Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၄၈ )</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​"စားလို့ရတဲ့ ဆီဆိုရင် ဘယ်ဆီမဆို ရတယ်လေ"</p> <p>​ဒါက ဝမ်ရှစ်ကျဲ့ကို မပြန်ခင် ရှောင်မင် နောက်ဆုံး ပြောလိုက်တဲ့ စကားပဲ။</p> <p>​အခုလောလောဆယ် မိသားစုကြီး လေးစု အပေါ် အချိန်တွေ အများကြီး မဖြုန်းချင်သေးဘူး။ သူတို့နဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေ ခွဲဝေပေးနေရတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းက သူတို့တွေ မဟာမိတ်တွေ ဖြစ်နေသေးတယ် ဆိုတဲ့ အထင်အမြင်မျိုး ရနေအောင် ဟန်ဆောင်ထားချင်လို့ပဲ။</p> <p>​တကယ်တမ်းကျတော့ ရှောင်မင်က သူ့နယ်မြေထဲမှာ အင်အားကြီးတဲ့ အထက်တန်းလွှာ မိသားစုတွေ ရှိနေတာကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်ဘူး။ ဒီလို အုပ်စုတွေက သူ့ရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးကို ကြီးမားတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေ ဖြစ်စေတယ်လေ။</p> <p>​တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီး ကိုယ်တိုင်က မှူးမတ် မိသားစုတွေရဲ့ အထိန်းအကွပ်မဲ့ အာဏာတွေအောက်မှာ ဒုက္ခရောက်နေရပြီ။ ဒီအမှားမျိုးကို သူ ထပ်ပြီး အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။</p> <p>​ဝမ်ရှစ်ကျဲ့ ပြန်သွားပြီးနောက် ပန်ယွိခွန်း ကို သွားခေါ်ဖို့ ချန်တာ့ဖူ ကို ရှောင်မင် အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။ စက်မှုနည်းပညာတွေ တိုးချဲ့လာတာနဲ့အမျှ လက်မှုပညာဌာနနဲ့ ချီမင်းသား အိမ်တော်ကနေ ထုတ်ကုန်အသစ်တွေ ပိုပိုပြီး ထွက်လာတော့မှာလေ။</p> <p>​မူးယစ်ချင်းကျိုး အရက်ရော၊ ရေမွှေးပါ ချီမင်းသား အိမ်တော်ထဲမှာ သီးသန့် ထုတ်လုပ်တာဖြစ်ပြီး၊ ယုံကြည်ရတဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေကိုပဲ ထုတ်လုပ်ရေးမှာ ပါဝင်ခွင့် ပြုထားတယ်... လုံခြုံရေးအရ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကန့်သတ်ထားတာပေါ့။</p> <p>​တခြားလူတွေက ဒီအတိုင်း လက်ပိုက်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ရှောင်မင် ကောင်းကောင်း သိတယ်။ သူ့ရဲ့ စက်ရုံတွေ၊ အလုပ်ရုံတွေဆီက လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ခိုးယူဖို့ သူလျှိုတွေက သေချာပေါက် ချောင်းမြောင်းနေကြမှာပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း မူပိုင်ခွင့်ဌာန ကို အခု တရားဝင် ဖွဲ့စည်းလိုက်တာ။</p> <p>​အခုကစပြီး လက်မှုပညာဌာနက ထွက်လာမယ့် နည်းပညာ တီထွင်မှု မှန်သမျှကို မူပိုင်ခွင့်ဌာန အောက်မှာ မှတ်ပုံတင်ရမယ်၊ အဲဒီဌာနကို ချန်ဝမ်လုံ ကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်ရမယ်။ မူပိုင်ခွင့် ခိုးယူတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို၊ ကုန်သည်ဖြစ်ဖြစ် အရာရှိဖြစ်ဖြစ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးရမယ်... အဆိုးဆုံး အခြေအနေဆိုရင် ကွပ်မျက်ရမယ်ပေါ့။</p> <p>​ဒါ့အပြင် မှတ်ပုံတင်ထားတဲ့ မူပိုင်ခွင့်ကို သုံးချင်သူတိုင်းက လိုင်စင်ကြေး ပေးဆောင်ရမယ်။</p> <p>​လောလောဆယ်တော့ မူပိုင်ခွင့်တွေကို ရောင်းဖို့ ရှောင်မင် စိတ်ကူးမရှိသေးပေမဲ့၊ ဥပဒေ မူဘောင်ကိုတော့ စောစောစီးစီး ချမှတ်ထားရမယ်လေ။</p> <p>​ဒါ့အပြင် ပြည်သူတွေကြားမှာ တီထွင်ဆန်းသစ်မှုတွေ အားကောင်းလာအောင် သာမန်ပြည်သူတွေရဲ့ ကိုယ်ပိုင် တီထွင်မှုတွေကိုပါ မူပိုင်ခွင့် လျှောက်ထားခွင့် ပြုဖို့ သူနဲ့ ပန်ယွိခွန်း တို့ သဘောတူလိုက်ကြတယ်။</p> <p>​မူပိုင်ခွင့်ဌာနနဲ့ အတူ တွင်းထွက်ပစ္စည်းဌာန ကိုပါ ရှောင်မင် တည်ထောင်လိုက်တယ်။ ဒါက အစိုးရပိုင် မိုင်းတွင်းတွေ တည်ဆောက်ဖို့အတွက် ရှေ့ပြေးခြေလှမ်းပဲ။ သတ္တု အရင်းအမြစ်တွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တာက စက်မှုလုပ်ငန်း အင်အားကို ထိန်းချုပ်နိုင်တာနဲ့ အတူတူပဲလေ။</p> <p>​ရှောင်မင်ရဲ့ တစ်နေ့တခြား တိုးချဲ့လာတဲ့ မူဝါဒတွေကို ပန်ယွိခွန်း ဘက်က ဘာမှ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး။ ချီမင်းသားက တိုင်းပြည်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အုပ်ချုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေသရွေ့ သူ့အနေနဲ့ ဆန့်ကျင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူးလေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အကောင်အထည်ဖော်ရမယ့် တာဝန်က သူ့အပေါ် ကျလာတာပဲ မဟုတ်လား။</p> <p>​အခုတော့ နှင်းတွေလည်း အရည်ပျော်သွားပြီမို့ ချင်းကျိုး တစ်မြို့လုံး ပြန်လည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာပြန်တယ်။</p> <p>​ဝမ်ရှစ်ကျဲ့ တစ်ယောက် စားသုံးဆီတွေ လိုက်ဝယ်ဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေချိန်မှာ၊ ရှောင်မင်က ကိုယ်ရံတော်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး အယ်လ်ကာလီရည် စတင် ထုတ်လုပ်နေပြီ။ ထုံးကျောက်နဲ့ သစ်သားပြာကို အတူတူ ရောပြုတ်တဲ့ နည်းလမ်းက ခေတ်နောက်ကျတယ် ဆိုပေမဲ့၊ လောလောဆယ်တော့ ဒါက အထိရောက်ဆုံး နည်းလမ်းပဲလေ။</p> <p>​ပြင်ဆင်မှုတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေရင်း နေ့ရက်တွေ ကုန်ဆုံးသွားတယ်။</p> <p>​ဒီလိုနဲ့ တစ်နေ့မှာတော့ ချီမင်းသား အိမ်တော်ဆီ မထင်မှတ်ထားတဲ့ ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရောက်လာပြီး အိမ်တော်တစ်ခုလုံး ပွက်လောရိုက်သွားတော့တယ်။</p> <p>​—</p> <p>​"မင်းသားလေး... လီဆန် ပြန်ရောက်လာပြီ"</p> <p>​ဆပ်ပြာထုတ်ဖို့ စမ်းသပ်နေတာကို အာရုံစိုက်နေတဲ့ ရှောင်မင် တစ်ယောက် လုလော့ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ အသံကြောင့် အတွေးထဲကနေ လန့်နိုးသွားတယ်။</p> <p>​ရှောင်မင်က ရယ်လိုက်ပြီး စုတ်တံကို ချကာ "ဒီအချိန်လောက်ဆို