Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၅၀ )</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ချင်းကျိုး အရှေ့ဘက် စစ်စခန်း။</p> <p>​ဒါက ချင်းကျိုးတပ်ဖွဲ့ အခြေစိုက်တဲ့ စစ်တန်းလျားပဲ။ အင်အား အတောင့်တင်းဆုံး အချိန်က တပ်သား သုံးထောင် ရှိခဲ့တာနဲ့ ယှဉ်ရင် အခု စခန်းထဲမှာ တပ်သား သုံးရာကျော်လေးပဲ ရှိတော့တယ်။</p> <p>​စခန်းထဲက တန်းလျား တော်တော်များများက လူမနေဘဲ ပစ်ထားတာ ကြာပြီ။ အရင်တုန်းကတော့ ဒီအခန်းတွေမှာ ပင့်ကူအိမ်တွေ အပြည့်နဲ့ ဖုန်တွေ တက်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီအခန်းတွေကို ရှင်းလင်းထားပြီး၊ တပ်သားသစ် စုဆောင်းရေး ကြော်ငြာတွေ ကပ်ထားတယ်။ မကြာသေးခင်ကမှ တပ်ထဲဝင်ဖို့ လာတဲ့သူတွေ တဖွဲဖွဲ ရောက်နေကြတယ်။</p> <p>​နောက်ထပ် လဝက်လောက် နေရင် တပ်သားသစ်တွေ လေ့ကျင့်ရေး စတော့မှာ။ ဒီတစ်ခေါက် တပ်သားသစ် စုဆောင်းမှုက စခန်းရဲ့ တန်းလျားတွေ အကုန် ပြည့်သွားစေမှာ ဖြစ်ပြီး၊ ချင်းကျိုးတပ်ဖွဲ့ကို အရင်က အင်အားအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားစေမှာလေ။</p> <p>​လူရိုင်းတွေ မကျူးကျော်ခင် အချိန်တွေဆီ ပြန်ရောက်သွားသလို ခံစားရလို့ တပ်သားဟောင်းတွေက အထူးပဲ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြတယ်။ တပ်အင်အား တိုးလာတာက ရာထူးတိုးဖို့ အခွင့်အရေးတွေ ပိုများလာတယ် ဆိုတဲ့ သဘောလည်း သက်ရောက်တယ်လေ။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ တပ်သားသစ်တွေ မရောက်လာခင်မှာပဲ စုတ်ပြတ်နေတဲ့ အဝတ်အစားတွေနဲ့ လူတစ်စုက စခန်းထဲကို ပြောင်းရွှေ့လာကြတယ်။ စုံစမ်းကြည့်တော့မှ ဒါတွေက ချီမင်းသား ဒေသအသီးသီးကနေ ဝယ်လာတဲ့ ကျေးကျွန်တွေမှန်း တပ်သားတွေ သိလိုက်ရတယ်။</p> <p>​အရင်တုန်းကဆို တပ်သားဟောင်းတွေက ချီမင်းသား အပေါ် အမြင်မကြည်ကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်လလောက် အတွင်းမှာ မင်းသား ပြောင်းလဲသွားတဲ့ သတင်းတွေက မြို့ထဲမှာ ပျံ့နှံ့နေပြီး၊ သူတို့ရဲ့ အမြင်တွေကိုလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားစေတယ်။</p> <p>​"မင်းသားလေး... ဒီကျေးကျွန်တွေက စခန်းထဲမှာ အမြဲတမ်း နေလို့မရဘူးနော်။ မကြာခင် တပ်သားသစ်တွေ ရောက်လာတော့မှာ၊ ကျွန်တော့်မှာ ပိုတဲ့ နေရာမရှိဘူး" နောက်နေ့ ရှောင်မင် ချင်းကျိုးစစ်စခန်းကို ရောက်ရောက်ချင်း လူဖေး က ညည်းတွားလိုက်တယ်။</p> <p>​"သူတို့ကို ဒီမှာ အမြဲတမ်း ထားဖို့ ငါ တစ်ခါမှ မရည်ရွယ်ပါဘူး။ တပ်သားသစ်တွေ မရောက်ခင် သူတို့ကို နေရာရွှေ့ပေးမှာပါ" လို့ ပြောရင်း ရှောင်မင်က သူ့လက်တွေကို အင်္ကျီလက်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်တယ်။ နှင်းတွေ တိတ်သွားပြီ ဆိုပေမဲ့ ရာသီဥတုက ပိုတောင် အေးလာသေးတယ်။</p> <p>​ရွှေရောင် နေရောင်ခြည် ကျရောက်နေပေမဲ့ ရှောင်မင် တစ်ယောက် အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ယင်နေဆဲပဲ။</p> <p>​"အဲဒီလိုဆိုရင်တော့... ရပါတယ်လေ" လူဖေး က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ဒါပေမဲ့ မင်းသားလေး... ဘာလို့ ဒီလောက်များတဲ့ ကျေးကျွန်တွေကို ဝယ်ရတာလဲ။ အိမ်တော်မှာ ဒီလောက် အစေခံတွေ အများကြီး မလိုလောက်ပါဘူး" လို့ မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​ရှောင်မင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အဲဒီမေးခွန်းကို မဖြေဘဲ၊ "ဒီဆောင်းတွင်း လူရိုင်းတွေ ချန်းကျိုး ကို ဝင်တိုက်မယ်လို့ မင်း ထင်လား" လို့ ပြန်မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​"သေချာတော့ မပြောနိုင်ဘူး" လူဖေး က တည်ကြည်တဲ့ လေသံနဲ့ ဖြေတယ်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ချင်းကျိုး ကျူးကျော်ခံရပြီး ပျက်စီးခဲ့ရတာ။ ခွန်အားဗလ ပြည့်ဝတဲ့ အမျိုးသား သိန်းနဲ့ချီ ဖမ်းခေါ်ခံခဲ့ရပြီး အခုထိ ငါတို့ နာလန်မထူနိုင်သေးဘူး။ ယုတ္တိကျကျ တွေးကြည့်ရင် ဒီမှာ လုယက်စရာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး ဆိုတာ လူရိုင်းတွေ သိသင့်တာပေါ့"</p> <p>​"ဒါပေမဲ့ မြက်ခင်းပြင်က ကုန်သည်တွေ ပြောတာတော့ ပြင်းထန်တဲ့ ဆောင်းရာသီကြောင့် သူတို့ရဲ့ ကျွဲနွား သိုးဆိတ်တွေ အများကြီး သေကုန်ပြီတဲ့။ ချန်းကျိုး ရဲ့ မြောက်ဘက်မှာ နေတဲ့ ဟူယန်ထို မျိုးနွယ်စု ဆိုရင် အများကြီး ဆုံးရှုံးသွားတယ်တဲ့။ သူတို့ အကြံအိုက်ပြီး တစ်ခုခု လုပ်လာမှာကို ငါ စိုးရိမ်တယ်"</p> <p>​ရှောင်မင် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ဟူယန်ထို မျိုးနွယ်စုက အနည်းဆုံး တပ်သား သုံးသောင်းလောက် စုဆောင်းနိုင်တယ် မဟုတ်လား"</p> <p>​"မှန်ပါတယ်။ လူရိုင်းတွေက သူတို့ရဲ့ လူဦးရေ တစ်ခုလုံးကို စစ်သည်တွေအဖြစ် လေ့ကျင့်ပေးထားတာ... သက်ကြီးရွယ်အို၊ အမျိုးသမီးနဲ့ ကလေးတွေ ကလွဲရင် ယောကျ်ားတိုင်းက တိုက်ခိုက်နိုင်တယ်"</p> <p>​"ဒီတစ်ခေါက် သူတို့ရဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေ အေးခဲသေကုန်လို့ နောက်နှစ် စားစရာ မလောက်တော့မှာမို့ သူတို့ အကြံအိုက်နေကြပြီ။ ဆိုလိုတာက စားစရာတွေ စုဆောင်းဖို့ သူတို့ ဝင်လုကြလိမ့်မယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် သူတို့နဲ့ ကုန်သွယ်ရေး လုပ်ရင်ရော မရဘူးလား။ ချင်းကျိုး က နောက်ထပ် ကျူးကျော်မှု တစ်ခုကို ထပ်ပြီး မခံနိုင်တော့ဘူး။ အကယ်၍ သူတို့က လူသုံးသောင်းနဲ့ ချန်းကျိုး ကို ဝင်တိုက်ရင်၊ ငါတို့ နိုင်ရင်တောင်မှ အကျအဆုံး များတဲ့ အောင်ပွဲမျိုးပဲ ဖြစ်မှာ... အဲဒီလိုမျိုးကို ငါ ရှောင်ရှားချင်တယ်" လို့ ရှောင်မင်က သုံးသပ်ပြတယ်။</p> <p>​လူဖေး က ပွင့်လင်းပေမဲ့ ဉာဏ်မရှိတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ တပ်သားသစ်တွေက လေ့ကျင့်မှု မရှိသေးဘူး၊ ဓားပြတွေကလည်း ပြည်နယ်ခြောက်ခုမှာ ပြဿနာ ရှာနေတုန်းပဲ၊ လူရိုင်းတွေနဲ့ စစ်ပွဲကြီးတစ်ခု ဆင်နွှဲရမယ်ဆိုရင် တကယ့် ကပ်ဆိုးကြီး ဖြစ်သွားမှာ။</p> <p>​"ချန်းကျိုး က ကုန်သည်တွေက ပုံမှန်အားဖြင့် လူရိုင်းတွေဆီက ကျွဲနွားတွေ၊ သားရေတွေကို ကျောက်မီးသွေး၊ သံယိုင်းကျောက်တွေနဲ့ လဲလှယ်ဝယ်ယူလေ့ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ် ကျွဲနွား သိုးဆိတ်တွေ အများကြီး အေးခဲသေကုန်တော့ အဲဒီကုန်သွယ်ရေးက မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးလေ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သေနေတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကို ဘယ်သူက ဝယ်မှာလဲ" လို့ ပြောရင်း လူဖေး က ဒီအစီအစဉ် မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ ခေါင်းခါလိုက်တယ်။</p> <p>​"အဲဒီလိုလား"</p> <p>​ရှောင်မင် ခေါင်းငုံ့ပြီး စဉ်းစားလိုက်တယ်။ ဆပ်ပြာလုပ်ဖို့ ဆိုဒါပြာ တွေ တော်တော်လေး စုမိနေပြီ ဆိုပေမဲ့၊ ဆီဈေးက ကြီးနေတုန်းပဲ... ဒါက ဝမ် မိသားစုကိုပါ ခေါင်းခဲစေတဲ့ ပြဿနာတစ်ခုလေ။</p> <p>​အခု လူရိုင်းတွေဘက်က ကျွဲနွား သိုးဆိတ်တွေ အများကြီး သေသွားပြီဆိုတော့၊ ဒါက တိရစ္ဆာန်အဆီတွေ ဝယ်ဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေး မဟုတ်ဘူးလား။ ပြီးတော့ လူဖေး က ကျောက်မီးသွေးနဲ့ သံ ကုန်သွယ်ရေး အကြောင်း ပြောသွားတော့၊ ဝမ် မိသားစုလည်း ဒီအထဲမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ရမှာပဲ။</p> <p>​တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီးက လူရိုင်းတွေကို ကျောက်မီးသွေးနဲ့ သံယိုင်းကျောက် ရောင်းချတာကို တရားဝင် တားမြစ်ထားပေမဲ့၊ မှောင်ခိုသမားတွေကတော့ အမြဲတမ်း ရှိနေတာပဲလေ။</p> <p>​ရှောင်မင်က လူရိုင်းတွေအပေါ် သဘောကောင်းချင်နေတာတော့ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ မြက်ခင်းပြင် အင်ပါယာ ကြီးရဲ့ ကြီးထွားလာနေတဲ့ အင်အားက သူကိုယ်တိုင်ရော၊ တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီး အတွက်ပါ ကြီးမားတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကြီး တစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်တော့ သူက အဲဒါကို ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း မရှိသေးဘူးလေ။</p> <p>​ဒီအချိန်မှာ သူတို့ စစ်တိုက်ရင် ဘယ်လိုမှ နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တည်ငြိမ်ရေးနဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး အတွက် ရှောင်မင်က မာနကို မြိုသိပ်ပြီး တခြားနည်းလမ်း ရှာရမှာပဲ။ ဒီအကျပ်အတည်းကို ဝမ် မိသားစုကတစ်ဆင့် ဖြေရှင်းနိုင်လောက်တယ်... သူတို့က လူရိုင်းတွေနဲ့ ကာလရှည်ကြာ စီးပွားရေး အဆက်အသွယ်တွေ ရှိသလို၊ ကိုယ်ပိုင် အဆက်အသွယ်တွေလည်း ရှိနေတာကိုး။</p> <p>​အစီအစဉ် တစ်ခု ချပြီးသွားတော့ ရှောင်မင်က လူဖေး ကို ဒါတွေ ထုတ်မပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ လူရိုင်းတွေနဲ့ တာယွီနိုင်ငံတော်ကြီး ကြားက ရန်ငြိုးက ရာစုနှစ်ချီ ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး၊ ဒီလို ကုန်သွယ်ရေးမျိုးက ဂုဏ်ယူစရာ လုံးဝ မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p>​ဒီနေ့ သူ စခန်းကို လာရတဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းက ကျေးကျွန်တွေ ကိစ္စအတွက်ပဲ။ ကျေးကျွန် ကိုးရာ့ငါးဆယ်... အရမ်း မများသလို အရမ်းလည်း မနည်းဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရှောင်မင်အတွက်တော့ သူတို့က အရမ်း အရေးကြီးတယ်။ အလုပ်ရုံ တချို့ကို တည်ဆောက်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ လုပ်သားအင်အား ဖြစ်လာမှာလေ။</p> <p>​လက်မှုပညာဌာနမှာ နေရာက ကျဉ်းကျပ်နေပြီ။ တိုးလာတဲ့ လက်မှုပညာသည်တွေနဲ့ စက်ပစ္စည်းတွေကြောင့် ပိုပြီး ကျပ်တည်းလာပြီ။ ရှောင်မင်က ခေတ်သစ် စက်မှုဇုန်တစ်ခုလိုမျိုး စက်မှုလုပ်ငန်းစု တစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့ ကြံစည်နေတာ ကြာလှပြီ။</p> <p>​သူ နေရာရွေးပြီးသွားပြီ... မြို့တောင်ဘက်၊ ထိုမြစ် ရဲ့ မြစ်အောက်ပိုင်းမှာ။ ဒီကျေးကျွန်တွေက အလုပ်ရုံ အဆောက်အအုံတွေကို ဆောက်လုပ်ရမှာဖြစ်ပြီး၊ နောက်ပိုင်းကျရင် အဲဒီအထဲမှာပဲ အလုပ်လုပ်ရမှာ။</p> <p>​လုံခြုံရေးအရ ရှောင်မင်က အလုပ်ရုံဇုန်ကို မြင့်မားတဲ့ တံတိုင်းတွေနဲ့ ကာရံထားမှာဖြစ်ပြီး၊ လုံခြုံရေးအတွက် ချင်းကျိုးတပ်ဖွဲ့ကို အဲဒီမှာ တပ်စွဲထားမှာ။</p> <p>​အခုဆို လူဖေး က ကျေးကျွန်တွေ အကုန်လုံးကို စုဝေးပြီးသွားပြီ။ ရှောင်မင်က သူတို့ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်တယ်... စုတ်ပြတ်နေတဲ့ အဝတ်အစားတွေ၊ လက်ထိပ်ခြေကျင်းတွေ ခတ်ထားပြီး အေးစက်တဲ့ လေထဲမှာ တုန်ယင်ရင်း ဟိုတစ်စု ဒီတစ်စု ရပ်နေကြတယ်။</p> <p>​လျန်တာ့ဟိုင် ပြောခဲ့သလိုပဲ ဒီကျေးကျွန် အများစုက လူငယ် အမျိုးသား အမျိုးသမီးတွေ ဖြစ်ပြီး၊ ကျေးကျွန် စံနှုန်းအရဆိုရင် အကောင်းဆုံး လုပ်သားတွေပဲ။</p> <p>​သူတို့ရဲ့ အရည်အသွေးကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ရှောင်မင်က ချန်ဝမ်လုံ ဘက်ကို လှည့်ပြီး "ဒီကျေးကျွန်တွေကို