Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၄၇ )</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ချင်းကျိုးမြို့၊ ဝမ်အိမ်တော်။</p> <p>​ပင်မဆောင်မှာ ဝမ်ချန်ချိုနဲ့ ဆွန်ယွမ်ကျီတို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြပြီး သူတို့အောက်ဘက်မှာတော့ ဝမ်ရှစ်ကျဲ့ ထိုင်နေတယ်။</p> <p>​ဝမ်ချန်ချို ချီမင်းသား အိမ်တော်ကို သွားကတည်းက ဆွန်ယွမ်ကျီက ဝမ်အိမ်တော်မှာ သတင်းစောင့်နေခဲ့တာ။ အခု ဝမ်ချန်ချို ပြန်ရောက်လာပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြလိုက်တော့ သူက "အစ်ကိုဝမ်... တကယ့်ကို သီသီလေး လွတ်သွားတာပဲ။ မင်းသားလေးက ဝမ် မိသားစုကို အပြစ်မပေးဘူးဆိုတော့ ခင်ဗျားတို့ မိသားစုကို တန်ဖိုးထားနေတုန်းပဲဆိုတာ ပြသနေတာပေါ့" လို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​"ဟွန်း... ဒါပေါ့။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်အတွင်း ငါတို့ ဝမ် မိသားစုက သူ့အတွက် ငွေတွေ အများကြီး သုံးခဲ့တာလေ။ ချီမင်းသားက သံယောဇဉ်ဟောင်းတွေကိုတော့ မှတ်မိနေဦးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ငါ လုံးဝ အကဲခတ်လို့ မရတော့ဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ ကံကောင်းသွားရုံ သက်သက်ပါ" လို့ ဝမ်ချန်ချိုက ကြောက်စိတ်မပြယ်သေးတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောတယ်။</p> <p>​"ခင်ဗျားပြောတာ မှန်တယ်။ အခု မင်းသားလေးက ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းမွန်တဲ့ မင်းသားတစ်ပါးရဲ့ အသွင်အပြင် ရှိနေပြီး ပန်အမတ်ကြီးနဲ့လည်း တော်တော် ရင်းနှီးပုံရတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ နားမလည်နိုင်ကြဘူး" ဆွန်ယွမ်ကျီကလည်း တခြားသူတွေလိုပဲ ခေါင်းရှုပ်နေဟန်နဲ့ ပြောတယ်။</p> <p>​ဝမ်ချန်ချို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။ "ချီမင်းသား ဒီလောက်ကြီး သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတာက မကြာသေးခင်က လုပ်ကြံခံရတာနဲ့ သက်ဆိုင်လောက်တယ်။ ထီးနန်းဆက်ခံရေး အားပြိုင်မှုရဲ့ အန္တရာယ်တွေကို သူ သဘောပေါက်သွားပြီး သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ဖို့ အင်အားတည်ဆောက်နေတာ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p>​"အင်း... အစ်ကိုဝမ် ပြောတာ အကြောင်းသင့်တယ်။ အရင်တုန်းက တောင်ဘက်က ဝေ့မင်းသား ဆိုရင်လည်း ချီမင်းသားလိုပဲ အသုံးမကျခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ထီးနန်းလုပွဲရဲ့ ရက်စက်တဲ့ လက်တွေ့ဘဝကို ကြုံတွေ့ပြီးတဲ့နောက် သူက လူသစ်တစ်ယောက်လို ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာလေ။ အခုဆို သူ့နယ်မြေက အစည်ကားဆုံး နယ်မြေတွေထဲက တစ်ခုဖြစ်နေပြီ" လို့ ဆွန်ယွမ်ကျီက မှတ်ချက်ချတယ်။</p> <p>​"ကွက်တိပဲ။ ချီမင်းသားကလည်း အဲဒီလမ်းစဉ်အတိုင်း သွားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်" ဝမ်ချန်ချိုက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ဆက်ပြောတယ်။ "ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုဆိုရင် သူ့ကို အရင်ကလို ငါတို့ ကြိုးကိုင်လို့ မရတော့ဘူး ဆိုတဲ့ သဘောပဲ။ သူ့ရှေ့မှာ ငါတို့ သတိထားပြီး နေရတော့မယ်"</p> <p>​"တခြား ရွေးချယ်စရာမှ မရှိတာ။ အခုချိန်မှာ ချင် မိသားစုနဲ့ ဝေ့ မိသားစုက အရိုးကို ငမ်းငမ်းတက် လိုချင်နေတဲ့ ခွေးမွတ်တွေလို ငါတို့ကို စောင့်ကြည့်နေကြတာ... သူတို့ကမှ ငါတို့ရဲ့ တကယ့် ပြိုင်ဘက်တွေပဲ" လို့ ဆွန်ယွမ်ကျီက ပြောတယ်။</p> <p>​ဝမ်ချန်ချို ခေါင်းညိတ်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ "ဟူး... ဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမှာပေါ့လေ။ အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုတော့ ငါတို့လည်း လိုက်လျောညီထွေ နေရမှာပဲ။ ချင်ချွမ်ယွင်က တရားမဝင် ဆားပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ မင်းသားလေးရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို သေချာပေါက် ကြိုးစားယူလိမ့်မယ်။ သူတို့ ငါတို့ကို အသာစီးယူသွားတာ ခံလို့မဖြစ်ဘူး။ ငါတို့ မိသားစု နှစ်စုက လယ်ထွန်နွား ငါးရာစီ လှူကြရင် ကောင်းမယ် ထင်တယ်။ ဘယ်လိုသဘောရလဲ"</p> <p>​"ချင် နဲ့ ဝေ့ မိသားစုကို ဖိနှိပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် နွားငါးရာက လက်ခံနိုင်စရာ ရှိပါတယ်" လို့ ဆွန်ယွမ်ကျီက သဘောတူလိုက်တယ်။</p> <p>​"အဖေ... အဲဒါ နည်းနည်း နည်းမနေဘူးလား" ဝမ်ရှစ်ကျဲ့က ဝင်ပြောတယ်။ "ကျွန်တော် စုံစမ်းသိရသလောက်ဆိုရင် မင်းသားလေးဆီမှာ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းသစ်တစ်ခု ရှိနေပုံရတယ်... အမြတ်တော်တော် ရမယ့်ပုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ချင် မိသားစုကို ပေးမပေး ဆိုတာကိုတော့ သူက ဝေဝါးဝါးပဲ ပြောသွားတာ"</p> <p>​လယ်ထွန်နွား ပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ ခေါင်းရှုပ်နေတဲ့ ဝမ်ချန်ချိုက ဒီကိစ္စကို သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ "မင်းသားလေး အဲဒီလို ပြောတာ သေချာလို့လား" လို့ သူက ကမန်းကတန်း မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​"သေချာပေါက်ပါပဲ။ ဒီအသစ်အဆန်းက မူးယစ်ချင်းကျိုး အရက်လောက်ကို အမြတ်များတယ်လို့ မင်းသားလေးက ပြောခဲ့တာပါ" ဝမ်ရှစ်ကျဲ့က အခိုင်အမာ ပြောတယ်။</p> <p>​ဆွန်ယွမ်ကျီရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ တွက်ချက်မှုတွေ အရောင်လက်သွားတယ်။ အခုလောလောဆယ် သိသာထင်ရှားတဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေကို ဝမ် မိသားစုနဲ့ ချင် မိသားစုကပဲ ခွဲဝေယူနေကြတာ။ သူ့ရဲ့ ဆွန် မိသားစုက