သူ ပြန်ရောက်သင့်နေပြီလို့ ငါ တွက်ထားပြီးသား" လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​အဲဒီအချိန်မှာပဲ နောက်ကျောမှာ အထုပ်တစ်ထုပ် လွယ်ထားတဲ့ လီဆန် ပေါ်လာတယ်။ ရှောင်မင်ကို မြင်တာနဲ့ သူက အရိုအသေပေးပြီး "မင်းသားလေး... ကျွန်တော်မျိုး ပြန်ရောက်ပါပြီ" လို့ လျှောက်တင်တယ်။</p> <p>​"တရိုတသေတွေ လုပ်မနေပါနဲ့" လို့ ပြောရင်း ရှောင်မင်က ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ ဆီးကြိုလိုက်တယ်။ လီဆန်ရဲ့ ချန်အန်းခရီးစဉ် အသေးစိတ်ကို သူ သိချင်နေပြီလေ။ "ပြောစမ်းပါဦး... အခြေအနေတွေ ဘယ်လိုလဲ"</p> <p>​လီဆန်က အထုပ်ကို လုလော့ဆီ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး လျှောက်တင်တယ်။ "မင်းသားလေးရဲ့ ရေမွှေးကို မိဖုရားခေါင်ကြီးက အရမ်း သဘောကျတယ်လို့ ကိုယ်လုပ်တော်ကြီး က စကားပါးလိုက်ပါတယ်။ တခြား ကိုယ်လုပ်တော်တွေလည်း အကုန်လုံး ကြိုက်ကြတယ်တဲ့။ မူးယစ်ချင်းကျိုး အရက်ကတော့ ဧကရာဇ် ကိုယ်တိုင် မိဖုရားခေါင်ကြီးနဲ့ အတူ သောက်ရင်း မူးသွားတယ် ဆိုပဲ... သဘောကျလွန်းလို့ အရက်ခွက်ကိုတောင် အောက်မချတော့ဘူးတဲ့။ မင်းသားလေး အရက်ချက်တာ တော်တယ်လို့တောင် ချီးမွမ်းသေးတယ်"</p> <p>​လုလော့ရဲ့ မျက်နှာလေး ဝင်းလက်သွားတယ်။ "အထက်တန်းလွှာ အမျိုးသမီးတွေ ကြိုက်ကြမယ် ဆိုတာ ကျွန်မ သိနေသားပဲ"</p> <p>​ရှောင်မင် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ ဒီလို တုံ့ပြန်မှုမျိုး လာမယ်ဆိုတာ သူ မျှော်လင့်ထားပြီးသား။ ဒီဇိမ်ခံပစ္စည်းတွေက အရမ်းကို အသစ်အဆန်း ဖြစ်နေတော့ နန်းတွင်းက လူတွေ သတိမထားမိရင်သာ ထူးဆန်းနေမှာလေ။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ သူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး "ဒါပဲလား" လို့ မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​လီဆန်က အဓိပ္ပါယ်ပါပါ ပြုံးလိုက်တယ်။ "ဧကရာဇ်က သဘောကျလွန်းလို့ ညီလာခံမှာ ဘဏ္ဍာရေး ဒုတိယအမတ်ကြီး ချွေ့ကျန်း ကို မင်းသားလေးအတွက် ငွေနှစ်သိန်း ချထားပေးဖို့ ကိုယ်တိုင် ညွှန်ကြားလိုက်ပါတယ်။ မင်းသားလေးသာ တိုင်းပြည်ကို ဆက်ပြီး ကြိုးကြိုးစားစား အုပ်ချုပ်နေမယ်ဆိုရင် မင်းသားလေးရဲ့ နယ်မြေအတွက် သတ်မှတ်ထားတဲ့ ငွေတစ်သန်းလုံးကို တဖြည်းဖြည်းချင်း အကုန်ချပေးမယ်လို့လည်း မိန့်ပါတယ်"</p> <p>​ရှောင်မင် တစ်ယောက် စကားတောင် မပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားတယ်။ "ကပ်စေးနှဲလိုက်တာ"</p> <p>​ဒီငွေတစ်သန်း ဆိုတာ မင်းသားတိုင်း ကိုယ့်နယ်မြေကို စတင် အုပ်ချုပ်တဲ့အခါ နန်းတော်ကနေ ထုံးစံအရ ချပေးရမယ့် အမွေအနှစ် ရန်ပုံငွေ... အလွယ်ပြောရရင် နယ်မြေတစ်ခုအတွက် အစပျိုး မတည်ငွေပေါ့။</p> <p>​သူဌေးကြီး တစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ အမွေဆက်ခံသူကို ပထမဆုံး စီးပွားရေး လုပ်ငန်း စလုပ်ဖို့ ငွေထုတ်ပေးတာနဲ့ ဘာမှ မကွာဘူးလေ။</p> <p>​မြောက်ပိုင်းမှာ ရာစုနှစ်တစ်ခုလောက် စစ်ပွဲတွေ ဖြစ်နေပေမဲ့၊ တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီးရဲ့ တောင်ပိုင်း ဒေသတွေကတော့ ကုန်သွယ်ရေးနဲ့ စက်မှုလုပ်ငန်းတွေ ထွန်းကားပြီး စည်ကားနေဆဲပဲ။ တိုင်းပြည်ရဲ့ အခွန်ဘဏ္ဍာတွေက အရမ်းများလွန်းလို့ ရှောင်မင် အမြင်မှာ ဆုန်မင်းဆက် ရဲ့ အထွတ်အထိပ် ကာလတွေနဲ့တောင် သွားယှဉ်လို့ ရတယ်။</p> <p>​နန်းတော်က ချမ်းသာကြွယ်ဝတယ် ဆိုတာ သံသယဝင်စရာ မလိုဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဧကရာဇ် ရှောင်ဝမ်ရွှမ် က ကိုယ့်သားတွေအပေါ်တောင် ကပ်စေးနှဲနေသေးတာ။</p> <p>​ဒီကိစ္စအတွက် ရှောင်မင် သူ့ကို အထင်မသေးဘဲ မနေနိုင်ဘူး။</p> <p>​အဲဒီအချိန်မှာပဲ အသံတွေ ကြားလို့ ချန်တာ့ဖူ ရောက်လာတယ်။ သတင်းကို ကြားတော့ သူ ရယ်လိုက်ပြီး "မင်းသားလေး... ငွေနှစ်သိန်း ဆိုတာလည်း နည်းတဲ့ ပမာဏမှ မဟုတ်တာ။ အနည်းဆုံးတော့ အရေးတကြီး ကုန်ကျစရိတ်တွေကို ဖြေရှင်းနိုင်တာပေါ့။ အဲဒီငွေကို တွင်းထွက်ပစ္စည်းဌာန ဘက် လှည့်ပေးလိုက်ပါလား။ မိုင်းတွင်းတွေ တည်ဆောက်ဖို့ ငွေလိုတယ်လေ" လို့ ပြောတယ်။</p> <p>​ရှောင်မင် နားထင်ကို ဖိနှိပ်လိုက်တယ်။ "မင်းက ရာထူးတောင် တရားဝင် မယူရသေးဘူး၊ အခုကတည်းက ငွေတောင်းနေပြီလား"</p> <p>​အဲဒီနောက် သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ကောင်းပြီလေ... တစ်ဝက် ယူလိုက်။ တစ်သိန်းပေါ့" လို့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​"ကျေးဇူးကြီးမားလှပါတယ် မင်းသားလေး" ချန်တာ့ဖူ ပြုံးဖြီးသွားတယ်။ ငွေတစ်သိန်းဆိုတာ ပင်လယ်ထဲ ရေတစ်စက် ချလိုက်သလိုပဲ ဆိုပေမဲ့ ဘာမှမရတာထက်တော့ ကောင်းသေးတယ်လေ။</p> <p>​တွင်းထွက်ပစ္စည်းဌာန စတင် လည်ပတ်နေပြီဆိုတော့ သူ့ရဲ့ တာဝန်တွေက အင်မတန် ကြီးမားလာပြီ... ကျောက်မီးသွေး၊ သံ၊ ထုံးကျောက် နဲ့ ခဲဖန် မိုင်းတွေကို ကြီးကြပ်ရုံသာမက ရှောင်မင် သတ်မှတ်ပေးထားတဲ့ တခြား မိုင်းတွင်းတွေကိုပါ ကြည့်ရဦးမှာ။</p> <p>​ငွေတစ်သိန်း ရှိရင်တောင် သဲထဲ ရေသွန်ချသလို ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တယ်။</p> <p>​အဲဒီအချိန်မှာ လီဆန်က "မင်းသားလေး... နန်းတော်က ချပေးတဲ့ ရန်ပုံငွေအပြင် ကိုယ်လုပ်တော်ကြီးကလည်း မင်းသားလေးအတွက် သူမကိုယ်ပိုင် ငွေစက္ကူ နှစ်သိန်း ပို့လိုက်ပါသေးတယ်" လို့ ဖြည့်ပြောတယ်။</p> <p>​ရှောင်မင် အံ့အားသင့်သွားတယ်။ "မယ်တော်က ဒီလောက်များတဲ့ ငွေတွေကို ဘယ်ကရတာလဲ"</p> <p>​လီဆန်က ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ "မင်းသားလေးရဲ့ ရေမွှေးကျေးဇူးတွေပေါ့။ ကိုယ်လုပ်တော်တွေက ကြိုတင် အော်ဒါတွေ တင်ကြပြီး စပေါ်ငွေတွေကို ရွှေတွေ ငွေတွေနဲ့ ပေးကြတာ။ ဒီစာထဲမှာ အကုန် အသေးစိတ် ရေးထားပါတယ်" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။</p> <p>​စာကို ကမ်းပေးလိုက်တော့ ရှောင်မင်က ဖွင့်ဖတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတယ်။</p> <p>​ငွေတွေက ရေမွှေးရောင်းရလို့ ရတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အဓိက ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​စာထဲမှာ မိဖုရားခေါင်ကြီး ကျောက် ရော အိမ်ရှေ့စံ အကြောင်းပါ ပါနေတယ်။ မိဖုရားခေါင်ကြီး တစ်ယောက်တည်း ဆိုရင် စိတ်ပူစရာ မရှိပေမဲ့... အိမ်ရှေ့စံ ပါလာတော့ ကိစ္စတွေက ရှုပ်ထွေးသွားပြီ။</p> <p>​ကျိန့်ကိုယ်လုပ်တော်ကြီးက တိုတိုတုတ်တုတ်ပဲ ရေးထားပေမဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကို ရှောင်မင် နားလည်လိုက်တယ်... မိဖုရားခေါင်ကြီး ကျောက် က သူ့ကို အိမ်ရှေ့စံရဲ့ အုပ်စုထဲ ဆွဲသွင်းဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ။</p> <p>​အဲဒီလိုသာဆိုရင် အိမ်ရှေ့စံကို ဖြုတ်ချချင်နေတဲ့ တခြား မင်းသားတွေ အကုန်လုံးရဲ့ ရန်သူ ဖြစ်သွားတော့မှာပေါ့။</p> <p>​ချန်တာ့ဖူက ရှောင်မင်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းသွားတာကို သတိထားမိပြီး "မင်းသားလေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ" လို့ မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​"ဒါက ပြဿနာပဲ" ရှောင်မင် သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ "စတုတ္ထမင်းသားရဲ့ လုပ်ကြံတာ ခံရပြီး သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရပြီးတဲ့နောက်၊ အခု မိဖုရားခေါင်ကြီးက ငါ့ကို အိမ်ရှေ့စံအတွက် မဟာမိတ် ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ မြင်နေပြီ။ ဆိုလိုတာက အိမ်ရှေ့စံကို ဖယ်ရှားချင်နေတဲ့ မင်းသားတိုင်းကို ငါက စော်ကားလိုက်သလို ဖြစ်သွားတာပဲ"</p> <p>​ချန်တာ့ဖူက စာကို အမြန်ဖတ်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာထား တင်းမာစွာနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "မှန်ပါတယ်။ မိဖုရားခေါင်ကြီးနဲ့ အိမ်ရှေ့စံက ချင်းကျိုးမှာ မင်းသားလေး ရုန်းကန်နေရတာကို ကိုယ်ချင်းစာလို့ နန်းတော်က ချပေးတဲ့ ရန်ပုံငွေအပြင် နောက်ထပ် ငွေတစ်သိန်း ထပ်ပေါင်းပေးမယ်လို့ စာထဲမှာ ရေးထားတယ်။ အဲဒါကို ကြည့်တာနဲ့ သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က သိသာနေပါပြီ"</p> <p>​ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ရှောင်မင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပခုံးတွန့်လိုက်တယ်။ "ထားလိုက်ပါတော့... ငွေတွေလည်း ရောက်နေပြီဆိုတော့ လက်ခံထားလိုက်တာပေါ့။ အခုလောလောဆယ် ကိုယ့်နယ်မြေကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ဖို့က အရေးအကြီးဆုံးပဲ။ မင်းသားတွေ အကုန်လုံးရဲ့ ကြားမှာ ငါ လှည့်ပတ် ကစားနိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲပေါ့"</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၄၈ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save