မင်း စီမံအုပ်ချုပ်ရမယ်။ အုတ်ဖို တွေရဲ့ ဒီဇိုင်းကို ငါ မင်းကို ပေးပြီးပြီလေ။ အလုပ်သမား ကိုးရာကျော် ရှိတယ်ဆိုတော့ မင်းမှာ လူအင်အား လုံလုံလောက်လောက် ရှိနေပြီ။ ဒီဆောင်းတွင်း လက်မှုပညာဌာနကို ချန်ချီ က ကြီးကြပ်လိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ တာဝန်က ဒီကျေးကျွန်တွေကို သုံးပြီး အုတ်နီတွေ၊ ဘိလပ်မြေတွေ ထုတ်လုပ်ဖို့နဲ့ စက်ရုံဇုန် တည်ဆောက်ဖို့ပဲ။ နွေဦးပေါက်ရင် လက်မှုပညာဌာနက စက်ပစ္စည်းတွေကို အဲဒီကို ပြောင်းရွှေ့မယ်။ နားလည်လား" လို့ ညွှန်ကြားလိုက်တယ်။</p> <p>​"အမိန့်တိုင်းပါ မင်းသားလေး" လို့ ချန်ဝမ်လုံ က ပြန်ဖြေတယ်။</p> <p>​ရှောင်မင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျေးကျွန်တွေကို အုတ်ဖိုတွေ ရှိတဲ့ ထိုမြစ် မြစ်အောက်ပိုင်းဆီ ပို့ဆောင်ရာမှာ ချန်ဝမ်လုံ ကို ကူညီပေးဖို့ လူဖေး ကို အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။</p> <p>​ဒီအလုပ်ရုံဇုန် အသစ်အတွက် ရှောင်မင်က ရိုးရာ ရွှံ့နံရံတွေ၊ သစ်သား အဆောက်အအုံတွေကို မသုံးဘဲ၊ ခေတ်သစ် အုတ်နီတွေနဲ့ တည်ဆောက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။</p> <p>​အုတ်ဖုတ်တယ် ဆိုတာ အဆင့်မြင့် လက်မှုပညာ မဟုတ်ပါဘူး။ အိုးလုပ်တာနဲ့ ဆင်တူတဲ့ အုတ်ဖို လည်ပတ်ပုံတွေကို ရှောင်မင်က ချန်ဝမ်လုံ ကို အကြမ်းဖျင်း သင်ပေးခဲ့တယ်။</p> <p>​ဒီအုတ်တွေက ခေတ်သစ် စံနှုန်းတွေကို မီဖို့ မလိုပါဘူး... အဆောက်အအုံတွေ ခိုင်ခံ့ဖို့လောက် ဆိုရင် ရပြီ။</p> <p>​ဒုတိယ အရေးကြီးဆုံး ပစ္စည်းက ဘိလပ်မြေပဲ။ ချန်ချီ က သူ့ရဲ့ ထုတ်လုပ်မှု လုပ်ငန်းစဉ်ကို ကောင်းကောင်း နားလည်နေပြီလေ။ ဒီအလုပ်တွေက လူအင်အား အများကြီး လိုပေမဲ့ ရိုးရှင်းပါတယ်၊ ပြီးတော့ ကျေးကျွန်တွေက ဒီအလုပ်အတွက် လုံလောက်တာထက်ကို ပိုပါတယ်။</p> <p>​ရှောင်မင်က လွတ်လပ်ခွင့်၊ ဒီမိုကရေစီ၊ လူ့အခွင့်အရေး စတဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ စံနှုန်းတွေ အကြောင်း ကျေးကျွန်တွေကို ပြောမနေတော့ဘူး။ ဒီခေတ်ကြီးမှာ အဲဒီလို အယူအဆတွေက အနှစ်သာရမရှိတဲ့ စကားလုံးတွေလိုပဲ အဓိပ္ပါယ်မဲ့နေတာလေ။</p> <p>​ဒီကျေးကျွန်တွေက သူတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ အဆင့်အတန်းကို လက်ခံထားပြီးသား။ စံနှုန်းတွေအကြောင်း တရားဟောနေမယ့် အစား၊ သူတို့ရဲ့ နေထိုင်မှု ဘဝကို မြှင့်တင်ပေးတာ၊ စိတ်ဓာတ်ခွန်အား မြှင့်တင်ပေးတာနဲ့ သူတို့ကို ဒီနေရာလေးက သူတို့အိမ်ပဲ ဆိုတဲ့ ခံစားချက်မျိုး တဖြည်းဖြည်း ရလာအောင် လုပ်ပေးတာက ပိုကောင်းပါတယ်လေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">​အပိုင်း ( ၅၀ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save