ဝမ် မိသားစုနဲ့ သွေးသောက်မဟာမိတ် ဖြစ်နေတယ် ဆိုပေမဲ့၊ သူ့အတွက် အကျိုးအမြတ် ပိုရချင်တာ သဘာဝပဲလေ။</p> <p>​"အစ်ကိုဝမ်... အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ဒီအခွင့်အရေးကို ငါတို့ အရယူမှ ဖြစ်မယ်။ ငါ့ဘက်က လယ်ထွန်နွား တစ်ထောင် ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ လှူပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းသားလေးရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရလာခဲ့ရင် ဆွန် မိသားစုကို မေ့မထားနဲ့နော်" လို့ ဆွန်ယွမ်ကျီက အကြံပြုတယ်။</p> <p>​"ဒါပေါ့... ဒါပေါ့" ဝမ်ချန်ချိုက ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။ ဝမ် မိသားစုမှာ ကျန်နေတဲ့ နွားအများစုကို အစိုးရဆီ ပေးလိုက်ရပြီဆိုတော့ သူတို့ဆီမှာ သိပ်မကျန်တော့ဘူးလေ။ ဆွန် မိသားစုကသာ အပို လှူပေးမယ်ဆိုရင် တကယ့်ကို အကူအညီကြီး ဖြစ်သွားမှာ။</p> <p>​သူတို့ အစီအစဉ် အတည်ဖြစ်သွားတာနဲ့ ချီမင်းသား အိမ်တော်ဆီ သတင်းပို့ဖို့ ဝမ်ရှစ်ကျဲ့ကို လွှတ်လိုက်ကြတယ်။</p> <p>​ချီမင်းသား အိမ်တော်မှာတော့ ဝမ်ရှစ်ကျဲ့ ရောက်သွားတဲ့ အချိန်က ချင်ချွမ်ယွင် ပြန်ထွက်လာတဲ့ အချိန်နဲ့ ကွက်တိပဲ။ သူ မျက်မှောင် နည်းနည်း ကြုတ်လိုက်ပေမဲ့ ခစားဝင်ခွင့် ရတာနဲ့ အထဲကို ဝင်သွားတယ်။</p> <p>​ပင်မဆောင်မှာ ရှောင်မင်က စက္ကူတစ်ရွက်ကို ကိုင်ပြီး ပြုံးဖြီးဖြီး ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>​သိချင်စိတ်နဲ့ ဝမ်ရှစ်ကျဲ့က "မင်းသားလေး... ဘာတွေများ ဒီလောက် ဝမ်းသာနေရတာလဲ" လို့ မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​ရှောင်မင်က သူ့ရှေ့မှာ စက္ကူကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်တယ်။ "ချင် နဲ့ ဝေ့ မိသားစုက ငါ့ရဲ့ မြေလွတ်မြေရိုင်း ဖော်ထုတ်စိုက်ပျိုးခွင့် အမိန့်ကို ထောက်ခံတဲ့အနေနဲ့ လယ်ထွန်နွား ငါးရာစီ လှူဒါန်းလိုက်တယ်လေ။ တကယ့်ကို သစ္စာရှိတဲ့ လက်အောက်ခံတွေပဲ"</p> <p>​ဝမ်ရှစ်ကျဲ့က မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး "မင်းသားလေး... ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် လာတာလည်း အဲဒီကိစ္စအတွက်ပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ဝမ် မိသားစုက ကျန်နေတဲ့ နွားတွေကို အစိုးရဆီ ပေးလိုက်ရုံသာမက၊ ဆွန် မိသားစုနဲ့ ပေါင်းပြီး လယ်ထွန်နွား တစ်ထောင့်ငါးရာ ကို မင်းသားလေးဆီ တိုက်ရိုက် လှူဒါန်းဦးမှာပါ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ရှောင်မင်က အံ့သြသွားဟန် ဆောင်လိုက်တယ်။ "ညီလေးဝမ်... တကယ် ပြောနေတာလား"</p> <p>​"မင်းသားလေးကို ကျွန်တော်မျိုးက ဘယ်လှည့်စားရဲပါ့မလဲ။ ဒီမှာ စာချုပ်ပါ" လို့ ပြောရင်း ဝမ်ရှစ်ကျဲ့က အလှူစာရင်း အသေးစိတ် ရေးထားတဲ့ ပိုးသားစာလိပ် တစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။</p> <p>​"သခင်ကြီးဝမ် နဲ့ သခင်ကြီးဆွန် တို့က တကယ့်ကို သဘောထားကြီးတာပဲ။ ဒီလို သစ္စာစောင့်သိမှုကို ငါ တန်ဖိုးမထားရင် တာဝန်မဲ့ရာ ကျသွားမှာပေါ့" လို့ ရှောင်မင်က ဝမ်းသာအားရ အော်ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​ဒီတစ်ခါတော့ သူ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက တကယ့် အစစ်အမှန်ပဲ... လယ်ထွန်နွား နှစ်ထောင့်ငါးရာ ဆိုတာ အိမ်ထောင်စု နှစ်သောင်းခွဲ ကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်လို့ သူ့ရဲ့ စိုက်ပျိုးရေး ထုတ်လုပ်မှု အစီအစဉ်တွေကို သိသိသာသာ ရှေ့ရောက်သွားစေမှာလေ။</p> <p>​ပြည်နယ်ခြောက်ခုလုံးမှာ အိမ်ထောင်စု တစ်သန်းကျော် ရှိတာနဲ့၊ ကျီယွမ် ဆီက ဝယ်လာမယ့် နွားတွေရယ်၊ သူဌေးတွေဆီက ငှားရမ်းမယ့် နွားတွေရယ် ပေါင်းလိုက်ရင် သူ့ရဲ့ စุပေါင်းလယ်ယာ စနစ်က တကယ့်ကို အသက်ဝင်လာတော့မှာ။</p> <p>​ကျေနပ်သွားတဲ့ ဝမ်ရှစ်ကျဲ့က သူ့ရဲ့ အဓိက ကိစ္စကို သတိထားပြီး စကားစလိုက်တယ်။ "မင်းသားလေး... ဒီနေ့စောစောက ပစ္စည်းအသစ် တစ်ခု အကြောင်း ပြောခဲ့တယ်နော်။ အဲဒါ ဘာများလဲ သိပါရစေ"</p> <p>​စိတ်ကြည်နေတဲ့ ရှောင်မင်က "ဒီပစ္စည်းကို ဆပ်ပြာ လို့ ခေါ်တယ်။ ယီဇီ နဲ့ ဆင်တူတယ်။ နားလည်လား" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။</p> <p>​"ယီဇီ ဟုတ်လား။ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ အရင်က ကံကောင်းလို့ ခဏလောက် သုံးကြည့်ခွင့် ရဖူးတယ်" လို့ ဝမ်ရှစ်ကျဲ့က ပြန်သတိရရင်း ပြောတယ်။</p> <p>​ရှောင်မင် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီးမှာ ဝက်သရက်ရွက်နဲ့ သစ်သားပြာကို သုံးပြီး ယီဇီ လုပ်နည်းကို တချို့က ရှာဖွေတွေ့ရှိထားပြီးပြီလေ။ ဒါပေမဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်က ရှုပ်ထွေးလွန်းလို့ တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်တွေနဲ့ မှူးမတ်တွေလောက်ပဲ သုံးနိုင်ကြတာ။</p> <p>​ဒါ့အပြင် ရိုးရာ ယီဇီ က အကြမ်းထည်ပဲ ရှိသေးတယ်... အစိမ်းလိုက် ဝက်ဆီနဲ့ ပြာကို သုံးထားလို့ မည်းမည်းကြီးနဲ့ ကြည့်ရဆိုးတယ်။</p> <p>​အခု ရှောင်မင် ဆပ်ပြာ ထုတ်လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက မကြာသေးခင်ကမှ ထုံးကျောက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့လို့ပဲ။ ထုံးကျောက် ရှိရင် ဆပ်ပြာ အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်ရာမှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်တဲ့ အယ်လ်ကာလီ ကို သူ ထုတ်လုပ်နိုင်ပြီလေ။</p> <p>​တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဒါက သူ့ရဲ့ ဓာတုဗေဒ စက်မှုလုပ်ငန်းရဲ့ အစပြုခြင်းလည်း ဖြစ်တယ်။</p> <p>​သံမဏိ တစ်ခုတည်းနဲ့ ခေတ်တစ်ခုကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ပေမဲ့၊ ဓာတုဗေဒ မပါရင်တော့ တိုးတက်မှုက တစ်ချိန်ချိန်မှာ ရပ်တန့်သွားမှာပဲ။ အနာဂတ်မှာ စပ်သတ္တုတွေ၊ သံမဏိ သန့်စင်တာတွေနဲ့ သင်္ဘောတည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းတွေမှာပါ ခိုင်မာတဲ့ ဓာတုဗေဒ အုတ်မြစ် လိုအပ်လာမှာ။</p> <p>​ဆပ်ပြာ ထုတ်လုပ်ခြင်းကနေ တစ်ဆင့် ဓာတုဗေဒ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့နဲ့ နည်းပညာ တိုးတက်မှု မျှတအောင် လုပ်ဆောင်ဖို့ သူ စီစဉ်ထားတယ်။</p> <p>​"ဒီဆပ်ပြာက ယီဇီ ထက် အများကြီး သာတယ်။ ချန်အန်းကို ရောက်တာနဲ့ မှူးမတ်တွေ သေချာပေါက် အလုအယက် ဝယ်ကြမှာပဲ" လို့ ရှောင်မင်က ရှင်းပြတယ်။</p> <p>​ဝမ်ရှစ်ကျဲ့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ ဒိန်းဒိန်းခုန်သွားတယ်။ ဆပ်ပြာ ထုတ်လုပ်ရေးဆိုတာ အမြဲတမ်း သီးသန့် လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တာ။ ကုန်သည်တော်တော်များများက ဒီလုပ်ငန်းထဲ ဝင်ဖို့ အိပ်မက်မက်ခဲ့ကြပေမဲ့ ဘယ်လို ထုတ်ရမလဲ ဆိုတာကို လုံးဝ မသိခဲ့ကြဘူးလေ။</p> <p>​"မင်းသားလေး... ဒီတစ်ခါတော့ ချင် မိသားစုကို မျက်နှာသာ မပေးပါနဲ့တော့။ ကြည့်ပါ... သူတို့ထက် ကျွန်တော်တို့က နွားငါးရာ ပိုလှူထားတယ်လေ။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စေတနာကို သက်သေပြနေတာပဲ" လို့ ဝမ်ရှစ်ကျဲ့က အတင်းတိုက်တွန်းတယ်။</p> <p>​ရှောင်မင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "စိတ်ချပါ... ဘာလုပ်ရမလဲ ငါသိပါတယ်။ ဆပ်ပြာလုပ်ငန်းကို ဝမ် မိသားစုကို ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ စည်းကမ်းချက် တစ်ခုတော့ ရှိတယ်... မင်းတို့ ငါ့ကို ဆီ သွင်းပေးရမယ်"</p> <p>​"ဆီ ဟုတ်လား။ ဘယ်လို ဆီမျိုးလဲ" ဝမ်ရှစ်ကျဲ့ ခဏလောက် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားတယ်။</p> <p>​တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီးမှာ လူတွေက ယီဇီ ကို သိကြပေမဲ့ တိရစ္ဆာန်အဆီနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆီ တွေကို ဆပ်ပြာလုပ်ဖို့ သုံးလို့ရတယ် ဆိုတာကို မသိကြဘူး။ သူတို့က ဝက်သရက်ရွက် ကိုပဲ သုံးလို့ရတယ် ထင်နေကြလို့ ဆပ်ပြာ ထုတ်လုပ်မှုကို အကြီးအကျယ် ကန့်သတ်ထားသလို ဖြစ်နေတာ။</p> <p>​ဒါပေါ့... နောက်ထပ် အရေးကြီးတဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းက အယ်လ်ကာလီ ပဲ။ ဆားရည်ကို လျှပ်စစ်ဓာတ်ခွဲတဲ့နည်းနဲ့ အယ်လ်ကာလီ မထုတ်နိုင်သေးပေမဲ့၊ ရိုးရာနည်းလမ်းတွေနဲ့ ဘယ်လိုထုတ်ရမလဲ ဆိုတာကို ရှောင်မင် သိတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း သူက ထုံးကျောက်ကို အရမ်းအသည်းအသန် ရှာနေခဲ့တာလေ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ထုံးကျောက်ရော သစ်သားပြာကိုပါ အယ်လ်ကာလီ ထုတ်ဖို့ သုံးလို့ ရလို့ပဲ။</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၄၇ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save