Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၁၅၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ယင်ရိလျိုတစ်ယာက် သူမ၏နောက်ကျောတစ်ဝိုက်ကို တ ရစ်ပတ်လာသော အလွန်နူးညံ့သည့် ပွေ့ဖက်မှုကိုခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ထို့နောက်တွင် အံ့သြထိတ်လန့်စေသောအားတစ်ခုက သူမကို အရှေ့သို့တွန်းထုတ်လိုက်သောကြောင့် သူမ ၏ခြေလှမ်းက အနည်းငယ်လောက် ဒယိမ်းဒယိုင်ဖြစ်သွားရလေ၏။</p> <p>ထို့အခိုက်တွင် သေနတ်သံတစ်ချက် သူမ၏နားထဲသို့ မြည်ဟိန်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>သူမ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်လျှင် လင်းကျား၏မျက်နှာတစ်ခြမ်းမှ အနက်ရောင်ပိတုန်းနှင့်တူသော အရိုးစုတစ်ခု ကြွေကျသွားပြီး အရိုးစု၏တချို့အစိတ်အပိုင်းများက သူမ၏ပုခုံးပေါ်ကို ပြုတ်ကျသွားကာ ကျောတစ်လျှောက် လျှောကျသွား၏။</p> <p>သူမ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရွံ့ရှာမှုကို မခံစားရချေ။  လင်းကျားက သူမကို ကယ်တင်ခဲ့ကြောင်းကို သူမ သိပေသည်။</p> <p>“ကျဲ အဆင်ပြေရဲ့လား!”</p> <p>လင်းကျား၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အင်းစက်အုပ်ကို စုစည်းထားဖြစ်ပြီး လက်ရှိတွင် အကောင်ရေအနည်းငယ် အသတ်ခံလိုက်ရလေ၏။</p> <p>ပြန့်ကျဲသွားသော ပိုးကောင်များက လျှင်မြန်စွာ ပြန်လည်အုပ်စုဖွဲ့သွားကြပြီး ယင်ရိလျို၏ နောက်ဘက်တွင် ဖျော့တော့၍စိတ်မပါသော အမူအရာနှင့်အတူ ထိုင်နေသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။</p> <p>ယင်ရိလျို ခေါင်းကိုခါရမ်းကာ နောက်လှည့်ပြီး လင်းကျားကို တင်းကြပ်စွာဖက်လိုက်၏။ သူမ၏ နူးညံ့သောလက်များက လင်းကျားကို တင်းကြပ်စွာကိုင်ထားပြီး နူးညံ့စွာပြောခဲ့လေသည်။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လင်းကျားကျဲ”</p> <p>လင်းကျား၏နှလုံးသားက ပို၍ပင် ပျော့ပြောင်းသွားခဲ့ရလေ၏။ သူမက  ကလေးမလေး၏ ခေါင်းပေါ်မှ ယုန်နားရွက်လေးကို ညင်သာစွာထိပြီး အရှေ့ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏အကြည့်က မည်းမှောင်ပြီး မှုန်မှိုင်းနေသော အမူအရာတို့ရှိနေသေု ဒေါသထွက်နေပုံရသည့် ကျင်းယန်အပေါ်သို့ကျရောက်နေခဲ့၏။</p> <p>ထိုသူက ဖြည်းညင်းစွာလျှောက်လာခဲ့သည်။ သူ၏မျက်လုံးထဲမှ ရွှေရောင်ဖျော့ဖျော့က အရည်အသွေးမြင့် ရွှေချည်မျှင်တစ်ခုနှယ် ဖြစ်နေပြီး သူမ၏လက်မောင်းထဲမှ ကလေးမလေးကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>ယင်ရိလျိုက နူးညံ့သော အစ်မကြီး၏လက်မောင်းထဲတွင် အကြိမ်အနည်းငယ် ပွတ်သီးပွတ်သပ်လုပ်ပြီးနောက် တွန့်ဆုတ်စွာ အဆွဲခံလိုက်ရလေ၏။ သူမ လက်ကိုလွှတ်လိုက်သည်နှင့် လက်ကြီးတစ်စုံက သူမကို မလိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူမက လေထဲတွင် တွဲလောင်းဖြစ်နေပြီး မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် သန်မာသော ထွေးပွေ့မှုထဲ ဆင်းသက်သွားကာ ရင်းနှီးသော သစ်ကတိုးရနံ့နှင့် လွှမ်းခြုံခံလိုက်ရ၏။</p> <p>သူမကို ထွေးပွေ့ထားသော အမျိုးသား၏လက်မောင်းမှ ကြွက်သားများကို ခံစားနိုင်ပြီး တစ်ဖက်လူ၏ လက်က အနည်းငယ်တုန်ရီနေကြောင်းကိုလည်း သတိပြုမိရသည်။</p> <p> သူမက လက်လေးများကို ဆန့်ထုတ်လျက် တစ်ဖက်လူ၏သန်မာသောလက်ဖျံကို ပုတ်ပြီးနောက် နူညံ့စွာ နှစ်သိမ့်လိုက်၏။</p> <p>“ကျွန်မအခု အဆင်ပြေသွားပါပြီ.. လင်းကျားကျဲရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပဲ”</p> <p>ကျင်းယန် နှုတ်ခမ်းကိုဖိကပ်၍ သူ၏နှာခေါင်းကို ယင်ရိလျို၏ဆံပင်ထဲ နှစ်မြှုပ်လိုက်သည်။ သူ အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေ၏။</p> <p> သူ၏လက်မောင်းထဲမှ ကလေးမလေးက ကိုးယိုးကားယားဖြင့် ရုန်းကန်လာသည့်အတွက် သူ အက်ကွဲစောအသံဖြင့် ပြောခဲ့သည်။</p> <p>“အခုချိန်ကစပြီး မင်းကို ငါ သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်ဖို့ လိုနေပြီ”</p> <p>ယုန်လေးများက ပြဿနာကိုဆွဲဆောင်နိုင်သော ပင်ကိုစရိုက်ရှိပုံရ၏။ သူတို့က အမြဲတစေ အမျိုးမျိုးသော ပြဿနာများကို မရည်ရွယ်ဘဲ ပက်ပင်းတိုးနေသည်။</p> <p>ကျင်းယန် မတ်တတ်ထရပ်လာသော လင်းကျားကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တခြားလူတစ်ယောက်၏ ရှေ့တွင် ခေါင်းကိုငုံ့ကိုင်းလိုက်ပြီး လေးနက်သောစိတ်ရင်းဖြင့် သူမကို ကျေးဇူးတင်လိုက်လေသည်။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p>လင်းကျား အနည်းငယ်လောက် အံ့သြသွားသော်လည်း အပြုံးတစ်ခုနှင့် ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p>“ရပါတယ်.. ကျွန်မက အသေးလေးကို တကယ်ကြိုက်လို့ပါ”</p> <p>သူမက ကျင်းယန်၏လက်မောင်းထဲတွင် ထွေးပိုက်ခံထားရသည့် ယင်ရိလျိုကို ကြည့်လိုက်လျှင် ထိုမိန်းကလေးက သူမကို ချိုသာစွာ ပြန်ပြုံးပြလာခဲ့သည်။ သူမ၏ သမင်မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းများက ချစ်စဖွယ် လခြမ်းကွေးသဏ္ဍာန်ကွေးညွတ်သွားလေ၏။</p> <p>ငြိမ်းချမ်းသောနေ့ရက်များတွင်ရှိနေစဥ်က လဲ့ဟုန်ရီနှင့်အတူ ကလေးတစ်ယောက်ကို ပျိုးထောင်ရလျှင် မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်းဟု သူမ တစ်ချိန်က စိတ်ကူးယဥ်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>ယောကျ်ားလေးသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူသည် အလွန်ဉာဏ်ကောင်းပြီး ဆိုးသွမ်းမည်ဖြစ်ကာ မိန်းကလေးသာဖြစ်လျှင် လင်းကျားက သူမကို နေ့တိုင်း မင်းသမီးလေးတစ်ယောက်နှယ် ဝတ်ဆင်ပေးမည်ပင်။</p> <p>ယင်ရိလျိုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခိုက်တွင် သူမ၏နှလုံးသားက ပျော့ပြောင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>သူမ တွေးတောနေချိန်တွင် သူမ၏ခြေထောက်ဆီမှ အသာအယာ ထိတွေ့မှုလေးတစ်ခုကို ခံစားရလေ၏။ သူမ ခေါင်းငုံ့လိုက်လျှင် သူမ၏ဘေးတွင် တိတ်တဆိတ်လဲလျောင်းနေသော အင်းစက်ဘုရင်က သူ၏သေးသွယ်ပြီး ချွန်ထက်သောခြေထောက်များ အသုံးပြုကာ သူမကို ထိတွေ့နေကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်မှန်း မသိသော်ငြား ထိုအင်းစက်ဆီမှ သတိထားနေသည့် ချော့မြူမှုတစ်မျိုးကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ခါးသီးသွားခဲ့သည်။</p> <p>ဤကလေးကိုသာ ကျန်းကျန်းမာမာ မွေးဖွားနိုင်ခဲ့လျှင် ရင်ဝယ်ပိုက်ထားနိုင်သော ကလေးလေးတစ်ယောက် ဖြစ်မည်ပင်။ ကလေးလေးက အပြစ်ကင်းစင်သောကြောင့် အရွယ်ရောက်သူများထံမှ အထင်အမြင်လွှဲခံရမှုများမှ ကင်းလွတ်လိမ့်မည်။</p> <p>သူမ ထိုသတ္တဝါ၏ အမွှေးပွပွပါးစပ်အစိတ်အပိုင်းကို လက်ထိပ်ဖြင့်ထိလိုက်လျှင် ဧရာမအင်းစက်ကြီးက သူ၏ပါးစပ်အစွန်းရှိ ချွန်ထက်သော လွှသွားများကို ဂရုတစိုက် ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်၏။ သူ၏ဝမ်းဗိုက်ပိုင်းရှိ ခြေထောက်များကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တုန်ရီနေခဲ့လေသည်။</p> <p>ယင်ရိလျိုက အမျိုးသမီးနှင့်သတ္တဝါကြားမှ အပြန်အလှန်တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး ရုတ်တရက် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းယွီချန်အပါအဝင် တခြားသူများက နှေးကွေးစွာဖြင့် လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။ ဟုန်ရှင်းရှင်းက ခေါင်းကိုစောင်း၍ ယင်ရိလျိုကို စိုးရိမ်မှုနှင့် ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>“ကလေးမလေး အဆင်ပြေရဲ့လား”</p> <p>ယခုလေးတင် ကျင်းယန်၏ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သတ်ချင်သည့်ပုံဖြင့် အမူအရာက မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းကြောင်းကို ဘုရား သိလေသည်။ သူမ အသက်ပင်မရှူရဲခဲ့ဘဲ ကျင်းယန်က အင်အားသုံး၍ သူ၏ခါးတစ်ဝိုက်မှ နွယ်ကြိုးကို ဖြတ်ပြီးနောက် နှေးကွေးစွာသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ရ၏။</p> <p>ယခုချိန်တွင်တော့ သူမကိုကြည့်နေသည့် ယင်ရိလျို၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသည့်အတွက် စိတ်သက်သာရာရသည့် သက်ပြင်းကိုချလိုက်မိသည်။</p> <p> ကလေးမလေးက ဘေးအန္တရာယ်မဖြစ်သွားခဲ့ပေ။</p> <p>ကျင်းယန် မျက်မှောင်ကုတ်ပြီး ပြောခဲ့၏။</p> <p>“စိတ်ပူပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်.. ဘာမှ အထူးအထွေမဟုတ်ပါဘူး”</p> <p>ဝမ်တာ့ချန်း အကြိမ်ရေလောက်အနည်းငယ် ကျိန်ဆဲခဲ့သည်။</p> <p>“ဘယ်ငတုံးက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်တာလဲ၊ တစ်ယောက်ယောက်သာ တကယ် ထိခိုက်သွားခဲ့ရင် ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ”</p> <p>ကျန်းယွီချန်သာလျှင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။ ကိစ္စများက သူတို့မြင်နေရသကဲ့သို့ မရိုးရှင်းဟု သူ ခံစားခဲ့ရသည်။</p> <p> သူပြုံးလိုက်ကာ စကားအနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် လူတိုင်းနှင့်အတူလွှဲပြောင်းဌာနဆီကို ဦးတည်၍ သွားခဲ့ကြလေသည်။</p> <p>ခြုံပုတ်ထဲတွင် ရှိနေသော လီရင်းရင်းအနေဖြင့် စစ်တပ်သုံးမှန်ဘီလူးကို မှတဆင့် အစောပိုင်း ကျင်းယန်၏ သတ်ဖြတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်နှင့်ပြည့်နှက်နေသော အမူအရာကို မြင်ခဲ့ရသောကြောင့် ကြောက်လန့်သွားခဲ့၏။ သူမ အလောတကြီး ထရပ်ပြီး အထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။</p> <p>လျို့ကျန်းက သူမ၏အပြစ်ရှိသည့်အကြည့်ကို မြင်လျှင် မထိန်းနိုင်ဘဲ မျက်ခုံးတို့ကိုတွန့်ချိုးလိုက်မိ၏။</p> <p>“ နင်ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ၊ ဒါကိုလည်း နင်မမြင်ခဲ့တာလို့ပဲ ငါ့ကို ပြောဦးမှာလား”</p> <p>လီရင်းရင်းက ဤကဲ့သို့ အမှားတစ်ခုကို ပြုလုပ်မည်ဟု သူမ မယုံကြည်ပါချေ။</p> <p>သန္ဓေပြောင်းသားရဲနှင့် လူသားများ၏ကြားမှ အရွယ်အစားကွာခြားချက်က ထင်ရှားလွန်းသည့်အတွက် မှားယွင်းရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>လီရင်းရင်းတစ်ယောက် ပျာယာခတ်မှုနှင့် ကသိကအောက်ဖြစ်မှု နှစ်မျိုးလုံးကို ခံစားရသောကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။</p> <p>“ငါက ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလေ.. ငါ့ဘက်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ခဲ့တာ၊ နင်က ဘာကိုဆိုလိုချင်နေတာလဲ လျို့ကျန်း နင်ငါ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာလား”</p> <p>သူမ၏အသံက ယုံကြည်ချက်ပြည့်ဝနေသော်ငြား စိတ်ထဲတွင်တော့ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် တုန်လှုပ်နေခဲ့၏။ ထိုအခိုက်အတန့်က မရ်သည့်အရာများဖြစ်သွားသည်ကို သူမ မသိချေ။</p> <p>ထူးဆန်းသည့်အတွေးတစ်ခုကိုသာ သူမ ခံစားခဲ့ရသည်။</p> <p>သူမ ထိုကလေးမလေးကို သတ်ပစ်လိုက်သရွေ့ အရာအားလုံးက ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားမည်။</p> <p>သို့သော်ငြား သူမက သွေးလေချောက်ချားပြီး ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်နေခြင်းလား ဆိုသည်ကိုလည်း မသိပေ။</p> <p> “ပုံမှန်” ဆိုတာက ဘာကိုဆိုလိုမိတာလဲ?</p> <p>အပြင်ဘက်က တောအုပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ သူမ၏ခြေထောက်များ တုန်ရီနေခဲ့သည်။</p> <p>ထိုမိန်းကလေးက ထိခိုက်မသွားခဲ့ကြောင်း တွေးကာ သူမကိုယ်သူမ နှစ်သိမ့်လိုက်၏။</p> <p> သူမ အမှားလုပ်ခဲ့မိသည်ဟု ပြောလိုက်လျှင်အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှန်းယင်ကျို မည်သည့်အချိန်တွင်အချိန်ပြန်လာလောက်မည်ကို သူမ မတွေးဘဲမနေနိုင်ချေ။</p> <p>ဤအခိုက်အတန်တွင် လဲ့ဟုန်ရီက လွှဲပြောင်းဌာန၏ ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ဇနီးဖြစ်သူက အနက်ရောင်အခွံမာပိတုန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိုအင်းစက်အုပ်က သူ၏ဇနီးအဖြစ် ပြန်ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။</p> <p>ယခုချိန်တွင် သူ၏အသားအရောင်က ဖြူဖျော့နေနိုင်ပြီး သူ၏ညီမလေးကတော့ လင်းကျားကို လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ဟစ်နေဆဲပင်။</p> <p>“ကော ကျွန်မ မလိမ်ဘူးနော်! လင်းကျားက မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းသွားပြီး အဲဒီကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပိုးကောင်ကိုတောင်မှ ပျိုးထောင်ထားသေးတယ်!”</p> <p>ခြုံပုတ်ထဲမှအမျိုးသားက ထရပ်ပြီး ကျန်းယွီချန်နှင့်တခြားသူများကို ပွေ့ဖက်ရန် ပြေးလာခဲ့လေသည်။</p> <p>ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းသည့် အမျိုးသားများက တစ်ယောက်၏ကျောကုန်းကို တစ်ယောက်ကျယ်လောင်စွာ ပုတ်ခဲ့ကြ၏။</p> <p>“မင်းတို့ကောင်တွေ အသက်ရှင်ရက်နဲ့ ထွက်လာနိုင်မယ်ဆိုတာ ငါသိသားပဲ!”</p> <p>ကျန်းယွီချန်က လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီးနောက် အပြုံးတစ်ခုနှင့်ပြောခဲ့သည်။</p> <p>“မင်း ငါတို့ကို ကျိန်စာတိုက်နေတာလား ငါတို့ သေချာပေါက် အဆင်ပြေပြေ ပြန်လာနိုင်မှာပဲလေ”</p> <p>စကားခဏလောက်ပြောပြီးနောက် သူတို့က တစ်ချိန်လုံးမျက်မှောင်ကြုတ်၍ တိတ်ဆိတ်နေသည့်အမျိုးသားဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ကျန်းယွီချန် သူ့ကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့၏။</p> <p>“ဒါက Zအခြေစိုက်စခန်းက တပ်ကူလေ၊ သူ့အသင်းနဲ့လူစုကွဲသွားပြီး ငါတို့နဲ့ တိုးလာတာ… ဒါကတော့ သူရဲ့ ‘သမီး’”</p> <p>ယင်-သမီး-ယုန် : ကျွန်မက သူ့ရဲ့သမီးမဟုတ်ဘူးလို့ !</p> <p>အမျိုးသားတချို့က သူတို့သိရှိကြောင်းအမူအရာတို့ကို ချက်ချင်းပြသလာကြသည်။</p> <p>“သူက ရှုယန်အသင်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်လား၊ ကျောင်းချီယန်နဲ့ သူ့အစ်မက ငါတို့ဆီမှာပဲ၊ မင်းတို့အသင်းရဲ့ ဝံပုလွေကလည်း ဒီမှာရှိတယ်၊ သူတို့က အမဲလိုက်ဖို့ အပြင်ကိုသွားကြတာ ခနနေရင် ပြန်ရောက်လာမှာပါ”</p> <p>ယင်ရိလျိုတစ်ယောက် ဤလူများ ပြောသည့်စကားကို ကြားသည့်အခိုက်တွင် ဆန္ဒစောနေသော သူမ၏နှလုံးသားလေးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြေလျော့သွား၏။</p> <p> ကျောင်းကော၊ ကျောင်းကျဲနဲ့ ဟေးလန်တို့အားလုံး အဆင်ပြေကြတယ်။ သူတို့ရဲ့အသင်းထဲက တစ်ယောက်မှ မတော်တဆမဖြစ်ကြဘူး။</p> <p> ဒါက တကယ်ကို ကံကောင်းလွန်းတာပဲ!</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save