ်လို့ ဆရာဝန်တွေရဲ့ အရည်အချင်း မပြည့်မီမှုကြောင့် ခွဲစိတ်မှု မအောင်မြင်ရင် သူတို့က တာဝန်အကြီးကြီး ယူရလိမ့်မယ်。 ဒါပေမဲ့ မင်းက လက်မှတ်မထိုးဘူးဆိုရင် သူတို့က တာဝန်ယူမှုကနေ ရှောင်လွှဲသွားနိုင်တယ်!"</p> <p>​မင်ချန် ရုတ်တရက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အုပ်ထားလိုက်တယ်။ "ငါက လက်မှတ်မထိုးဘူးလို့ ငြင်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး。 ငါ့အဖေ ပြန်လာတာကိုပဲ စောင့်ချင်တာပါ"</p> <p>​ဆစ်ချန်က ရှီယန်ရဲ့ စကားတွေကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး မင်ချန်ကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့တဲ့ မျက်နှာနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။ "ပါမောက္ခချူက နိုင်ငံမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ အကျိတ်အထူးကု ဆရာဝန်တစ်ယောက်ပဲ。 သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုနှုန်းက တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာ ကောင်းတယ်။ မင်း လက်မှတ်မထိုးရင်တော့ ရလဒ် တစ်ခုတည်းပဲ ရှိမယ်၊ အဲဒါကို မင်း မြင်ချင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။ လူနာက ထပ်စောင့်လို့ မရတော့ဘူး"</p> <p>​ပါမောက္ခချူကလည်း စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြတယ်။ "ငါ အကျိတ်တွေကို ကုသလာတာ အနှစ်နှစ်ဆယ် ကျော်နေပြီ。 ကျိုတိုမှာ ငါ့ထက် အောင်မြင်မှုနှုန်း ပိုများတဲ့ ဆရာဝန် သိပ်မရှိဘူး。 ရာခိုင်နှုန်းပြည့် အောင်မြင်မယ်လို့ အာမမခံနိုင်ပေမယ့် မင်းအမေကို ကုသပေးဖို့ ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးမယ်။ အခု မင်း တွန့်ဆုတ်နေရင် ဘုရားသခင်တောင် မင်းအမေကို ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး。 ဒါ့အပြင် မင်း တွန့်ဆုတ်လေလေ၊ ခွဲစိတ်မှု အန္တရာယ် ပိုများလေလေပဲ"</p> <p>​"ဆက်မပြောပါနဲ့တော့" အခြေအနေရဲ့ ပြင်းထန်မှုကြောင့် မင်ချန်တစ်ယောက် ဝန်ပိသွားပုံရပြီး ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်တယ်။ "ငါ့အဖေကိုပဲ စောင့်ချင်တာ。 ငါ့အဖေ မရှိဘဲနဲ့ ငါ လက်မှတ်မထိုးနိုင်ဘူး。 ခွဲစိတ်ချင်ရင် ခွဲစိတ်လိုက်! ဒါပေမဲ့ ငါ့အဖေပဲ ဒီစာရွက်ကို လက်မှတ်ထိုးနိုင်မယ်"</p> <p>​"မင်ချန်... မမိုက်မဲစမ်းပါနဲ့" ရှီယန် ဆက်ပြီး ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘူး။ "ဒါက မင်းအမေရဲ့ အသက်နဲ့ သက်ဆိုင်နေတာနော်"</p> <p>​အဲဒီအချိန်မှာ ဘေးက ကြည့်နေသူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘယ်လို ဆုံးဖြတ်ချက်ချသင့်တယ် ဆိုတာကို ရှီယန်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ရှင်းလင်းနေတယ်။</p> <p>​အမှန်တိုင်း ပြောရရင် ဆစ်ချန်ကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာတင် သူ့ကို မှတ်မိသွားပြီး လင်းမန်ရဲ့ သဘောထား ပြောင်းလဲသွားရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို သူ သဘောပေါက်သွားတယ်။ ခဏလောက်တော့ ဆစ်ချန်ကို သူ ချက်ချင်း ထိုးကြိတ်ပစ်ချင်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အသိတရားက သူ့ကို တားဆီးထားခဲ့တယ်။</p> <p>​ကြည့်ရတာ ဆစ်ချန်ကလည်း ခွဲစိတ်ကုသရေး အဖွဲ့ထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ မင်ချန်ရဲ့ အမေကို ကယ်တင်ဖို့က အရေးအကြီးဆုံး ကိစ္စလေ။</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း (၂၉၇) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save